Znacznej ilości czasu wymagało następnie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu międzynarodowego prawa finansowego, jaki został dopuszczony postanowieniem Prokuratury Rejonowej W. z 22 marca 2012 r., w związku z koniecznością ustalenia m.in., czy działalność prowadzona przez (...) Ltd. stanowiła wykonywanie czynności bankowych w rozumieniu ustawy Prawo bankowe, czy też znajdują do niej zastosowanie przepisy dyrektywy 2004/39/WE z 21 kwietnia 2004 r. lub inne przepisy wyłączające bezpośrednie zastosowanie przepisów ustawy Prawo bankowe, jakie państwo jest faktycznym miejscem prowadzenia działalności (...), na podstawie jakich przepisów spółka podejmuje działania w ramach przedstawicielstwa lub oddziału, jaki organ jest uprawniony do nadzoru nad działalnością spółki (...). Ustalenie tych kwestii wymagało wiadomości specjalnych, a zatem nie mogły ich ustalić samodzielnie organy ściagania. Sekwencja podejmowanych w sprawie karnej czynności procesowych nie budzi wątpliwości i nie sposób przypisać poszczególnym działaniom organów procesowych jakichkolwiek zaniechań, które by można zakwalifikować jako naruszenie obowiązujących przepisów prawnych.
\nPowódka podnosiła także, że postanowieniu prokuratora z dnia 23 stycznia 2013 r. o zabezpieczeniu majątkowym na mieniu podejrzanego A. K. dopiero w dniu 26 kwietnia 2013 r. została nadana klauzula wykonalności, co miało wynikać z błędów Prokuratury. Nie uzasadniła jednakże na czym miały polegać rzekome błędy, zaś Sąd w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy nie dopatrzył się tu nieprawidłowości. Jak ustalono już postanowieniem z dnia 28 września 2012 r. wobec podejrzanego wydane zostało postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym w celu zabezpieczenia na mieniu podejrzanego A. K. grożącej mu kary grzywny a także przepadku przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, jak również korzyści uzyskanych z jego popełnienia, jednakże postanowieniami Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 16 stycznia 2013 r. zostały one uchylone. Orzeczenie powyższe zostało zatem poddane odpowiedniej kontroli instancyjnej, zgodnie z obowiązującymi regałami procedury. Kolejne postanowienie w przedmiocie zastosowania wobec podejrzanego A. K. zabezpieczenia majątkowego zostało wydane przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie w dniu 23 stycznia 2013 r., któremu postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie nadał klauzulę wykonalności w części, tj. w zakresie punktów od 2 do 8 sentencji postanowienia. Według powódki, nastąpiło to zbyt późno. Wskazać jednak należy, że warunkiem wszczęcia postępowania karnego wykonawczego jest wykonalność orzeczenia. Kwestię wykonalności postanowień wydanych w postępowaniu karnym, a więc również postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym wydanym w postępowaniu przygotowawczym, uregulowano w art. 462 § 1 k.p.k. w zw. z art. 465 § 1 k.p.k. Było ono wykonalne od chwili wydania i takiej treści zarządzenie znalazło się pod uzasadnieniem postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego. Niemniej jednak w stanie prawnym wówczas obowiązującym postanowienie prokuratora o zabezpieczeniu majątkowym stanowiło jedynie tytuł egzekucyjny, a zatem aby mogło zostać przekazane do wykonania, czyli aby doszło do rzeczywistego zabezpieczenia na mieniu podejrzanego, koniecznym było nadanie postanowieniu klauzuli wykonalności. Właściwym do rozpoznania wniosku o nadanie klauzuli był wówczas sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika, dlatego też na gruncie niniejszej sprawy to Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie nadał klauzulę wykonalności poszczególnym punktom sentencji postanowienia. Organy procesowe w dacie wydawania poszczególnych rozstrzygnięć działały w ramach obowiązującego prawa. Powódka nie powiązała natomiast zarzucanych opóźnień w wykonaniu postanowienia
\no zabezpieczeniu majątkowym z własnymi stratami związanymi z przedmiotową inwestycją, tj. nie wyjaśniła ani nie udowodniła, żeby ewentualne opóźnienia miały wpływ na powstanie szkody po jej stronie w wyniku tejże inwestycji.
