{"html": "

Jak wskazano także wcześniej, zasadne było twierdzenie pozwanego byłego komandytariusza, że w tym wypadku pozostawał on wolny od odpowiedzialności. W przypadku gdy komandytariusz jest całkowicie wolny od odpowiedzialności w związku z wniesieniem do spółki wkładu równego sumie komandytowej lub wyższego od niej, powództwo skierowane przeciw niemu powinno być oddalone jako bezzasadne. Pogląd ten zaaprobował bez zastrzeżeń Sąd Najwyższy w wyroku z 12 marca 2008 r., I CSK 447/2007 (LexPolonica nr 2133181), stwierdzając, że art. 112 § 1 k.s.h. jest podstawą uwolnienia komandytariusza od odpowiedzialności przewidzianej w art. 111 k.s.h., jeśli wartość wkładu wniesionego przez tegoż do spółki jest równa wysokości sumy komandytowej lub wyższa. Nie ma przy tym znaczenia, w jakim momencie wkład został wniesiony lub uzupełniony, byleby to nastąpiło przed zamknięciem rozprawy (art. 316 § 1 k.p.c.).

\n

Wyjaśnienia wymaga, że początkowo powód skierował swoje żądania przeciwko (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we P. ( KRS (...)). Spółka (...) sp. z o.o. we P. ( KRS (...)) została założona w dniu 2 grudnia 2019 r., a jej komplementariuszem była spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą we P.. Jak ustalono w dniu 16 listopada 2022 r. spółka (...) sp. z o.o. sp. k. podjęła uchwałę o rozwiązaniu spółki bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. W uchwale postanowiono, że ogół praw i obowiązków przejął komplementariusz spółki tj. (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...)). Z kolei komandytariuszem była spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...)). Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu postanowieniem z dnia 9 grudnia 2022 r. wobec uchwały o rozwiązaniu spółki (...) sp. z o.o. sp. k. we P. zdecydował o wykreśleniu w/w podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego.

\n

Powyższe postanowienie jest prawomocne na dzień 30 grudnia 2022 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...)), jest w likwidacji. Z tych względów postanowieniem z dnia 9 lutego 2023 r. tutejszy Sąd w punkcie na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c. zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na utratę zdolności sądowej przez stronę pozwaną (...) Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we P. oraz podjął zawieszone postępowanie z udziałem komplementariusza strony pozwanej (...) Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P.. Następnie postanowieniem z dnia 24 maja 2023 r. na podstawie art. 194 § 3 k.p.c. wezwał na żądanie powoda do udziału w sprawie w charakterze strony pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą we P..

\n

Należy wskazać, że wspólnicy ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki, pomimo jej wykreślenia z rejestru przedsiębiorców, niezależnie, czy do zakończenia bytu prawnego spółki doszło po przeprowadzeniu likwidacji, czy też na skutek innych czynności przewidzianych np. w uchwale wspólników (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2009 r., w sprawie III CZP 52/09). Do chwili zaspokojenia wierzycieli spółki, po jej rozwiązaniu, wspólnicy odpowiadają za zobowiązania spółki w następujący sposób: 1. komandytariusze odpowiadają osobiście za zobowiązania wykreślonej spółki wobec jej wierzycieli do wysokości sumy komandytowej, określonej w umowie spółki, chyba że przed wykreśleniem spółki z rejestru wnieśli do spółki wkład odpowiadający wysokością co najmniej sumie komandytowej, a w ramach likwidacji lub innego sposobu zakończenia działalności spółki nie otrzymali zwrotu wniesionego wkładu - wówczas odpowiedzialności nie ponoszą (art. 111 k.s.h. i 112 k.s.h.); 2 komplementariusze odpowiadają osobiście, całym swoim majątkiem za zobowiązania wykreślonej spółki wobec jej wierzycieli (art. 22 § 2 k.s.h. w związku z art. 31 k.s.h. i 103 k.s.h.).

\n

Był to jednocześnie dodatkowy element prowadzący do oddalenia powództwa przeciwko w/w podmiotowi.

\n

Z tych względów Sąd postanowił jak w punktach II i IV sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu, zawarte w punktach III i V sentencji wyroku znajduje swoją podstawę w treści art. 98 k.p.c. Strony pozwane ad.1 i ad. 2 wygrały sprawę w całości (ich obrona okazała się w pełni skuteczna). Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do zasądzenia opłaty za czynności adwokata w wysokości dwukrotności stawki minimalnej z uwagi na nakład pracy. Sprawa wymagała od pełnomocników strony pozwanej wielokrotnego szczegółowego ustosunkowywania się do bardzo obszernych pism procesowych powoda, załączników do tych pism, wniosków dowodowych powoda, co istotnie przyczyniło się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie dodatkowo ten nakład pracy został istotnie zwiększony eskalowaniem procesu i koniecznością ustosunkowania się do tych nowych twierdzeń, złożenia wniosków dowodowych w odpowiedzi na wnioski powoda. Podkreślić też należy, iż sprawa chociaż nie była skomplikowana pod względem prawnym, ale z uwagi na przedłużanie postępowania przez powoda wymagała od pełnomocników pozwanej bardzo dużego nakładu pracy, w tym udziału w licznych posiedzeniach Sądu.

