Przepis ten stanowi implementację do polskiego prawa art. 57 ust. 4 pkt d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE („dyrektywa klasyczna”) stanowiącego, że „Instytucje zamawiające mogą wykluczyć lub zostać zobowiązane przez państwa członkowskie do wykluczenia z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia każdego wykonawcę znajdującego się w sytuacji: jeżeli instytucja zamawiająca może stwierdzić na podstawie wiarygodnych przesłanek, że wykonawca zawarł z innymi wykonawcami porozumienia mające na celu zakłócenie konkurencji.” Jest to w dyrektywie klasycznej fakultatywna podstawa wykluczenia wykonawców z postępowania. Niemniej jednak, zgodnie z implementacją tej dyrektywy, ustawodawca do obowiązującej od 1 stycznia 2021 roku ustawy Prawo Zamówień Publicznych wprowadził do naszego porządku prawnego tę przesłankę, jako przesłankę obligatoryjną wykluczenia wykonawcy z postępowania.
\nUstawodawca polski za ustawodawcą unijnym posługuje się sformułowaniem „zakłócenie konkurencji”, które jest niedookreślone i wymaga od zamawiających oceny, czy konkretne działania lub zaniechania wykonawców poddawane przez nich ocenie dają podstawę do stwierdzenia, iż doszło do „zakłócenia konkurencji”, które powszechnie nazywane jest „zmową przetargową”. Kolejnym niedookreślonym sformułowaniem wymagającym oceny przez zamawiającego są „wiarygodne przesłanki”. W razie bowiem stwierdzenia, że w danych okolicznościach takie przesłanki występują, na gruncie prawa polskiego zamawiający jest obowiązany wykluczyć wykonawcę z postępowania.
\nPrzepis art. 108 ust.1 pkt 5 ustawy PZP stanowi tym samym obligatoryjną podstawę wykluczenia wykonawcy z danego postępowania, jeżeli zamawiający będzie miał „wiarygodne przesłanki”, iż wykonawcy zawarli tzw. „zmowę przetargową”.
\nWchodzenie uczestników postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w zmowę z innymi wykonawcami stoi, co oczywiste, w sprzeczności z art. 16 pkt 1 ustawy PZP, który w swojej treści przewiduje zasadę zachowania uczciwej konkurencji. Ustawowa definicja zmowy przetargowej została określona w art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem zakazane są porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym, polegające w szczególności na: uzgadnianiu przez przedsiębiorców przystępujących do przetargu lub przez tych przedsiębiorców i przedsiębiorcę będącego organizatorem przetargu warunków składanych ofert, w szczególności zakresu prac lub ceny. Celem takiego działania jest doprowadzenie do udzielenia zamówienia konkretnemu wykonawcy. Zauważyć przy tym należy, iż niedopuszczalność takiego „porozumienia mającego na celu zakłócenie konkurencji”, jak wskazuje sam przepis, wynika z celu jego zawarcia. Nie jest konieczne, aby nastąpił skutek w postaci zakłócenia konkurencji.
\nOmawiany czyn nieuczciwej konkurencji w postaci tzw. „Zmowy przetargowej” jest jednym z przewidzianych przez ustawodawcę unijnego w art. 101 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej czynów nieuczciwej konkurencji. Przepis ten stanowi, że:
\nZ uwagi na to, że porozumienia o charakterze zmowy przetargowej zazwyczaj są zawierane przez zaufany krąg osób utrzymujących kontakty biznesowe, czy też towarzyskie, wykrycie zmowy przetargowej w oparciu o reguły dowodowe wynikające z art. 6 k.c. byłoby najczęściej niemożliwie. Z tych względów udowodnienie jej zaistnienia w większości przypadków w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego opierało się na dowodach i okolicznościach pośrednio wskazujących na powyższe. Oznacza to, że zamawiający nie musi dysponować w tym zakresie dowodami, ale może oprzeć swoją ocenę na okolicznościach, które w danym stanie faktycznym dają podstawy do przyjęcia, że doszło do zawarcia takiego niedozwolonego porozumienia.
