zarzuty bezzasadne w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie XLV części wstępnej zaskarżonego wyroku, przypisanego w punkcie 32. jego części dyspozytywnej, albowiem zgromadzony w tym zakresie, kompletny materiał dowodowy, Sąd I instancji ocenił prawidłowo, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k. i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących ww. czynu, i właściwie je ocenił pod kątem kwalifikacji prawnej, i dlatego wniosek o uniewinnienie oskarżonego G. K. (1) od jego popełnienia nie zasługiwał na uwzględnienie, skarżący miał natomiast rację w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 34. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, albowiem, w okolicznościach ustalonych przez Sąd I instancji, brak było podstaw do przyjęcia, że oskarżony G. K. (1), swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1k.k., i dlatego Sąd Apelacyjny uwzględnił wniosek zawarty w apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku w tej części, i uniewinnił G. K. (1) od popełnienia tego czynu, powyższe rozstrzygnięcie spowodowało konieczność uchylenia orzeczenia z punktu 34. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku dotyczące przyjęcia ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i wymierzenie nowej kary za czyn ostatecznie przypisany oskarżonemu G. K. (1), o czym szerzej w punkcie 5.2.9. uzasadnienia Lp.
\nZarzut 5. co do M. S. (1), zaskarżono wyrok, w części, tj. w zakresie:
\n1.1. art. 271 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie, 1.2. art. 270 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie, 2. naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.:
\n2.1. art. 5 § 1 k.p.k. poprzez wydanie wyroku skazującego w sytuacji, gdy wina oskarżonego nie została udowodniona, 2.2. art. 7 k.p.k. tj. wydanie wyroku na podstawie dowolnej oceny dowodów, z przekroczeniem zasad logicznego rozumowania, a także w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym 3. błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na treść orzeczenia, których skutkiem było niewłaściwe zastosowanie w stosunku do oskarżonego N. K. przepisu prawa materialnego tj. 296 § 3 k.k. ( oskarżony to M. S. (1), a czyny których dotyczą poniższe zarzuty to czyny z art. 271 § 1 k.k. ), w szczególności poprzez przyjęcie, że:
\n3.1. zadanie pn. „Kompleksowa termomodernizacja budynku Straży Pożarnej i transportu samochodowego - Elektrowni (...) w N., na rzecz (...) S. A. Oddział Zespól Elektrowni (...)\" ( (...)), realizowanego na podstawie umowy nr (...)// (...) z dn. 15 października 2013 r., w dniu podpisania protokołu nie było w całości zrealizowane, 3.2. w dn. 31 sierpnia 2015 r. został podpisany końcowy protokół zdawczo - odbiorczy zadania pn. „Kompleksowa termomodernizacja budynku Straży Pożarnej i transportu samochodowego - Elektrowni (...) w N., na rzecz (...) S. A. (...) Elektrowni (...)\" ( (...)), realizowanego na podstawie umowy nr (...)// (...) z dn. 15 października 2013 r. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnej wykładni art. 271§ 1 k.k., w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu M. S. (1) w punktach 5 i 29 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, ponieważ Sąd Apelacyjny zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w tym zakresie przez Sąd I instancji, zarówno co do podmiotu tego przestępstwa- czego skarżący nie kwestionuje, jak i przedmiotu – uznając protokół zdawczo-odbiorczy robót budowlanych za dokument mający znaczenie prawne, co było przedmiotem analizy Sądu Odwoławczego powyżej, w punkcie 3.1. uzasadnienia, w tym miejscu należy tylko podkreślić, że przepis art. 271 § 1 k.k. nie wskazuje na dokumenty urzędowe jako objęte dyspozycją tej regulacji, i dlatego odwoływanie się przez skarżącego do wykładni pojęcia- dokumenty urzędowe, z innych gałęzi prawa- cywilnego lub administracyjnego, było nieuprawnione, odnosząc się do zarzutu dotyczącego czynu opisanego w punkcie V oskarżenia, przypisanego w punkcie 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ dokonane przez Sąd I instancji, w odniesieniu do tego czynu, prawidłowe ustalenia faktyczne, nie dawały podstaw do uznania zachowania oskarżonego M. S. (1) za wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 271 § 2 k.k., M. S. (1) nadzorował terminowość i prawidłowość realizacji zadania pod nazwą „Modernizacja bram i drzwi na terenie Elektrowni (...)”, i doskonale zdawał sobie sprawę jak istotne jest żeby dokumentacja dotycząca tego zadania była rzetelna, ponieważ po zakończeniu zadania stanowi niezwykle istotny dowód przebiegu prac, ich zakresu, sposobu ich wykonania i ich terminowości, a świadome umieszczanie w niej nieprawdziwych danych zaburza obraz rzeczywistości, a w tym konkretnym przypadku, było działaniem na szkodę zleceniodawcy, pozbawiając go możliwości naliczenia kar umownych za nieterminowe ukończenie zleconych prac,
