Łącznie 2200 – 317,01 = 1883 zł Ww. kwota została wyliczona w analogiczny sposób jak w poprzednim okresie z tą różnicą, że Sąd Apelacyjny podniósł stawkę godzinną do kwoty 10 zł jako iloraz miesięcznego minimalnego wynagrodzenia netto i 160 h pracy miesięcznie.
\nW rezultacie Sąd Apelacyjny za 2019 r. zasądził w punkcie 2.II, tiret dziewiąte wyroku na rzecz powódki miesięczną rentę w kwocie 1883 zł płatną do 10 każdego kolejnego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia ww. terminowi, a pozostałej części apelację w tym zakresie oddalił.
\nSąd Apelacyjny wyliczył rentę za 2020 r. w taki sposób, że:
\nŁącznie 2070 zł.
\nPrzy obliczaniu wymiaru renty za 2020 r. Sąd Apelacyjny uwzględnił:
\nW rezultacie Sąd Apelacyjny za 2020 r. zasądził w punkcie 2.II, tiret dziesiąte wyroku na rzecz powódki miesięczną rentę w kwocie 2070 zł płatną do 10 każdego kolejnego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia ww. terminowi, a pozostałej części apelację w tym zakresie oddalił.
\nWreszcie, rentę za okres od 2021 r. Sąd Apelacyjny ustalił w sposób analogiczny jak za 2020 r. z tą różnicą, że podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że począwszy od 2021 r. kwota tzw. ryczałtu, z którego powódka winna pokrywać koszt opatrunków, dojazdów do lekarza, etc. powinien wynosić 200 zł.
\nW rezultacie Sąd Apelacyjny za 2021 r. zasądził w punkcie 2.II, tiret jedenaste wyroku na rzecz powódki miesięczną rentę w kwocie 2120 zł płatną do 10 każdego kolejnego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia ww. terminowi, a pozostałej części apelację w tym zakresie oddalił.
\nPowódka zaskarżyła także w apelacji wyrok Sądu Okręgowego w zakresie oddalenia roszczenia o ustalenie odpowiedzialności strony pozwanej na przyszłość za skutki wypadku.
\nApelacja w ww. zakresie jest bezzasadna, a Sąd Apelacyjny podziela ustalenia i wnioski Sądu Okręgowego w tym zakresie.
\nZauważyć należy, że Sąd Okręgowy uznał, że w tego typu sprawach nie można wykluczyć interesu prawnego w ustaleniu na przyszłość odpowiedzialności w tym wypadku towarzystwa ubezpieczeniowego, ale w stanie faktycznym tej konkretnej sprawy powódka nie tylko nie wykazała ww. interesu prawnego, ale wręcz z materiału dowodowego wynika, że taki interes nie występuje, albowiem jest stan jest stabilny, proces leczenia zakończony, a rokowania na przyszłość dobre. Na trafność ww. wniosków nie może wpłynąć pismo od dostawcy protezy przedłożone przed terminem rozprawy apelacyjnej, w którym ww. producent przedstawia skutki zakończenia okresu gwarancji z punktu widzenia eksploatacji protezy.
\nWw. wniosku nie mogło zmienić pismo producenta protezy, z którego ma wynikać niemożność korzystania z ww. protezy po upływie okresu gwarancji.
\nPrzede wszystkim, nie można uznać, że konieczność wymiany protezy jest nową okolicznością w sprawie w obliczu chociażby treści zawezwania do ugody z 2017 r., w której wskazano na konieczność okresowej wymiany protezy. Ponadto, z jednej strony - konieczność korzystania przez powódkę z protezy nie jest niczym nowym, co będzie musiało zostać ustalone w przyszłości, a z drugiej strony – wyrok ustalający odpowiedzialność strony pozwanej za przyszłość i tak nie miałby znaczenia dla przesądzenia, czy stan konkretnej protezy uzasadnia jej wymianę na nową.
\nPowódka w apelacji zaskarżyła również rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego dotyczące kosztów procesu.
\nApelacja w tym zakresie jest bezzasadna. Brak było też podstaw, aby rozstrzygnięcie o kosztach zmienić w konsekwencji częściowego uwzględnienia apelacji.
\nI tak, Sąd Okręgowy wskazał, że każda ze stron wygrała proces w połowie, a skoro tak to uzasadnione było wzajemne zniesienie kosztów.
\nCo do nałożenia na powódkę obowiązku częściowego zwrotu kosztów sądowych i argumentu, że powódka została zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a ww. zwolnienie nie zostało cofnięte to zauważyć należy, że podstawą obciążenia powódki połową nieuiszczonych kosztów sądowych jest art.113 ust.2 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Ww. kwota zostanie ściągnięta z zasądzonego na rzecz powódki roszczenia i tym samym nie wpłynie na konieczność wydatkowania przez nią zasobów majątkowych, którymi dysponuje niezależnie od wyniku niniejszej sprawy. Ponadto kwota, której ściągnięcie nakazał Sąd Okręgowy jest niewielka w porównaniu do zasądzonej kwoty, a wręcz stanowi jedynie niewielką część zasądzonych na rzecz powódki odsetek i nie można uznać, aby ściągnięcie ww. kwoty od powódki w jakikolwiek sposób podważało realizację celu niniejszego postępowania.
\nZ kolei, modyfikacja zaskarżonego wyroku dokonana przez Sąd Apelacyjny nie zmieniła na tyle proporcji pomiędzy uwzględnioną i oddaloną częścią roszczeń, aby rozstrzygnięcie o kosztach Sądu Okręgowego stało się nieadekwatne do wyniku procesu i wymagało zmiany.
\nMając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawie art.386 § 1 kpc w punkcie 2 wyroku zmienił zaskarżony wyrok w sposób omówiony w uzasadnieniu, a w pozostałym zakresie na podstawie art.385 kpc w punkcie 3 wyroku apelację oddalił jako bezzasadną.
\nW punkcie 4 wyroku Sąd Apelacyjny wzajemnie zniósł koszty postępowania apelacyjnego, mając na uwadze, że każda ze stron ostała się w części przy swoim stanowisku reprezentowanym w toku postępowania apelacyjnego.
\nW punkcie 5 wyroku Sąd Apelacyjny nakazał ściągnąć od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kielcach kwotę 4620 zł tytułem części opłaty od apelacji od uiszczenia której powódka była zwolniona. Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że łącznie zwiększył zasądzone na rzecz powódki kwoty (w zakresie w jakim wliczały się do w.p.z.) o kwotę około 39 000 zł. Również o około 39 000 zł Sąd Apelacyjny zwiększył kwotę zaległej renty, a wartość bieżącej renty wyliczona na potrzeby w.p.z. to kwota 14 400 zł (12 x 1200 zł). Łącznie daje to kwotę 92 400 zł i od tak wyliczonej kwoty Sąd Apelacyjny wyliczył opłatę od apelacji obciążającą stronę pozwaną.