\n

Sąd nie zastosował jednocześnie w stosunku do powoda art. 102 k.p.c. zgodnie z treścią, którego w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Zastosowanie art. 102 k.p.c. powinno być oceniane w całokształcie okoliczności, które by uzasadniały odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu (art. 98 k.p.c.). Do kręgu tych okoliczności należy zaliczyć zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu, jak i fakty leżące na zewnątrz procesu, zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego (sytuacji życiowej). Okoliczności te powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. Samo subiektywne przekonanie powoda o zasadności powództwa do którego mógł mieść prawa nie przesądza o tym, że w sprawie zaistniały \"szczególne okoliczności\", mogące prowadzić do odstąpienia przez sąd od zastosowania art. 98 k.p.c. Ponadto powód miał świadomość, że dochodzone przez niego roszczenia będą uznane za nieuzasadnione, co było sygnalizowane przez Sąd w trybie art. 156 (

\n
1)k.p.c. Powód dysponując tą wiedzą, nie zmienił swojej postawy, dalej eskalując spór sądowy. Sąd udzielił przy tym wyjaśnień powodowi co do skutków zgłaszania coraz to nowych roszczeń, a także wyjaśnił, że wszelkie dodatkowo roszczenia pieniężne mogą aktualizować się jedynie na wypadek pozytywnego przesądzenia o pozostawaniu przez powoda w stosunku pracowniczym.
\n

W związku z powyższym, na rzecz każdej strony pozwanej zasądzono od powoda kwotę po 6.600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jako suma należności od roszczeń o ustalenie – kwota 360,00 zł (stawka określona na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 t.j.), roszczeń o wydanie świadectw pracy - kwota 240,00 zł (stawka określona na podstawie § 9 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia) oraz roszczeń pieniężnych (których suma przed częściowym cofnięciem powództwa przekraczała 10 000,00 zł) – tj. kwota 2700,00 zł (określona na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia). Te należności zasądzono, jak wspomniano wcześniej w wysokości dwukrotności stawek z odwołaniem do § 15 ust. 3 w/w rozporządzenia.

\n

Odnosząc się do sumy zgłoszonych roszczeń pieniężnych Sąd wyjaśnia, że uwzględniono: dodatek za pracę w porze nocnej w kwocie 64,97, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w zakresie którego powód żądał 369,11 zł i 5 624,96 zł, odszkodowanie z tytułu kosztów zakwaterowania w kwocie 455,96 zł, wynagrodzenie za czas dojazdu do pracy w kwotach 541,94 zł i 896 zł, dodatek za pracę w porze nocnej w kwocie 163,78 zł, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych w kwocie 582,20 zł, odszkodowanie za niepokrytą składkę ZUS w kwocie 338,00 zł oraz wynagrodzenie za pracę w kwocie 1 000,00 zł. Powyższe roszczenia opiewają więc na 10.215,35 zł, zaś okoliczność modyfikowania tych wartości (rozszerzanie i cofanie roszczeń) nie ma wpływu na fakt, że takie roszczenia zgłoszono i one pozostają punktem wyjścia do określenia należnych pełnomocnikowi strony przeciwnej kosztów. Zdaniem Sądu w niniejszym składzie powód określając wartość przedmiotu sporu powinien był także uwzględnić określone na wcześniejszym etapie wartości przedmiotu sporu dla roszczeń o ustalenie.

\n

W punkcie VI wyroku, nieuiszczonymi kosztami sądowymi Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1, art. 96 ust. 1 pkt 4, art. 35 pkt 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) obciążył Skarb Państwa.

\n

Na koniec Sąd pragnie wyjaśnić, że działania powoda nosiły znamiona nadużywania prawa podmiotowego – co w istocie uprawniało Sąd do zastosowania wobec powoda sankcji o których mowa w art. 226 (

\n
2)§ 2 k.p.c. Zauważenia wymaga, abstrahując od odmiennych ocen prawnych, do których powód ma pełne prawo, że powód m.in. mimo liczonych rzeczowych uwag oraz pouczeń wielokrotnie powtarzał te same wnioski dowodowe (także te nierozpoznane przez Sąd z uwagi na konieczność realizowania czynności w sekwencji), kwestionował niemal każdą decyzję Sądu, lub Przewodniczącego, inicjował szereg postępowań wpadkowych, składał skargi do Prezes tutejszego Sądu (np. w związku z niepotwierdzeniem przez Sąd wpływu do Sądu pisma, które nadał powód), powtarzał wielokrotnie wnioski o nadesłanie dokumentacji z akt spraw (mimo możliwości przewidzianych w treści art. 9 § 1 k.p.c.), sugerował osobiste relacje Przewodniczącego ze stronami postępowania, formułował pretensje co do miejsca w którym postępowanie się toczy (mimo reguł dotyczących właściwości miejscowej Sądu oraz związania Sądu postanowieniem z dnia 24 marca 2022 r.), wielokrotne zarzucał Przewodniczącemu niewłaściwy dobór składu do rozpoznania sprawy, mimo prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt VIII Pz 54/25, czy też obszernie nawiązywał do współpracy powoda oraz jego byłego pełnomocnika z urzędu (na którą to współpracę Sąd, czy Przewodniczący wpływu nie miał żadnego wpływu) – na co także zwracano powodowi uwagę.
\n

Powód nie brał także pod uwagę wyrażonych w dobrej intencji uwag co do zasadności rozważenia zgłaszania dalszych roszczeń – po prawomocnym przesądzeniu problemu stosunku jaki powoda łączył z (...) sp. z o.o. sp. k. we P.. W istocie te działania wpływały jedynie na niepotrzebne przedłużenie procesu oraz jego zbędne skomplikowanie, a także przydawały Sądowi (i pełnomocnikowi przeciwników) ogromną ilość pracy. Niemniej jednak Sąd wziął pod uwagę błędne, lecz subiektywne przekonanie powoda o słuszności wytoczenia powództwa oraz przekonanie, że ten sposób prowadzania postępowania przyczyni się do osiągnięcia rezultatu procesowego. Z tych więc względów odstąpiono od ukarania odwołującego grzywną oraz stosowania innych sankcji z powołanej podstawy.

", "next": 0}