\nPonieważ „porozumienia mające na celu zakłócenie konkurencji” są przedmiotem badania przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zarówno Krajowa Izba Odwoławcza, jak i Sąd Zamówień Publicznych wykorzystują w swoich orzeczeniach dorobek orzeczniczy Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z którym: „Wprawdzie uznanie faktów za niewytłumaczalne bez wcześniejszej zmowy, musi następować na podstawie całokształtu okoliczności, a nie pojedynczej, choćby najistotniejszej przesłanki, jednakże gdy po dokonaniu oceny dowodów pośrednich okaże się, w kontekście całokształtu tych okoliczności, że wniosek o zawarciu niedozwolonego porozumienia jest jedynym możliwym do wyprowadzenia, należy przyjąć zawarcie porozumienia za udowodnione (por. wyrok SOKiK z 31.8.2008 r., XVII AmA 142/07)”. (..) Wskazać ponownie należy, iż art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy PZP nie wymaga od zamawiającego udowodnienia zawarcia porozumienia mającego na celu zakłócenie konkurencji. Zgodnie z treścią tego przepisu wystarczy tylko oparcie się na wiarygodnych przesłankach (tak: Sąd Okręgowy w W. w wyroku z dnia 21 kwietnia 2022r., sygn. akt XXIII Zs 156/21, jak też w wyroku z dnia 5 maja 2022r., sygn. akt XXIII Zs 21/22). ( Referat SSO Moniki Skalskiej „Wiarygodność przesłanek, że wykonawca zawarł z innymi wykonawcami porozumienie mające na celu zakłócenie konkurencji” w ramach konferencji pt. \"Dowodzenie w zamówieniach publicznych\", organizowanej przez Katedrę Publicznego Prawa Gospodarczego i Polityki Gospodarczej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Katedrę Postępowania Administracyjnego Uniwersytetu Jagiellońskiego, wrzesień 2025 roku, niepublikowany).
\nPrzechodząc na grunt przedmiotowej sprawy Sąd Okręgowy wskazuje, iż w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Krajowa Izba Odwoławcza bardzo szczegółowo powołując się na okoliczności faktyczne przedstawiła tok swojego rozumowania prowadzący do stwierdzenia, iż członkowie grupy kapitałowej (...), a więc (...) sp. z o.o., (...) S.A. oraz (...) S.A. przygotowując oferty na trzy części inwestycji w postępowaniu prowadzonym przez Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. pozostawali w zmowie. Izba doszła do przekonania, iż wszystkie oferty złożone przez członków konsorcjum zostały złożone w warunkach nieuczciwej konkurencji tj. w okolicznościach uzgadniania przez tych przedsiębiorców warunków ofert, co nastąpiło w sposób skoordynowany, wykluczający mechanizm rywalizacji rynkowej. Krajowa Izba Odwoławcza słusznie uznała też, że do takich niedozwolonych działań doszło też w sposób świadomy, zaplanowany i mający określony cel tj. uzyskanie przez każdego z trzech członków grupy kapitałowej jednej z trzech części zamówienia.
\nWprowadzone przez zamawiającego w SWZ ograniczenie, oparte na dyspozycji art. 91 ust. 2 ustawy PZP, zgodnie z którym jeden wykonawca może uzyskać tylko jedną część zamówienia, nie miało charakteru wyłącznie technicznego. Jego nadrzędnym celem była dywersyfikacja wykonawców czyli podział zamówienia na mniejsze części i powierzenie ich różnym, niezależnym podmiotom. Dodatkowo wskazać należy, iż ograniczenie liczby części dla jednego wykonawcy jest bezpośrednim narzędziem minimalizacji ryzyka operacyjnego. Pozwala to, aby w razie problemów z jednym podmiotem, pozostali wykonawcy mogli kontynuować pracę lub przynajmniej czasowo w celu zabezpieczenia inwestycji przejąć zadania wykonawcy, który nie wywiązał się z powierzonego mu zadania.
\nDziałanie wykonawców, będących członkami tej samej grupy kapitałowej - (...) sp. z o.o., (...) S.A. oraz (...) S.A., którzy złożyli oferty na trzy odrębne części, stanowiło zatem w ocenie Sądu Okręgowego, klasyczny przykład obejścia prawa oraz naruszenia zasady uczciwej konkurencji (art. 16 pkt 1 ustawy PZP). Poprzez skoordynowane działanie i wewnętrzny podział ról, podmioty te doprowadziły do sytuacji, w której limit „jedna część dla jednego wykonawcy” stał się całkowicie iluzoryczny. Choć formalnie oferty pochodziły od różnych podmiotów, to w aspekcie ekonomicznym i faktycznym cały przedmiot zamówienia został „opanowany” przez jeden interes gospodarczy.
