W przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na współsprawstwo oskarżonych E. W. (1) i M. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść ostatecznego wezwania do zapłaty, fakt jego doręczenia, oświadczenie o wypowiedzeniu i jego doręczenie. Doręczenia zawsze były realizowane na adres, który podali oskarżeni. Oskarżeni będąc świadomi obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu, będąc świadomi treści podpisanej umowy i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy leasingu ignorowali ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Nie nawiązali kontaktu z windykatorami i nie wydali przedmiotu leasingu, dopiero w dniu 8 sierpnia 2020 roku przedmiot leasingu został przymusowo im odebrany przez Policję. Tak więc ich postawa- między innymi odmowa zwrotu samochodu, negowanie uprawnień właściciela także wskazuje na zamiar przywłaszczenia. Czas przywłaszczenia określić można opisowo, że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 20 września 2019 roku, kiedy upłynął bezskutecznie termin na zwrot samochodu do 7 sierpnia 2020 roku, albowiem w dniu 8 sierpnia 2020 roku na terenie gospodarstwa rolnego ostatecznie przymusowo odebrano przedmiot leasingu. Tak więc w tym przypadku oskarżeni wypełnili dyspozycję art. 284 §2 k.k.
\nW przypadku czynów z pkt XI i XII co do oskarżonej E. W. (1), z pkt VIII co do oskarżonego M. W. (1) na szkodę (...) S.A. z siedzibą we W., to należy stwierdzić, iż na współsprawstwo oskarżonych E. W. (1) i M. W. (1) w zakresie oszustwa, brak pod ich stronie zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadzili w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w kwocie 156087 złotych, wskazują fakt podpisania przedmiotowej umowy przez oskarżoną, ale przy aktywnym udziale M. W. (1) w zakresie negocjacji umowy, który był jej inicjatorem i bardziej zainteresowanym finansowaniem przedmiotu leasingu, treść umowy leasingu i harmonogramu co do terminów i wysokości rat, fakt wpłacenia jedynie raty inicjującej realizację umowy, a zaprzestanie płacenia rat zgodnie z harmonogramem od razu po zawarciu umowy, brak możliwości nawiązania kontaktu z oskarżoną, odrzucanie połączenia przez E.
\nW. gdy zorientowała się że dzwoni windykator, zwodzenie windykatorów przez M. W. (1). Pomimo, że formalnie umowę leasingu podpisała oskarżona, to obydwoje oskarżeni, współdziałający w tym zakresie ze sobą, byli zaangażowani w zawarcie umowy z zamiarem korzystania z maszyny bez wywiązywania się z zobowiązań. M. W. (1) miał interes gospodarczy w uzyskaniu przedmiotowej maszyny albowiem to faktycznie to on prowadził gospodarstwo rolne i to on dysponował maszyną po jej wydaniu, to on także uzgadniał warunki umowy, w istocie prowadził rozmowy z windykatorami, przejawiał decyzyjność w zakresie interesów gospodarczych E. W. (1), podejmował rozmowy z przedstawicielem firmy, która miała dokonać znaczeń na opryskiwaczu.
\nTak więc każde z nich wypełniło dyspozycję art. 286 §1 k.k. Z opisu czynu przypisanego, a oznaczonego w akcie oskarżenia jako XI Sąd wyeliminował niewłaściwe miejsce popełnienia „w S.”.
\nW przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na sprawstwo oskarżonej E. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść ostatecznego wezwania do zapłaty, fakt jego doręczenia, oświadczenie o wypowiedzeniu i jego doręczenie. Doręczenia zawsze były realizowane na adres, który podała oskarżona. Oskarżona będąc świadoma obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu, będąc świadoma treści podpisanej umowy i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy leasingu ignorowała ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Nie nawiązała kontaktu z windykatorami i nie wydała przedmiotu leasingu, bądź co najmniej nie wskazała gdzie maszyna znajduje się. Czas przywłaszczenia można określić jedynie opisowo (nie można podać konkretnej daty), że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 12 czerwca 2019 roku, kiedy skutecznie doręczono wypowiedzenie umowy z żądaniem zwrotu przedmiotu leasingu do 11 marca 2021 roku, kiedy na terenie gospodarstwa rolnego ostatecznie nie ujawniono przedmiotu leasingu, a sam M. W. (1) podał, że nie wyda maszyny, nie wskazał innego miejsca jej ewentualnego przechowywania. Nie zasługuje na uwzględnienie, że oskarżonemu miałoby przysługiwać jakiekolwiek prawo zatrzymania maszyny na czas trwającego postępowania sądowego, bo nie był stroną tej umowy. Tak więc w tym przypadku oskarżona wypełniła dyspozycję art. 284 §2 k.k.
