Ponadto biegły A. P. (1) na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. podtrzymał zarówno opinię podstawową jak również opinię uzupełniającą. Dodał, że w przedmiotowej sprawie, proces budowlany był zorganizowany w sposób szczególny, gdyż nie było tam generalnego wykonawcy, a całość prac koordynował inwestor, czyli powód. Biegły wskazał, że na budowie było wielu wykonawców, których prace się „zazębiały”. Dodał, że w takim wypadku powinny był organizowane cykliczne narady z udziałem wszystkich uczestników procesu budowlanego, na których powinny być omawiane wszystkie istotne sprawy, w tym związane z tempem robót. Biegły podtrzymał jednocześnie, że stwierdzone w opiniach błędy projektowe miały wpływ na opóźnienie w pracach pozwanego, jednak z uwagi na specyfikę organizacji procesu budowlanego, nie był w stanie określić, jak powinny być skoordynowane prace poszczególnych wykonawców i tym samym określić w dniach opóźnienia spowodowanego błędami projektowymi i brakiem koordynacji prac poszczególnych wykonawców (k-760).
\nZdaniem Sądu, treść sporządzonych przez biegłych opinii, nie wskazuje, iż biegli wykazywali cechy stronniczości. Sam fakt, że biegli - odnosząc się bezpośrednio do stawianych im przez powoda zarzutów - stanowczo wypowiadali swoją opinię, nie oznacza automatycznie, że biegli powinni zostać odsunięci od sprawy. Biegli odnosili się po kolei do stawianych przez powoda zastrzeżeń, wypowiadając się w sposób profesjonalny, nie przekraczając granic obiektywizmu, a treść sporządzonych przez nich opinii, w ocenie Sądu, nie wskazuje, aby faworyzowali którąkolwiek ze stron.
\nJak podkreśla się w orzecznictwie opinia biegłego podlega, tak jak inne dowody, ocenie według art. 233 § 1 k.p.c., jednakże co odróżnia ją pod tym względem, to szczególne dla tego dowodu kryteria oceny, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego w niej stanowiska oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, a także zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej (por. postanowienie SN z dnia 7 listopada 2000 r., I CKN 1170/98, OSNC 2001, nr 4, poz. 64, a także wyrok z dnia 15 listopada 2002 r., V CKN 1354/00, LEX nr 77046). Specyfika oceny dowodu z opinii biegłego wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Odwołanie się do tych kryteriów oceny stanowi więc wystarczające i należyte uzasadnienie przyczyn uznania opinii za przekonującą (zob. wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2005 r., II CK 572/04, LEX nr 151656). Wnioski środka dowodowego w postaci opinii biegłego mają być jasne, kategoryczne i przekonujące dla Sądu, jako bezstronnego arbitra w sprawie, dlatego gdy opinia biegłego czyni zadość tym wymogom, co pozwala uznać sprawę za wyjaśnioną, to nie zachodzi potrzeba dopuszczania dowodu z dalszej opinii biegłych (wyrok SN z 21 listopada 1974 r., II CR 638/74, OSP 1975, nr 5, poz. 108).
\nNależy zauważyć, że powód po sporządzeniu przez biegłych opinii pisemnych jak również ustnej opinii na rozprawie w dni 29 października 2025 r., nie złożył już żadnych wniosków dowodowych i nie wnosił o uzupełnienie materiału dowodowego, w szczególności nie wnosił o dalsze uzupełnienie opinii przez biegłego lub sporządzenie nowej opinii przez innych biegłych.
\nTym samym, wobec stanowczych opinii biegłych, trudno w ocenie Sądu uznać, że powód miał prawo obciążyć pozwanego karami umownymi za 149 dni opóźnienia. Powód nie wykazał jednocześnie żadnego innego okresu opóźnienia (w dniach), które można by uznać za zawinione wyłącznie przez pozwanego.
\nNależy bowiem zauważyć, że powód obciążył pozwanego karą umowną za 149 dni zwłoki (tj. za okres od 31.05.2019 r. do 28.10.2019 r.). Strony w umowie określiły przy tym zróżnicowany sposób wyliczenia kar umownych za poszczególne dni zwłoki. I tak, zgodnie z § 13 ust. 1 lit. a), b) i c) kara za pierwsze 7 dni zwłoki wynosiła 0,07% wynagrodzenia umownego netto za każdy dzień zwłoki, za kolejne 14 dni w wysokości 0,14 % wynagrodzenia umownego netto za każdy dzień zwłoki, za pozostałe dni zwłoki w wysokości 0,2 % wynagrodzenia umownego netto za każdy dzień. Jednocześnie powód wystąpił wcześniej na drogę sądową z roszczeniem o zapłatę kwoty 9.999 zł z tytułu w/w kar umownych i prawomocnym nakazem zapłaty z dnia 11.02.2021 r., wydanym przez Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt VIII GNc 270/21 pozwany zobowiązany został do zapłaty na rzecz powoda tej kwoty. Powód nie wskazał jednak za jaki okres i za ile dni zwłoki domagał się zapały części kary umownej w wysokości 9.999 zł, a za jaki okres domaga się reszty kary umownej w niniejszym postępowaniu.