\nNależy też podkreślić, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem TSUE (m.in. w sprawie C-531/16), samo istnienie powiązań kapitałowych nie jest wystarczające do wykluczenia, jednak zamawiający ma bezwzględny obowiązek zbadania, czy relacje te nie doprowadziły do zakłócenia konkurencji. W niniejszej sprawie naruszenie jest ewidentne: przepływ informacji poufnych oraz brak autonomii w przygotowaniu ofert pozwoliły grupie na takie rozstawienie podmiotów zależnych, by wyeliminować ryzyko konkurowania ze sobą nawzajem i zagwarantować grupie cały zakresu zamówienia.
\nDopuszczenie do takiej praktyki oznaczałoby przyzwolenie na tworzenie sztucznych struktur ofertowych, których jedynym celem jest ominięcie limitów (ilościowych) nakładanych przez zamawiającego. Prowadzi to do rażącego naruszenia zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania, tym samym stawiając w dyskryminującej pozycji wykonawców niezależnych, którzy – w przeciwieństwie do członków grupy – realnie stosowali się do restrykcji wynikających ze SWZ, nie mając możliwości uzyskania wszystkich części zamówienia poprzez podmioty powiązane.
\nIstnienie zmowy przetargowej należy oceniać też przez pryzmat szerszego spojrzenia, uwzględniając całość towarzyszących okoliczności, a przede wszystkim wynikających z nich skutków. A więc, już w przypadku stwierdzenia pewnych zdarzeń, sytuacji faktycznych w wysokim stopniu uprawdopodabniających zmowę przetargową, zamawiający winien odrzucić ofertę z postępowania.
\nZauważyć kolejno należy, iż jeszcze na etapie postępowania odwoławczego członkowie konsorcjum twierdzili, że występowali w przedmiotowym postępowaniu jako niezależne podmioty gospodarcze i nie naruszali zasad uczciwej konkurencji. Na etapie postępowania skargowego żaden z tych skarżących nie kwestionował już jednak w istocie ustaleń Krajowej Izby Odwoławczej co do mających miejsce uzgodnień, które prowadzić miały do osiągnięcia z góry zaplanowanego celu w postaci uzyskania przez każdego z tych umawiających się wykonawców jednej z trzech części zamówienia. Podstawą ich skarg było już bowiem w istocie – wobec pominięcia kwestii związanych z zarzutem zmowy – przyznanie wspólnego działania w ramach grupy kapitałowej poprzez powołanie się na wyrok TSUE C 416/21.
\nPrzypomnieć tu należy, iż bezspornym warunkiem zamówienia było, iż o ile dozwolone było składanie przez wykonawców dowolnej ilości ofert to z góry wiadomym było, że zamawiający nie udzieli zamówienia jednemu wykonawcy na więcej niż jedną część zamówienia. W postępowaniu skargowym skarżący powołując się natomiast na wyrok TSUE C 416/21 wywodzili już jedynie, iż zgodnie z punktem 50 tego wyroku nie można było im zarzucić zawarcia pomiędzy sobą niedozwolonego porozumienia, skoro działali pod postacią jednej osoby czyli jako jedna grupa kapitałowa.