\npróba usprawiedliwiania zachowania oskarżonego, niezgodnego z prawem i procedurami obowiązującymi w (...), nie mogła odnieść oczekiwanego rezultatu, ponieważ wbrew stanowisku skarżącego, okoliczności podnoszone w apelacji były korzystne dla wykonawcy, który nie ukończył zleconych mu prac w terminie, ogromne znaczenie wiarygodności dokumentów w obrocie gospodarczym wymaga, w szczególności od osób pełniących funkcje nadzorcze, żeby odnotowane w nich fakty odpowiadały rzeczywistości, Sąd Apelacyjny nie zgodził się z zarzutami apelacji dotyczącymi czynu zarzuconego w punkcie XLIII oskarżenia, przypisanego w punkcie 29 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, ponieważ ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie ww. czynu, dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa jako zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., albowiem miała oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, i była obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, i dlatego korzysta z ochrony art. 7 k.p.k., co sprawia, że poczynione przez Sąd Okręgowy, w oparciu o tą ocenę, ustalenia faktyczne, w analizowanej części, były prawidłowe, nie ma żadnych wątpliwości, że w dniu 31 sierpnia 2015r. został sporządzony protokół zdawczo-odbiorczy ostatniego etapu prac objętych zadaniem pod nazwą „Kompleksowa termomodernizacja budynku Straży Pożarnej i transportu samochodowego - Elektrowni (...) w N., na rzecz (...) S. A. Oddział Zespól Elektrowni (...)\" i był to protokół potwierdzający zakończenie wszystkich prac zgodnie z zakresem prac zleconych, w terminie uzgodnionym przez strony na dzień 31 sierpnia 2015r., co jak wykazało postępowanie nie odpowiadało rzeczywistości, ponieważ po tej dacie były wykonywane prace, które wg ww. protokołu zostały już zrealizowane, wbrew stanowisku skarżącego, Sąd I instancji wskazał dowody, które uzasadniały takie ustalenia faktyczne- przytoczył rozmowę J. S. (1) z M. S. (1) z 1 września 2015r. oraz rozmowę J. S. (1) z M. B. (1) z 2 września 2015r., z których w sposób oczywisty wynika, że prace objęte protokołem zdawczo-odbiorczym z 31 sierpnia 2015r., nie zostały w tej dacie zakończone, również W. K. przyznał, że węzeł c.o., objęty przedmiotowym zadaniem, nie został zrobiony w terminie, w tym miejscu należy podkreślić, że protokół zdawczo- odbiorczy to coś innego niż protokół odbioru zadania i przekazania do eksploatacji, i fakt, że w dniu 15 września 2015r. przedstawiciele inwestora dokonali komisyjnego odbioru ww. zadania, w żaden sposób nie wpływa na ocenę działań osób reprezentujących zleceniodawcę i wykonawcę w dniu 31 sierpnia 2015r., którzy podali nieprawdę co do prac objętych tym dokumentem,
\nzarzut dotyczący czynu przypisanego oskarżonemu M. S. (1) w punkcie 9 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie doszło do błędnej wykładni art. 270 § 1 k.k., dokonane przez Sąd I instancji prawidłowe ustalenia faktyczne, uzasadniały zakwalifikowanie czynu jakiego dopuścił się oskarżony M. S. (1) z art. 270 § 1 k.k., prawidłowo Sąd Okręgowy określił stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jako znaczny, podobnie jak stopień jego zawinienia, albowiem świadomy wagi prawdziwości dokumentów w obrocie gospodarczym, obdarzony zaufaniem przez pracodawcę z racji pełnionej funkcji i zajmowanego stanowiska w Elektrowni (...), oskarżony M. S. (1) z premedytacją sfałszował dokumentację dotyczącą procedury zakupowej zadania pod nazwą „Modernizacja bram i drzwi na terenie Elektrowni (...)”, i podrobił podpisy trzech osób, przez co wytworzył wrażenie, że postępowanie w sprawie ww. zadania przebiega zgodnie z wymaganymi w tym zakresie regulacjami, okoliczności ustalone przez Sąd I instancji i sposób działania oskarżonego nie dawały podstaw do przyjęcia, że szkodliwa społeczność tego czynu nie jest znaczna, ani też do przyjęcia, że zachowanie oskarżonego M. S. (1) stanowi wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 270 § 2a k.k.
