(...) Sp. z o.o. z siedzibą w E., w łącznej kwocie 36.101.00 zł, Przeprowadzona analiza przepływów na rachunku bankowym spółki (...) wykazała co do zasady, wszystkie środki wpływające na rachunek bankowy spółki (...) w okresie od września 2011 r. do grudnia 2012 r. zostały następnie przelane na rachunki prywatne oskarżonych B. I. (1) i F. X. (1), a także wypłacone w bankomatach zlokalizowanych na terenie E., to jest na placu (...), placu (...) oraz przy ulicy (...).
\nNastępnie bezpośrednio po zaksięgowaniu środków pieniężnych na rachunku bankowym spółki (...), były one co do zasady tego samego dnia w całości wypłacane przez F. X. (1) i B. I. (1). Dokonywali oni tyle wypłat w bankomacie żeby wybrać całą kwotę pieniężną wpłaconą przez rzekomego kontrahenta, zaś podczas wypłat w kasie banku kwoty były dzielone na części tak, aby cała zaksięgowana kwota na rachunku bankowym spółki (...) została wypłacona tego samego dnia. Czasami część środków, która wpłynęła na rachunek firmy (...) była wypłaca w kasie banku, a pozostała część w bankomacie, z uwzględnieniem kwot przelewanych na prywatne rachunki F. X. (1) i B. I. (1).
\nPodobny model działania B. I. (1) i F. X. (2) przyjęli w przypadku środków wpływających na rachunki bankowe należące J. J., głównie z rachunku (...) sp. z o.o., który to następnie, po wypłacie gotówki lub przelaniu jej na inny rachunek bankowy, dokonywał ich wpłaty, najczęściej w formie przelewów, na rachunek bankowy spółki (...).
\nB. I. (1) dokonał wypłaty z rachunku bankowego (...) Sp. z o.o. w gotówce w łącznej kwocie 551.000,00 zł oraz przelał kwotę 143.527,00 zł na swój osobisty rachunek bankowy nr (...), prowadzony w (...) Bank SA, co dało tj. łącznie 694.527,00 zł.
\nF. X. (2) dokonał wypłaty z rachunku bankowego (...) Spółka z o.o. w gotówce w łącznej kwocie 610.200,00 zł oraz przelał kwotę 9.900,00 zł na swój osobisty rachunek o nr (...), prowadzony w (...) Bank SA, co dało tj. łącznie 620.100,00 zł.
\nJednocześnie B. I. (1) i F. X. (2) dokonali wypłaty gotówki z rachunku bankowego prowadzonego dla (...) Sp. z o.o. w bankomatach w łącznej kwocie 5.775.750,00 zł.
\nW ramach analizy kryminalistycznej dokonano także analizy przelewów środków finansowych dokonanych na w/w rachunek bankowy spółki (...) w roku 2013 wskazując w tytule przelewów czy to wyłącznie określenie (...), czy też fikcyjne dane faktury i ustalono, że: firma (...) s.c. U. S., B. B. wpłaciła łącznie kwotę 508.641,90 zł; firma (...) wpłaciła kwotę 59.593,50 zł; firma (...).H.U. (...) E. C. (1) przelała łącznie 121.720,00 zł; firma (...) sp. z o.o., poprzednio (...) sp. z o.o. przelała łącznie 387.400,00 zł; firma (...) sp. z o.o. przelała łącznie 419.600,00 zł; firma (...) sp. z o.o. łącznie 33.500,00 zł; firma (...) sp. z o.o. przelała łącznie 600.780,00 zł.
\nWskazana powyżej łączna kwota przelewów dokonanych przez wymienionych rzekomych kontrahentów spółki (...) pomniejszona o kwoty dotyczące przelewów i wypłat dokonanych przez F. X. (1) i B. I. (1), łącznie z kwotami przelewów na konkretne, cele pozwalają na przyjęcie kwoty 2.301.610,00 zł jako kwoty wypłat gotówki w bankomatach z rachunku firmowego (...) sp. z o.o., o którą należało powiększyć kwotę 5.775.750,00 zł wypłat bankomatowych dokonanych w roku 2011 i 2012, czyli przyjąć kwotę takich wypłat jako 8.077.360,00 zł.
\nJednocześnie prześledzono operacje finansowe dokonane w dniu 08.11.2011 roku na rachunku bankowym spółki (...), w połączeniu z materiałami śledztwa (...) (...) Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji we E., z ustaleniem wypłaty łącznej kwoty 83.700 zł przez B. I. (1), wpłaty gotówkowej kwoty 80.000,00 zł na rachunek X. Ł. tego samego dnia, by ten dokonał jej przelewu na rachunek firmy (...) Sp. z o.o. dnia 09.11.2011 r., po czym wykazanie ich ostatecznego beneficjenta firmy (...) ze wskazaniem tytułu przelewu jako „zaplata za akcyzę i opłatę paliwową w imieniu (...) sp. z o.o.”.
\nKonkludując, B. I. (1) osiągnął z przestępczego procederu korzyść majątkową w wyniku dokonanych wypłat z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o., w kwocie nie mniejszej niż 146.327,00 zł w formie przelewu, kwocie 694.800,00 zł wypłaconej w gotówce w kasie banku oraz 8.077.360,00 zł wypłaconej przez niego i F. X. (1) w bankomatach usytuowanych głównie we E. przy ulicy (...), placu (...) i placu (...), jak też wypłaconych przez F. X. (1) w gotówce w kasie banku w kwocie 620.200,00 zł i w formie przelewu w kwocie 30.400.00 zł, oraz w formie gotówki otrzymanej od E. C. (1) w kwocie łącznej 1.119.559 zł, stanowiącej znaczną wartość.
\nNatomiast F. X. (2) osiągnął z przestępczego procederu korzyść majątkową w wyniku dokonanych wypłat z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. w kwocie nie mniejszej niż 30.400,00 zł w formie przelewu, 620.200,00 zł wypłaconej w gotówce w kasie banku oraz 8.077.360,00 zł wypłaconej przez niego i B. I. (1) w bankomatach usytuowanych głównie we E. przy ulicy (...), placu (...) i placu (...), jak też wypłaconych przez B. I. (1) w gotówce w kasie banku w kwocie 694.800.00 zł i formie przelewu w kwocie 146.327,00 zł, oraz w formie gotówki otrzymanej od E. C. (1) w kwocie łącznej 1.119.559 zł, pokwitowanej przez B. I. (1), stanowiącej znaczną wartość.
\nDowody: t. VII, k. 1371 - 1408 Raport z analizy kryminalnej nr (...) wykonanej przez (...) Urząd Celno-Skarbowy we E. Referat Analizy Kryminalnej i (...) - Analiza przepływów na rachunkach bankowych (...) Sp. z o.o. t. VIII, k. 1414- 1424 Raport z analizy kryminalnej nr (...) (uzupełniający) wykonanej przez (...) Urząd Celno-Skarbowy we E. Referat Analizy Kryminalnej i (...) - Analiza przepływów na rachunkach bankowych (...) Sp. z o.o. wraz z płytą CD t. VII, k. 1356- 1363 Analiza dotycząca rachunku bankowego prowadzonego na rzecz (...) Sp. z o.o. t. VIII, k. 1409- 1411 Pismo B. X. analityka kryminalnego Prokuratury Regionalnej we E. z dnia 18.04.2018 r. dotyczące analizy operacji finansowych łączących spółkę (...) sp. z o .o. i (...) Sp. z o. o. wskazujących na ostatecznego beneficjenta środków finansowych spółkę (...) Sp. z o. o. tytułem „zapłata za akcyzę i opłatę paliwową w imieniu (...) Sp. z o. o.\" t. VII, k. 1235 - 1241 Dokumentacja bankowa uzyskana od (...) Bank S.A. w postaci dokumentów związanych z założeniem rachunku bankowego prowadzonego na rzecz X. F. oraz wykazu logowań do Systemu Bankowości Internetowej t. XXVII, k. 5332-5341 Dokumentacja bankowa uzyskana od (...) Bank S.A. w postaci historii rachunku bankowego prowadzonego na rzecz podejrzanego F. X. (1) t. XXVIII, k. 5406- 5407 Wykaz logowań do Systemu Bankowości Internetowej F. X. (1) w okresie od dnia 01.05.2013 r. do dnia 27.05.20121 r. uzyskany od (...) Bank S.A. t. XXIX, k. 5744- 5761 Dokumentacja bankowa uzyskana od (...) Bank S.A. w postaci historii rachunku bankowego prowadzonego na rzecz B. I. (1) wraz z wykazem logowań do Systemu Bankowości Elektronicznej t. XXIX, k. 5765 - 5778 Dokumentacja bankowa uzyskana od (...) Bank (...) S.A. w postaci historii rachunku bankowego prowadzonego na rzecz B. I. (1) t. XXVII, k. 5395 Pismo z (...) S.A. dot. rachunku bankowego F. X. (1) t. XXVIII. k. 5449 - 5451. k. 5458 - 5461, t. XXIX, k. 5637- 5638, k. 5789- 5794, t. XXX, k. (...) - (...), 5810- 5817, k. 5871-5875, t. XXXIII, k. 6371 , t. XXXIV, k.6757-6757v Częściowo wyjaśnienia oskarżonego B. I. (1) t. XXVI, k. 5195-5196, t. XXVII, k. 5208 - 5214, k. 5386- 5391, t. XXVIII, k. k. 5401 – 5405, t. XXXII, k. 6351v-6352 , t. XXXIV, k. 6733-6734 Częściowo wyjaśnienia oskarżonego F. X. (1) B. I. (1), syn H. i E. z domu L., urodził się (...) we E.. Ma wykształcenie wykształceniu zawodowe ślusarza - spawacza, jest zatrudniony w Stowarzyszeniu (...) z siedzibą we E. przy ulicy (...) na stanowisku pomocy kuchennej - konserwatora w wymiarze 1/2 etatu, osiągającego z tego tytułu dochód w wysokości około 1050.00 zł netto miesięcznie, żonaty, ojciec dwojga dzieci, leczony psychiatrycznie i odwykowo.
\nWobec ujawnionych w toku śledztwa wątpliwości co do oceny poczytalności B. I. (1) przeprowadzono badanie B. I. (1) przez biegłych lekarzy psychiatrów, którzy orzekli, że tempore criminis podejrzany nie miał zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia zarzucanych mu czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Aktualny stan zdrowia podejrzanego pozwala mu na udział w toczącym się postępowaniu, występowanie przed sądem oraz na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny.
\nB. I. (1) był uprzednio karany za przestępstwa karne skarbowe oraz przestępstwa powszechne przeciwko mieniu oraz wiarygodności dokumentów.
\nDowody: t. XXX. k. 5820 - 5825 Opinia sądowo-psychiatryczna dot. podejrzanego (...) (...) t. XXVII, k. 5453-5456, k. 5469, k. 5475, t. XXIX, k. 5667-5668 Dokumentacja medyczna dot. stanu zdrowia i historii choroby B. I. (1) t. XXVII, k. 5479, t. XXVIII, k.5674, 5699, k. 5702 Pismo z ZUS dot. B. I. (1) t. XXIX, k. 5717- 5720, k. 5721 -5725 Wydruk z aplikacji (...)-Deklaracje (...) Elektronicznych PIT-37 z 2018 r. i 2019 r. dot. B. I. (3) t. XXVIII, k. 5486- 5487, t. XXIX, k. k. 5640-5641 Dane o karalności B. I. (1) t. XXVIII, k. 5489-5490, k. 5584-5619, t. XXIX, k. 5620 - 5622 Wyroki dot. B. I. (1) t. XXXVIII, k. 5493 - 5580 Akt oskarżenia przeciwko B. I. (3) z dnia 28.02.2005 r. w sprawie (...) Prokuratury Rejonowej w X. t. XXIX, k. 5696-5697, k. 5712 -5713 Opinie z Zakładu Karnego w N. dot. B. I. (3) t. XXIX, k. 5709 Informacja z Zakładu Karnego w N. t. XXVIII. k. 5449 - 5451. k. 5458 - 5461, t. XXIX, k. 5637- 5638, k. 5789- 5794, t. XXX, k. 5803 - 5809, 5810- 5817, k. 5871-5875, t. XXXIII, k. 6371 , t. XXXIV, k.6757-6757v Częściowo wyjaśnienia oskarżonego B. I. (1) F. X. (2) , syn L. i C. z domu I., urodził się (...) we E., obecnie zamieszkuje w N.. Ma wykształcenie średnim technicznym, z zawodu technik elektronik, zatrudniony w (...) z siedzibą w S., obecnie pobierający zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 449 euro miesięcznie, żonaty, ojciec dwojga dzieci, nieposiadający majątku.
\nF. X. (2) był karany sądownie w 2016r. na karę grzywny, aktualnie nie figuruje w (...).
\nDowody: t. XXVI, k. 5128-5130, k. (...), t. XXVII, k. 5343, t. XXXIV k.6765 Dane o karalności F. X. (1) t. XXVI, k. 5133 Wyroki dot. F. X. (1) t. XXVI, k. 5110, 5113 Pisma z ZUS dot. F. X. (1) t. XXVI, k. 5195-5196, t. XXVII, k. 5208 - 5214, k. 5386- 5391, t. XXVIII, k. k. 5401 – 5405, t. XXXII, k. 6351v-6352 , t. XXXIV, k. 6733-6734 Częściowo wyjaśnienia oskarżonego F. X. (1) Prowadzone śledztwo w części dotyczącej ogłoszonych podejrzanym zarzutów kwalifikowanych z art. 56 § 1 k.k. w zw. z 6 § 2 k.k.s. w zw. z 9 § 3 k.k.s. w zw. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.k.s. umorzono na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
\nZ akt niniejszej sprawy wyłączono do odrębnego prowadzenia materiały dotyczące zmuszania U. S. do określonego zachowania oraz składania fałszywych zeznań przez świadków W. T., J. J., I. I., N. J. (1), E. C. (1) i D. D. (1).
\nWyłączono także do odrębnego prowadzenia materiały związane z zeznaniami złożonymi przez świadka U. S., kwalifikując przedstawione zdarzanie z art. 191 § 1 k.k.
\nDowody: t. XXX, k. 5829- 5832 Postanowienie o wyłączeniu materiałów do odrębnego prowadzenia o czyn z art. 191 § 1 k.k. t. XXX k. 5837-5841 Postanowienie o wyłączeniu materiałów do odrębnego prowadzenia o czyn z art. 233 § 1 k.k. t. XXX k. 5845-5857 Postanowienie o częściowym umorzeniu śledztwa *** Dokonując ustaleń w sprawie Sąd oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego B. I. (1) częściowo w zakresie w jakim treść tych wyjaśnień odpowiadała zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Wyjaśnienia te złożone w toku dalszych przesłuchań w trakcie śledztwa co do zasady pozostawały spójne z zebranymi w sprawie dowodami. Oskarżony początkowo przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił złożenia wyjaśnień. Jednakże podczas kolejnego przesłuchania oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. B. I. (1) wskazał, że razem z F. X. (1) założyli spółkę (...) sp. z o.o. wskazując jednoznacznie, że spółka została „założona w ściśle określonym celu, czyli dla wystawiania fikcyjnych faktur VAT”.
