Wskazać trzeba, że przestępstwo stypizowane w art. 286 § 1 k.k. jest przestępstwem umyślnym, dla jego bytu niezbędne jest po stronie sprawcy istnienie zamiaru kierunkowego. Charakterystyczny dla strony podmiotowej tego przestępstwa zamiar bezpośredni powinien obejmować zarówno cel działania sprawcy, jak również sam sposób działania zmierzającego do zrealizowania tego celu. Przypisanie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. wiąże się z wykazaniem, że sprawca obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby oraz to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (vide postanowienie Sądu Najwyższego z 4 stycznia 2011r., III KK 181/10). Przestępstwo oszustwa jest przestępstwem materialnym. Jego skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego. Za niekorzystne rozporządzenie mieniem należy uznać każdą czynność o charakterze określonej dyspozycji majątkowej, odnoszącą się do ogółu praw majątkowych, ale także i zobowiązań kształtujących sytuację majątkową, która skutkuje ogólnym pogorszeniem sytuacji majątkowej pokrzywdzonego, w tym zmniejszeniem szans na zaspokojenie roszczeń w przyszłości.
\nPonadto z art. 294 § k.k. wynika, że kto dopuszcza się przestępstwa określonego w art. 278 § 1, 2 lub 5, art. 278a § 1, art. 284 § 1 lub 2, art. 285 § 1, art. 286 § 1 lub 2, art. 287 § 1, art. 288 § 1 lub 3, art. 290 § 1 lub w art. 291 § 1, w stosunku do mienia znacznej wartości, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
\nW realiach rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że ustalenie rzeczywistego zamiaru oskarżonego G. H., w tym wypadku zamiaru bezpośredniego, wynika z oceny jego zewnętrznego zachowania się, wypełniającego obiektywne znamiona czynu zabronionego, opartego na celowym przedsięwzięciu czynności zmierzających do osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd.
\nZgodnie z treścią art. 81 ust.1 ustawy Prawo bankowe gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku. Według art.81 ust.2. tej ustawy udzielenie i potwierdzenie gwarancji bankowej następuje na piśmie pod rygorem nieważności.
\nGwarancja bankowa funkcjonuje jako zabezpieczenie roszczeń, zapewniając beneficjentowi szybką wypłatę środków w przypadku, gdy zleceniodawca nie wywiąże się ze swoich zobowiązań.
\nŻaden z przesłuchanych przedstawicieli banku nie wskazał wprawdzie na to, że oskarżony osobiście składał wnioski o udzielenie tych konkretnych gwarancji, bowiem jak wskazywali dokumenty te nie pochodziły z banku, a oskarżony jedynie w październiku 2019r. starał się o gwarancje dla firmy (...) której mu odmówiono, jednakże jak wskazano to oskarżony a nie inna osoba - w tym opisywany przez oskarżonego pośrednik - gwarancje te przekazał P. U.. Oskarżony jak wyżej wskazano korzystał natomiast wcześniej z innych produktów bankowych tego samego banku, co rzekomy wystawca gwarancji. Nie można pominąć również tego o czym zeznawał O. Ż. a mianowicie, że każdorazowo przed otrzymaniem oryginałów gwarancji pomiędzy partnerem a (...) sp. z o.o. wymieniane są ich projekty w celu oceny treści gwarancji.
\nGwarancje bankowe opisane wyżej zostały natomiast przez nieustaloną osobę podrobione, a następnie zostały przez oskarżonego, również za pośrednictwem innej osoby (P. U.) przedstawione pokrzywdzonej Spółce.
\nWprowadzające w błąd zachowanie oskarżonego polegało na fałszywym zapewnieniu kontrahenta o istnieniu gwarancji bankowych, bez którego to zabezpieczenia umowy zawarte przez wymienionego jako prezesa (...) sp. z o.o. podlegałaby rozwiązaniu. Oskarżony sam przyznał natomiast, że inna forma zabezpieczenia tj. np. hipoteki w jego przypadku nie byłaby możliwa do spełnienia. Mając na uwadze to, że już w 2019r. oskarżony nie uzyskał gwarancji bankowej oraz mając na uwadze istniejące w czasie współpracy z (...) sp. z o.o. liczne zobowiązania z tytułu kredytów można wnioskować, że gwarancje na opisane zarzutem kwoty nie zostałyby mu udzielone.