\nSąd Okręgowy pragnie natomiast zwrócić tu uwagę, iż analiza punktów 57-63 wyroku TSUE C 416/21 prowadzi jednak do konkluzji, iż w zaistniałym stanie faktycznym (w szczególności wobec treści postanowień dokumentacji przetargowej) działania pod postacią „jednej osoby”, które doprowadziły do uzyskania wszystkich 3 części zamówienia wbrew ustanowionym ograniczeniom, stanowiły niedozwolone porozumienie. We wskazanym wyroku Trybunał wskazał bowiem „ W szczególności w przypadku powiązanych oferentów zasada równego traktowania, o której mowa w art. 36 ust. 1 dyrektywy 2014/25, zostałaby naruszona, gdyby oferenci ci mogli składać skoordynowane lub uzgodnione oferty, czyli oferty, które nie są samodzielne ani niezależne i dzięki temu mogą przysporzyć im nieuzasadnionych korzyści w stosunku do innych oferentów (zob. analogicznie wyrok z dnia 17 maja 2018 r., S., C-531/16, EU:C:2018:324, pkt 29)” – pkt 59. „W tym kontekście poszanowanie zasady proporcjonalności wymaga, by podmiot zamawiający był zobowiązany do zbadania i oceny okoliczności faktycznych w celu ustalenia, czy stosunek istniejący między dwoma podmiotami wywarł konkretny wpływ na treść poszczególnych ofert złożonych w ramach jednego postępowania przetargowego, przy czym stwierdzenie takiego wpływu w dowolnej formie wystarczy do tego, aby podmioty te mogły zostać wykluczone z postępowania (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 maja 2009 r., A., C-538/07, EU:C:2009:317, pkt 32; z dnia 8 lutego 2018 r., L., C-144/17, EU:C:2018:78, pkt 38).” – pkt 60. „Stwierdzenie, że powiązania między oferentami miały wpływ na treść złożonych przez nich w tym samym postępowaniu ofert, wystarczy bowiem do tego, by podmiot zamawiający nie mógł brać tych ofert pod uwagę, ponieważ – jeżeli pochodzą od powiązanych oferentów – oferty muszą zostać złożone w pełni samodzielnie i niezależnie (zob. podobnie wyrok z dnia 17 maja 2018 r., S., C-531/16, EU:C:2018:324, pkt 38).” – pkt 61.
\nUwagi te mają tym bardziej zastosowanie w sytuacji, gdy oferenci nie są po prostu powiązani, lecz tworzą jednostkę gospodarczą.” – pkt 62. „Tym samym gdyby sąd odsyłający, po dokonaniu koniecznych weryfikacji i ocen, doszedł do wniosku, że rozpatrywane w postępowaniu głównym oferty nie zostały złożone w sposób autonomiczny i niezależny art. 36 ust. 1 dyrektywy 2014/25 stoi na przeszkodzie udzieleniu spornego zamówienia oferentom, którzy złożyli takie oferty.” – pkt 63.
\nJak wskazali skarżący w uzasadnieniach skarg : (...) sp. z o.o., (...) S.A. oraz (...) S.A., są to podmioty powiązane, należące do tej samej grupy kapitałowej stanowiąc jedną jednostkę gospodarczą (ang. single economic unit- SEU). Istotą SEU jest to, że podmioty ją tworzące nie wykazują w pełni autonomicznego zachowania rynkowego, lecz stosują się do instrukcji przekazywanych przez spółkę dominującą, biorąc pod uwagę w szczególności więzy ekonomiczne, organizacyjne i prawne je łączące.
\nW ocenie Sądu Okręgowego zamawiający, stojąc na straży zasad określonych w art. 16 pkt 1 ustawy PZP, nie może zatem ograniczać się do bezkrytycznego przyjęcia formalnej odrębności prawnej wykonawców (posiadania osobnych numerów KRS czy NIP). W sytuacji, gdy wykonawcy sami deklarują przynależność do „jednej jednostki gospodarczej”, na zamawiającym spoczywa szczególny obowiązek weryfikacji, czy złożone oferty są wynikiem niezależnych procesów decyzyjnych, czy też skoordynowanym działaniem mającym na celu manipulację wynikiem postępowania.
\nSkarżący zapomnieli natomiast, iż działając jako jedna grupa kapitałowa – nawet, jako jeden podmiot mający wspólną wolę, nie mogący zatem w ramach tej „wspólnej woli” zawrzeć niedopuszczalnych porozumień – i tak naruszyli zasady uczciwej konkurencji, skoro ich celem – zresztą osiągniętym, było uzyskanie jako jedna grupa kapitałowa wszystkich trzech części zamówienia. Osiągnęli oni bowiem nieuzasadnione korzyści w stosunku do innych oferentów (pkt 59 TSUE C 416/21).
\nIch działanie naruszało też art. 101 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowiący, że niezgodne i zakazane są wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, jak i wszelkie uzgodnione praktyki, których celem lub skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz rynku wewnętrznego, co poprzez zawarte porozumienie miało właśnie miejsce. Należy bowiem podkreślić, że osiągnięcie tego celu nastąpiło kosztem innych wykonawców w ramach niedozwolonej zmowy naruszającej też zasady uczciwej konkurencji, o czym stanowi Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji ( art. 3, Dz.U. 1993, nr 47 poz 211 ze zm.). Działanie skarżących wprost wpisywało się bowiem w normę art. 3 tej ustawy stanowiącego, iż czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub z dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy, co niewątpliwie miało miejsce. Zmowa skutkowała bowiem nieuprawnionym uprzywilejowaniem tych przedsiębiorców.