\nWniosek zmiana zaskarżonej części wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez:
\nZarzut 6. co do oskarżonego J. P., zaskarżono wyrok w części, tj. co do punktów 11, 14, 39, 40, 41, 42 i 52, na korzyść oskarżonego, i podniesiono zarzuty: obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 §1 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz poprzez brak w skarżonym wyroku należytej prezentacji oceny materiału dowodowego wyrażające się:
\nSąd Apelacyjny zgadza się z ustaleniem Sądu I instancji, że nie miała miejsce sytuacja, że zadanie zostało w całości wykonane i że dopiero po położeniu wszystkich prefabrykowanych płyt żelbetowych zaistniała konieczność zdjęcia płyt zewnętrznych i zastąpienie ich wylewką betonową, z powodu ich klawiszowania, ponieważ wbrew stanowisku skarżącego z rozmów przytoczonych w uzasadnieniu, analizowanych również przez obrońcę oskarżonego J. P. wynika, że już po zdjęciu płyt oskarżeni zorientowali się, że będzie problem z ułożeniem nowych płyt z prefabrykatów, po zewnętrznej stronie drogi dojazdowej i podjęli decyzję o wylaniu betonu zamiast położenia w tym miejscu płyt prefabrykowanych, potwierdzają to wyjaśnienia oskarżonego J. S. (1) z 7.12.2016r. (k.2679-2681), w których przyznał, że już przy zdjęciu płyt okazało się, że płyty brzegowe się nie sprawdzą i podjęta została decyzja, że przestrzenie zewnętrzne zostaną wylane betonem zbrojonym i tak zrobiono (k.2680 verte), za wiedzą i zgodą oskarżonego J. P. oraz M. N., oskarżony J. S. (1) powtórzył to w trakcie przesłuchania w dniu 18.10.2018r. (k.12313-12315), stwierdzając, że już po demontażu płyt okazało się, że płyt zewnętrznych, z uwagi na uszkodzone uchwyty służące do montażu, nie da się prawidłowo położyć i podjęto decyzję (już wtedy) o ich zastąpieniu zbrojonym, wylewanym betonem polimerowym (vide: k.12341), wyjaśnił również wtedy, że jego koszty znacznie się zwiększyły z powodu zmiany zakresu robót przez niego wykonywanych, z uwagi na konieczność wykonania zbrojenia i zakotwienia go w istniejącej konstrukcji, a następnie prac związanych z wylaniem betonu (k.12351), i stąd jego rozmowa z dnia 20.08.2015r. z M. N., w której renegocjował swoje wynagrodzenie- wzrost jego wynagrodzenia nie miał nic wspólnego z ponownym położeniem płyt, w tym również płyt brzegowych, i koniecznością ich zdjęcia, z powodu ich klawiszowania- ponieważ takich prac nie wykonał, jak wynika z treści przytoczonych wyjaśnień, powyższe stanowi kolejny argument za prawidłową oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, w części dotyczącej klawiszowania płyt, i przyjęcie, że płyty zewnętrzne nie zostały położone i o ich klawiszowaniu nie może być mowy, a wątek ten pojawił się w wyjaśnieniach oskarżonych jako element przyjętej linii obrony, której celem było wykazanie, że wartość faktycznie wykonanych prac przy zadaniu pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)” odpowiadała wartości zlecenia,
\nopisaną powyżej sytuację wykorzystano do uzyskania większej korzyści przez realizujących zadanie, ukrywając zmianę sposobu wykonania zadania na jego części, co znacząco obniżało koszty, oskarżony J. P. nie odnotował w dokumentacji zadania zmiany sposobu wykonania jego części, po stronie zewnętrznej drogi dojazdowej, nie doprowadził do sporządzenia na piśmie aneksu do umowy dotyczącej omawianego zadania, co spowodowało mylne wyobrażenie u przedstawicieli pokrzywdzonego (poza oczywiście oskarżonym J. P., współdziałającym z J. S. (1) i M. N.), że całość zadania jest realizowana zgodnie ze zleceniem, co potwierdził protokół zdawczo-odbiorczy z 24 sierpnia 2015r., i za wykonane zadanie należy zapłacić określoną w zleceniu kwotę, w tych okolicznościach nieuprawnioną, ponieważ nieadekwatną do wartości wykonanych faktycznie prac, rację ma Sąd I instancji uznając takie postępowanie oskarżonych za intencjonalne żeby ukryć zmniejszenie kosztów zadania, odnosząc się do wyjaśnień oskarżonych, w części, w której mówili o klawiszowaniu płyt, prawidłowo zostały uznane za niewiarygodne, albowiem są nielogiczne, ponieważ gdyby taka sytuacja miała miejsce to wszyscy oskarżeni- J. P. kierując się interesem pracodawcy- zleceniodawcy zadania i zgodnie ze swoimi obowiązkami, dążyłby do ujawnienia tego faktu, żeby pokrzywdzony nie był zaskoczony po zakończeniu zadania, że jego część wykonano w inny sposób niż planowano, który zwiększał wartość prac, natomiast wykonawcy zadania- oskarżeni M. N. jako główny wykonawca i J. S. (1) jako podwykonawca, bez wątpienia zażądaliby sporządzenia aneksu do umowy