\nW przypadku czynu z pkt XIII co do oskarżonej E. W. (1) na szkodę (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. to należy stwierdzić, iż na sprawstwo oskarżonej E. W. (1) w zakresie oszustwa, brak zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadziła w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w kwocie 66 420 złotych, wskazują zeznania G. K. (1), treść umowy leasingu co do terminów i wysokości spłaty rat leasingowych, zestawienie wpłaconych kwot, z których wynika że oskarżona wpłaciła jedynie opłatę inicjującą realizację umowy, zaprzestała płacenia rat od razu po zawarciu umowy, zeznania powołanych w stanie faktycznym windykatorów. Z zeznań windykatorów wynika, że nie można było z oskarżoną nawiązać żadnego kontaktu (była chroniona przed kontaktami z windykatorami przez M. W. (1), który nadto w trakcie jednej z rozmów nieprawdziwie podał że oskarżona zapłaciła należność, innym razem wskazywał, że jego matka jest i będzie niedostępna). Oskarżona, z zawodu ekonomistka, była świadoma ciążących na niej obowiązków wynikających z zawartej umowy leasingu, nawet sama nie podjęła próby kontaktu z leasingodawcą, przecież wiedziała, że nie spłaca rat. Tak więc tym zakresie oskarżona wypełniła wszystkie znamiona występku z art. 286 §1 k.k.
\nW przypadku czynów z pkt I i II co do oskarżonej A. W., a z pkt IX i X co do oskarżonego M. W. (1) na szkodę (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., to należy stwierdzić, iż na współsprawstwo oskarżonych A. W. i M. W. (1) w zakresie oszustwa, brak pod ich stronie zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania już w chwili zawierania umowy leasingu, a przez to wprowadzili w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pokrzywdzonego doprowadzając go do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w kwocie 118080 złotych, wskazują fakt podpisania przedmiotowej umowy wspólnie przez oskarżonych, wspólne przejęcie na siebie zobowiązań, treść umowy leasingu co do terminów i wysokości spłaty rat leasingowych, zestawienie wpłaconych kwot, z których wynika że wpłacili jedynie opłatę inicjującą realizację umowy i jedną ratę z opłat periodycznych, zaprzestali płacenia rat praktycznie od razu po zawarciu umowy, ich postawa- zwodzenie windyktorów, brak dalszych wpłat, zeznania powołanych w stanie faktycznym windykatorów. Fakty te we wzajemnym powiazaniu jednoznacznie wskazują, iż celem działania oskarżonych było wyłudzenie wskazanej maszyny celem jej użytkowania bez uregulowania zobowiązań. Leasingodawca -wierzyciel zawarł umowę w mylnym przekonaniu, że odniesie określone korzyści i nie utraci nic z zainwestowanej kwoty. Oskarżeni swoim działaniem wypełnili dyspozycję art. 286 §1 k.k.
\nW przypadku przestępstwa sprzeniewierzenia na współsprawstwo oskarżonych A. W. i M. W. (1), zamiar przywłaszczenia mienia powierzonego wskazują zeznania windykatorów powołanych w stanie faktycznym, treść ostatecznego wezwania do zapłaty, fakt jego doręczenia, oświadczenie o wypowiedzeniu i jego doręczenie. Oskarżeni będąc świadomi obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu, będąc świadomi treści podpisanej umowy i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków umowy leasingu ignorowali ustne i pisemne wezwania do zwrotu. Dodatkowo M. W. (1) oświadczył P. Z. (2), że nie odda przedmiotu leasingu, oskarżony zwodził, ignorował windykatorów. Z kolei A. W. (wykształcenie wyższe, zawód nauczycielka) pomimo tego, że była stroną umowy, osobiście odebrała wezwanie do zapłaty zaległości, to wobec windykatorów udawała, że nie jest zorientowana w sprawie umowy, nie chciała podjąć rozmowy, wskazywała że nie jest uprawniona do zwrotu maszyny.