\nOskarżony opisał przestępczy mechanizm funkcjonujący w ramach prowadzonej działalności. Wskazał, że spółka (...) została zarejestrowana na Placu (...) (...), z siedzibą w tzw. wirtualnym biurze. Przestępczy proceder polegał na tym, że wystawiano faktury dla klientów, dokonywano przelewu gotówki przez konto firmy (...), a następnie gotówka była wypłacana i po odliczeniu ustalonego procentu zwracana firmom, na które były wystawiane faktury. Faktury były wystawiane na koniec okresu rozliczeniowego zgodnie z zapotrzebowaniem podawanym przez firmy współpracujące w przestępczym procederze, w zakresie kwoty wykazywanej na fakturze, rodzaju materiałów czy usług. Oskarżony wskazał, że wypracowany mechanizm był prosty i nie stwarzał jakichś problemów.
\nW dalszej części składanych wyjaśnień B. I. (1) potwierdził, że według jego wiedzy wyłącznie on był wystawcą faktur i na dokumentach widnieją jego podpisy. Opisując przestępczą działalność spółki (...) sp. z o.o. oskarżony podał, że co do zasady środki pieniężne były wypłacane z bankomatu, a po odliczeniu ustalonego procentu, pozostała część pieniędzy podlegała zwrotowi rzekomym kontrahentom. Z relacji oskarżonego wynika, że osobiście odwoził gotówkę wyłącznie do firmy (...) – stal oraz E. C. (1). Tym samym oskarżony potwierdził, że znane mu są takie podmioty jak (...) sp. z o.o. i (...) J. E. oraz osoby upoważnione do ich reprezentacji, tj. W. T. i E. C. (1). Oskarżony podał także, że zna J. J., jednak nie współpracował z nim bliżej, gdyż był to znajomy F. X. (1). Kojarzy także osobę I. I.. Oskarżony jednocześnie bezsprzecznie przyznał, że „były składane fikcyjne deklaracje vatowskie, na podstawie których był odprowadzany około 1,5% podatek VAT. Co do współpracy z podmiotem (...) sp. z o.o. B. I. (1) podał bezsprzecznie, że nie były wykonywane żadne usługi, nie dostarczano żadnych materiały do żadnego z kontrahentów. Oskarżony potwierdził również fakt znajomości z J. J., którego poznał za pośrednictwem F. X. (1). Oskarżony w swoich wyjaśnieniach także opisał szczegółowo rolę, jaką pełnił w przestępczym procederze, wskazując, że do jego obowiązków należało wystawianie faktur i wystawianie deklaracje VAT-7, czy opłacanie biura. Z kolei za kontakty z rzekomymi kontrahentami odpowiedzialny był F. X. (2), który także mailowo lub osobiście dostarczał B. I. (1) dane niezbędne do wystawienia fikcyjnych faktur. Natomiast w odniesieniu do budowy obiektów handlowo-usługowych należących do sieci (...) oskarżony potwierdził wystawienie faktur VAT w tym zakresie, jednak nie pamięta szczegółów związanych z tą inwestycją.
\nW toku składania kolejnych wyjaśnień oskarżony B. I. (1) odniósł się także do kwestii podziału zysku z wystawiania fikcyjnych faktur, wskazując, że: „ten procent, o którym mówiłem, to było 8% wartości VAT. Ta kwota wynikająca z tych 8% VAT była do podziału z F. X. (1) w proporcji pół na pół, ale tak było z mojej strony, a nie wiem jak było ze strony F..” Oskarżony potwierdził fakt dokonywania wypłat z bankomatów przy wykorzystania własnej karty oraz karty należącej do F. X. (1) i podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia w odnośnie przyjętego mechanizmu podziału środków pieniężnych. Jednocześnie oskarżony wyjaśnił, że nie kojarzy sytuacji związanej z przelewami bankowymi z rachunku spółki (...) sp. z o.o. na jego rachunek osobisty, a także nie przypomina sobie transakcji w postaci przelewu kwoty 9.900 złotych na rachunek osobisty prowadzony na rzecz F. X. (1) wskazując przy tym, iż nic nie wie o tym aby F. X. (2) wypłacał pieniądze z kasy banku utrzymując, ze tylko on to robił, jednak nie może tego wykluczyć gdyż „nie wnikał” w historię rachunku spółki. Co istotne w toku tego przesłuchania oskarżony wprost wskazał, że wszedł w spółkę z F. X. (1) w celu wyłudzeń w podatku VAT. Oskarżony ponadto zaprzeczył jakoby wiedział o groźbach kierowanych do U. S..
\nPodczas kolejnego przesłuchania w toku śledztwa, B. I. (1) ponownie podtrzymał poprzednio złożone wyjaśnienia i dodał, że źródło jego kontaktów z osobami reprezentującymi różnego rodzaju podmioty gospodarcze pochodziło z czasów jego zatrudnienia Gazecie (...), w związku z udziałem w szeregu forach gospodarczych i innych tego rodzaju inicjatywach. Podejrzany oświadczył, że w takich okolicznościach mógł zawrzeć znajomość z I. I. i przyznał, że to on nawiązał z nim kontakt w sprawie wystawiania pustych faktur. B. I. (1) podał, że W. T. mógł poznać w analogicznych okolicznościach, jednocześnie zaprzeczył, jakoby posiadał wiedzę o udziale J. J. w istniejącym procederze, nie łączył jego osoby ze spółką (...). Oskarżony ponadto wyjaśnił, że nie zna J. I. (1) reprezentującego (...) sp. z o.o.” ani nie kojarzy spółek (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o. ani (...) zaznaczając przy tym, iż to on wystawiał fikcyjne faktury, jednak nie on je dostarczał rzekomym kontrahentom. Nie przypomina sobie transakcji z J. W. (P.P.H.U. (...).(...) J. W.). Oskarżony odniósł się również do dowodów wpłat KP wystawionymi przez (...) sp. z o.o. na rzecz (...) J. E. i potwierdził ich osobiste wypisanie oraz podpisanie. Jednocześnie wyraził wątpliwość faktycznego otrzymania wskazanych w tych dowodach wpłat KP kwot pieniędzy, jednocześnie poprzednio wyjaśniając, ze od E. C. (1) spółka (...) raczej otrzymywała przelewy. Oskarżony potwierdził swój podpis na fakturach wystawionych przez (...) sp. z o.o. na rzecz (...) sp. z o.o. jednocześnie wskazując, że treść merytoryczna wykraczała poza jego umiejętności. B. I. (1) stanowczo zaprzeczył, jakoby znane mu były osoby o personaliach: J. I. (1), Ł. L., C. D., B. N. (3), D. D. (1), J. N. (3), S. D., D. J. (1), C. J. (2), J. D. (1), N. J. (1), C. J. (1), B. B. oraz powiązane z tymi osobami podmioty gospodarcze. B. I. (1), po ogłoszeniu postanowienia o uzupełnieniu zarzutów, ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Według wyjaśnień podejrzanego, w zamian za podejmowanie tych działań uzyskał określoną korzyść, jednak kwestionował wysokość wynikającej z opisu przypisanych mu czynów.
\nStając przed Sądem B. I. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytanie jednocześnie początkowo podtrzymując złożone wyjaśnienia w toku śledztwa. Jednakże na jednym z ostatnich terminów rozpraw oskarżony odwołał złożone uprzednio wyjaśnienia całkowicie zmieniając linię obrony. Wskazał, iż podczas przesłuchań w Prokuraturze powiedziano mu, że „mógłby czy powinien siedzieć” i dlatego złożył obciążające siebie wyjaśnień, ponieważ chciał spędzić ostatnie dni życia z żoną, która ciężko chorowała na nowotwór. Oskarżony także w tym miejscu nie przyznał się do winy i odmówił odpowiedzi na pytania. W ocenie Sądu jako niewiarygodne, nielogiczne i niespójne jawią się te twierdzenia oskarżonego, pozostają one w rażącej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W pierwotnej wersji wyjaśnień, zbieżnie do ustalonych w sprawie dowodów oskarżony dokładnie opisał przestępczy proceder w którym uczestniczył, odnosząc się szczegółowo do podziału obowiązków z F. X. (1), kwestii wystawiania faktur, poboru gotówki i przelewów z rachunku firmowego oraz rzekomych kontrahentów, co do których miał wiedzę. Mając na uwadze powyższe, wskazany fragment wyjaśnień, Sąd uznał za niewiarygodny, uznając te wyjaśnienia za próbę umniejszenia swojej odpowiedzialności w przestępczym procederze celem uniknięcia odpowiedzialności karnej i tym samym realizację przysługującego mu prawa do obrony.
\nOceniając wyjaśnienia F. X. (1) Sąd w przeważającej części nie dał im wiary albowiem pozostawały one w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a ich treść wpisywała się w linię obrony przyjętą przez oskarżonego. Przesłuchany po raz pierwszy w charakterze podejrzanego F. X. (2) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynu. Oskarżony wyjaśnił, że co prawda przypomina sobie, iż w 2011 roku z inicjatywy B. I. (1) powstała spółka (...), której działalność miała polegać na hurtowej sprzedaży materiałów budowlanych oraz świadczeniu usług ogólnobudowlanych, jednak w rzeczywistości nie doszło do świadczenia żadnych usług przez spółkę, spółka nie prowadziła prac budowlanych ani nie sprzedawała żadnych towarów.
\nDalej F. X. (2) wyjaśnił, że zbył swoje udziały w spółce (...) na rzecz B. I. (1), przy czym kategorycznie zaprzeczył wystawianiu faktur oraz deklaracji w imieniu tegoż podmiotu. Podczas kolejnego przesłuchania oskarżony potwierdził swoje wcześniejsze wyjaśnienia i ponownie nie przyznał się do stawianych mu zarzutów. F. X. (2) odniósł się szczegółowo do kwestii utworzenia spółki (...) wskazując, że w trakcie jej funkcjonowania pozostawała ona poza przedmiotem jego zainteresowania i nie miał on wiedzy na temat świadczonych przez spółkę usług ponownie przy tym wskazując, że sprzedał udziały w spółce (...) zbył swoje udziały rzecz B. I. (1), co miało miejsce „po dużej awarii na budowie w K.” oraz że od tamtego momentu stracił kontakt z B.
\nI. (1). Takie twierdzenia oskarżonego nie odpowiadają prawdzie, bowiem powoływana okoliczność zbycia należących do niego udziałów spółki (...) nie miała miejsca, czynności takie nie zostały ujawnione w aktach rejestrowych spółki, a oskarżony fakt ten próbował udokumentować jedynie notarialnym poświadczeniem podpisów złożonych na umowie sprzedaży udziałów Spółki pod (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w dniu 28 października 2013 r., a zatem już po okresie aktywności Spółki, także objętym zarzutami, czemu Sąd nie daje wiary. Oskarżony wskazywał jednocześnie, że nie posiadał on wiedzy na temat tego, kto był odpowiedzialny za prowadzenie księgowości spółki (...), gdzie przechowywano dokumentację związanej z działalnością spółki czy wreszcie jakie podmiot osiągał obroty.
\nOskarżony zaprzeczył zakwestionował dokonywaniu jakichkolwiek wypłat środków pieniężnych czy dokonywania innych transakcji na rachunku prowadzonym na rzecz (...) sp. z o.o. Zakwestionował także przekazywanie takich dyspozycji B. I. (1). Zasłaniał się niewiedzą w kwestii podmiotów mających być rzekomymi kontrahentami spółki (...). Podczas kolejnego przesłuchania oskarżony kolejny raz oświadczył, że nigdy nie dokonywał wypłat z bankomatów z rachunku firmowego spółki, a kartę bankową z (...) Bank S.A. przekazał B. I. (1). Oskarżony utrzymywał, że jego udział w funkcjonowaniu podmiotu (...) sp. z o.o. ograniczał się wyłącznie do towarzyszenia B. I. (1) w podróży do K. w związku z przeprowadzaniem czynności odbioru sklepu należącego do grupy (...) S.A., przy czym oskarżony wskazał, że (...) sp. z o.o. wykonywała w K. prace ziemnie i elektryczne, a na miejscu budowy przedstawiono oskarżonemu jedynie protokoły do podpisania, ale treści tych dokumentów nie pamięta.
\nF. X. (2) kolejny raz stanowczo zaprzeczył czerpaniu korzyści z działalności spółki (...). Wyjaśnienia o takiej treści pozostają w rażącej sprzeczności z dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy. Nie znajdują uznania Sądu twierdzenia oskarżonego odnoszące się chociażby do kwestii wypłat gotówki w banku z rachunku firmowego spółki (...). Nie sposób bowiem zaakceptować stanowisko, zgodnie z którym pracownik banku wypłacił gotówkę B. I. (1) wpisując dane F. X. (1), kiedy wypłata gotówki w banku jest weryfikowana przez pracownika banku, a tym bardziej przy wypłacie wysokich kwot, jak to miało miejsce w przypadku oskarżonego. Wyjaśnieniom oskarżonego F. X. (1) przeczą wprost wyjaśnienia współoskarżonego B.
\nI. (1), który jednoznacznie wskazał, iż założona przez oskarżonych spółka (...) powstałą w celu wyłudzeń w podatku VAT. Sąd nie dał także wiary tym wyjaśnieniom oskarżonego F. X. (1), w których odnosi się on do budowy pawilonu handlowego w standardzie (...) w K., jakoby uczestniczył w odbiorze obiektu i podpisywał stosowne protokoły. Przeczą temu nie tylko zeznania wielu przesłuchanych świadków pracujących dla B. przy budowie wskazanych obiektów handlowych, wyjaśnienia B. I. (1), ale przede wszystkim dokumentacja związana w budową tego obiektu uzyskana od (...) S.A., jak też częściowo zabezpieczona od N. J. (1) prowadzącego spółkę (...) sp. z o.o. jako inwestora obiektu, ale także w wyniku oględzin akt sprawy (...) Sądu Okręgowego w P., IX Wydział Gospodarczy, dotyczącej sporu głównego wykonawcy obiektu w K., tj. firmy (...) s.c. z inwestorem.