na realizację tego zadania i wycenienia go na nowo, albowiem oczywistym jest, że większy nakład pracy wiąże się z większymi kosztami, a doświadczenie życiowe oraz logika sprzeciwiają się przyjęciu, że zrezygnowaliby z zysku, wykonując dodatkowe prace, w ramach ustalonej na wstępie wartości zlecenia, pomimo, że w trakcie realizacji zadania doszło do sytuacji, której nie przewidzieli, de facto finansując w tym zakresie zadanie, z własnych środków, oskarżeni zmiany sposobu wykonania części zadania nie odnotowali w żadnej dokumentacji, ponieważ dzięki temu realizujący zadanie mogli liczyć na większy zarobek albowiem wylanie betonu, jak ustalił biegły D. M. (1) było aż 7-krotnie tańsze od położenia żelbetowych płyt prefabrykowanych, a oskarżony J. P. swoim postępowaniem pokazał, że działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi M. N. i J. S. (1), i to zanim firma (...) przystąpiła do wykonania zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”,
\npotwierdzeniem tego ustalenia jest analiza opinii sporządzonych przez biegłego D. M. (1), a dotyczących tego zadania, wynika z nich, że oskarżony J. P. zawyżył o 20 % wartość prac, które miały być wykonane w ramach ww. zadania, a M. N. złożył ofertę zbieżną z tą wyceną, o wiele korzystniejszą od innych, i słusznie Sąd I instancji zauważył zbieżność między kwotą o jaką zawyżono wartość zadania, a kwotą którą dodatkowo miał zapłacić oskarżony M. N., J. S. (1), z uwzględnieniem pieniędzy dla J. P., kiedy zlecono jego firmie wykonanie tego zadania, potwierdzeniem powyższego jest stwierdzenie biegłego D. M. (1), że wartość prac do wykonania w ramach zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, byłaby zgodna z ceną ofertową, dopiero wówczas kiedy wykonano by wszystkie prace w ramach tego zadania, czyli zdjęto płyty i potem zabudowano przejazdy drogowe płytami żelbetowymi oraz wymieniono podkłady drewniane, a następnie, zdjęto płyty brzegowe, z powodu ich klawiszowania i zastąpiono je betonową wylewką, natomiast gdyby tych dodatkowych prac nie wykonano, to kwota do rozliczenia powinna być o 20 % niższa, w okolicznościach przedmiotowej sprawy wartość faktycznie wykonanych prac, jak ustalił biegły, była aż o 50 % niższa od wartości prac zleconych do wykonania, w oparciu o kosztorys przygotowany przez oskarżonego J. P. (wartość prac faktycznie wykonanych to 98.925,52 zł netto, jak wynika z pierwszej opinii biegłego D. M. (1) dotyczącej tego zadania, a wartość prac zleconych, 152.075,88zł netto), co uzasadnia stwierdzenie, że oskarżony J. P. przygotował w sposób nierzetelny wycenę zadania, a wykonywany przez niego nadzór nad realizacją przedmiotowego zadania, świadczy o jego działaniu wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi J. S. (1) i M. N. w celu doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek błędnego wyobrażenia przedstawicieli pokrzywdzonego o wartości prac zleconych, i przede wszystkim co do rzeczywistej wartości prac faktycznie wykonanych w ramach zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, Sąd Apelacyjny uznał za nieudolną próbę podważenia poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń co do sposobu wykonania prac i potwierdzenia ich protokołem zdawczo-odbiorczym z 24 sierpnia 2015r., stanowisko przedstawione w końcowej części uzasadnienia apelacji obrońcy oskarżonego J. P., zgodnie z którym konieczność wymiany nawierzchni z płyt na wylewkę betonową ujawniła się dopiero po dokonaniu odbioru prac, co by oznaczało, że protokół zdawczo-odbiorczy potwierdzający wykonanie zadania zgodnie z umową był prawdziwy, ponieważ jest rażąco sprzeczne z wywodami zaprezentowanymi wcześniej w apelacji, a przede wszystkim z informacją uzyskaną w toku postępowania od pokrzywdzonego, z której wynika, że po 24 sierpnia 2015r. nie wykonywano żadnych prac na terenie objętym zadaniem pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”,