\nGdy windykator wskazał, że była przecież stroną umowy, oskarżona ta przepędziła go manifestując w ten sposób brak woli zwrotu maszyny. Czas przywłaszczenia można określić jedynie opisowo, że nastąpiło w okresie pomiędzy od dnia 12 czerwca 2020 roku, kiedy dłużnicy otrzymali skutecznie wypowiedzenie umowy z żądaniem zwrotu przedmiotu leasingu do 11 marca 2021 roku, kiedy na terenie gospodarstwa rolnego ostatecznie nie ujawniono przedmiotu leasingu, a sam M. W. (1) podał, że nie wyda maszyny, nie wskazał innego miejsca jej ewentualnego przechowywania. Nie zasługuje na uwzględnienie, że oskarżonemu miałoby przysługiwać jakiekolwiek prawo zatrzymania maszyny na czas trwającego postępowania sądowego.
\nNadto sprawa XVI GCo 279/20 z wniosku oskarżonych z udziałem (...) sp. z o.o. o zabezpieczenie roszczenia zakończyła się prawomocnie 18 lutego 2021 roku. Tak więc w tym przypadku każde z oskarżonych wypełniło dyspozycję art. 284 §2 k.k.
\nW zakresie wszystkich przypisanych przestępstw przywłaszczenia mamy do czynienia z mieniem powierzonym albowiem zgodnie z zawartymi umowami oskarżeni weszli w posiadanie wskazanych ruchomości, bo właściciel powierzył im ruchomości do używania. Oskarżeni mieli świadomość tego, że te rzeczy mogą używać tylko w granicach określonych przez właściciela. Oskarżeni nadużyli zaufania, jakim obdarzyli ich pokrzywdzeni powierzając te rzeczy. Na wielokrotne żądania właścicieli ruchomości nie zostały oddane, nie znajdowały się na terenie gospodarstwa (...), ostatecznie brak tych rzeczy został potwierdzony w czasie czynności procesowych 11 marca 2021 roku, a mimo także w tym zakresie żądania ich wydania, to nie nastąpiło.
\nWreszcie gdyby inny był zamiar oskarżonych niźli przywłaszczenia, to nawet w toku przedmiotowego postępowania wydaliby ruchomości pokrzywdzonym, wskazaliby miejsce ich przechowania. Oskarżeni zaprzeczając prawom właścicieli, odmawiając ich zwrotu prawowitym właścicielom, włączyli ruchomości do swojego majątku, postępując z nimi jak właściciele, swobodnie nimi dysponując. Przywłaszczenie może przejawiać się np. przekazaniem cudzej rzeczy będącej w posiadaniu sprawcy na własność osobie trzeciej poprzez sprzedaż, zamianę itp., ale może także polegać na bezprawnym zatrzymaniu rzeczy w zamiarze dysponowania nią jak rzeczą własną. Istotne dla przywłaszczenia jest to, że bez względu na rodzaj zachowania się sprawcy stanowi ono wyraz chęci zerwania więzi łączącej rzecz z jej właścicielem i włączenia jej do majątku sprawcy lub traktowania przez niego tej rzeczy jako swojej własności.
\nTak było w przypadku oskarżonych. O przywłaszczeniu rzeczy mogą też świadczyć takie zachowania sprawcy jak zaprzeczanie posiadania rzeczy, zaprzeczanie obowiązku zwrotu. Dla przestępstw przywłaszczenia charakterystyczne jest utrzymywanie przez sprawcę spowodowanego przez niego stanu pozbawienia osoby uprawnionej możliwości dysponowania rzeczą, przy czym stan ten powinien mieć charakter trwały. Warunkiem jednak uznania zatrzymania rzeczy za element przestępstw przywłaszczenia jest bezprawność tego zachowania. Zamiar pozbawienia osoby uprawnionej własności posiadanej przez sprawcę rzeczy oraz zamiar sprawcy uczynienia z cudzej rzeczy swojej własności może przejawiać w odmowie zwrotu rzeczy, ukryciu jej itp.