\nW niniejszej sprawie niewątpliwym jest, iż (...) Sp. z o.o. mając wiedzę, iż przedstawione przez G. H. gwarancje bankowe zostały podrobione, nie przekazałoby wymienionemu zarówno towaru jak i usług związanych z realizacją wskazanych umów, a także nie kontynuowałoby z nim współpracy.
\nJednocześnie zachowanie oskarżonego, w tym zamawianie towaru w znacznych ilościach nawet w sytuacji istniejącego znacznego zadłużenia z tytułu zobowiązań wobec (...) Spółka z o.o. a następnie jego bezpodstawne bezpłatne przekazanie wskazanej Fundacji, pomimo, że w przypadku jego zwrotu pokrzywdzonej Spółce mógł on chociażby częściowo zaspokoić roszczenia pokrzywdzonego, wskazuje, iż miał on z góry powzięty zamiar doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
\nZebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje zatem, iż oskarżonemu można przypisać znamiona strony podmiotowej przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w tym przestępstwa kwalifikowanego nadto w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art.270§1 k.k. w zw. z art. 12§ 1 k.k.
\nW ocenie Sądu zachowanie oskarżonego było zawinione, nie istniały bowiem żadne okoliczności wskazujące na umniejszenie lub wyłączenie jego winy.
\nCzyn II Przepis art.297§1 k.k. penalizuje zachowanie sprawcy, który w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub instytucji dysponujących środkami publicznymi - kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia, gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przedkłada podrobiony, przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne, pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia.
\nNie ulegało wątpliwości Sądu, że zatajenie przez G. H. w złożonym w Banku (...) w B. we wniosku o kredyt z dnia 11 kwietnia 2019r. informacji o udzieleniu oskarżonemu w dniu dziesięć dni wcześniej bo 1 kwietnia 2019r. kredytu w Banku (...) we O. Oddział Ł., a zatem informacji istotnej z punktu widzenia oceny jego zdolności kredytowej, miało na celu doprowadzenie do uzyskania kredytu co wyczerpywało znamiona czynu z art.297§1 k.k.
\nNależy zauważyć, że zachowanie sprawcy przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. może przybierać formy: przedkładania fałszywych dokumentów, przedkładania dokumentów stwierdzających nieprawdę, przedkładania nierzetelnych pisemnych oświadczeń. Nierzetelne są dokument lub oświadczenie pisemne, gdy zawierają informacje nieprawdziwe lub niepełne bądź ujęte w taki sposób, że może sugerować adresatowi stan rzeczy niezgodny z rzeczywistością (T. (w:) T. i in., t. 2, s. 443; C. (w:) O. II, s. (...); P. (w:) C. X., s. 613).
\nZnamiona tego przestępstwa realizować będzie działanie sprawcy, który przedkłada fałszywe lub stwierdzające nieprawdę dokumenty albo nierzetelne pisemne oświadczenie po to, aby uzyskać środki finansowe wskazane w tym przepisie (por. wyrok SN z 19.11.2004r. III KK 81/04, LEX nr 141348).
\nJak wskazywały opisywane wyżej zeznania świadków podstawą ustalenia zdolności kredytowej oskarżonego były zawarte we wniosku oświadczenie. Można wnioskować, że gdyby pokrzywdzony bank miał świadomość rzeczywistej sytuacji oskarżonego, nie doszłoby do pozytywnej weryfikacji podawanych przez niego danych a w konsekwencji do zawarcia umowy kredytowej.
\nOdnośnie winy oskarżonego Sąd uznał, że nie zachodziły żadne okoliczności mogące mieć spływ na jego zawinienie, zwłaszcza że jest on osobą dorosłą która powinna sobie w pełni zdawać sprawę z konsekwencji swoich działań.
