{"html": "
1)pozwanego z tego samego stosunku prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność ta jest niesporna, stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, orzeczeniem sądu polubownego, ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym, zatwierdzoną przez sąd ugodą zawartą przed mediatorem, lub uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda;
\n
2)o zwrot spełnionego świadczenia przysługująca jednemu z dłużników solidarnych wobec pozostałych współdłużników.
\n

Pozwany może podnieść zarzut potrącenia nie później niż przy wdaniu się w spór co do istoty sprawy albo w terminie dwóch tygodni od dnia, gdy jego wierzytelność stała się wymagalna (§ 2). Zarzut potrącenia może zostać podniesiony tylko w piśmie procesowym. Do pisma tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pozwu, z wyjątkiem przepisów dotyczących opłat (§ 3).

\n

W powyższym kontekście wskazać należy, że wierzytelność strony pozwanej, z którą miało nastąpić potrącenie wierzytelności dochodzonej w sprawie stała się wymagalna z dniem 27 listopada 2024 r. albowiem pierwsze niewątpliwie skuteczne wezwanie do zapłaty tej wierzytelności dotarło do powodów w niniejszej sprawie w dniach 22 i 26 listopada 2024 r. poprzez doręczenie odpisów pozwu w sprawie (...) (k. 43 akt (...)). Do wezwania do zapłaty z dnia 21 czerwca 2024 r. (k. 24 akt (...)) nie dołączono dowodu doręczenia powodom. Najpóźniej zatem z dniem 27 listopada 2024 r. zaczął biec termin z dnia 203[1] § 2 k.p.c. Natomiast informację o dokonanym przez powodów potrąceniu przedstawiono dopiero na rozprawie w dniu 25 czerwca 2025 r. (k. 442). Zatem zostało ona złożona z uchybieniem dwutygodniowemu terminowi przewidzianemu w art. 203[1] § 2 k.p.c. liczonemu od wymagalności wierzytelności strony pozwanej jak również nie została złożona już przy wdaniu się w spór co do istoty sprawy w niniejszej sprawie. Ponadto, wbrew art. 203[1] § 3 k.p.c. zarzut potrącenia nie został podniesiony w piśmie procesowym ale ustnie na rozprawie. Zatem również tej przyczyny zarzut te nie mógł odnieść skutku w niniejszej sprawie.

\n

W konsekwencji powyższego, z mocy art. 203[1] k.p.c. Sąd Apelacyjny nie brał pod uwagę przy orzekaniu faktu, że pomiędzy stronami było składane oświadczenie o potrąceniu.

\n

Mając powyższe na uwadze częściowo uwzględniając apelację zmieniono w pkt 1 sentencji zaskarżony wyrok na zasadzie art. 386 § 1 k.p.c., oddalając w pkt 2 sentencji apelację w pozostałym zakresie na zasadzie art. 385 k.p.c.

\n

Na zasądzone w pkt 3 sentencji na zasadzie art. 100 w zw. z art. 391 § 1 zd. 1 k.p.c. od przegrywającej w przeważającym zakresie strony pozwanej na rzecz wygrywających w przeważającym zakresie powodów koszty postępowania apelacyjnego złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie wynikającej z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).

", "next": 0}