\nF. X. (2) w toku postepowania sądowego nie przyznał się do zarzucanych mu czynów, odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania jednocześnie podtrzymując wyjaśnienia złożone w toku śledztwa. Jednakże na kolejnym terminie rozprawy oskarżony odniósł się wyłącznie do kwestii związanych z U. S. i X. N. (2) kwestionując zeznania świadków, m.in. w zakresie nakazu zapłaty skierowanego do X. N. (2) w odniesieniu do działalności kantoru, którego spółka (...) była współudziałowcem. Oskarżony przy tym stanowczo zaprzeczył jakoby miał kierować pod adresem U. S. jakieś groźby. Zaprzeczył także, aby poza pożyczką, miał dostać od U. S. jakiekolwiek środki. Mając zatem na uwadze całokształt wyjaśnień oskarżonego w ocenie Sądu służą one wyłącznie na potrzeby umniejszenia odpowiedzialności karnej oskarżonego, przerzucenia ciężaru zarzutów na współoskarżonego B. I. (1) i tym samym umniejszenia stopnia winy F. X. (1) zgodnie z przyjętą przez niego linią obrony. Wyjaśnienia oskarżonego są bowiem rażąco sprzeczne z dowodami zebranymi w sprawie oraz nielogiczne i niespójne.
\nPrzechodząc do oceny materiału dowodowego w postaci zeznań świadków, Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków związanych z siecią (...) S.A. oraz inwestycjami budowlanymi w K. i I., tj.: W. G. (2) i B. I. (2)
\nDepozycje wskazanych świadków były spójne, logiczne i konsekwentne, a także były zgodne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Z zeznań wskazanych świadków konsekwentnie wynika, iż spółka (...) ani F. X. (2) i B. I. (1) nie brali udziału na żadnym etapie prac zarówno przy robotach budowlane pawilonu handlowego sieci (...) w K. przy ul. (...) oraz usługach remontowe obiektu sieci (...) w I. przy ul. (...), pozostających w dyspozycji (...) S.A. z siedzibą w D..
\nSąd ocenił zeznania świadka D. Ł. złożone w toku śledztwa jako spójne, logiczne i konsekwentne, a także zgodne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Z depozycji świadka wynika, iż prowadziła ona księgowość dla spółki (...) J. J. w okresie od września 2012 r. do października 2013 r., a potem od stycznia 2014 r. do listopada 2015 r. Świadek wskazała, iż J. J. dostarczał jej faktury wystawiane m.in. na firmę (...), na nazwisko D. J. (2). D. Ł. weryfikowała faktury pod względem formalnym, a nie merytorycznym, czy odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Nigdy nie poznała F. X. (1) ani B. I. (1).
\nSąd dał wiarę także zeznaniom świadka X. N. (1) , który wraz z nieżyjącym już ojcem B. N. (1) był udziałowcem spółki (...), która została następnie nabyta przez J. J.. Z zeznań świadka wynika, że (...) nie partycypowała w żaden sposób przy budowie sklepu w K., ponieważ sytuacja finansowa tej spółki nie pozwalała jej na podjęcie inwestycji na tak dużą skalę. Zarówno X. N. (1) jak i jego ojciec B. N. (1) nie znają B. I. (1) ani F. X. (1), czy J. J.. Nie są im także znane szczegóły nabycia udziałów spółki (...) oraz jej sprzedaży. Potwierdzeniem okoliczności powoływanych przez świadka są pisma B. N. (1) jako Prezesa (...) z o. o. z dnia 09.07.2012 r. dotyczące sprawozdania finansowego za rok 2011 i zwolnienia z opłaty sądowej skierowane do Sądu Rejonowego w K. Wydział VIII Gospodarczy KRS.
\nPodobnie, jako wiarygodne, logiczne i spójne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym Sąd ocenił zeznania H. L. i N. L. (1) , którzy byli założycielami firmy (...), którą następnie sprzedali B. (...). Świadkowie nigdy nie czerpali zysków z tej spółki, na początkowym etapie już dokonaliu sprzedaży udziałów. Nie znają J. J., ani spółki (...) czy oskarżonych.
\nZ kolei Sąd dał wiarę częściowo zeznaniom świadka N. J. (1) jedynie w zakresie w jakim były one zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadek był udziałowcem i prokurentem firm (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o., tj. podmiotu będącego inwestorem obiektu w K.. Z jego depozycji wynika, iż nie zna B. I. (1) ani F. X. (1), a firma (...) nie świadczyła na rzecz w/w podmiotów żadnych usług przy wznoszeniu sklepów sieci (...) w K. czy I., czemu Sąd dał wiarę. Świadek zeznał jednocześnie, że prace budowlane dotyczące budowy sklepów sieci (...) w K., I. i G. na rzecz jego firm wykonywała firma (...), która według niego miała odpowiednim sprzętem i pracownikami, w tym na stanowisku inżyniera budowlanego, co jednak pozostaje w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym i czego Sąd w tym zakresie nie uznał za wiarygodne. Także przed Sądem świadek zeznał, że w ramach działalności jego spółki (...) Sp. z o.o. współpracował z firmą (...) przy inwestycji w K., gdzie przygotowywano terenu pod budowę (...) przez tą firmę (...), jednak nie był w stanie określić, czy prace budowalne były wykonywane przez pracowników J. J. i z wykorzystaniem sprzętu jego firmy. Co do odbioru prac wskazał, że „chyba osobiście był na odbiorze, ale chyba odbiór obiektu robiła (...)”, przy czym świadek wskazał, iż na żadnym etapie wykonywania prac w K. nie pojawiła się spółka (...).
\nOceniając zeznania J. J.
\nSąd przyznał im przymiot wiarygodności jedynie w zakresie, w jakim były one spójne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z depozycji świadka złożonych w toku śledztwa wynika, że spółka (...) działała w branży budowlanej prowadząc roboty budowlanej korzystała z usług podwykonawców, nie zatrudniała pracowników, nie miała własnych środków transportu ani maszyn i dysponowała jedynie drobnymi narzędziami. Jednym z podwykonawców miała być firma (...) sp. z o.o., która miała prowadzić prace budowlane w K. i I. przy budowie sklepów sieci (...). Z kolei prace spółce (...) przy budowie sklepu w K. zlecił N. J. (1) w imieniu (...) (...). Jednocześnie J. J. nigdy nie był w siedzibie firmy (...), spotykali się zawsze w restauracjach, nie widział ich środków transportu, sprzętu ani narzędzi.
\nTo (...) sp. z o.o. kupować miała materiały budowlane i ponosić koszty prac. Umowa o roboty budowlane z (...) sp. z o.o. zawierane były w formie ustnej. Wynagrodzenie za wykonane prace J. J. miał przelewać spółce (...) na konto, ale również rozliczać się w gotówce na prośbę B. I. (1). Przelewał różne kwoty, a faktury opłacał częściami, wypłacał pieniądze z banku (...) i wpłacał do (...) Banku. J. J. wskazał, że był na budowie w K. i I. i widział postęp prac i pracowników z firmy (...), lecz nie kontrolował zakresu i jakości wykonanych prac, nie widział tam także ani F. X. (1) ani B. I. (1). Ponadto przed Sądem świadek powtórzył składane uprzednio depozycje. Wskazał, że współpracował z firmą (...) przy budowie supermarketów (...) w I. i w K..
\nZ relacji świadka wynika, że prace ziemne, tj. fundamenty, przyłącza i później mury, wykonywane były przez firmę (...). Świadek zatrudniał go jako podwykonawcę, który wykonywanie prac miał dalej zlecać innym firmom. Ponadto J. J. nie zawierał w ramach prowadzonej współpracy ze spółką (...) żadnych umów w formie pisemnej, zawierane były one w formie ustnej z B. I. (1). Rozliczenia następowały przelewami na konto spółki (...) na podstawie wystawionych faktur, za materiały budowalne odpowiadał B. I. (1), spółka (...) miała posiadać niezbędny sprzęt do świadczenia specjalistycznych usług budowalnych, a przy tym świadek potwierdził, iż widział na budowach postęp prac wykonywanych przez spółkę (...).
\nJednocześnie świadek wskazał, że przed zawarciem umowy ze spółką (...) nie sprawdzał kontrahenta, pod kątem tego czy jest czynnym podatnikiem VAT, gdzie wcześniej świadczył usługi, czy wywiązywał się ze zobowiązań i czy posiadał odpowiedni sprzęt. Tak złożone depozycje świadka w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego odnoszące się do współpracy z (...) sp. z o.o. Sąd uznał za niewiarygodne. Podobnie Sąd ocenił zeznania J. J. dotyczące obrotu środków finansowych przeprowadzanych na rachunkach bankowych pozostających w jego dyspozycji, tj. na rachunku firmy (...) sp. z o.o. i jego prywatnym, jak też wypłat gotówki w wysokich kwotach (rzędu 200 tys. zł z banku (...) S.A.), po czym wpłacaniu ich na rachunek firmy (...).
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadka J. D. (1) . Z depozycji świadka wynika, że zna J. J., który to dokonywał wpłat na należący do świadka rachunek bankowy, po czym świadek był zobowiązany do wypłaty części środków, zaś drugą część był zobowiązany przelać na konto bankowe należące do J. J., który to następnie wypłacał przelane środki. Świadek oświadczył, że nie są mu znani B. I. (1) oraz F. X. (2).
\nSąd ocenił zeznania świadka W. J. (2) jako spójne, logiczne i konsekwentne, a także były zgodne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Świadek jest członkiem zarządu biura rachunkowego (...) sp. z o.o., której to klientem była firma (...) sp. z o.o. W złożonych depozycjach świadek potwierdził, że na fakturach wystawianych przez (...) sp. z o.o. dla B. J. widnieją jego podpisy, bowiem biuro rachunkowe w ramach współpracy z klientem zajmowało się m.in. wystawianiem faktur. Jednocześnie świadek wskazał, że jego biuro rachunkowe nie uczestniczyło w zawieraniu umów przez (...) sp. z o.o. z kontrahentami dot. obiektów sieci (...). Kojarzy nazwę spółki (...), natomiast nie zna oskarżonych.
\nSąd dał wiarę częściowo zeznaniom świadka E. C. (1) , jedynie w zakresie w jakim były one zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadek w toku postepowania przygotowawczego zeznał, w okresie objętym kontrolą podatkową posiadał dwie hale produkcyjne i niezbędne maszyny i urządzenia takie jak prasy, tłocznie, giętarki itp., nie zatrudniał pracowników, a do celów działalności gospodarczej korzystał z firm podwykonawców tj. (...) sp. z o.o. Współpracę z tą firmą nawiązał w ten sposób, że B. I. (1) zwrócił się do niego z propozycją nawiązania współpracy, jednak nie zawarto z tego tytułu żadnych umów w formie pisemnej. Odnosząc się do zakresu wykonywanych przez spółkę (...) prac świadek wskazał, że nie może jednoznacznie stwierdzić, czy prace wykonywali pracownicy firmy (...) czy też pracownicy innej firmy, jak również nie może jednoznacznie stwierdzić czyją własnością był specjalistyczny sprzęt, za pomocą którego wykonywane były prace, przy czym potwierdził, iż do wykonania prac wykazanych na fakturach wystawionych przez spółkę (...) niezbędny był wskazany specjalistyczny sprzęt.
\nZaś urządzenia i maszyny, które miały zostać poddane usługom napraw miały zostać przez (...) zabrane do siedziby spółki jej środkiem transportu. Z depozycji świadka wynika także, że należności wynikające z wystawionych przez (...) faktur płacone były głównie gotówką, która przyjęcie pieniędzy potwierdzała dokumentem (...), gdyż tak życzył sobie B. I. (1). Nie zna F. X. (1). Nie pamięta ponadto, czemu za dwie faktury płatność uiszczono jedynie częściowo. Świadek wskazał także, iż usługi wykazywane na fakturach docelowo wykonane były na rzecz Zakładu (...) Sp. j. Także przed Sądem świadek powtórzył składane uprzednio zeznania odnosząc się do współpracy z B. I. (1) reprezentującym firmę (...). Świadek wskazał, że od B.
\nI. (1) kupował blachę i usługi gięcia, jednak współpraca ta nie trwałą długo. Przed Sądem świadek ponadto powoływał się na problemy z pamięcią, na które cierpi po przebytym wylewie. Jednakże w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego Sąd jako niewiarygodne ocenił depozycje świadka ogniskujące się wokół twierdzeń, iż w (...) sp z o.o. miała wykonywać na rzecz (...) J. E. usługi wykazane na zakwestionowanych fakturach.
\nSad ocenił jako wiarygodne zeznania świadka J. I. (2). Były one spójne, logiczne i konsekwentne, a także korespondowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadek jako współwłaściciel firmy Zakład (...) Sp. j. potwierdził fakt współpracy z firmą (...) w latach 2011-2012, a także to iż, E. C. (1) korzystał z usług podwykonawców, jednak nie zna ani B. I. (1) i F. X. (1), ani firmy (...), nigdy z nią nie współpracował, nie zna też zasad na jakich współpracował z nią E. C. (1).
\nSąd dał przymiot wiarygodności również zeznaniom świadka B. D., drugiego ze współwłaścicieli Zakładu (...) Sp. j. Były one spójne, logiczne i konsekwentne, a także korespondowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadek potwierdził współpracę z (...) E. C. (1). Zeznał, że niektóre zlecenia E. C. (1) przekazywał podwykonawcom, ale świadek nie zna ani spółki (...) ani też B. I. (1) i F. X. (1).
\nSąd ocenił zeznania świadka K. T. (1) jako spójne, logiczne i konsekwentne, a także były zgodne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. W toku pierwszego przesłuchania świadek zeznała, że prowadziła działalność gospodarczą (...) (...) od 2008 roku, którą odziedziczyła po zmarłym mężu, pierwotnie przy pomocy teścia. Jednocześnie w prowadzeniu spraw firmy pomagał jej D. J. (1). Działalność (...) (...) została wniesiona tytułem aportu do spółki (...) sp. z o.o. w 2014 r. lub na początku 2015 r., której prezesem został brat zmarłego męża, J. T.. Jednocześnie K. T. (1) oświadczyła, że nie pełniła w tej spółce żadnej funkcji i nie zajmowała się prowadzeniem jej spraw. Ostatecznie dokonała zbycia udziałów w tej spółce zaznaczając, że nie pamięta na czyją rzecz wówczas zbyła te udziały. Świadek podała także, że nie posiada wiedzy na temat działalności spółki (...) sp. z o.o. w roku 2011 i także w latach następnych.