\nCzyn III Przepis art.225§1 k.k. penalizuje zachowanie sprawcy, który osobie uprawnionej do przeprowadzania kontroli w zakresie ochrony środowiska lub osobie przybranej jej do pomocy udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej, zaś art.225§2 k.k. osobie uprawnionej do kontroli w zakresie inspekcji pracy lub osobie przybranej jej do pomocy udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej. (...) polega na stworzeniu (lub dopuszczeniu do powstania) sytuacji, w której wykonanie przez osoby, o których mowa w art. 225, czynności służbowych napotyka przeszkody, które w istotny sposób wpływają na przeprowadzaną czynność służbową, ograniczając jej \"efektywność\". Jak wskazuje się w doktrynie, znamię to jest znamieniem ocennym i stopniowalnym, zaś znamiona typu zostają zrealizowane tylko wtedy, gdy sprawca swoim zachowaniem w istotny sposób wpłynął na przeprowadzoną kontrolę \"w sensie konieczności użycia środków nadzwyczajnych lub istotnego wydłużenia czasu przeprowadzanej kontroli\" (A. Zoll (w:) Kodeks karny..., red. A. Zoll, s. 731). (...) T. (Kodeks karny..., red. A. Wąsek, s. 36) przyjmuje natomiast, iż utrudnienie stanowi takie zakłócenie przebiegu kontroli, które uniemożliwia w ogóle lub w części osiągnięcie jej celu. Zachowanie uniemożliwiające w ogóle osiągnięcie celu podjętej czynności służbowej można zakwalifikować raczej jako udaremnienie wykonania czynności służbowej. Natomiast utrudnienie może nastąpić także w sytuacji, w której uprawnionemu podmiotowi uda się zrealizować cel podjętej czynności, tylko ze względu na stworzone przeszkody nastąpi to ze znacznym opóźnieniem. \"Udaremnienie\" polega natomiast na stworzeniu (lub dopuszczeniu do powstania) takiej przeszkody, która uniemożliwia przeprowadzenie określonej czynności służbowej.
\nOskarżonemu zarzucono popełnienie czynu polegającego na dokonanym w okresie od 27.10.2020r. do 10.08.2021r. utrudnianiu osobie uprawnionej do przeprowadzenia kontroli tj. przedstawicielowi Państwowej Inspekcji Pracy P. S. – jej przeprowadzenie, a w konsekwencji udaremnienie wykonanie kontroli w zakresie przestrzegania prawa pracy, w tym bhp, dotyczącej legalności zatrudnienia oraz wypłacania wynagrodzenia w wysokości wynikającej ze stawki godzinowej zgodnie z przepisami ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, poprzez przekładanie terminu realizacji kontroli Spółki m.in. ze względu na chorobę, której nie potwierdzono żadnym dokumentem, spowodowanie występowania w trakcie kontroli osób nieumocowanych jako pełnomocników Spółki, niestawiennictwo na wyznaczone wezwaniami terminy przesłuchań oraz zaniechanie złożenia oświadczenia w przedmiocie wyjaśnień w tej sprawie.
\nNie ulegało wątpliwości Sądu, że P. S. realizował czynności służbowe tj. kontrolę w zakresie przestrzegania prawa pracy w spółce (...) sp. z o.o. Inspektor P. S. zwrócił się do G. H. jako prezesa tejże spółki, o wydanie dokumentów oraz złożenie wyjaśnień. Pomimo obowiązku wynikającego z art. 23. Ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, G. H. wielokrotnie przekładał termin realizacji kontroli Spółki m.in. ze względu na chorobę, której nie potwierdził żadnym dokumentem, spowodowanie występowania w trakcie kontroli osób nieumocowanych jako pełnomocników Spółki, niestawiennictwo na wyznaczone wezwaniami terminy przesłuchań oraz zaniechanie złożenia oświadczenia w przedmiocie wyjaśnień w tej sprawie.