\nTe sytuacje miały miejsce w tej sprawie (Kodeks karny, część szczególna, komentarz, tom II pod red A. Wąska do art. 284). O zamiarze przywłaszczenia ruchomości świadczy także w tej sprawie to, że oskarżeni nie podjęli żadnych działań zmierzających do umożliwieniu właścicielowi odzyskania rzeczy, zapewnili sobie całkowitą możliwość dysponowania mieniem jak właściciel. Oskarżonym nie przysługiwało żadne prawo zatrzymania. Ich postawa to początkowe wyrażanie woli spłaty zaległości, zwrotu rzeczy, bezczynność, unikanie kontaktu, wprowadzania w błąd, że wpłata zaraz nastąpi, bo pojawiły się chwilowe trudności, wreszcie twierdzenie, że umowy nie zostały skutecznie wypowiedziane, aż wreszcie odmawianie przez oskarżonych oddania maszyn wydanych im w ramach poszczególnych umów, jak i zapłacenia za nie wystarczająco dowodzi zamiaru przywłaszczenia ( wyrok S A w K. z 30 września 1998r., II AKa 190/98, Lex nr 35254, wyrok SA we Wrocławiu z 27 maja 2024 roku, II AKa 371/23, Lex nr 3748407, wyrok S A w P. z 8 kwietnia 2025 roku, II AKa 286/24, Lex nr 3860392).
\nOskarżeni mieli zamiar pozbawienia właściciela mienia stanowiącego jego własność, a znajdującego się w posiadaniu oskarżonych. W zakresie przypisanych przestępstw oszustwa oskarżeni niewątpliwie działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzając poszczególnych pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru wywiązania się z zaciągniętych zobowiązań wynikających z poszczególnych umów. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że w latach 2017 -2018 (oskarżeni E. W. (1) i M. W. (1)) kondycja finansowa tych oskarżonych nie była dobra, już mieli określone zobowiązania z okresów wcześniejszych, a w tych latach zawartych było, a objętych tych postępowaniem 7 umów (czy to leasingu czy pożyczki), z których wynikał obowiązek płatności cyklicznie rat o określonej wysokości.
\nCharakterystyczna też jest przyjęta przez nich metodyka działania- poszukiwanie nowych leasingodawców, pożyczkodawców, tworzenie przez oskarżonych nowych podmiotów gospodarczych, podobny sposób działania. W momencie kiedy został powołany nowy podmiot - (...) S.C. M. W. (1), A. W., w przestępczy proceder włączona została A. W., przy czym znowu tutaj przy ocenie zamiaru oskarżonych należy wziąć pod uwagę zaszłości z poprzednich lat i to w zakresie zawartych już umów, ich realizacji, dotychczasowych zobowiązań. Także spojrzenie na całokształt tej działalności oskarżonych pozwala wyprowadzić logiczny wniosek o braku po ich stronie w chwili zawierania poszczególnych umów zamiaru wywiązania się z wynikających z tych umów zobowiązań.
\nSąd podzielił pogląd autora aktu oskarżenia co do konstrukcji przestępstw zarzucanych E. W. (1) w pkt II i III, IV i V, VII i VIII, IX i X, XI i XII , co do oskarżonego M. W. (1) w pkt II i III, IV i V,VI i VII, IX i X, co do oskarżonej A. W. w pkt I i II – w realiach tej sprawy nie ma mowy o konsumpcji art. 284 §2 k.k. poprzez art. 286§1 k.k. albowiem w zakresie oszustwa mamy do czynienia z działaniem sprawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, któremu nie musi towarzyszyć zamiar przywłaszczenia, a w zakresie przywłaszczenia mamy do czynienia z celem przywłaszczenia, których w przedmiotowej sprawie nie można uznać za tożsame, przy czym zamiar przywłaszczenia został wyrażony w sposób nie budzący wątpliwości przez poszczególnych oskarżonych w momencie gdy doszło skutecznie do rozwiązania umów, a właściciele wystosowali pisemne żądania zwrotu rzeczy.
\nPrzy przestępstwie sprzeniewierzenia chodzi o trwałe włączenie przez sprawcę przedmiotu przestępstwa do swego majątku. Nie można w tej sprawie przyjąć, iż w dacie zawarcia umowy sprawca miał zamiaru trwałego włączenia mienia do swego majątku. Czyn mógł się zakończyć na oszustwie bez przywłaszczenia, oskarżeni nie płacili rat, ale dalej używali rzeczy, bezprawnie nimi władali, dysponowali, np. oddawanie w podnajem osobie trzeciej, bez zamiaru przywłaszczenia, które zostały mu następnie odebrane przez właściciela lub po dłuższym czasie zostało zwrócone właścicielowi dobrowolnie. W przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż zawierając poszczególne umowy w dacie ich zawierania oskarżeni mieli zamiary następnie przywłaszczenia powierzonych im ruchomości.