\nZ relacji świadka wynika, że nie zna spółki (...) i że nigdy z nią nie współpracowała, zaprzeczyła także znajomości z B. I. (1) i F. X. (1). K. T. (1) nie rozpoznała także okazanych jej faktur wystawianych przez (...) sp. z o.o. Ponadto w toku kolejnego przesłuchania K. T. (1) uzupełniła złożone uprzednio depozycje wskazując, że rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej pod firmą (...).P.H.U. (...) w W. (1) w dniu 1 kwietnia 2007 r. Z relacji świadka wynika także, że w czerwcu 2010 r. przyjęła ona propozycję współpracy z bratem zmarłego jej męża, J. T.. Prezesem nowo utworzone spółki (...) Sp. z o.o. został J. T.. K. T. (1) wskazała także, że sprzedała udziały w tej spółce, prawdopodobnie jesienią 2011 r. za kwotę 5.000 złotych, a ich nabywcą był W.
\nT.. Świadek doprecyzowała także, że wniosła aportem działalność gospodarczą (...) (...) do odrębnego innego podmiotu - (...) Sp. z o.o. wskazując przy tym, że udziały w tym podmiocie K. T. (1) zbyła na rzecz Z. V. z R. (1). Jednocześnie J. T. nie zdołano przesłuchać, nie ustalono aktualnego miejsca jego pobytu.
\nSąd dał przymiot wiarygodności również zeznaniom świadka D. J. (1). Były one spójne, logiczne i konsekwentne, a także korespondowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. D. J. (1) zeznał, że znał K. T. (1) i W. T., natomiast nie wie kto zajmował się dokumentacją i sprawami finansowymi w spółce (...) sp. z o.o. Ponadto świadek wskazał, że nie zna podmiotów, które na rzecz firmy (...) wystawiały faktury VAT za zlecone usługi, w tym nie zna podmiotu (...) sp. z o.o. oraz F. X. (1) i B. I. (1).
\nSąd dał wiarę częściowo zeznaniom świadka W. T. jedynie w zakresie w jakim były one zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Przesłuchany kilkukrotnie w charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego W. T. zeznał, że nabył udziały w spółce (...) Sp. z o.o. od K. T. (1) w roku 2010 lub 2011, jednakże transakcja ta miała charakter wyłącznie formalny, bowiem w rzeczywistości świadek miał otrzymać te udziały w rozliczeniu za uruchomienie lakierni proszkowej na rzecz (...) (...). W. T. wskazał, że jego znajomość z B. I. (1) rozpoczęła się przypadkowo, w momencie udzielenia mu pomocy w naprawie samochodu. Wówczas B. I. (1) miał opowiedzieć o prowadzonej przez siebie działalności o profilu ogólnobudowlanym. Z uwagi na fakt, ze spółka (...) Sp. z o.o. zawarła uprzednio umowy na realizację pewnych projektów, m.in. w zakresie zlecenia na hali związanej ze stolarstwem, W.
\nT. zaproponował ich wykonanie B. I. (1). Z relacji świadka wynika, że nie posiada wiedzy, jakiego rodzaju prace zostały wykonane, ich nadzorowaniem zajmować się miał mężczyzna o imieniu Ł.. Rozliczenia z B. I. (1) następowały w formie gotówkowej. Świadek podał także, że Spółka (...) Sp. z o.o. nie posiadała żadnego zaplecza technicznego ani środków transportu, nie zatrudniała pracowników, natomiast materiał do wykonania zleconych prac przywozili pracownicy spółki (...). Z relacji świadka wynikało, że współpraca z B. I. (1) trwała krótko, jednak nie pamięta on dlaczego współpraca ta została zakończona. Świadek wskazał jednocześnie, że w późniejszym okresie prowadzona przez niego spółka uległa przekształceniu w spółkę (...) sp. z o.o., którą to następnie świadek sprzedał wskazanemu mężczyźnie o imieniu Ł., jednak w istocie formalnym nabywcą spółki był C.
\nJ. (2). W toku kolejnego przesłuchania świadek określił, że osobą której sprzedał udziały współce był Ł. N.. Świadek także oświadczył, że obecnie nie ma kontaktu z B. I. (1) wskazując jednocześnie, że B. I. (1) do chwili obecnej nie zwrócił mu kwoty około 6.000 złotych z tytułu pożyczki. Z relacji świadka wynika również, że poza rozliczeniami w gotówce, dokonywał także przelewów na rachunek bankowy spółki (...) sp. z o.o. z kwoty w granicach 30-60 tys. złotych za wykonane prace. Świadek wskazał także, że widział po stronie spółki (...) rozładunek materiałów budowlanych z transportu na ulicy (...) na placu przy lakierni w R. (1), nie widział jednak ich montażu na budowie. Ponadto W. T. nigdy nie był w siedzibie spółki (...), nie posiada wiedzy na temat istnienia odpowiedniego zaplecza czy parku maszynowego przez (...) sp. z o.o. Świadek przy tym potwierdził, że składał on podpisy na fakturach wystawianych przez spółkę (...), jednak „nie przyglądał się im szczegółowo, co tam było napisane” oraz zaprzeczył, jakoby miał posiadać wiedzę na temat duplikatów faktur.
\nJednocześnie nie zdołano ustalić osoby o danych Ł. N., wskazywanej wyłącznie przez W. T. jako prowadzącego faktycznie spółkę (...) sp. z o.o. Przed Sądem świadek powtórzył złożone w toku śledztwa depozycje, w szczególności w zakresie zakupu usług od spółki (...) i reprezentującej ją B. I. (1), wykonywania tych prac przez (...) oraz kwestii przelewów za wykonane prace. dowodowego Sąd jako niewiarygodne ocenił depozycje świadka ogniskujące się wokół twierdzeń, iż w (...) sp z o.o. miała wykonywać na rzecz prowadzonej przez świadka spółki usługi wykazane na zakwestionowanych fakturach i opisywane przez niego.
\nSąd ocenił zeznania świadka C. D. , jako częściowo wiarygodne dając im wiarę jedynie w zakresie w jakim pozostawały zgodne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Świadek, który był zatrudniony w (...) sp. z o.o. jako kierownik obiektu w swoich potwierdził fakt wykonania prac wskazanych na fakturach, ale nie potrafił wskazać okoliczności nawiązania współpracy ze spółką (...), a także faktycznego wykonania przez (...) zleconych prac. Przed Sądem świadek powtórzył swoje zeznania wskazując, że firma (...) wykonywała dla niego instalacje komputerowe, wskazała, że miała niezbędny do tego sprzęt. Tak złożone depozycje świadka odnośnie rzeczywistego wykonania prac opisanych w fakturach wystawionych przez spółkę (...) pozostają w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, bowiem Spółka (...) nie posiadała środków trwałych, nie zatrudniała żadnych pracowników, nie wykazała w analizowanym okresie zakupów materiałów, narzędzi czy specjalistycznego sprzętu niezbędnego do świadczenia wykazywanych na fakturach usług, a także nie zawierała żadnych umów z podwykonawcami.
\nSąd dał przymiot wiarygodności również zeznaniom świadka U. S.. Były one spójne, logiczne i konsekwentne, a także korespondowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z relacji świadka wprost wynika, że dokonywał z rachunków (...) s.c. oraz (...) S. U. na rzecz spółki (...) przelewów na rzecz Spółki (...), w łącznej kwocie 692 219,40 zł, przy czym w rzeczywistości spółka (...) nie świadczyła na rzecz tych podmiotów żadnych usług. Świadek wskazał, że „taka była moja cena. Nie wiedziałem, że aż tyle tego było. To była moja szansa na przeżycie. Opłaciłem się i dał mi spokój.”
\nPodobnie Sąd odniósł się do zeznań świadka X. N. (2) . Były one spójne, logiczne i konsekwentne, a także korespondowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z relacji świadka wynika, że wraz z U. S. miał spółkę (...), w której F. X. (2) pojawił się z podrobionym nakazem zapłaty, przez co musiał ogłosić upadłość.
\nSąd dał wiarę i ocenił zeznania świadka B. B., współwłaściciela (...) s.c. U. S., jako spójne, logiczne i konsekwentne, a także były zgodne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Z relacji świadka wynika, iż jako współwłaściciel (...) s.c. U. S. nie współpracował ze spółką (...), nie zna B. I. (1) ani nie zna F. X. (1).
\nSąd dał wiarę częściowo zeznaniom świadka W. D., który pełnił funkcję prokurenta (...) Sp. z o.o. oraz w Grupie Kapitałowej (...), jedynie w zakresie w jakim były one zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Podczas pierwszego przesłuchania w toku postepowania przygotowawczego świadek zeznał, że nie zna spółki (...), B. I. (1) ani F. X. (1), nie wie z jakiego tytułu są przelewy z firmy (...) na jego rachunek w kwotach 300 zł oraz 4.300,00 zł, jak też na rachunek spółki (...). Jednocześnie wskazał, że nie wie skąd na jego rachunku bankowym pojawiły się przelewy z dnia 25.05.2012 r. w kwocie 600 zł oraz dnia 29.03.2012 r. w kwocie 4.300.00 zł tytułem kompensaty. W toku kolejnego przesłuchania świadek wskazał, że od czerwca 2007 roku do stycznia 2010 roku pracował dla (...), dla którego (...) miał wykonywać jakieś prace. Świadek jednak nie wskazał żadnej firmy czy osoby realizującej prace w ramach umowy ze spółką (...), wskazując, że przedstawicielem spółki był B., którego to nazwiska nie zna.
\nW. D. nie przedłożył jednocześnie żadnych dokumentów na okoliczność rzeczonej współpracy. Przed Sądem świadek powtórzył uprzednio złożone zeznania, w tym potwierdził, że spółka (...) była jego podwykonawcą w zakresie wykonywania prac elektrycznych, a rozliczenia następowały w formie przelewów lub gotówkowo. Tak złożone depozycje świadka pozostają w sprzeczności ze zgromadzonymi w sprawie dowodami, chociażby z uwagi na fakt, iż 2010 roku (...) sp. z o.o. jeszcze nie funkcjonowała, zatem nie mogła współpracować w tym okresie z podmiotami, o których wspomina świadek.
\nW opozycji do powyżej przytoczonych zeznań świadka W. D. stoją depozycje H. N. , wspólnika (...) Sp. z o.o. oraz S. D. , drugiego prokurenta spółki (...), a prywatnie partnerki D. D. (1), które to Sąd uznał za spójne, logiczne i konsekwentne oraz zgodne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Świadek H. N. bowiem w swoich zeznaniach znajomości z B. I. (1) i F. X. (1) oraz współpracy z firmą (...) Sp. z o.o. Także S. D., która w spółce (...) była odpowiedzialna na przygotowanie dokumentów do księgowości i wykonywanie przelewów z rachunku firmowego, wskazała, iż nie zna spółki (...), ani B. I. (1) i F. X. (1). Całokształt depozycji złożonych zarówno przez W. D., jak i H. N. i S. D. wskazuje na to, że (...) sp. z o.o. nie świadczyła żadnych usług na rzecz (...) sp. z o.o.
\nSąd dał przymiot wiarygodności zeznaniom świadków N. L. (2), I. M., D. D. (2), J. L., B. N. (2). N. D. (2), W. I. - pracowników (...) Sp. z o.o. Były one spójne, logiczne i konsekwentne, a także korespondowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadkowie wskazali, że nigdy nie słyszeli o firmie (...) Sp. z o.o. oraz o jakichkolwiek pracach wykonywanych gdziekolwiek przez ten podmiot w imieniu firmy (...), bowiem pracowali wyłącznie na terenie N.. Z kolei F. L. , również zatrudniona w (...) sp. z o.o. także wskazała, że nie zna spółki (...), ani F. X. (1). Kojarzy jednakże B. I. (1), który przyjeżdżał do siedziby (...) i spotykał się tam z I. I..
\nSąd dał wiarę częściowo zeznaniom świadka S. Z. jedynie w zakresie w jakim były one zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z relacji świadka wynika, że jego firma nie uczestniczyła w budowie sklepów sieci (...) w K. i w I., jednak czasami zlecał on wykonanie usług spółce (...) w zakresie cięcia i przerobu elementów stalowych, żelbetowych, złomu i w tym celu kontaktował się z I. I., z którym utrzymywał wówczas także relacje towarzyskie. Świadek wskazał, że firma (...) miała świadczyć usługi na terenie jego firmy w V., a pracownicy (...) mieli tam przyjeżdżać ze swoim sprzętem. Jednakże świadek nie interesował się tym ilu pracowników świadczyło usługi, czym przyjeżdżali i jakim sprzętem dysponowali. Rozliczał się z I.
\nI. w formie gotówkowej. Świadek zaznaczył przy tym, że nie zna spółki (...), ani B. I. (1) i F. X. (1). Przed Sądem świadek powtórzył swoje zeznania. Opisał współpracę z firmą (...) jednocześnie zaprzeczając uczestniczeniu w pracach przy budowie w K. i I.. Sąd nie dał wiary tak złożonym depozycjom świadka bowiem z żadnych dokumentów, ani zeznań pozostałych świadków, w tym pracowników (...) nie wynika, by spółka ta zajmowała się w ramach prowadzonej działalności obróbką złomu i elementów stalowych, żelbetowych, a także aby dysponowała odpowiednim sprzętem do realizacji takich usług. Depozycje o tej treści w ocenie Sądu służą jedynie próbie uzasadnienia faktu, iż S. Z. przelewał spółce (...) środki za świadczenie fikcyjnych usług, które to następnie do razu przelewane były na rachunek bankowy spółki (...).
\nPodobnie Sąd jedynie dał częściowo wiarę relacjom świadka I. I. , reprezentującego (...) Sp. z o.o. w zakresie w jakim były one zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z relacji świadka w toku śledztwa wynika, że zna B. I. (1) i spółkę (...), która zajmowała się pracami budowlanymi, zaś B. I. (1) który miał reprezentować „podwykonawcę z E.” przy realizacji przez (...) robót drogowych „w okolicach „T. lub N.. Jednocześnie świadek wskazał, że „w Polsce nie za bardzo mieli ludzi, wobec czego zatrudniali podwykonawców. Nie pamięta jednak żadnej z firm zatrudnianych przez (...) jako podwykonawcy. Świadek ponadto wskazał, że uregulował wszystkie zobowiązania finansowe jakie miał wobec spółki (...) z tytułu wykonywanych prac i nie ma tuta żadnych zaległości.
\nW toku kolejnego przesłuchania świadek odniósł się do współpracy z S. Z. i podał, że „prace tam wykonywała właśnie firma (...) z E.”, która miała prowadzić także z zlecenia (...) prace budowlane na budowach w województwie (...).” Przy czym on sam nigdy nie dokonywał odbioru robót budowlanych, a z osób towarzyszących B. I. (1) kojarzy mężczyznę o imieniu X.. Natomiast zebrane w toku śledztwa dowody w postaci informacji uzyskanych od organów samorządowych, nie potwierdziły zeznań świadka o wykonywaniu przez spółkę (...) jakichkolwiek prac drogowych na terenie powiatu (...) oraz powiatu (...). Podkreślenia wymaga nadto to, że świadek nie pamięta istotnych wydarzeń związanych z prowadzoną działalnością na terenie kraju, w tym dotyczących udziału w spółce jego matki, pomimo tego, że wyłącznie sam zajmował się wszystkimi sprawami spółki, ale nadzwyczaj dobrze pamiętał jedno - rozliczenie się ze spółką z E., co wymagało dobitnego podkreślenia z jego strony.