\nW ocenie Sądu zgromadzone dowody pozwoliły na przyjęcie, że G. H. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art.225§2 k.k.
\nRównież w odniesieniu do tego czynu nie zachodziły okoliczności wyłączające jego winę.
\n1.2. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem -- -- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej -- 1.3. ☐Warunkowe umorzenie postępowania -- -- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 1.4. ☐Umorzenie postępowania -- -- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania -- 1.5. ☐Uniewinnienie -- -- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia -- KARY, Środki Karne, Przepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności G. H.
\nPunkt I Punkt I Rozważając przez pryzmat dyrektyw z art. 53 § 1 § 2 k.k. oraz art. 55 § 2 k.k. kwestie wymiaru kary za przypisany oskarżonemu czyn Sąd miał na uwadze granice zagrożenia ustawowego czynu z art. 294 § 1 k.k. który zgodnie z treścią art.11§3 k.k. stanowił podstawę wymiaru kary tj. karą pozbawienia wolności od roku do lat 10.
\nSąd miał również na uwadze, by dolegliwość orzeczonej kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości oraz realizowała cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nSąd miał również na względzie, iż celem kary jest nie tylko wzbudzenie u samego oskarżonego przekonania, iż popełnienie przestępstwa podlega represji, lecz także fakt, iż wymierzona kara ma realizować cele ogólnospołeczne.
\nSąd miał na względzie sposób popełnienia czynu, rozmiary szkody, która nie została naprawiona, przy czym roszczenie pokrzywdzonego w tym zakresie zostało objęte innym postępowaniem i prawomocnie zasądzone (por. wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia 16 stycznia 2024 r. w sprawie (...)) co wykluczało nałożenie obowiązku naprawienia szkody.
\nPonadto Sąd miał na uwadze dotychczasowy tryb życia oskarżonego.
\nWobec przyjęcia działania w warunkach art.12§1 k.k. Sąd wymierzając karę powołał również art.57b k.k. (w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej z dniem 1.10.2023r.) zgodnie z którym skazując za przestępstwo określone w art.12§1 k.k. wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia.
\nW ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności stanowi właściwą reakcję karną na zachowanie oskarżonego, jest adekwatna do stopnia jego zawinienia i zapewni przestrzeganie przez niego porządku prawnego.
\nPonadto mając na uwadze fakt, że czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej Sąd orzekł wobec oskarżonego na podstawie art.33§2 k.k. karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych biorąc pod uwagę jego możliwości zarobkowe i majątkowe.
\nG. H.
\nPunkt II Punkt II Podobnie w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie II Sąd kierował się wskazaniami art.53 k.k. mając zatem na uwadze granice jego zagrożenia ustawowego karą (od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności), sposób jego popełnienie, znaczny stopień społecznej szkodliwości, motywację oskarżonego, sposób postępowania po popełnieniu czynu, w tym opisane przez świadków następcze problemy w spłacie zobowiązania. Sąd miał na względzie, że wymierzona kara winna uzmysłowić oskarżonemu nieopłacalność zachowań niezgodnych z prawem, stanowiąc jednocześnie sprawiedliwą odpłatę za popełnienie przestępstwa, ale również rolę kary przy kształtowaniu świadomości prawnej społeczeństwa.
\nSąd orzekł za ten czyn karę na podstawie art.297§1 k.k. w zw. z art.4§1 k.k. w wymiarze mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem w dolnej graniczy zagrożenia ustawowego.
\nG. H.
\nPunkt III Punkt III Sąd w pierwszej kolejności kierował się ogólnymi dyrektywami wymiaru kary i w związku z tym wymierzając karę sprawcy wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć. Wskazanie na prewencję indywidualną było jednym z podstawowych elementów decydujących o rozmiarze represji. Zapobiegawczy sens wymierzonej kary ma na celu odstraszenie sprawcy od ponownego wejścia na drogę przestępstwa. Natomiast jej cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonego zarówno wobec własnego czynu jak i przestępstwa w ogóle. Sąd miał również na uwadze prewencję generalną, która wskazuje potrzebę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kierując się szczegółowymi dyrektywami wymiaru kary Sąd analizował motywację sprawcy, którą powiązał ze sferą intelektualną zachowania sprawcy, a rodzaj i rozmiar naruszenia ciążących na oskarżonym obowiązków stanowił element decydujący o ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Wymierzając powyższą karę Sąd miał na uwadze znaczny stopień nasilenia złej woli oskarżonego, motywację oskarżonego oraz sposób popełnienia czynu. Nadto Sąd miał na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego, zwłaszcza jego dotychczasowy sposób życia.