\nNa marginesie wskazania wymaga, iż wybór trzech spółek zależnych od tego samego ośrodka decyzyjnego powoduje, że ryzyko inwestycyjne pozostaje skoncentrowane w obrębie jednego podmiotu. Ewentualne problemy finansowe lub operacyjne podmiotu dominującego wpłyną bezpośrednio na zdolność realizacyjną wszystkich trzech spółek, co stoi w sprzeczności z zasadą bezpieczeństwa kontraktowego zamawiającego. Skarżący wykonawcy z jednej strony, aby korzystać z zasobów grupy, powołują się na jedność gospodarczą (SEU). Z drugiej strony, na potrzeby niniejszego postępowania, próbują wykreować iluzję odrębności, by obejść limit części zamówienia określony w SWZ. Takie działanie stanowi nadużycie. Jeżeli podmioty te tworzą bowiem jedną jednostkę gospodarczą (SEU), to w świetle celu SWZ (umożliwienie udziału w postępowaniu MŚ, a także rozproszenie ryzyka) muszą być traktowane jako jeden wykonawca. Złożenie przez nich ofert na trzy różne części, przy jednoczesnym zakazie kumulacji zamówienia przez jeden podmiot, jest zatem klasycznym przykładem zmowy przetargowej mającej na celu obejście prawa i eliminację realnej konkurencji.
\nW pełni zasadnie Krajowa Izba Odwoławcza w sentencji zaskarżonego wyroku nakazała zatem zamawiającemu: unieważnienie czynności wyboru najkorzystniejszej oferty we wszystkich trzech częściach postępowania, ponowienie badania i oceny ofert oraz odrzucenie ofert złożonych przez wykonawców: (...) S.A. z siedzibą w K. (w ramach części 1 zamówienia), (...) S.A. z siedzibą w W. (w ramach części 2 zamówienia) oraz (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (w ramach części 3 zamówienia).
\nW świetle przytoczonych ustaleń i wniosków, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów podniesionych przez skarżących (...) sp. z o.o., (...) S.A. oraz (...) S.A. , co na podstawie art. 588 ust. 1 ustawy PZP musiało skutkować oddaleniem skarg wniesionych w sprawach o sygn. akt XXIII Zs 130/25, sygn. akt XXIII Zs 132/25 oraz sygn. akt XXIII 133/25 jako bezzasadnych.
\nKOSZTY w sprawie o sygn. akt XXIII Zs 130/25 Sąd Okręgowy o kosztach postępowania skargowego orzekł stosownie do treści art. 589 ust. 1 ustawy PZP statuującego zasadę odpowiedzialności za wynik sporu i tym samym obciążył skarżącego (...) sp. z o.o. kosztami postępowania w całości jako stronę przegrywającą.
\nKoszty postępowania wywołanego wniesieniem skargi poniesione przez zamawiającego Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. sprowadzają się do wynagrodzenia reprezentującego go radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).
\nW konsekwencji Sąd Okręgowy zasądził od (...) sp. z o.o. w W. na rzecz Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. w K.3600zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt II wyroku).
\nPrzeciwnicy skargi wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o., (...) S.A., (...) sp. z o.o. (odwołujący w sprawie o sygn. akt KIO 2678/25) ponieśli koszty postępowania skargowego w postaci wynagrodzenia reprezentującego ich radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nTak więc Sąd Zamówień Publicznych zasądził od (...) sp. z o.o. w W. na rzecz wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o. w W., (...) S.A. w M., (...) sp. z o.o. w W. 3 600 zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt III wyroku).
\nKoszty postępowania skargowego po stronie przeciwników skargi wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o. (...) sp. k., (...) sp. z o.o. (odwołujących w sprawie o sygn. akt KIO 2686/25) to wynagrodzenie reprezentującego ich radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nW rezultacie Sąd Okręgowy zasądził od (...) sp. z o.o. w W. na rzecz wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o. (...) sp. k. w J., (...) sp. z o.o. w J. 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt IV wyroku).