\nPodczas drugiego przesłuchania także podał okoliczności dotyczące zlecenia spółce (...) prac związanych z obróbką złomu i osobą S. Z., o czym pierwotnie w ogóle nie wspomniał. I. I. zatem zwrócił uwagę na rzekome prace związane z S. Z., po rozmowie z tym świadkiem i poczynieniu wzajemnych uzgodnień. Także przypomniał sobie mężczyznę towarzyszącego B. I. (1) o imieniu X.. Przed Sądem świadek powtórzył swoje zeznania. Potwierdził w nich, że spółka (...) wykonywała dla jego firmy różne zlecenia takie jak cięcie złomu, sortowanie złomu, pakowanie złomu. Za wykonywane usługi (...) sp. z o.o. wystawiała faktury VAT, które były opłacane przez firmę (...). Złożone tak depozycje świadka Sąd ocenił jako niewiarygodne.
\nI. I. zasłaniał się niepamięcią co do wydarzeń związanych z prowadzoną przez niego działalnością na terenie kraju, także co do udziału w spółce jego matki, mimo, że on sam prowadził sprawy spółki, ale stanowczo podkreślał, że jeśli chodzi o (...) to wszystkie rozliczenia zostały prawidłowo przeprowadzone. Całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie wskazuje bowiem na składaniem fałszywych zeznań przez I. I., a przelewy wykonywane przez I. I. z rachunku firmowego spółki (...) na rachunek bankowy spółki (...) dokumentowały „puste” transakcje niemające odzwierciedlenia w rzeczywistości, zaś podawany w tytule przelewów oznaczenia faktur były wyłącznie nazwą przyjętą na potrzeby tych przelewów, a w efekcie służyły wyłudzeniu podatku VAT.
\nSąd ocenił zeznania F. R. jako zasługujące na wiarę, spójne, logiczne i konsekwentne, a także korespondujące ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z relacji świadka wynika, że I. I. w ramach łączącej mężczyzn znajomości oraz wcześniejszej współpracy biznesowej zaproponował mu aby reprezentował spółkę (...), na co świadek przystał. Jednak I. I. miał oszukać świadka i nie wypłacić mu wynagrodzenia z tytułu pełnionej funkcji. W zakresie przelewów z rachunku firmy (...) sp. z o.o. na rachunek spółki (...) świadek wskazał, że nic nie wie przedmiotowych przelewach oraz, że nie zna spółki (...).
\nPodobnie Sąd jedynie dał częściowo wiarę relacjom świadka J. I. (1) , w zakresie w jakim były one zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z relacji świadka wynika, że od osób, z którymi współpracował w okresie objętym zakresem zarzutów stawianych oskarżonym, otrzymywał telefonicznie polecenia celem dokonania ściśle określonych przelewów. Wśród tych dyspozycji było m.in. polecenie wykonania przelewu środków finansowych z rachunku bankowego nr (...) prowadzonego przez Bank (...) S.A. na rzecz (...) sp. z o.o. w dniu 08.11.201 1 r. na kwotę 84.000,00 zł na rachunek bankowy spółki (...) ze wskazaniem tytułu jako „Przelew zgodnie z umowa o współpracy z dnia 02.11.2011 r. na kwotę 84 000 zł, ale świadek wskazał, że nie wie z jakiego tytułu miał być ten przelew. Ponadto z relacji świadka wynika, iż to nie on decydował o treści przelewu, a jego rola miała sprowadzać się do podpisywania wielu rożnych dokumentów już wcześniej przygotowanych, których świadek nie czytał. J. I. (1) wskazał także, że nie zna B. I. (1) ani F. X. (1). Przed Sądem świadek ponownie wskazał, iż wykonanie wskazanego przelewu na rzecz (...) nie wzbudziło jego podejrzeń, dziennie wykonywał nawet kilkanaście operacji, otrzymywał on dyspozycje gdzie i na jaką kwotę dany przelew ma wyjść. Depozycje świadka pozostaję jednak sprzeczności z ustalonym materiałem dowodowym, który wprost wskazuje, iż J. I. (1) pełnił funkcję tzw. „prezesa słupa” Zarządu Firmy (...) sp. z o.o. na potrzeby przeprowadzanych z (...) transakcji.
\nPodobnie Sąd jako częściowo wiarygodne ocenił zeznania X. Ł. . Świadek nie był związany zawodowo z firmą (...), a znał B. I. (1) od 30 lat, a F. X. (1) dość długo. Z jego relacji wynika, że nie wie czy F. X. (2) był udziałowcem w spółce, a także jaki był przedmiot działalności spółki. Nie potrafił podać dlaczego w dniu 11 listopada 2011 roku B. I. (1) przelał 80 000 zł na jego rachunek bankowy, a także nie wskazał przyczyny przelewów w dniu 5 października 2012 r. w kwocie 300 zł oraz w dniu 13 lipca 2012 r. w kwocie 1000 zł na jego rachunek dokonanych przez F. X. (1). Wskazane depozycje pozostają w całkowitej sprzeczności do stanowiska prezentowanego przez F. X. (3), jakoby nie miał nic wspólnego z prowadzeniem działalności przez spółkę (...) i poczynaniami B. I. (1) w jej ramach.
\nSąd z ostrożnością podszedł do depozycji świadka J. , przedstawiciela PPHU (...) J. W., firmy zajmującej się produkcją opakowań tekturowych. Z depozycji świadka wynika, że miał on zakupić od spółki (...) urządzenia takie jak kosiarka, spawarka, podnośnik hydrauliczny, które to urządzenia zostały mu dowiezione przez B. I. (1). Za zakupione przedmioty spółka (...) wystawiła fakturę, którą J. W. opłacił. Kontrola skarbowa transakcji zawartych przez firmę świadka ze spółką (...) w okresie od 1.09.2012 r. do 31.12.20212 r. nie wykazała żadnych nieprawidłowości, jednak ustalony w sprawie stan faktyczny, w tym w szczególności wyjaśnienia oskarżonego B. I. (1) przeczą temu, ażby spółka (...) prowadziła rzeczywistą działalność w zakresie opisywanym przez świadka.
\nSąd dał przymiot wiarygodności zeznaniom świadka C. N. . Sąd ocenił zeznania C. N. jako one spójne, logiczne i konsekwentne, a także korespondujące ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadek jako pracownik Urzędu Skarbowego przeprowadzała postępowanie podatkowe w stosunku do (...) sp. z o.o., a z jej depozycji popartej odpowiednią dokumentacją z postepowań podatkowych wynika, iż kontrolowana spółka w swoich rozliczeniach zaniżyła należny podatek VAT. Co więcej świadek wskazała, że przeprowadzone kontrole krzyżowe u kontrahentów spółki wykazały, że (...) nie mogła wykonać usług wskazanych na fakturach. Świadek w żaden sposób nie była związana z oskarżonymi, a kontakt ze sprawą miała tylko w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadka E. J. (2) . Sąd ocenił zeznania świadka jako one spójne, logiczne i konsekwentne, a także korespondujące ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Była ona znajomą B. I. (1), współpodejrzaną w innym postępowaniu, które toczy się wobec oskarżonego. W swoich depozycjach świadek wskazała, ze nic nie wie o tym aby prowadził on jakieś prace budowlane dla sieci sklepów (...), nie miał do tego odpowiedniego sprzętu ani pracowników.
\nSąd nie kwestionuje wiarygodności świadka B. I. (4) , żony oskarżonego B. I. (1), jednak jej zeznania okazały się nieprzydatne dla ustalania stanu faktycznego w niniejszej sprawie i tym samym okoliczności istotnych dla zakresu odpowiedzialności oskarżonych.
\nTakże w przypadku X. M.
\nSąd nie kwestionuje wiarygodności świadka, która jest kuzynką J. J. i z którym przeprowadzała transakcje na potrzeby swojego gospodarstwa rolnego, jednak jej zeznania okazały się nieprzydatne dla ustalania stanu faktycznego w niniejszej sprawie i tym samym okoliczności istotnych dla zakresu odpowiedzialności oskarżonych.
\nPodobnie, jako nieistotne dla ustalenia niniejszego stanu faktycznego, Sąd ocenił zeznania P. J. i F. J. (2) , którzy na przestrzeni alt współpracowali z I. I. i prowadzonymi przez niego różnymi spółkami, jednak nie współpracowali z nim w zakresie obsługi księgowej dla (...), nie znają spółki (...) ani B. I. (1) i F. X. (1).
\nTakże w przypadku K. N.
\nSąd nie kwestionuje wiarygodności świadka, jednak jej zeznania okazały się nieprzydatne dla ustalania stanu faktycznego w niniejszej sprawie i tym samym okoliczności istotnych dla zakresu odpowiedzialności oskarżonych. Świadek pracowała kiedyś razem z B. I. (1) w spółce (...), tj. aptece, którą wspólnie prowadzili. Podobnie Sąd ocenił zeznania świadka W. N. . Z tych samych względów Sąd nie uznał za przydatnych dla ustalenia okoliczności sprawy dowodów z dokumentów w postaci wydruku z KRS dot. podmiotu (...) Sp. z o.o. oraz protokół oględzin akt rejestrowych spółki (...) Sp. z o.o. wraz z załącznikami.
\nRównież zeznania J. N. (4), H. S., K. T. (3), B. N. (4), R. U., V. S., I. T., J. D. (3) Sąd ocenił jako nieprzydatne dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie, świadkowie nie posiadali wiedzy istotnej z punktu widzenia tego postępowania.
\nOdnosząc się do zebranych w aktach sprawy dowodów z dokumentów, w postaci dokumentów z postępowań przeprowadzonych przez organy podatkowe, Sąd wskazuje, że dał im wiarę. Organ podatkowy dokonał rzetelnych ustaleń i przedstawił logiczny wywód na temat fikcyjności transakcji dokonywanych przez oskarżonych, którą to argumentację Sąd w pełni podzielił. Ustalenia poczynione w toku przeprowadzonych postępowań podatkowych opierały się na niebudzącym wątpliwości materiale dowodowym w postaci m.in. deklaracji VAT-7, protokołów kontroli podatkowej spółki (...) oraz kontroli krzyżowych jej kontrahentów w analizowanym okresie, czy też materiałów źródłowych zebranych w trakcie postępowania podatkowego za wymienione okresy rozliczeniowe takich jak faktury VAT wystawiane przez spółkę (...), rejestry zakupów, Sąd uwzględnił zatem także inne dokumenty, m.in. w postaci dokumentów rejestrowych spółek będących przedmiotem kontroli, protokołów oględzin akt rejestrowych z sadów gospodarczych podmiotów przeprowadzonych na potrzeby wskazanych postępowań, dokumentacji księgową oraz bankowej i wyciągów z rachunków bankowych analizowanych podmiotów. Dowody te nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności i wiarygodności.
\nIstotne dla ustalenia okoliczności faktycznych były także dokumenty źródłowe pozyskane od B. J. (1) dotyczące budowy i remontu sklepów (...) w K. i I.. Przedłożona dokumentacja nie budziła wątpliwości Sądu co do ich autentyczności i wiarygodności, nie była kwestionowana przez strony.
\nSąd oparł się także na wnioskach płynących z raportów z analiz kryminalnych w zakresie przepływów na rachunkach bankowych (...) Sp. z o.o. Analizy te jako odpowiadające wymogom prawa, tj. jasne, pełne i niezawierające sprzeczności oraz oparte na specjalistycznej wiedzy stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy.
\nSąd dysponował również dowodami o charakterze dokumentarnym w tym notatkami służbowymi, protokołami przeszukań, czy innych czynności, które potwierdzały przeprowadzenie określonych czynności procesowych w toku niniejszego postępowania. Dowody te nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności i wiarygodności, nie były kwestionowane przez strony.
\nSąd uwzględnił także opinię sądowo psychiatryczną dotycząca stanu zdrowia psychicznego oskarżonego B. I. (1) oraz oceny jego poczytalności. Opinia ta jako odpowiadająca wymogom prawa, tj. jasna, pełna i niezawierająca sprzeczności oraz oparta na specjalistycznej wiedzy stanowiła pełnowartościowy materiał dowodowy.
\nOceniając dotychczasowy tryb życia oskarżonych w tych ich karalność Sąd miał na uwadze dane przez nich podawane zweryfikowane informacjami uzyskanymi z Krajowego Rejestru Karnego ((...)) oraz odpisami wyroków, opisem aktu oskarżenia, a także wziął pod uwagę opinię z Zakładu Karnego dot. B. I. (1). *** Sąd zważył, co następuje:
\nAnaliza okoliczności sprawy ustalonych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego pozwala, w ocenie Sądu, ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że czyn oskarżonego B. I. (1) wyczerpuje znamiona przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. i art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s w zw. z 6 § 2 k.k.s. w zw. z 9 § 3 k.k.s. w zw. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s.
\nObowiązek wystawiania faktur VAT reguluje ustawa o podatku od towarów i usług, uznając, że podmioty będące podatnikami podatku VAT są obowiązane wystawić fakturę stwierdzającą dokonanie sprzedaży. Natomiast konstrukcja podatku VAT opiera się na zasadzie cząstkowej zapłaty tego podatku, związanej z prawem podatnika do uwzględnienia w procesie samoobliczania podatku wydatków poniesionych na uiszczenie podatku VAT przy nabyciu towarów i usług, niezbędnych do wytworzenia obrotu wynikającego ze sprzedaży. Przywołać w tym miejscu należy, słuszny pogląd, że podatek od towarów i usług jest podatkiem od obrotu, a więc rzeczywistej transakcji między podmiotami gospodarczymi, tym samym prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest z rzeczywistymi, a nie fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi, co oznacza, że zasadnicze znacznie ma nie tyko prawda formalna, wynikająca z faktury, ale i prawda materialna, polegająca na tym, że faktura musi odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, z prawdziwymi elementami nie tylko przedmiotowymi, ale i podmiotowymi (por. wyrok WSA w Szczecinie z 9.02.2005 r., I SA/Sz 173/04; wyrok WSA w Szczecinie z 1203.2009 .r, I SA/Sz 715/08). Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest bezskuteczna prawnie, a w związku z tym nie może wywołać żadnych skutków podatkowych, zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy (por. wyrok NSA z 14.11.2007 r., I FSK 979/06).