\nZ tych powodów za czyn opisany w punkcie III części wstępnej wyroku, stanowiący przestępstwo z art.225§2 k.k. zagrożony karą do 3 lat pozbawienia wolności Sąd wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, zatem w dolnej granicy zagrożenia ustawowego.
\nG. H.
\nPunkt IV Punkty I-III Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 k.k. (stosując art.4§1 k.k. z uwagi na zmianę zasad wymiaru kary od 1.10.2023r.) Sąd połączył oskarżonemu orzeczone wobec niego kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
\nSąd wymierzając karę łączną pozbawienia wolności wziął pod uwagę wszystkim cele wskazane w art. 85a k.k. w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do oskarżonego.
\nNależy podkreślić, że kara łączna jest pewnego rodzaju podsumowaniem przestępczej działalności oskarżonego. Przy jej wymierzaniu Sąd zobowiązany jest przy tym stosować zwykłe dyrektywy karania, wyrażone przede wszystkim przez związek przedmiotowo - podmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 grudnia 2018 r. II AKa 532/18, LEX nr (...)).
\nNależy pamiętać, że zgodnie z treścią obowiązującego aktualnie art.86§1 k.k. Sąd orzeka karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar jednostkowych do ich sumy, natomiast do 24.06.2020r. dolna granicą kary łącznej była najwyższa z wymierzonych kar.
\nW sytuacji oskarżonego możliwa do orzeczenia była kara łączna w granicach od 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
\nPrzy kształtowaniu wymiaru kary łącznej Sąd kierował się wszystkimi aspektami kary, w tym jej słuszności i celowości. Sąd orzekając karę łączną pozbawienia wolności kierował się celami orzeczenia kary łącznej wskazanymi w przepisie art. 85a k.k., a zatem przede wszystkim miał na względzie cele wychowawcze i zapobiegawcze oraz kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. W pierwszej kolejności Sąd wziął pod uwagę związek czasowy popełnionych przestępstw (ale również fakt, że czyny były związane z prowadzeniem przez oskarżonego działalności gospodarczej) który nie przemawiał za zastosowaniem zasady pełnej kumulacji.
\nPrzy uwzględnieniu wymienionych okoliczności Sąd zastosował zasadę asperacji i wymierzył karę w wysokości powyżej najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, ale niższej niż ich suma. Sąd uznał, że orzeczona kara jest karą odpowiednią do stopnia zawinienia oskarżonego oraz okoliczności podmiotowych i przedmiotowych. Orzeczona w ten sposób kara łączna stanowi dla oskarżonego, w przekonaniu Sądu, wystarczającą dolegliwość i jednocześnie nie będzie nosić znamion kary nazbyt surowej. Kara w takiej postaci spełni swoje cele w zakresie prewencyjnego i wychowawczego oddziaływania na sprawcę.
\nG. H.
\nPunkt V Punkty I-III Na podstawie art. 41§2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego G. H. wnioskowany przez prokuratora środek karny zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu detalicznego i hurtowego na okres 3 lat uznając, że swoją postawa oskarżony nie daje gwarancji rzetelnego prowadzenia takiej działalności.
\nINNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności -- -- -- -- 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę -- KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt VI Nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, Sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 2331,52 zł, zaś na podstawie art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 2 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę w kwocie 1400 złotych (stanowiąca sumę opłat od łącznej kary pozbawienia wolności oraz grzywny).
\nPODPIS Sędzia Agnieszka Marchwicka