\nargumentacja przedstawiona w apelacji, a dotycząca oceny zeznań świadka K. C. przez Sąd Okręgowy, i poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, nie wykracza poza polemikę i to sprzeczną z logiką oraz wypowiedziami tego świadka, albowiem świadek ten, wbrew stanowisku skarżącego, nie miał wiedzy o klawiszowaniu płyt położonych w toku realizacji zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, analiza zeznań tego świadka przez Sąd I instancji była bardzo szczegółowa, i została dokonana prawidłowo zgodnie z regułą, z art. 7 k.p.k., z którą to oceną Sąd Apelacyjny w pełni się zgadza, wbrew stanowisku skarżącego, K. C. nie potwierdził wyjaśnień J. P. o klawiszowaniu płyt położonych w sierpniu 2015r., przy wykonywaniu zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, ponieważ jak zeznał świadek, co Sąd Okręgowy odnotował, skoro pisał o klawiszowaniu płyt w mailu z listopada 2015r., to znaczy, że w dacie pisania maila one klawiszowały, a zatem nie mogły dotyczyć zadania zakończonego 24 sierpnia 2015r., i nie miało to nic wspólnego z decyzją o wymianie płyt na wylewkę betonową, skoro beton wylano w sierpniu 2015r., nie ma racji obrońca powołując się na treść podsłuchanych rozmów, jako argument za ustaleniem, że płyty zostały położone i z powodu ich klawiszowania trzeba było je zdjąć i zastąpić wylewką betonową, ponieważ z przytoczonej przez obrońcę rozmowy z 11 sierpnia 2015r. między M. N. i J. S. (1) wcale nie wynika, że płyty zostały położone, tylko, że można je układać, i tak ustalił Sąd I instancji, również interpretacja przez obrońcę oskarżonego rozmowy z 20 sierpnia 2015r. między J. S. (1) i M. N. jest nieprawidłowa, ponieważ wcale z niej nie wynika, że położono płyty które następnie zdjęto, a potem postanowiono wylać beton, ponieważ tematem rozmowy było wynagrodzenie dla J. S. (1) za wykonane przez niego prace, które obejmowały, obok zdjęcia płyt i ich położenia, poza stroną zewnętrzną torowiska, na której wylano beton, prace związane z przygotowaniem nawierzchni do wylania betonu, w tym jej zbrojenie, nie jest właściwą praktyką dodawanie przez skarżącego okoliczności, które z danego dowodu nie wynikają, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że rozmowa z 4 sierpnia 2015r. dotyczyła obietnicy udzielenia korzyści majątkowej dla oskarżonego J. P. w wysokości 5.000zł, przez działających wspólnie i w porozumieniu oskarżonych M. N. i J. S. (1), zdaniem Sądu Apelacyjnego przebieg rozmowy z 4 sierpnia 2015r. między oskarżonym J. P., a oskarżonym J. S. (1), której przysłuchiwał się oskarżony M. N., a także okoliczności w jakich była prowadzona, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że jej przedmiotem było zapłacenie przez M. N. dodatkowych 20.000zł dla J. S. (1), z których 5.000zł miało być przeznaczone dla J. P., i miało ścisły związek z zadaniem, do którego realizacji właśnie przystąpił oskarżony M. N.,
\nefektem tej rozmowy była obietnica przekazania J. P. 5.000 zł tytułem korzyści majątkowej- z uwagi na brak dalszych dowodów, nie było podstaw do twierdzenia, że doszło do faktycznego przekazania tych pieniędzy, co właściwie odczytał Sąd Okręgowy modyfikując opis czynu przypisanego oskarżonemu J. P. w tej części (podobnie Sąd I instancji postąpił w stosunku do oskarżonych J. S. (1) i M. N.), obietnica udzielenia korzyści majątkowej J. P. pozostawała w ścisłym związku z jego działaniami, w których przekroczył on swoje uprawnienia oraz nie dopełnił obowiązków, i fakt, że miało to miejsce po zleceniu firmie (...), w dniu 30 lipca 2015r., wykonania zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, jest bez znaczenia dla przyjęcia odpowiedzialności karnej za czyn z art. 296a § 1 k.k., ponieważ w przedmiotowej sprawie dopiero z chwilą zlecenia prac firmie (...), oskarżeni: M. N., J. S. (1) i J. P., mieli pewność, że ich plan, który zakładał pozyskanie tego zlecenia, w którym oskarżony J. P. zawyżył wartość zadania o ponad 20%, a M. N. złożył ofertę odpowiadającą przygotowanej przez oskarżonego J. P. wycenie, i w którym to zadaniu prace miała wykonywać firma oskarżonego J. S. (1), z którym J. P. był w bardzo zażyłych kontaktach, wykraczających poza współpracę pracownika (...) z właścicielem firmy wykonującej prace dla Elektrowni (...), udał się, i wszyscy osiągną z tego korzyść, o co miał zadbać oskarżony J. P. nadzorujący wykonanie prac w ramach tego zadania, potwierdzeniem trafności takiego rozumowania Sądu I instancji był przebieg rozmowy z dnia 20 sierpnia 2015r. między J. S. (1) i M. N., w której znowu pojawił się wątek dodatkowych pieniędzy dla J. P.- w kwocie 2.000zł, w związku z potrzebą ustalenia na nowo wartości prac wykonanych przez oskarżonego J. S. (1) dla M. N., J. S. (1) zażądał 44.000zł, natomiast M. N. chciał dać 40.000zł i wówczas oskarżony J. S. (1) powiedział do niego, że zapłaci 42.000zł, z czego 2.000zł będzie dla J. P., na co oskarżony M. N. się zgodził, czego potwierdzeniem jest wystawienie przez J. S. (1) faktury na kwotę 42.000zł netto, w dniu 31.08.2015r., dla M. N., fakt, że rozmowa była prowadzona między J. S. (1) i M. N., bez udziału J. P.- przy braku dowodów pozwalających ustalić wiedzę tego oskarżonego o tej rozmowie, i braku dowodów na przekazanie mu 2.000zł, takich ustaleń w sprawie nie poczyniono i już oskarżyciel publiczny żadnego zarzutu, w oparciu o treść tej rozmowy nie postawił,