\nSamo zatrzymanie cudzej rzeczy i używanie jej dla zysku, któremu nie towarzyszy zamiar zatrzymania tej rzeczy na własność nie wypełni znamion sprzeniewierzenia (por wyroki Sądów Apelacyjnych: w Warszawie z 21 lutego 2022 roku, II AKa 319/21, Lex nr 3333433, we Wrocławiu z 9 lutego 2022 roku, II AKa 307/21, Lex nr 3397957, we Wrocławiu z 21 listopada 2019 roku , II AKa 298/19, Lex nr 2761623, w Białymstoku z 27 września 2019 roku, II AKa 122/19, Lex nr 2766155, w Gdańsku z 22 listopada 2017 roku, II AKa 339/17, Lex nr 2436639, w Gdańsku z 21 września 2017 roku, II AKa 269/17, Lex nr 2433296, we Wrocławiu z 21 czerwca 2017 roku, II AKa 143/17, Lex nr 2344214, w Lublinie z 8 września 2016 roku, II AKa 198/16, Lex nr 2152458, w Katowicach z 12 listopada 2015 roku, II AKa 420/15, Lex nr 1934419, w Łodzi z 18 czerwca 2013 roku, II AKa 83/13, Lex nr 1342277).
\nOdnośnie E. W. (1) w zakresie przestępstw z pkt I, V, VI, VIII, X i XII, z których każde wypełnia dyspozycję art. 284 §2 k.k., należy przyjąć, iż pozostawały one w ciągu o jakim mowa w art. 91 §1 k.k., a co do przestępstw z pkt VII, IX, XI, XIII z których każde wyczerpuje dyspozycję art. 286 §1 k.k., a w zakresie przestępstwa z pkt IV, które wyczerpuje dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. (w zakresie tego przestępstwa korzystniejsze jest brzmienie Kodeksu karnego w czasie popełnienia czynu z uwagi na dodany art. 57 b k.k.) w kolejnym ciągu o jakim mowa w art. 91 §1 k.k. albowiem w zakresie każdego z tych ciągów przestępstwa zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych przestępstw. Nie ma przeszkód do objęcia jednym ciągiem przestępstw i przestępstwa ciągłego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 13 kwietnia 2022 roku, II AKa 280/21, Lex nr 3351426, postanowienie Sądu Najwyższego z 30 marca 2022 roku, V KK 85/22, Lex nr 3418384). Natomiast nie jest możliwe objęcie jednym ciągiem przestępstw w typie podstawowym i kwalifikowanym (por wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 stycznia 2024 roku, II KK 541/23, Lex nr 3656115 i z dnia 17 kwietnia 2023 roku , V KK 335/22, Lex nr 3582400). Stąd poza przypisanymi ciągami pozostawały przestępstwa z pkt II i III.
\nOdnośnie M. W. (1) w zakresie przestępstw z pkt I, III, V, VII i X, z których każde wypełnia dyspozycję art. 284 §2 k.k., należy przyjąć, iż pozostawały one w ciągu o jakim mowa w art. 91 §1 k.k., a co do przestępstw z pkt VI, VIII i IX z których każde wyczerpuje dyspozycję art. 286 §1 k.k., a w zakresie przestępstwa z pkt IV, które wyczerpuje dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. (w zakresie tego przestępstwa korzystniejsze jest brzmienie Kodeksu karnego w czasie popełnienia czynu z uwagi na dodany art. 57 b k.k.) w kolejnym ciągu o jakim mowa w art. 91 §1 k.k. albowiem w zakresie każdego z tych ciągów przestępstwa zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych przestępstw. Nie ma przeszkód do objęcia jednym ciągiem przestępstwa ciągłego. Natomiast nie jest możliwe objęcie jednym ciągiem przestępstw w typie podstawowym i kwalifikowanym, stąd poza przypisanymi ciągami pozostaje przestępstwo z pkt II.