\nDlatego też, w niniejszym postępowaniu, wobec wykazania m.in. dowodem z opinii biegłego, że nie jest możliwe przypisanie pozwanemu winy za 149 dni zwłoki, na powodzie ciążył obowiązek wskazania i wykazania, zgodnie z art. 6 k.c, za jaki ewentualnie okres zwłoki winę ponosił wyłącznie pozwany. Powód obowiązkowi temu nie sprostał. Tak więc, również z tej przyczyny roszczenie powoda nie mogło zostać uwzględnione.
\nTrzeba zaś zaznaczyć, że Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Z art. 6 k.c. płynie generalny wniosek, że prawa podmiotowe mogą być skutecznie dochodzone o tyle, o ile strona jest w stanie przekonać sąd co do faktów, z których wyprowadza korzystne dla siebie twierdzenia (tak m.in. M. Pyziak-Szafnicka - Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna pod red. P. Księżaka i M. Pyziak - Szafnickiej, LEX 2014 teza 2 do art. 6 k.c.). Zgodnie z art. 232 k.p.c. to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zgodnie zatem z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego.
\nTo one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Strona nie może przerzucać na sąd negatywnych skutków braku przejawienia jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej. Rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).
\nKontradyktoryjność procesu cywilnego wymaga, aby strony wskazywały dowody dla wykazania swoich twierdzeń. Bierność strony w tym zakresie nie zobowiązuje sądu - poza wyjątkowymi przypadkami - do prowadzenia dowodów z urzędu (vide: orzeczenia SN z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76 z glosą A. Zielińskiego, Pal. 1998, nr 1-2; orzeczenie SN z dnia 7 marca 1997 r., II CKN 70/96, OSNC 1997, Nr 8, poz. 113; uzasadnienie orzeczenia SN z dnia 16 grudnia 1997 r., II UKN 406/97, OSNAPiUS 1998, Nr 21, poz. 643; orzeczenie SN z dnia 15 grudnia 1998 r., I CKN 944/97, Prok. i Pr. 1999, nr 11-12, s. 38; orzeczenie SN z dnia 7 lipca 1999 r., II CKN 417/98, Prok. i Pr. 1999, nr 11-12, poz. 35; uzasadnienie orzeczenia SN z dnia 15 lipca 1997 r., I CKN 415/99, niepubl.; orzeczenie SN z dnia 7 października 1998 r., II UKN 244/98, OSNAPiUS 1999, Nr 20, poz. 662; orzeczenie SN z dnia 28 września 1999 r., II CKN 269/99, Prok. i Pr. 2000, Nr 2, poz. 27; uzasadnienie orzeczenia SN z dnia 11 października 2000 r., II UKN 33/00, OSNP 2002, Nr 10, poz. 251).
\nW konsekwencji powyższych rozważań Sąd stwierdził, że powód nie wykazał zasadności swojego roszczenia dochodzonego w niniejszym postępowaniu.
\nMając powyższe na uwadze, Sąd oddalił powództwo w oparciu o przepisy art. 483 k.c a contrario w zw. z art. 6 k.c (pkt 1 wyroku).
\nO kosztach procesu Sąd orzekł stosując zasadę odpowiedzialności za jego wynik na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 t.j.). W świetle tych regulacji pozwanemu należał się zwrot kosztów celowej obrony w postaci wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego w kwocie 5.400 zł, opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz uiszczonej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłych w kwocie 3.000 zł. Pozwanemu zatem należy się od powoda zwrot kosztów procesu w łącznej kwocie 8.417 zł. Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. pozwanemu należeć się będą te koszty wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty (pkt 2 wyroku).
\nZauważyć jednocześnie należy, że zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika procesowego wyższego od minimalnego wymaga zarazem ustalenia i wskazania, jakie są okoliczności uzasadniające zwiększenie wynagrodzenia, związane z charakterem sprawy, zwiększonym nakładem pracy pełnomocnika lub obrońcy oraz wkładem jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy i rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, pełnomocnik pozwanego w złożonym wniosku o zasądzenie kosztów wyższych niż minimalne koszty zastępstwa procesowego, jedynie w sposób ogólny wskazał na skomplikowany charakter sprawy i znaczny nakład pracy pełnomocnika, jednak wniosek ten nie zawierał szczegółowego uzasadnienia. Zdaniem Sądu nie wykazano tym samym, aby w niniejszej sprawie nakład pracy pełnomocnika był zdecydowanie ponadprzeciętny, w związku z czym wynagrodzenie pełnomocnika powinno odpowiadać wysokości jedynie stawki minimalnej.
\nZ kolei w oparciu o treść art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2025 r. o kosztach sądowych w spawach cywilnych Sąd zasądził od powoda tj. strony przegrywające na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3.602,18 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa (pkt 3 wyroku). Łączne koszty opinii biegłych wyniosły w niniejszej sprawie kwotę 6.602, 18 zł (2.011,24 zł , k-530 + 2.016,88 zł, k-531 + 886,26 zł, k-697 + 1.687,80 zł, k-700 zł). Strony (pozwany) wpłaciły zaliczkę na poczet dowodu z opinii biegłego w kwocie 3.000 zł. Tym samym Skarb Państwa wyłożył tymczasowo na poczet dowodu z opinii biegłego kwotę 3.602,18 zł (6.602,18 zł – 3.000 zł).
\nSSO Elżbieta Kala