\nPrzeciwnik skargi (...) sp. z o.o. (odwołujący w sprawie o sygn. akt KIO 2701/25) poniósł koszty postępowania skargowego w postaci wynagrodzenia reprezentującego go radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nW wyniku tego Sąd Zamówień Publicznych zasądził od (...) sp. z o.o. w Warszawie na rzecz (...) sp. z o.o. w Warszawie 3 600 zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt V wyroku).
\nWskazać w tym miejscu należy, iż skarżący (...) sp. z o.o. składał skargi od trzech rozstrzygnięć Krajowej Izby Odwoławczej, tj. w sprawie odwołań o sygn. akt KIO 2678/25, KIO 2686/25 oraz KIO 2701/25 połączonych do wspólnego rozpoznania. Przedmiotowe rozstrzygnięcia zostały wyrażone w wyroku Izby z dnia 18 sierpnia 2025 roku. Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 roku, poz. 1228 z późn. zm., dalej: uksc) od skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych pobiera się opłatę stałą w wysokości trzykrotności wpisu wniesionego od odwołania w sprawie, której dotyczy skarga.
\nZgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 roku w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania (Dz. U. poz. 2437) wysokość wpisu wnoszonego w postępowaniu o udzielenie zamówienia na roboty budowlane o wartości: równej progom unijnym, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy PZP, lub przekraczającej te progi, wynosi 20 000 zł. Zatem trzykrotność wpisu od odwołania to 60 000 zł. Mając zaś na uwadze, że skarga została złożona od rozstrzygnięć Izby dotyczących trzech odowłań, należna opłata od skargi wynosiła 180 000 zł. Skarżący wniósł opłatę od skargi w wysokości 60 000 zł. Na etapie ustalania braków formalnych skargi kwestia prawidłowej wysokości opłaty została przeoczona i skarżący nie był wzywany do uzupełnienia opłaty od skargi. Tym niemniej Sąd Okręgowy rozpoznając skargę obowiązany był w tej sytuacji wydać orzeczenie ustalające właściwą opłatę od skargi i nakazujące ściągniecie brakującej części opłaty od skargi.
\nWobec powyższego Sąd Okręgowy ustalił, iż należna opłata od skargi wynosi 180 000zł i nakazał ściągnąć od (...) sp. z o.o. w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie 120 000 zł tytułem brakującej opłaty od skargi ( punkt VI wyroku) KOSZTY w sprawie o sygn. akt XXIII Zs 132/25 Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego o kosztach postępowania skargowego oparto na dyspozycji art. 589 ust. 1 ustawy PZP. Przyjęta przez Sąd zasada odpowiedzialności za wynik procesu skutkowała obciążeniem skarżącego (...) S.A. kosztami postępowania, co jest następstwem uznania go za stronę przegrywającą sprawę.
\nKoszty postępowania wywołanego wniesieniem skargi poniesione przez zamawiającego Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. sprowadzają się do wynagrodzenia reprezentującego go radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nW efekcie Sąd Okręgowy zasądził od (...) S.A. w W. na rzecz Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. w K. 3600 zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt II wyroku).
\nPrzeciwnicy skargi wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o., (...) S.A., (...) sp. z o.o. (odwołujący w sprawie o sygn. akt KIO 2678/25) ponieśli koszty postępowania skargowego w postaci wynagrodzenia reprezentującego ich radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nSkutkiem czego zasądzono od (...) S.A. w W. na rzecz wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o. w W., (...) S.A. w M., (...) sp. z o.o. w (...) 3 600 zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt III wyroku).
\nKoszty postępowania skargowego po stronie przeciwników skargi wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o. (...) sp. k., (...) sp. z o.o. (odwołujących w sprawie o sygn. akt (...)25) to wynagrodzenie reprezentującego ich radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nW świetle powyższego Sąd Zamówień Publicznych zasądził od (...) SA. w W. na rzecz wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o. (...) sp. k. w J., (...) sp. z o.o. w (...) 600 zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt IV wyroku).
\nPrzeciwnik skargi (...) sp. z o.o. (odwołujący w sprawie o sygn. akt (...)25) poniósł koszty postępowania skargowego w postaci wynagrodzenia reprezentującego go radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nW rezultacie Sąd Okręgowy zasądził od (...) spółki akcyjnej w W. na rzecz (...) sp. z o.o. w (...) 600 tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt V wyroku).