\nWymiar kar i środków kompensacyjnych Wymierzając oskarżonej E. W. (1) karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za pierwszy ciąg przestępstw z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. Sąd miał na uwadze jej niekaralność i wiek, ale z drugiej strony działanie w ciągu obejmującym 6 przestępstw objętych ciągiem, wysokość szkód, rodzaj dobra w które godziła, czasokres działania, w dwóch przypadkach działanie we współsprawstwie z oskarżonym, ale jej rola była podrzędna;
\nWymierzając oskarżonej E. W. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Sąd miał na uwadze jej niekaralność, wiek, odległy czas popełnienia, a z drugiej strony rodzaj dobra, w które godziła.
\nWymierzając oskarżonej E. W. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności za drugi ciąg przestępstw z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. Sąd miał na uwadze jej niekaralność i wiek, ale z drugiej strony działanie w ciągu obejmującym 5 przestępstw objętych ciągiem, wysokość szkód, czasokres działania oraz w trzech przypadkach działanie we współsprawstwie z oskarżonym, ale jej rola była podrzędna;
\nWymierzając oskarżonej E. W. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Sąd miał na uwadze jej niekaralność, wiek, odległy czas popełnienia, a z drugiej strony rodzaj dobra w które godziła, współsprawstwo z oskarżonym, ale z kolei jej rola był podrzędna.
\nWymierzając oskarżonej E. W. (1) karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. (przepisów dotyczących kary łącznej obowiązujących poprzednio jako względniejszych dla oskarżonej niżli obecnie- podwyższenie obligatoryjne dolnego progu kary łącznej) Sąd miał na uwadze częściową tożsamość miejsc ich popełnienia oraz bliskość czasową, tożsamość dóbr, w które godziła, ale z drugiej strony liczbę popełnionych przestępstw i liczbę pokrzywdzonych. Sąd nie orzekał fakultatywnych grzywien mając na uwadze, iż orzeczona kara bezwzględna pozbawienia wolności jest wystarczającą dolegliwością, a także miał na uwadze nałożone środki kompensacyjne.
\nWymierzając oskarżonemu M. W. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności za ciąg przestępstw z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Sąd miał na uwadze jego niekaralność w czasie przestępstw, ale z drugiej strony liczbę przestępstw objętych ciągiem-5, wysokość szkód, czasokres działania, działanie we współsprawstwie w trzech przypadkach i rolę wiodącą w tym zakresie, późniejszą karalność;
\nWymierzając oskarżonemu M. W. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności za drugi ciąg przestępstw z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. Sąd miał na uwadze jego niekaralność w czasie przestępstw, ale z drugiej strony liczbę przestępstw objętych ciągiem-3, wysokość szkód, czasokres działania, działanie we współsprawstwie w czterech przypadkach i wiodącą rolę w tym zakresie, późniejszą karalność;
\nWymierzając oskarżonemu M. W. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Sąd miał na uwadze jego niekaralność w czasie czynu, odległy czas popełnienia, a z drugiej strony rodzaj dobra w które godził, działanie we współsprawstwie z wiodącą rolą, późniejszą karalność.
\nWymierzając oskarżonemu M. W. (1) karę łączną 3 lat pozbawienia wolności (z argumentacją co do podstaw kary łącznej jak przy oskarżonej E. W.) Sąd miał na uwadze częściową tożsamość miejsc ich popełnienia oraz bliskość czasową, tożsamość dóbr w które godził, ale z drugiej strony liczbę popełnionych przestępstw i liczbę pokrzywdzonych. Sąd nie orzekał fakultatywnych grzywien mając na uwadze iż orzeczona kara bezwzględna pozbawienia wolności jest wystarczającą dolegliwością, a także miał na uwadze nałożone środki kompensacyjne.
\nWymierzając oskarżonej A. W. za przestępstwo z art. 286 §1 k.k. karę 9 miesięcy pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze jej niekaralność, a z drugiej strony wysokość szkody, działanie we współsprawstwie, ale z podrzędną rolą. W zakresie grzywny wymierzonej na podstawie art. 33 §2 k.k. 40 stawek po 100 zł Sąd miał na uwadze wysokość szkody oraz jej możliwości zarobkowe, przy czym Sąd stosował przepisy obowiązujące poprzednio zgodnie z art. 4 §1 k.k. jako względniejsze dla oskarżonej.