\nstanowi ona natomiast argument za stwierdzeniem, że ww. osoby były gotowe na działania o charakterze korupcyjnym w związku z realizacją zadania dla Elektrowni (...), i wzmacnia wymowę rozmowy z 4 sierpnia 2015r., powodując, że dokonana przez Sąd Okręgowy, w tym zakresie, ocena dowodów była prawidłowa, wobec powyższego treść wyjaśnień oskarżonego J. P. oraz oskarżonych J. S. (1) i M. N., w których zaprzeczali działaniom korupcyjnym nie zasługiwała na wiarę i ocena tych wyjaśnień dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa, należy jednocześnie przypomnieć skarżącemu, że oskarżony J. S. (1) potwierdził przebieg rozmowy z 4 sierpnia 2015r., z której wynikało, że miał otrzymać od M. N. 20.000 zł, z czego 5.000 zł miało być dla J. P. (vide: wyjaśnienia - k.12314verte), treść tej rozmowy nie pozostawia wątpliwości co do intencji rozmówców, którzy czuli się swobodnie, nie wiedząc, że są podsłuchiwani, podobnie jak w przypadku rozmowy z 20 sierpnia 2015r. pomiędzy J. S. (1), a M. N., w której pojawił się wątek dodatkowych pieniędzy- 2.000zł dla J. P., i dlatego wyjaśnienia oskarżonego J. S. (1), który próbował wykazać, że to był z jego strony tylko sposób na uzyskanie większego wynagrodzenia dla siebie za wykonane dla M. N. prace, i nie powinny być traktowane poważnie, nie zasługują na wiarę, albowiem są nielogiczne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym, J. P. jako pracownik (...) otrzymywał wynagrodzenie za prace wykonywane przy tym zadaniu od swojego pracodawcy, i dlatego niedopuszczalne było z jego strony zaakceptowanie obietnicy otrzymania pieniędzy od podmiotów realizujących zadanie dla Elektrowni (...), albowiem stanowiło to przyjęcie obietnicy korzyści majątkowej, odnosząc się do zarzutów dotyczących czynu przypisanego oskarżonemu J. P. w punkcie 14 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie tego czynu, dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa, jako zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., albowiem miała oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, i była obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, i dlatego korzysta z ochrony art. 7 k.p.k., w związku z czym poczynione przez Sąd Okręgowy, w oparciu o tą ocenę, ustalenia faktyczne, w analizowanej części, były prawidłowe, zdaniem Sądu Odwoławczego nie ma żadnych wątpliwości, że przedmiar robót na parkingu po stronie prawej został zawyżony przez oskarżonego J. P. co bezpośrednio wpłynęło na wartość zadania pod nazwą „Przebudowa parkingu wzdłuż drogi dojazdowej do bramy nr (...) Elektrowni (...)”, i w efekcie kwotę rozliczenia zadania zawartą w fakturze wystawionej przez oskarżonego J. S. (1) dla pokrzywdzonego, która była wyższa od należnej, z tytułu faktycznie wykonanych przy tym zadaniu prac,
\noskarżony J. P. działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym J. S. (1) z premedytacją wykorzystał błąd w jakim tkwił zleceniodawca, doprowadzając pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, dla oceny trafności rozstrzygnięcia Sądu I instancji, w analizowanym przypadku, kluczowe jest ustalenie, że umowa na wykonanie ww. zadania, zawarta w dniu 1.09.2015r., o wartości 224.608,05 zł netto, opierała się na przedmiarze prac wykonanym przez oskarżonego J. P., i była to kwota, którą zleceniodawca zgodził się zapłacić za roboty obejmujące powierzchnię 830,50 m 2, podczas gdy faktycznie wykonane zostały prace na powierzchni 617,02 m 2, i nie dokonano korekty wartości zadania pomimo istotnej różnicy w powierzchni, między tą wynikającą z przedmiaru, a rzeczywistą, na której firma oskarżonego J. S. (1), wykonywała roboty, gdyby takiej korekty dokonano można by mówić o pierwotnym błędzie oskarżonego J. P., natomiast w sytuacji kiedy ww. powierzchni z przedmiaru nie skorygowano, zasadne jest stwierdzenie, że było to świadome działanie, współdziałających ze sobą oskarżonych J. P. i J. S. (1), którego celem było wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego co do faktycznego zakresu prac i ich rzeczywistej wartości- przez ich zawyżenie, wzgląd na zasady doświadczenia życiowego i logikę, przemawia za uznaniem, że nie jest możliwe żeby wykonawca- firma (...) oraz J. P. inspektor nadzoru w (...), w trakcie realizacji tego zadania nie zorientowali się, że powierzchnia, na której wykonano prace jest o wiele mniejsza (ponad 200 m
\nLp.