\nJak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego faktury wystawiane przez B. I. (1) w imieniu spółki (...) sp. z o.o. i następnie ujmowane w składanych zeznaniach podatkowych nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych.
\nZ wystawianych przez oskarżonego B. I. (1) w imieniu spółki (...) faktur wynika, że ich przedmiotem były wysokospecjalistyczne prace blacharskie łącznie z lakierowaniem proszkowym, obróbki elementów metalowych, usługi narzędziowe, remont specjalistycznych maszyn i urządzeń, przy wykorzystaniu specjalistycznego sprzętu, stolarka otworowa, wykonanie krat stalowych, montaż konstrukcji stalowej dachu, wykonanie pokrycia dachowego, wykonanie instalacji elektrycznych, tynki i malowanie wewnętrzne, wykonanie elewacji, sprzedaż specjalistycznych urządzeń i narzędzi oraz usługi budowlane w tym budowa obiektu handlowego dla sieci sklepów (...) i adaptacja innego obiektu dla tej sieci, jak też wyposażenie sektora tuczu. Tak wykazywany na wystawianych przez oskarżonego B. I. (1) zakres świadczonych usług był niezwykle rozbudowany, wymagał stosowania wysokospecjalistycznych procedur oraz odpowiedniego sprzętu i zatrudnienia wykwalifikowanych pracowników.
\nJednakże jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowań podatkowych dotyczących podmiotów na rzecz których spółka (...) świadczyła rzekome usługi (w szczególności (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o., Przedsiębiorstwo (...) oraz (...) sp. z o.o.) brak jest jakichkolwiek umów czy innych dokumentów łączących spółkę (...) z jej rzekomymi kontrahentami, a także dokumentów z ZUS potwierdzających fakt zatrudniania pracowników poświadczających, iż w istocie (...) sp. z.o.o. świadczyła opisywane usługi, co uzasadniałyby następnie wystawianie faktur sprzedaży tych usług. Przy czym zarówno przedstawiciele tych podmiotów, jak i oskarżony, nie są w stanie stwierdzić kto faktycznie wykonywał usługi będące przedmiotem faktur, czy spółka (...) dysponowała odpowiednim sprzętem oraz pracownikami.
\nCo więcej, jak ustalono w toku postepowania kontrolnego, jako siedzibę spółki wskazano wirtualne biuro, spółka nie posiadała żadnych środków trwałych, w tym środków transportu, specjalistycznych maszyn i urządzeń oraz nie zatrudniała żadnych pracowników, co byłoby niezbędne dla świadczenia usług wykazanych na przedłożonych fakturach na rzecz rzekomych kontrahentów.
\nW ocenie Sądu nieprawdopodobnym jest, aby w ramach podmiotów gospodarczych, występujących w obrocie dwustronnie profesjonalnym, zawierano ustne umowy związane z wysoko specjalistycznymi usługami wymagającymi posiadania odpowiedniego zaplecza, sprzętu oraz pracowników, przy tym bez jakiejkolwiek kontroli ze strony podmiotu w ramach którego te usługi świadczono, jak i podmiotu na rzecz którego usługi te są świadczone.
\nJednocześnie dokumentacja pozyskana od B. J. dotycząca budowy i przebudowy obiektów handlowych dla sieci sklepów (...) w K. i I. w których to robotach rzekomo miała uczestniczyć spółka (...) w zestawieniu z zeznaniami świadków związanych z siecią (...) S.A. oraz inwestycjami budowlanymi w K. i I. wskazują bezsprzecznie, iż spółka (...) nie brała udziału w tych pracach. Wreszcie należy przywołać wyjaśnienia samego oskarżonego B. I. (1) złożone w toku śledztwa, którym Sąd dał wiarę, który wprost wskazał, iż spółka (...), którą założył razem z F. X. (1) powstała w celu wyłudzeń w podatku VAT.
\nMając na uwadze powyższe Sad uznał, iż faktury wystawiane przez oskarżonego B. I. (1) w imieniu firmy (...) Sp. z o.o., nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
\nFaktury te następnie były ewidencjonowane w urządzeniach księgowych - rejestrach zakupu firm, na rzecz których były wystawiane, a następnie ujmowane w deklaracjach od podatku i usług VAT-7 składanych przez rzekomych kontrahentów (...) we właściwych miejscowo Urzędach Skarbowych, zaś wskazane deklaracje VAT- 7 poświadczały nieprawdziwe dane dotyczące wartości podatku naliczonego do odliczenia, przez co oskarżony udzielił rzekomym kontrahentom pomocy w wyłudzeniu podatku VAT w łącznej kwocie 1.517.410,29 zł, tj. firmie (...) sp. z o.o. w kwocie 303.267,78 zł, firmie (...) sp. z o.o. w kwocie 578.680,00 zł, firmie Przedsiębiorstwo (...) w kwocie 628.712,01 zł oraz (...) sp. z o.o. w kwocie 6.750,50 zł. Wskazać przy tym należy, że o ile B. I. (1) wystawiał przedmiotowe faktury, to F. X. (2) dostarczał dane firmy i treść merytoryczną faktur VAT, a następnie oskarżeni dzielili się zyskiem.
\nPodkreślić także należy, że wystawienie nierzetelnej faktury realizuje znamiona art. 62 § 2 k.k.s., gdy chodzi o uniknięcie lub zmniejszenie podatku, a więc gdy czyn godzi w obowiązek podatkowy (por. wyr. SN z dnia 18.06.2019 r., sygn. III KK 258/18). Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania dotyczące uprawnienia do odliczenia kwoty podatku naliczonego, przy obliczaniu wartości podatku należnego do zapłaty z tytułu podatku VAT, wskazać należy, iż niewątpliwie przedmiotem bezpośredniego działania czynu wystawienia faktury lub rachunku w sposób nierzetelny jest także faktura pusta, tj. obrazująca zdarzenie, które nie miało miejsca w rzeczywistości. Wystawca takiej faktury ma obowiązek uiścić podatek należny w niej wykazany, jednakże odbiorca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tej faktury. Jeżeli zatem odbiorca faktury pustej dokona odliczenia podatku naliczonego, to – bez względu na postać uszczerbku finansowego (uszczuplenie albo nienależny zwrot) – dochodzi do naruszenia dobra chronionego przepisem art. 62 § 2 k.k.s., tj. mienia Skarbu Państwa.
\nMając na uwadze, że jak wynika z protokołów kontroli podatkowych dokonywanych w spółce (...) czy kontrolach krzyżowych dot. jej poszczególnych kontrahentów, na rzecz których rzekomo świadczone były usługi przez (...), podmioty te posłużyły się one wystawionymi przez (...) sp. z o.o. tzw. pustymi fakturami, celem ustalenia wartości podatku naliczonego, który podlegał następnie odliczeniu.
\nTym samym Sąd uznał, iż swoim czynem oskarżony udzielił tym podmiotom pomocnictwa do popełnienia przez przestępstwa karno-skarbowego.
\nIstotą pomocnictwa jest umyślne ułatwienie innej osobie popełniania czynu zabronionego z zamiarem wsparcia realizacji tego czynu. Przy czym z punktu widzenia płaszczyzny bezprawności pomocnika obojętne jest rzeczywiste znaczenie jego zachowania dla zachowania się bezpośredniego wykonawcy. Podobnie w orzecznictwie wskazuje się, że pomocnictwo sprowadza się do wywołania przez zachowanie pomocnika zmiany sytuacyjnej przejawiającej się stworzeniem warunków, w których popełnienie czynu zabronionego przez inną osobę będzie łatwiejsze, niż w sytuacji, gdyby pomocnik nie zrealizował swojego zachowania (por. wyr. SA w Warszawie z 22.2.2017 r., II AKa 8/17, M.; wyr. SA w Lublinie z 28.6.2017 r., II AKa 288/16, M.).
\nZgodnie natomiast z art. 20 § 2 k.k.s. przepisy art. 18 § 2 i 3 k.k., stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych.
\nJednocześnie z uwagi na fakt, że w znamionach deliktu skarbowego przewidzianego w art. 56 k.k.s. określono dwa alternatywnie ujęte zachowania, tj. podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w deklaracji lub oświadczeniu, przy jednoczesnym pominięciu ogólnego znamienia oszustwa opisanego jako \"wprowadzenie w błąd\", przyjąć należy, że dla realizacji znamion strony przedmiotowej wystarczające jest podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w deklaracji lub oświadczeniu, nawet jeżeli zachowanie to nie wywołuje błędu po stronie organu podatkowego, innego uprawnionego organu lub płatnika (por. P. Kardas, G. Łabuda, Kryminalizacja oszustwa podatkowego w prawie karnym skarbowym, Prok. i Pr. 2003, nr 3, s. 62).
\nPonadto, zakres kryminalizacji wynikający z art. 56 k.k.s. obejmuje wszystkie te przypadki, w których dochodzi do nieprawidłowego, tj. określonego na niższym niż wynika to z przepisów prawa podatkowego poziomie, ustalenia wysokości należnego zobowiązania podatkowego. Tym samym, istota konstrukcji zawartej w art. 56 k.k.s. sprowadza się do kryminalizacji przypadków niezasadnego obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego., a konsekwencją zachowania realizującego znamiona określone w art. 56 k.k.s. jest uszczuplenie spodziewanego dochodu uprawnionego podmiotu wynikającego z ekspektatywy związanej z prawidłowym ustaleniem wysokości zobowiązania podatkowego.
\nZ tego też powodu wystarczające dla ustalenia wypełnienia przez działanie oskarżonego znamion występku z art. 56 § 2 k.k.s. jest ustalenie, że w składanych we właściwym urzędzie deklaracjach, posługując się poświadczającymi nieprawdę fakturami (dokumentującymi zaistnienie zdarzeń gospodarczych niemających miejsca w rzeczywistości), co skutkowało błędnym ustaleniem wysokości należności publiczno-prawnej.
\nMożliwa jest kumulatywna kwalifikacja art. 56 k.k.s. w zbiegu z art. 76 k.k.s., który reguluje kwestię bezpodstawnego zwrotu podatku stanowiąc, że karze podlega ten kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej, w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, podatku akcyzowym, zwrot nadpłaty lub jej zaliczenie na poczet zaległości podatkowej lub bieżących albo przyszłych zobowiązań podatkowych Ta sytuacja występuje, gdy deklaracja podatkowa złożona przez podatnika, uwzględniająca jako podatek naliczony podatek wynikający z faktury opisującej czynność, która nie miała miejsca, wykazywała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu, zaś rozliczenie podatkowe nieuwzględniające podatku naliczonego wynikającego z takiej faktury wskazuje na zobowiązanie podatkowe.
\nIdąc dalej, skarżony B. I. (1) w okresie objętym zarzutami jako członek zarządu (...) sp. z o.o. był odpowiedzialny za kierowanie pracami zarządu oraz koordynowanie jej działalności we wszystkich obszarach prowadzonej przez nią działalności, zarówno w zakresie jej organizacji wewnętrznej jak i jej reprezentacji na zewnątrz. W tym oskarżony wystawiał faktury ujmowane następnie we właściwych rejestrach, stanowiące podstawę ustalenia kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. W tym zakresie podkreślić należy, że stosownie do treści art. 9 § 1 k.k.s. odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. Z kolei zgodnie z art. 9 § 3 k.k.s. za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
\nTym samym B. I. (1), zgodnie z danymi ujawnionymi w KRS, w analizowanym okresie objętym zarzutami występując jako członek zarządu będący samodzielnie uprawniony do składania oświadczeń woli w imieniu spółki, odpowiadał za wystawiane przez siebie nierzetelne faktur VAT w imieniu spółki (...) sp. z o.o., na których ponadto widnieją jego podpisy, niezależnie od tego, że treść danych widniejących na fakturze w zakresie m.in. kontrahentów dostarczał mu F. X. (2). Co więcej fakt wystawiania i podpisywania „pustych” faktur przez B. I. (1) w imieniu spółki (...) znajduje odzwierciedlenie w jego wyjaśnieniach.
\nZgodnie z art. 6 § 2 k.k.s. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony. Takie ujęcie wskazuje, że przepis art. 6 § 2 k.k.s. służy do powiązania ze sobą w trakcie prawnokarnej oceny dwóch lub więcej odrębnych zachowań i uczynienia z nich jednej podstawy kwalifikacji prawnej traktowanej identycznie jako pojedyncze zachowanie sprawcy (por. wyrok SN z dnia 26 marca 1999 r., IV KKN 28/99, Prok. i Pr. 1999, nr 10, poz. 2; wyrok SA w Lublinie z dnia 12 września 2001 r., II AKo 161/01, OSA 2001, z. 12, poz. 90). Jak wskazuje Sąd Najwyższy przepis art. 6 § 2 k.k.s. wymaga więzi czasowej między poszczególnymi, następującymi po sobie zachowaniami, składającymi się na czyn ciągły, nie zaś więzi zachodzącej między pierwszym a ostatnim zachowaniem wchodzącym w skład czynu ciągłego (por. post.
\nSN z dnia 20 marca 2013 r., III KK 409/12, LEX nr 1303274). Natomiast sformułowanie „w wykonaniu tego samego zamiaru” oznacza, że poszczególne zachowania składające się na czyn ciągły realizowane być muszą z identycznym zamiarem, takim samym w odniesieniu do każdego z nich, lecz niekoniecznie istniejącym z góry (por. wyr SN z dnia 26 marca 1999 r., IV KKN 28/99, Prok. i Pr. 1999, nr 10, poz. 2; wyr. SA w Łodzi z dnia 12 października 2000 r., II AKa 155/00, Prok. i Pr. 2001, nr 5, poz. 21; post. SN z dnia 9 marca 2006 r., V KK 271/05, OSNKW 2006, nr 5, poz. 50), musi być to jednak w każdym przypadku ten sam zamiar. Mając na uwadze powyższe, całokształt działań oskarżonego uznać należało za jedno przestępstwo, szczególnie że były to faktury mające dokumentować świadczenie podobnych usług, w ramach jednej działalności gospodarczej.
\nOskarżony miał świadomość realizacji wszystkich ustawowych znamion przestępstwa i działał umyślnie. Czyn wyczerpał znamiona określone w kilku przepisach kodeksu karnego skarbowego, wobec czego zachodzi tu zbieg przepisów określony art. 7 § 1 k.k.s., określający jedno przestępstwo skarbowe na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Sąd jednocześnie uwzględnił w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 8 § 1 k.k.s. odnoszący się do idealnego zbiegu przestępstwa i przestępstwa skarbowego.
\nPonadto wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze regulację zawartą w art. 37 k.k.s. w zakresie obostrzenia wymierzonej kary mając przy tym na uwadze konieczność zastosowania przepisów względniejszych dla oskarżonego obowiązujących w dacie popełnienia czynu, stosownie do wskazań zawartych w art. 2 § 1 k.k.s.