\nWymierzając oskarżonej A. W. za przestępstwo z art. 284 §2 k.k. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze jej niekaralność, a z drugiej strony wysokość szkody, działanie we współsprawstwie ale z podrzędną rolą. W zakresie grzywny wymierzanej na podstawie art. 33 §2 k.k. 40 stawek po 100 zł, Sąd miał na uwadze wysokość szkody oraz jej możliwości zarobkowe, z argumentacją co do przepisów obowiązujących w czasie popełniania przestępstw jw. Konsekwencją powyższych konkluzji było to, że także w zakresie pozostałych rozstrzygnięć stosowano kodeks karny w brzmieniu obowiązującym w czasie popełniania przestępstw.
\nWymierzając oskarżonej A. W. karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny 45 stawek dziennych po 100 zł każda Sąd miał na uwadze tożsamy rodzaj dobra w które godziła, - cudze mienie, tożsamość pokrzywdzonego, a z drugiej strony różne miejsce popełnienia czynów.
\nNiekaralność oskarżonej i jej wiek uzasadniają zgodnie z art. 69 §1 i 2 k.k. art. 70§1 k.k., art. 72 §1 pkt 1 ) k.k. warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 2 lat z obowiązkiem informowania sądu na piśmie w okresie próby o jej przebiegu co 6 miesięcy licząc od daty uprawomocnienia się wyroku.
\nStosując przepisy obowiązujące w czasie popełnienia czynów, Sąd powoływał art. 4 §1 k.k., tylko wtedy gdy stosowny przepis prawa karnego materialnego miał inne brzmienie od obecnego.
\nWobec złożenia wniosków o naprawnienie szkody przez (...) S.A. z siedzibą we W. (k. 1808, pozostało do spłaty 46 652,76 zł), Impuls (...) sp z o.o. z siedzibą w W. (k 1856, czyli 118 075,10 minus wpłacona rata 1906,71), (...) S.A. z siedzibą w P. (k 1756, czyli 128 781 minus wpłacone raty 15 000), (...) sp z o.o. z siedzibą w W. (k 1858, k 1902 modyfikacja do kwoty 7096,29 złotych) Sąd zasądził zgodnie z pkt 14-17. Wnioski prokuratora co do pozostałych pokrzywdzonych były spóźnione zgodnie z art. 49 a §1 k.p.k. W przypadku wniosków o naprawienie szkody (...) S.A. we W. (k. 1733 tom IX, obecnie (...) S.A. w restrukturyzacji z siedzibą we W.), (...) S.A. (k 1920, 2164), to pomiędzy stronami toczą się postępowania cywilne, co stanowi negatywną przesłankę w świetle art. 415 §1 k.pk. Natomiast w przypadku pozostałych pokrzywdzonych Sąd z urzędu w tym przypadku nie działał skoro pokrzywdzeni posiadają profesjonalnych pełnomocników, nie złożyli wniosków, a nadto nie można wykluczyć negatywnych przesłanek – art. 415 §1 k.p.k.
\nKoszty procesu Wobec faktu, iż pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych -k 2333, k 1733, 1808 -złożyli wnioski o zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, to zasądzono od oskarżonych solidarnie kwoty po 1800 zł (1200 zł stawka podstawowa plus 600 zł ze etap śledztwa) na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stosownie do art. 627 k.p.k. w zw. z §11 ust 1 pkt 2, ust 2 pkt 5, §15 ust 1, §16 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2023.1935 z póź zm.) Stosownie do art. 627 k.p.k., art. 633 k.p.k. , art. 624 §1 k.p.k. zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonej E. W. (1) kwotę 2500 zł, od oskarżonego M. W. (1) kwotę 2000 zł, a od oskarżonej A. W. kwotę 500 złotych tytułem obciążających ich w tych częściach kosztów sadowych, a w pozostałym zakresie zwolniono ich od ich ponoszenia. Przy takim rozdzieleniu kosztów Sąd miał na uwadze zasadę słuszności -ilość postawionych poszczególnym oskarżonym zarzutów i wydatki ponoszone w związku z zarzutami im przypisanymi. Oskarżeni z jednej strony mają źródła dochodów, a z drugiej strony Sąd miał na uwadze obciążenia finansowe wynikające z tego wyroku, a więc dlatego w pozostałym zakresie zwolnił ich od ponoszenia kosztów.
\nSędzia Wioletta Kubasiewicz