\nZarzut 7. co do oskarżonego M. N., w części dotyczącej tego oskarżonego, a więc w punktach 10., 12., 39., 40., 41. oraz 52., podniesiono zarzuty:
\nobietnica udzielenia korzyści majątkowej J. P. pozostawała w ścisłym związku z jego działaniami, w których przekroczył on swoje uprawnienia oraz nie dopełnił obowiązków, i fakt, że miało to miejsce po zleceniu firmie (...), w dniu 30 lipca 2015r., wykonania zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, jest bez znaczenia dla przyjęcia odpowiedzialności karnej za czyn z art. 296a § 2 k.k., w przedmiotowej sprawie dopiero z chwilą zlecenia prac firmie (...), oskarżeni: M. N., J. S. (1) i J. P., mieli pewność, że ich plan, który zakładał pozyskanie tego zlecenia, w którym oskarżony J. P. zawyżył wartość zadania o ponad 20%, a M. N. złożył ofertę odpowiadającą przygotowanej przez oskarżonego J. P. wycenie, i w którym to zadaniu prace miała wykonywać firma oskarżonego J. S. (1), z którym J. P. był w bardzo zażyłych kontaktach, wykraczających poza współpracę pracownika (...) z właścicielem firmy wykonującej prace dla Elektrowni (...), udał się, i wszyscy osiągną z tego korzyść, o co miał zadbać oskarżony J. P. nadzorujący wykonanie prac w ramach tego zadania, potwierdzeniem trafności takiego rozumowania Sądu I instancji był przebieg rozmowy z dnia 20 sierpnia 2015r. między J. S. (1) i M. N., w której znowu pojawił się wątek dodatkowych pieniędzy dla J. P.- w kwocie 2.000zł, w związku z potrzebą ustalenia na nowo wartości prac wykonanych przez oskarżonego J. S. (1) dla M. N., J. S. (1) zażądał 44.000zł, natomiast M. N. chciał dać 40.000zł i wówczas oskarżony J. S. (1) powiedział do niego, że zapłaci 42.000zł, z czego 2.000zł będzie dla J. P., na co oskarżony M. N. się zgodził, czego potwierdzeniem jest wystawienie przez J. S. (1) faktury na kwotę 42.000zł netto, w dniu 31.08.2015r., dla M. N., fakt, że rozmowa była prowadzona między J. S. (1) i M. N., bez udziału J. P.- przy braku dowodów pozwalających ustalić wiedzę tego oskarżonego o tej rozmowie, i braku dowodów na przekazanie mu 2.000zł, takich ustaleń w sprawie nie poczyniono i już oskarżyciel publiczny żadnego zarzutu, w oparciu o treść tej rozmowy nie postawił, stanowi ona natomiast argument za stwierdzeniem, że ww. osoby były gotowe na działania o charakterze korupcyjnym w związku z realizacją zadania dla Elektrowni (...), i wzmacnia wymowę rozmowy z 4 sierpnia 2015r., powodując, że dokonana przez Sąd Okręgowy, w tym zakresie, ocena dowodów była prawidłowa, należy podkreślić, że nie ma żadnych wątpliwości, że pieniądze o których była mowa w tych rozmowach były dla J. P., chociaż nie padło w nich jego nazwisko i takie ustalenie wynika z okoliczności towarzyszących tym rozmowom, przede wszystkim z faktu, że pierwszą z nich prowadził J. P., a M. N. jej się przysłuchiwał, a druga dotyczyła rozliczenia prac wykonanych przez firmę (...) dla M. N. przy zadaniu pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, w której nadzór sprawował J. P.,
\nwobec powyższego treść wyjaśnień oskarżonych: J. S. (1), M. N. i J. P., w których zaprzeczali działaniom korupcyjnym nie zasługiwała na wiarę i ocena tych wyjaśnień dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa, należy jednocześnie przypomnieć skarżącemu, że oskarżony J. S. (1) potwierdził przebieg rozmowy z 4 sierpnia 2015r., i przyznał, że miał otrzymać od M. N. 20.000zł, z czego 5.000zł miało być dla J. P. (vide: wyjaśnienia - k.12314verte), treść tej rozmowy nie pozostawia wątpliwości co do intencji rozmówców, którzy czuli się swobodnie, nie wiedząc, że są podsłuchiwani, podobnie jak w przypadku rozmowy z 20 sierpnia 2015r. pomiędzy J. S. (1), a M. N., w której pojawił się wątek dodatkowych pieniędzy- 2.000zł dla J. P., i dlatego wyjaśnienia oskarżonego J. S. (1), który próbował wykazać, że to był z jego strony tylko sposób na uzyskanie większego wynagrodzenia dla siebie za wykonane dla M. N. prace, i nie powinny być traktowane poważnie, nie zasługują na wiarę, albowiem są nielogiczne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym, J. P. jako pracownik (...) otrzymywał wynagrodzenie za prace wykonywane przy tym zadaniu od swojego pracodawcy, i dlatego dodatkowe pieniądze od podmiotów realizujących zadanie dla Elektrowni (...), stanowiły jego korzyść majątkową- bezprawną, obrońca oskarżonego M. N. nieudolnie próbował podważyć wywód Sądu Okręgowego, w omawianej części, albowiem nie ma żadnych wątpliwości, że pieniądze o których była mowa w obu przytoczonych rozmowach miały być przeznaczone dla J. P., co Sąd Apelacyjny powyżej wyjaśnił, wbrew stanowisku skarżącego nie ma również żadnych wątpliwości, że pieniądze te były związane