\nJednocześnie w realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, iż oskarżeni B. I. (1) swoim zachowaniem opisanym w pkt II części dyspozytywnej wyroku wypełnił znamiona przestępstwa z z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art 286 § 1 k.k. w zw. z 11 § 2 k.k. w zw. z 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s., F. X. (2) swoim zachowaniem opisanym w pkt VI części dyspozytywnej wyroku wypełnił znamiona przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art 286 § 1 k.k. w zw. z 11 § 2 k.k. w zw. z 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.
\nW ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż działania oskarżonych wypełniły znamiona przestępstwa typizowanego w art. 271 § 1 i § 3 k.k. Przedmiotem ochrony jest wiarygodność dokumentów, a w konsekwencji pewność obrotu prawnego oparta na zaufaniu co do prawdziwości dokumentów stanowiących jego podstawę (por. wyr. SN z 21.10.2010 r., III KK 309/10, LEX nr 612464).
\nNależy zauważyć, iż przestępstwo fałszerstwa intelektualnego należy do specyficznej kategorii przestępstw, bowiem przedmiotem czynności wykonawczej są dokumenty charakteryzujące się określoną cechą, mianowicie, dla objęcia ochroną normy z art. 271 k.k., dokument musi rodzić nie tylko określone jego treścią i zakresem działania skutki prawne, ale wykraczać nimi niejako „na zewnątrz” (por. post. SN z 30.11.2007 r., V KK 98/07, LEX nr 346235; wyr. SA w Krakowie z 21.02.2003 r., II AKa 266/02, KZS 2003/4, poz. 37). Dlatego też dokumentu w rozumieniu art. 271 nie stanowią akty wewnętrzne spółek czy umowy cywilnoprawne zawierane w ramach prowadzonej działalności (por. wyr. SN z 9.05.2002 r., V KKN 323/99, OSNKW 2002/9–10, poz. 71; wyr. SN z 27.06.2012 r., V KK 112/12, Biul. PK 2012/7, poz. 30).
\nW rozumieniu art. 271 k.k., poświadczenie nieprawdy musi odnosić się do okoliczności mającej znaczenie prawne, przy czym ocena, czy dana okoliczność ma takie znaczenie, uzależniona jest od rodzaju dokumentu, w którym jest zawarta. Należy jednak stwierdzić, iż za okoliczność mającą znaczenie prawne należy uznać taką, z której mogą wynikać określone konsekwencje w sferze czyichś praw lub obowiązków (por. J. Wojciechowski, Kodeks karny. Komentarz. Orzecznictwo, Warszawa 1998, s. 475).
\nNależy także podkreślić, iż „poświadczenie nieprawdy” polega na potwierdzeniu w autentycznym dokumencie okoliczności, które w ogóle nie miały miejsca, lub też ich przeinaczenie albo zatajenie (por. wyrok SN z 25.11.2004 r., WA 24/04, OSNwSK 2004/1, poz. 2206). Poświadczenie nieprawdy, nie stanowi zatem zamachu na autentyczność dokumentu, bowiem wystawiony dokument pod względem formy jest autentyczny, niemniej treść w nim zawarta nie odpowiada obiektywnej rzeczywistości i z tym faktem wiążą się niekorzystne skutki prawne pozostawania takiego dokumentu w obrocie gospodarczym.
\nPrzestępstwo typizowane w art. 271 k.k. popełnić może funkcjonariusz publiczny lub inna osoba upoważniona do wystawienia dokumentu. Wskazuje się, iż upoważnienie innej osoby musi odnosić się do poświadczenia czy też potwierdzenia określonych okoliczności mających znaczenie prawne, a nie do „oświadczania” ich we własnym interesie (por. wyrok SN z 24.10.1996 r., V KKN 147/96, OSNKW 1997/1–2, poz. 8).
\nPrzestępstwo z art. 271 § 1 k.k. może być popełnione umyślnie, w każdej z postaci przestępczego zamiaru, natomiast byt typu kwalifikowanego z art. 271 § 3 kk uwarunkowany jest kierunkowym działaniem sprawcy nastawionym na osiągnięcie korzyści majątkowej lub osobistej, przy czym za korzyść osobistą uznaje się wszelkie dobro niemające charakteru majątkowego, ale dogodne dla przyjmującego lub zaspokajające jakąś jego potrzebę (por. R. Góral, Kodeks karny. Orzecznictwo i piśmiennictwo, Warszawa 1974, s. 22 i n.).
\nOskarżonym zarzucono także przestępstwo typizowane w art. 286 §1 k.k. Przedmiotem ochrony wszystkich typów czynów zabronionych typizowanych w art. 286 k.k. jest mienie. Przy czym, wskazać należy, że powołany przepis obejmuje prawa rzeczowe (przede wszystkim własność), majątkowe, a także obligacyjne. W orzecznictwie wskazuje się, że termin „mienie”, zawarty w treści art. 286 §1, oznacza całokształt sytuacji majątkowej, obejmującej wszelkie prawa, zarówno rzeczowe, jak i obligacyjne, zaś niekorzystne nim rozporządzenie może nastąpić zarówno przez rzeczywisty uszczerbek, jak i przez utratę należnych korzyści (por. post. SN z 15.06.2007 r., I KZP 13/07, OSNKW 2007/7–8, poz. 56; wyr. SA w Lublinie z 11.07.2000 r., II AKa 101/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001/9, poz. 19).
\nKonstrukcja przestępstwa oszustwa wiąże się z wypełnieniem dwóch znamion czynnościowych, bowiem relewantne z perspektywy opisywanego przestępstwa będzie doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, dokonane wyłącznie na skutek jednego z trzech zachowań polegających na błędnej ocenie rzeczywistości. Jak stwierdził Sąd Najwyższy „Sposób działania sprawcy oszustwa względem innej osoby może zatem polegać na: wprowadzeniu jej w błąd przez wywołanie u niej wyobrażenia o istniejącej rzeczywistości, która jest w istocie inna niż przedstawia to sprawca; wyzyskaniu błędu pokrzywdzonego, tj. jego subiektywnego wyobrażenia o rzeczywistości, która jest w istocie odmienna i o czym sprawca wie; wyzyskaniu niezdolności pokrzywdzonego do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Opisane sposoby działania sprawcy muszą poprzedzać niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego, stąd też istotnym znamieniem oszustwa jest związek przyczynowy między wprowadzeniem w błąd, czy wyzyskaniem błędu a niekorzystnym rozporządzeniem mieniem” (por. wyr. SN z 19.07.2007 r., V KK 384/06, LEX nr 299205; także wyr. SN z 3.04.2007 r., III KK 362/06, LEX nr 296749).
\nPrzestępstwo oszustwa z art. 286 §1, ze względu na znamię celu, przynależy do kategorii przestępstw kierunkowych. Można je zatem popełnić wyłącznie w zamiarze bezpośrednim, przy czym zamiar ten musi być zabarwiony motywem osiągnięcia korzyści majątkowej. Świadomość i wola sprawcy musi obejmować wszystkie elementy przedmiotowe czynu zabronionego, tj. wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania oraz doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia przez pokrzywdzonego własnym lub cudzym mieniem. Jak wskazał Sąd Najwyższy „Określone w art. 286 §1 k.k. przestępstwo oszustwa jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym jest tu osiągnięcie korzyści majątkowej.” (por. wyr. SN z 5.06.2012 r., II KK 287/11, Biul. PK 2012/7, s. 16).
\nJak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, spółka (...) nie prowadziła działalności gospodarczej, zadaniem spółki było symulowanie takiej działalności i wprowadzanie do obrotu faktur z wykazanym podatkiem, który nie został rozliczony. Stworzono zatem pozory przeprowadzenia transakcji gospodarczych poprzez wystawianie nierzetelnych faktur VAT nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktury wystawiane przez spółkę (...) miały charakter faktur pustych (fikcyjnych) nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji.
\nWystawiane przez spółkę (...) poświadczające nieprawdę faktury VAT były następnie ewidencjonowane przez rzekomych kontrahentów spółki w ich rejestrach zakupu firm, a następnie ujmowane w deklaracjach od podatku i usług (...)7 składanych przez te firmy we właściwych miejscowo Urzędach Skarbowych, które to deklaracje VAT-7 poświadczały nieprawdziwe dane dotyczące wartości podatku naliczonego do odliczenia.
\nTakim działaniem oskarżeni B. I. (1) i F. X. (2) udzielili pomocy swoim rzekomym kontrahentom w doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa poprzez wprowadzenie w błąd właściwego miejscowo Naczelnika Urzędu Skarbowego co do rzetelności danych zawartych w złożonych deklaracjach VAT-7 opartych na zaewidencjonowanych fikcyjnych fakturach VAT, czyli w uszczupleniu podatku VAT w łącznej kwocie 1.517.410,29 zł, tj. firmie (...) sp z o.o. w kwocie 303.267,78 zł, firmie (...) sp. z o.o. w kwocie 578.680,00 zł. firmie Przedsiębiorstwo (...) w kwocie 628.712,01 zł, oraz (...) sp. z o.o. w kwocie 6.750,50 zł, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stale źródło dochodu.
\nAnaliza zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności, w postaci wyjaśnień oskarżonego B. I. (1), wyników przeprowadzonych postępowań podatkowych oraz zgromadzonej dokumentacji księgowej prowadzi do wniosku, iż oskarżeni działali z bezpośrednim zamiarem, obejmując świadomością zarówno fakt, iż wystawione przez spółkę (...) faktury potwierdzają zaistnienie okoliczności nieodpowiadających obiektywnej rzeczywistości, jak i fakt wprowadzenia w błąd właściwego miejscowo Naczelnika Urzędu Skarbowego co do rzetelności danych zawartych w złożonych deklaracjach VAT-7 opartych na zaewidencjonowanych fikcyjnych fakturach VAT, jak też niekorzystne konsekwencje wynikające z ich działań, także te związane z funkcjonowaniem „pustych” faktur w obrocie.
\nJednocześnie przestępcze działania oskarżonych były nakierowane wyłącznie na osiągnięcie korzyści majątkowych, w postaci uszczuplenia podatku VAT, co z kolei uzasadniało uwzględnienie w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym art. 65 § 1 k.k.
\nPrzy czym należy jeszcze raz zaznaczyć, że w ramach podziału ról w przestępczym procederze, w ramach pełnienia przez oskarżonych funkcji członków zarządu spółki (...), F. X. (2) przekazywał B. I. (1) dane firmy i treść merytoryczną faktury, a B. I. (1) ją wystawiał, po czym dzielili się pozyskanym z tak wystawionych faktur VAT zyskiem.
\nSąd przyjął, iż w zakresie realizacji znamion opisanych wyżej przestępstw oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu. Istotą jest tu oparte na porozumieniu wspólne działanie co najmniej dwóch osób, z których każda obejmuje swym zamiarem urzeczywistnienie wszystkich przedmiotowych znamion czynu przestępnego. Obiektywnym elementem jest nie tylko wspólna realizacja znamion określonej w odpowiednim przepisie tzw. czynności czasownikowej, lecz także taka sytuacja, która charakteryzuje się tym, że zachowanie jednego sprawcy stanowi dopełnienie zachowania drugiego albo też popełnione przestępstwo jest wynikiem czynności przedsięwziętych w ramach dokonanego przez nich podziału ról. Jak zostało wcześniej opisane, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż oskarżeni działali w sposób sukcesywny, każdy z nich spełniał określoną funkcję, stanowiącą dopełnienie roli pozostałego, a podejmowane przez nich działania nie były przypadkowe ale zgodne z przyjętymi sposobami postępowania zarówno w zakresie kwestii wystawiania faktur jak i dzielenia się zyskiem z przestępczego procederu. Subiektywnym elementem, a zarazem warunkiem niezbędnym jest w tym przypadku porozumienie oznaczające nie tylko wzajemne uzgodnienie przez wszystkich sprawców woli popełnienia przestępstwa, lecz także ich świadome współdziałanie w akcji przestępnej.
\nPorozumienie to jest czynnikiem podmiotowym, który łączy w jedną całość wzajemnie dopełniające się przestępne działania kilku osób, co w konsekwencji pozwala przypisać każdej z nich również i tę czynność sprawczą, którą przedsięwzięła inna osoba współdziałająca świadomie w popełnieniu przestępstwa. Do przyjęcia opisywanej konstrukcji nie jest konieczne, aby każdy ze współdziałających realizował niejako własnoręcznie znamię czasownikowe, lecz wystarcza, że występuje on w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając co najmniej bezpośredniemu sprawcy wykonanie wspólnie zamierzonego celu.
\nJednocześnie opisane przestępstwa oskarżeni podejmowali w okresie od 01 grudnia 2011 r. do 28 grudnia 2012 r. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, na co bezpośrednio wskazuje zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wobec tego, iż przy zaistnieniu Sąd uwzględnił w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym art. 12 § 1 k.k.
\nZ kolei w przypadku kwalifikacji prawnej czynu przypisanego B. I. (1) zastosowanie znalazł art. 8 § 1 k.k.s. uwagi na idealny zbieg czynów opisanych w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku.
\nNadto na podstawie art. 4 § 1 k.k. Sąd w chwili orzekania zastosował przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu, albowiem były one względniejsze dla oskarżonych.
\nJednocześnie swoim zachowaniem opisanym odpowiednio w pkt IV i VIII części dyspozytywnej wyroku, oskarżeni B. I. (1) i F. X. (2) wypełnili znamiona przestępstwa z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k.
\nPrzepis art. 299 § 1 k.k. przewiduje odpowiedzialność sprawcy, który środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości, pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, przyjmuje, posiada, używa, przekazuje lub wywozi za granicę, ukrywa, dokonuje ich transferu lub konwersji, pomaga do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku.
\nPrzestępstwo to określane jest mianem „prania brudnych pieniędzy\". Sprowadza się zasadniczo do procederu legalizowania wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych albo nieujawnionych źródeł.
\nCzynność wykonawcza wskazana w art. 299 § 1 k.k. polega na przyjęciu, przekazaniu, posiadaniu, używaniu, ukrywaniu, dokonywaniu transferu lub konwersji, wywiezieniu za granicę, pomocy do przeniesienia własności lub posiadania albo podjęciu innych czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia rzeczy lub praw, miejsca ich umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku.