\nW ocenie Sądu, zarzuty powódki kierowane zarówno względem Prokuratury Rejonowej W., jak i Prokuratury Okręgowej w Warszawie przy prowadzeniu postępowania przygotowawczego w sprawie działalność (...) Limited, nie znajdowały uzasadnienia na gruncie przywołanych wyżej faktów. Niezależnie od tego, nawet w razie uznania, że wskazane wyżej postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej W. w przedmiocie zatwierdzenia postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego było wadliwe, a dochodzenie powinno być wówczas kontynuowane, na gruncie okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy nie sposób uznać, że działanie takie pozostawało w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą, jaką poniosła powódka w wyniku przedmiotowej inwestycji. Nie można stwierdzić z odpowiednio wysoką dozą prawdopodobieństwa, że dalsze prowadzenie w tamtym czasie postępowania przygotowawczego sprawiłoby, że powódka nie zawarłaby umowy kontraktu lokacyjnego z (...) Limited. Powódka, licząc na osiągnięcię ponadprzeciętnych zysków, nierozważnie zdecydowała się ulokować swoje środki w niepewny i obarczony znacznym ryzykiem produkt finansowy. Mimo że powinna, mieć świadomość, że nie jest to produkt tak bezpieczny jak lokata bankowa (objęta odpowiednimi gwarancjami ze strony Bankowego Funduszu Gwarancyjnego), to nie dokonała sprawdzenia wiarygodności spółki, z którą zawierała kontrakt, ani prowadzonej przez nią działalności. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, dla powódki wystarczające były zapewnienia pracownika spółki i reklamy, w których (...) posługiwał się tytułem (...) (notabene był to ranking opracowywany na podstawie ankiet zbieranych telefonicznie i przez Internet przez podmiot prywatny). Można więc stwierdzić, że zasób informacji posiadanych przez powódkę nie miał znaczenia dla jej decyzji o zainwestowaniu środków, skoro opierał się tylko na rozmowie z pracownikiem spółki i reklamach, a więc informacjach źródłach ograniczonych i niepewnych. Powódka sama zeznała, że polegała jedynie na zapewnieniach pracownika (...) (A. S.) oraz na konsultacjach z koleżankami, które korzystały z pomocy finansistów. Powódka nie zainteresowała się, w jaki sposób (...) inwestuje środki. Notabene, w dacie zawierania umowy kontraktu lokacyjnego przez powódkę toczyło się, podjęte na nowo, postępowanie przygotowawcze dotyczące działalności (...) Limited. Powódka nie podjęła jednak żadnych działań celem zweryfikowania wiarygodności spółki. Gdyby zachowała minimalny choćby poziom staranności, to z pewnością dotarłaby do ostrzeżenia jakie wodniesieniu do tej spółki opublikowała KNF już w 2008 r. na swojej stronie internetowej. Wbrew twierdzeniom powódki, nie było to ostrzeżenie ukryte, lecz dostępne w sieci internetowej, w odpowiedniej zakładce na stronie KNF.
\nNie mogły odnieść oczekiwanego przez powódkę skutku, w postaci przyjęcia odpowiedzialności Skarbu Państwa za doznaną przez nią szkodę, zarzuty dotyczące braku implementacji przez Polskę prawa Unii Europejskiej, w szczególności skonkretyzowanego w piśmie procesowym z 12 lutego 2025 r. braku wprowadzenia do polskiego systemu prawnego przepisów realizujących założenia i wymogi wskazane w art. 5 Dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, którego treść nakazuje Państwom Członkowskim wprowadzić regulacje zakazujące prowadzenie na terenie Państwa Członkowskiego działalności polegającej na przyjmowaniu od ludności depozytów i innych środków podlegających zwrotowi dla osób lub przedsiębiorstw gospodarczych niebędących instytucjami kredytowymi. W okresie zawierania przez powódkę przedmiotowego kontraktu lokacyjnego, tego rodzaju działalność jak wyżej wymieniona – polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej w celu udzielania kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem tych środków w inny sposób – wymagała w Polsce zezwolenia, a jej prowadzenie bez wymaganego zezwolenia było zagrożone sankcją karną na podstawie art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe. Przepis ten stał się jedną z podstaw oskarżenia A. K. (zarządzającego spółką (...) Limited) przez polską prokuraturę.
\nReasumując stwierdzić należy, że powódka utraciła środki finansowe na skutek wdania się w niepewną inwestycję w wyniku własnej lekkomyślności, a nie w wyniku zaniedbań ze strony instytucji państwowych. W świetle opisanych powyżej faktów, wszelkie dywagacje powódki na temat możliwych alternatywnych wersji zdarzeń, gdyby organy państwa postępowały w postulowany przez powódkę sposób, pozostają jedynie nieweryfikowalnymi hipotezami, wśród których trudno wybrać bardziej lub mniej prawdopodobne, i które nie pozwalają na postawienie wniosku, że ich ziszczenie się zapobiegłoby doznaniu przez powódkę szkody w wyniku przedmiotowej inwestycji.
\nW konsekwencji brak jest podstaw do przypisania pozwanym odpowiedzialności odszkodowawczej deliktowej.
\nMając to wszystko na uwadze, Sąd oddalił powództwo na podstawie powołanych przepisów.
\nOrzekając o kosztach postępowania Sąd kierował się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. Powódka, jako przegrywająca sprawę, zobowiązana jest zwrócić pozwanym koszty postępowania niezbędne do celowej obrony. Koszty takie po stronie pozwanego Skarbu Państwa stanowi wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce 5.400 zł, ustalonej stosownie do § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1964) w zw. z art. 99 k.p.c., przy czym koszty te należało zasądzić na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1192). Natomiast na koszty procesu po stronie pozwanego Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w wysokości łącznej 5.417 zł składają się opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce 5.400 zł, ustalonej stosownie do § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).