\nSkarżący (...) S.A. również zaskarżył rozstrzygnięcia Izby dotyczące spraw o sygn. akt KIO 2678/25, KIO 2686/25 oraz KIO 2701/25 połączonych do wspólnego rozpoznania. Należy wskazać, iż opłata od skargi w wysokości 60 000 zł wniesiona przez skarżącego (...) S.A. nie została zweryfikowana w stosunku do tego skarżącego. Sąd, działając z urzędu, był zatem zobligowany do ustalenia prawidłowej opłaty oraz wdrożenia procedury ściągnięcia jej brakującej części.
\nSąd Zamówień Publicznych ustalił, iż należna opłata od skargi wynosi 180 000 zł i nakazał ściągnąć od (...) S.A. w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie 120 000 zł tytułem brakującej opłaty od skargi ( punkt VI wyroku).
\nKOSZTY w sprawie o sygn. akt XXIII Zs 133/25 Sąd Okręgowy, kierując się wyrażoną w art. 589 ust. 1 ustawy PZP zasadą odpowiedzialności za wynik sporu, nałożył na skarżącego (...) S.A. obowiązek zwrotu całości kosztów postępowania, uznając jego skargę za bezzasadną.
\nKoszty postępowania wywołanego wniesieniem skargi poniesione przez zamawiającego Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. sprowadzają się do wynagrodzenia reprezentującego go radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nSąd Okręgowy zasadził więc od (...) S.A. w K. na rzecz Polskich Sieci Elektroenergetycznych spółki akcyjnej w (...) 600 zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt II wyroku).
\nPrzeciwnicy skargi wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o., (...) S.A., (...) sp. z o.o. (odwołujący w sprawie o sygn. akt KIO 2678/25) ponieśli koszty postępowania skargowego w postaci wynagrodzenia reprezentującego ich radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nW konsekwencji Sąd Zamówień Publicznych zasądził od (...) S.A. w K. na rzecz wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o. w W., (...) S.A. w M., (...) sp. z o.o. w (...) 600 zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt III wyroku).
\nKoszty postępowania skargowego po stronie przeciwników skargi wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia (...) sp. z o.o. (...) sp. k., (...) sp. z o.o. (odwołujących w sprawie o sygn. akt KIO 2686/25) to wynagrodzenie reprezentującego ich radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nW efekcie Sąd Okręgowy zasądził od (...) spółki akcyjnej w K. na rzecz wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia: (...) sp. z o.o. (...) sp. k. w J., (...) sp. z o.o. w (...) 600 zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt IV wyroku).
\nPrzeciwnik skargi (...) sp. z o.o. (odwołujący w sprawie o sygn. akt KIO 2701/25) poniósł koszty postępowania skargowego w postaci wynagrodzenia reprezentującego go radcy prawnego w kwocie 3 600 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
\nTym samym Sąd Zamówień Publicznych zasądził od (...) S.A. w K. na rzecz (...) sp. z o.o. w W. 3 600 zł tytułem kosztów postępowania skargowego ( punkt V wyroku).
\nTakże skarżący (...) S.A. wniósł skargę w zakresie trzech odowłań zarejestrowanych pod sygn. akt KIO 2678/25, KIO 2686/25 oraz KIO 2701/25. Wobec braku weryfikacji opłaty od skargi wniesionej przez (...) S.A., a opiewającej na kwotę 60 000 zł, na Sądzie również w tym przypadku spoczywał procesowy obowiązek ustalenia jej należnej wysokości. Tym samym Sąd Okręgowy nakazał jednocześnie ściągnięcie niedopłaty w należnej wysokości.
\nSąd Okręgowy ustalił, iż należna opłata od skargi wynosi 180 000 i nakazał ściągnąć od (...) S.A. w K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie 120 000 zł tytułem brakującej opłaty od skargi ( punkt VI wyroku).
\nMając powyższe na względzie Sąd Zamówień Publicznych orzekł jak w sentencji wyroków w sprawach o sygn. akt XXIII Zs 130/25, sygn. akt XXIII Zs 132/25 oraz sygn. akt XXIII 133/25.
\nAndrzej Sobieszczański Alicja Dziekańska Monika Skalska