\nPrzyjęcie oznacza nabycie władztwa bądź przez fizyczne otrzymanie, bądź przez pozwolenie na umieszczenie np. w miejscu, którego dysponentem jest sprawca. Przyjęcie następuje na mocy porozumienia między przekazującym a przyjmującym, przy czym porozumienie to może być konkludentne. Przekazanie to przeniesienie fizycznego władztwa nad rzeczą innej osobie. Z kolei posiadanie oznacza ponad wszelką wątpliwość posiadanie w rozumieniu Kodeksu cywilnego niezależnie od tego, czy jest to posiadanie samoistne, czy zależne. Używaniem jest korzystanie z tych wartości. Wydaje się, że musi być to wykorzystywanie właściwe dla funkcji danej wartości. Zaś ukryciem są wszelkie zachowania skutkujące niedostępnością wartości dla innych osób ((...). (...) [w:] M. Budyn-D., P. Kozłowska-Kalisz, M. Mozgawa, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 299).
\nKolejnym znamieniem tego przestępstwa jest przestępne pochodzenie wymienionych w przepisie środków. Wystarczy w tym zakresie poczynić ustalenie, że korzyści pochodzą bezpośrednio lub pośrednio z popełnionego przestępstwa.
\nWreszcie wszystkie opisane wyżej zachowania muszą posiadać cechę opisaną na koniec zawartego w art. 299 § 1 k.k. wyliczenia, czyli możliwość udaremnienia przez nie stwierdzenia przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia albo wykrycie, zajęcie lub orzeczenie przepadku określonych w art. 299 § 1 składników majątkowych. Podkreślenia wymaga sposób sformułowania tego znamienia, który nie oznacza konieczności wystąpienia tego skutku w postaci ukrycia przestępnego pochodzenia wymienionych przedmiotów. Wystarczające jest jedynie ustalenie, że taki był cel działania sprawcy. Dlatego omawiany czyn jest przestępstwem formalnym, strona podmiotowa obejmuje umyślność w postaci zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego.
\nFormalnie w pełni należy podzielić stanowisko, że czynu zabronionego z art. 299 § 1 k.k. można dopuścić się dopiero po dokonaniu przestępstwa, w wyniku którego uzyskano korzyść majątkową (wyrok SA we Wrocławiu z 18.04.2018 r., II AKa 22/18, LEX nr 2505790). I trafnie także przyjęto w wyroku SA w Warszawie z 8.10.2018 r., II AKa 42/18, LEX nr 2623285, że sprawca wykonawczy może konsumować „owoce” swojego przestępstwa i zasadniczo jest to zachowanie współkarane, jako pochodna przestępstwa bazowego. Jego odpowiedzialność za odrębny czyn w postaci prania brudnych pieniędzy z art. 299 § 1 k.k. będzie możliwa tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że podjął on odrębne, szczególne działania mające na celu „zamaskowanie” przestępnego pochodzenia środków pieniężnych.
\nNatomiast w § 5 opisano typ kwalifikowany przestępstwa prania brudnych pieniędzy. Znamieniem kwalifikującym jest popełnienie czynu w porozumieniu z innymi osobami. Należy przyjąć, że sprawca winien pozostawać w porozumieniu z co najmniej dwiema osobami, a także, że osoby te niekoniecznie muszą występować jako sprawcy lub współsprawcy. Wystarczy, jeżeli są pomocnikami lub podżegaczami (H. [w:] E., H. II, s. 1424; U. [w:] U. i in., t. 2, s. 458).
\nZ kolei § 6 tworzy kolejny typ kwalifikowany przestępstwa prania brudnych pieniędzy, gdzie znamieniem kwalifikującym jest osiągnięcie przez sprawcę znacznej korzyści majątkowej.
\nTaka też sytuacja miała miejsce w opisywanym stanie faktycznym. Analiza zachowania oskarżonych przez pryzmat omówionych wyżej znamion przestępstw z art. 299 § 1 k.k. wskazuje, że w okresie od września 2011 r., co najmniej do dnia 31.10.2013 r. we E., działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie i innych osób, podejmowali czynności zmierzające do udaremnienia ustalenia pochodzenia, przeznaczenia oraz ustalenia miejsca umieszczenia środków pieniężnych pochodzących z korzyści uzyskanych z popełnionego przestępstwa skarbowego polegającego na wyłudzeniu podatku VAT w mechanizmie obrotu środkami finansowymi pozorującymi zapłatę za faktury VAT mające dokumentować zdarzenia gospodarcze, które w rzeczywistości nie miały miejsca, w tym wynikającego z ujawnionych faktur tj. środków finansowych otrzymanych od rzekomych kontrahentów firmy (...) sp. z o.o., tj. (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o., K. T. (1) (...), (...) sp. z o.o.. Przedsiębiorstwo (...).W.(...). C. E., (...) sp. z o.o. (obecnie (...) Sp. z o.o.). (...) sp. z o.o., (...) sp. z o. o., (...) s.c. U. B. (1), (...) S. U., bądź bezpośrednio z rachunków osobistych właścicieli wskazanych firm, prezesów zarządu lub innych osób z nimi powiązanych, w tym J. J., E. C. (1), J. C., W. T., oraz pośrednio od (...) sp. z o.o. i jej prezesa N. J. (1), Zakładu (...) spółka jawna z D., uniemożliwiając zarazem ich zajęcie celem następczego orzeczenia ich przepadku.
\nTak opisanym działaniem oskarżeni z przestępczego procederu osiągnęli korzyść majątkową: B. I. (1)
\nJak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. w postaci zeznań świadków, wyjaśnień podejrzanego B. I. (1), treści uzyskanych w toku śledztw faktur VAT i deklaracji VAT, dokumentacji bankową, a także analizy przepływów na rachunkach bankowych (...) Sp. z o.o., oskarżeni dokonywali wypłat z bankomatów, wypłat gotówki w kasie banku oraz przelewów na rachunki osobiste środków pieniężnych pochodzących z korzyści uzyskanych z przepływów na rachunku bankowym spółki (...) tytułem zapłaty za faktury VAT, które faktycznie w obrocie nie funkcjonowały, jak też faktycznego wystawiania „pustych” faktur VAT w celu udaremnienia ustalenia pochodzenia, przeznaczenia oraz ustalenia miejsca umieszczenia środków pieniężnych pochodzących z korzyści uzyskanych z popełnionego przestępstwa skarbowego polegającego na wyłudzeniu podatku VAT.
\nWskazane czynności stały się następnie podstawą obliczeń podatku VAT ujmowanego w składanych organom podatkowym deklaracjach dla podatku od towarów i usług, których celem było obniżenie wysokości wartości podatku należnego zarówno przez spółkę (...), jak też jej rzekomych kontrahentów. Zachowania podjęte przez oskarżonych prowadziły w efekcie do ukrycia przestępnego pochodzenia środków pieniężnych częściowo będących przedmiotem obrotu na rachunkach bankowych, a częściowo gotówkowego oraz zabezpieczenia tych środków przed zajęciem.
\nPonadto, Sąd wskazuje, iż aktualność zachowują poczynione powyżej uwagi w zakresie działania oskarżonych wspólnie i w porozumieniu.
\nJednocześnie na podstawie art. 4 § 1 k.k. Sąd w chwili orzekania zastosował przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu, albowiem były one względniejsze dla oskarżonych. *** Wymierzając oskarżonym kary jednostkowe Sąd brał pod uwagę z jednej strony, aby kary efektywnie spełniły związane z nimi cele społeczne, z drugiej zaś strony, aby były one karami zindywidualizowanymi, to jest takimi, które w odniesieniu konkretnego sprawcy popełniającego czyn przestępny, będą zgodne z zasadami zapisanymi przez ustawodawcę w treści przepisu art. 53 k.k. Znaczenie tych dyrektyw jest tym większe im cięższe skutki powoduje przestępstwo, im bardziej drastyczne lub zuchwałe jest działanie sprawcy oraz w im większym stopniu podłożem przestępstwa jest nieakceptowany społecznie styl życia.
\nKara winna jednak również stanowić sprawiedliwościową odpłatę, która spełniać będzie (gdy jest to niezbędne) funkcję zabezpieczającą, która będzie nadto spełniać funkcję właściwego kształtowania prawnej świadomości społeczeństwa, funkcję wychowawczą i funkcje prewencyjne, a zarazem jej rodzaj i stopień surowości będzie uwzględniał rozmiary winy sprawcy czynu zabronionego i stopień społecznej szkodliwości czynu jemu przypisanego (ocenianej przez pryzmat wskazań zawartych w art. 115 § 2 k.k.).
\nObciążająco na wymiar kary wpłynął bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonym B. I. (1) i F. X. (1), na który składa się głownie rodzaj i charakter naruszonego dobra prawnego, chronionego przepisami prawa, którym jest tu mienie Skarbu Państwa, jak również wysokość uszczuplonej należności publicznoprawnej, motywację oskarżonych, którą było działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wysokość osiągniętej korzyści w związku z popełnieniem czynu z art. 299 k.k., jak również fakt, iż oskarżeni skierowali swoje przestępcze działanie przeciw dobrom chronionym prawem- przeciwko mieniu, wiarygodności dokumentów oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu i interesom majątkowym w obrocie cywilnoprawnym. Ponadto, w przestępczym procederze oskarżeni wykorzystali pełnione w spółce (...) funkcje członków zarządu.
\nJednocześnie w przypadku B. I. (1) podkreślić należy, że zważywszy na wysokość zagrożenia ustawowego za tzw. przestępstwa fakturowe uznać trzeba, że zachowania związane z wystawianiem i posługiwaniem się fakturami nierzetelnymi zostały potraktowane przez ustawodawcę jako szczególnie społecznie szkodliwe. Tym samym Sąd uznał, iż tylko właściwa represja karna może spowodować, że proceder ten zostanie zmniejszony. Jednocześnie Sąd wymierzył oskarżonemu B. I. (1) karę pozbawienia wolności oraz karę grzywny na zasadzie art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu, który to przepis uprawniał do zastosowania wobec niego nadzwyczajnego obostrzenia kary pozbawienia wolności. Wreszcie Sąd miał na uwadze, iż w ramach podziału ról w przestępczym procederze to B. I. (1) reprezentując spółkę (...) wystawiał fikcyjne faktury oraz podpisywał się na nich.
\nOkolicznością wpływającą obciążająco na wymiar kar była również uprzednia karalność oskarżonych, przy czym aktualnie F. X. (2) nie figuruje w (...) (k.6765) . Sąd miał na uwadze wynikającą ze zgromadzonego materiału dowodowego postawę oskarżonych w toku prowadzonych przed organami skarbowymi postępowań podatkowych, a w szczególności fakt braku współpracy z organami podatkowymi.
\nJednocześnie Sąd nie dopatrzył się w przypadku oskarżonych żadnych okoliczności łagodzących.
\nWymierzając karę Sąd miał również w polu widzenia względy natury prewencyjnej, w znaczeniu prewencji ogólnej i szczególnej. Kara ma bowiem po pierwsze wpłynąć na oskarżonego w sposób, który doprowadzi do tego, iż nie popełni on ponownie przestępstwa, po drugie uzasadni w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności jego popełnienia.
\nW zakresie przypisanych oskarżonym czynów oskarżony dziali oni umyślnie. Oskarżeni w chwili popełnienia tych czynów nie mieli zniesionej ani ograniczonej poczytalności. W pełni zdawali sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań, zatem ich wina nie budziła żadnych wątpliwości. Główny cel ich działania, a to osiągnięcie korzyści majątkowej z wyłudzeń w podatku VAT w żaden sposób nie usprawiedliwiała jego postępowania.
\nMając zatem na uwadze granice zagrożenia ustawowego:
\nMając powyższe na względzie Sąd uznał, iż kary w orzeczonych wymiarach będą karami sprawiedliwymi, wypełniającymi cele wskazane w art. 53 k.k. Uwzględniając zaś zasadę indywidualizacji wymiaru kary, przy ustalaniu kary grzywny, Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy jej wymiaru, w szczególności określone w art. 33 § 3 k.k., a zatem dochody i warunki osobiste oskarżonych, a także ich sytuację rodzinną oraz stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.
\nJednocześnie na zasadzie art. 8 § 2 k.k.s. Sąd orzekł, iż kary orzeczone wobec oskarżonego B. I. (1) w punkcie I części dyspozytywnej wyroku nie podlegają wykonaniu.
\nZ kolei wymierzając karę łączną Sąd zastosował w stosunku do oskarżonych zasadę asperacji i wymierzył kary pozbawienia wolności w granicach od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych do ich sumy. Sąd miał na względzie, iż dyrektywa asperacji z jednej strony pozwala unikać nieuzasadnionego premiowania sprawcy popełniającego kilka przestępstw, z drugiej pozwala uniknąć konsekwencji w postaci kumulacji dolegliwości wynikającej z orzeczonych kar jednostkowych, a tym samym naruszenia zasady racjonalności wymiaru kary i zasady humanitaryzmu stosowania kar i środków karnych oraz poszanowania godności człowieka, do czego prowadzi oparcie wymiaru kary łącznej na dyrektywie kumulacji (P. Kardas [w:] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz Tom I, Zakamycze 2004).
\nZa takim ukształtowaniem orzeczonej kary łącznej przemawia również zbieżność czasowa i podmiotowa oraz wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kara, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. W ocenie Sądu wystarczająca w tym względzie będzie kary łączne w orzeczonym wymiarze. Kara ta będzie oddziaływała wychowawczo na oskarżonych, jak również kształtowała będzie w społeczeństwie przeświadczenie o nieopłacalności przestępstwa. Wymierzając karę łączną za czyny popełnione przed 24 czerwca 2020r. Sąd uznał za zasadne zastosowanie przepisów obowiązujących do dnia 24 czerwca 2020r. jako względniejszych wobec sprawcy.
\nMając na uwadze powyższe, na podstawie art. 85§1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. przy zastosowaniu art.4§1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonym odpowiednio w pkt VI i X części dyspozytywnej wyroku: - B. I. (1) karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; - F. X. (1) karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.
\nIdąc dalej, mając na uwadze regulację art. 299 § 7 k.k., który stanowi o obligatoryjności orzeczenia środka karnego przepadku przedmiotów pochodzących bezpośrednio albo pośrednio z przestępstwa, a także korzyści z tego przestępstwa lub ich równowartość, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy, Sąd orzekł odpowiednio w pkt V i IX części dyspozytywnej wyroku:
\nNa podstawie art.44§2 k.k. Sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1 Lp. 1-6 na k.(...) akt zarządzając pozostawienie ich w aktach sprawy.
\nOrzekając o kosztach procesu, Sąd na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. M. kwotę (...),40 zł z tytułu kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu B. I. (1), w tym 1766,40 zł podatku od towarów i usług.
\nZ kolei na podstawie art.633 k.p.k. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa zwrot części kosztów procesu tj. w kwocie po 600 zł, zaś na podstawie art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył im opłaty w kwocie B. I. (1) 10400 złotych, F. X. (1) 10300 zł.
\nSędzia Agnieszka Marchwicka