z pracą J. P., w związku z realizacją zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, ponieważ nie było innej podstawy do przekazania pieniędzy przez M. N., J. P., i jest to jeszcze bardziej czytelne przy okazji rozmowy z dnia 20 sierpnia 2015r., i dlatego nielogiczne jest stanowisko obrońcy oskarżonego M. N., który podniósł, że nie wiadomo czy zapłata 2.000zł miała związek z przedmiotowym zadaniem, w sytuacji kiedy J. S. (1) łączy to z wykonywanym zadaniem, nadzorowanym przez J. P. i domaga się uwzględnienia w renegocjowanej kwocie wynagrodzenia dla siebie, za wykonane prace, 2.000zł dla J. (P.), i ostateczna wartość faktury wystawionej J. S. (1) do zapłaty przez M. N. odpowiada treści podsłuchanej rozmowy, prawidłowo również Sąd I instancji ustalił, że oskarżonych J. S. (1), M. N. i J. P. łączyło przestępcze porozumienie, którego celem było doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez zapłacenie wyższej od należnej kwoty za wykonanie zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, wskutek wprowadzenia w błąd przedstawicieli pokrzywdzonego co do rzeczywistej wartości tego zadania, zwłaszcza w sytuacji kiedy w toku prac zmieniono, na tańszy, sposób wykonania jego części- zewnętrznej strony drogi dojazdowej,
\npierwszym elementem przestępczego porozumienia było zawyżenie przez J. P. o 20 % wartości prac, które miały być wykonane w ramach ww. zadania i złożenie zbieżnej z tą wyceną oferty przez M. N., oferty o wiele korzystniejszej od innych, i słusznie Sąd I instancji zauważył zbieżność między kwotą o jaką zawyżono wartość zadania, a kwotą którą dodatkowo miał zapłacić oskarżony M. N., J. S. (1), z uwzględnieniem pieniędzy dla J. P., kiedy zlecono jego firmie wykonanie tego zadania, prawidłowo Sąd Okręgowy w tym zakresie oparł swoje ustalenia na opinii biegłego D. M. (1) analizując szczegółowo wszystkie opinie sporządzone przez biegłego w toku postępowania, dotyczące tego zadania, natomiast przedstawiona przez skarżącego analiza opinii biegłego D. M. (1) jest nielogiczna i przede wszystkim sprzeczna z wywodami biegłego, i wbrew intencji skarżącego świadczy o zawyżeniu przez M. N. w ofercie, wartości prac do wykonania w ramach zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, ponieważ wartość wykonanych prac byłaby zgodna z ceną ofertową, zdaniem biegłego, dopiero wówczas kiedy wykonano by wszystkie prace w ramach tego zadania, czyli zdjęto płyty i potem zabudowano przejazdy drogowe płytami żelbetowymi oraz wymieniono podkłady drewniane, a następnie, zdjęto płyty brzegowe, z powodu ich klawiszowania i zastąpiono je betonową wylewką, natomiast gdyby tych dodatkowych prac nie wykonano, to kwota do rozliczenia powinna być o 20 % niższa, w tym miejscu należy przypomnieć, że wartość prac faktycznie wykonanych, w zestawieniu z wartością oferty złożonej przez firmę oskarżonego M. N., była aż o 50 % niższa, albowiem wartość prac faktycznie wykonanych to 98.925,52 zł netto (co wynika z pierwszej opinii biegłego D. M. (1) dotyczącej tego zadania), a wartość prac zleconych, po przyjęciu przez pokrzywdzonego oferty firmy oskarżonego marka M. N., to 152.075,88zł, powyższa analiza wskazuje, że już na wstępnym etapie przystąpienia do realizacji zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, oskarżony M. N. działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi J. S. (1) oraz J. P. wprowadzili w błąd przedstawicieli pokrzywdzonego co do rzeczywistej wartości tego zadania, a w toku jego realizacji kiedy pojawiła się możliwość wykonania jego części taniej, wykorzystali to żeby osiągnąć większą korzyść majątkową, Sąd Apelacyjny zgadza się z ustaleniem Sądu I instancji, że nie miała miejsce sytuacja, że zadanie zostało w całości wykonane i że dopiero po położeniu wszystkich prefabrykowanych płyt żelbetowych zaistniała konieczność zdjęcia płyt zewnętrznych i zastąpienie ich wylewką betonową, z powodu ich klawiszowania, ponieważ wbrew stanowisku skarżącego z rozmów przytoczonych w uzasadnieniu, analizowanych również przez obrońcę oskarżonego M. N. wynika, że już po zdjęciu płyt zorientowali się, że będzie problem z ułożeniem nowych płyt z prefabrykatów, po zewnętrznej stronie drogi dojazdowej i podjęli decyzję o wylaniu betonu zamiast położenia w tym miejscu płyt prefabrykowanych,
\npotwierdzają to wyjaśnienia oskarżonego J. S. (1) z 7.12.2016r. (k.2679-2681), w których przyznał, że już przy zdjęciu płyt okazało się, że płyty brzegowe się nie sprawdzą i podjęta została decyzja, że przestrzenie zewnętrzne zostaną wylane betonem zbrojonym i tak zrobiono (k.2680 verte), za wiedzą i zgodą oskarżonego J. P., który jak wykazało postępowanie zamiast dbać o interes swojego pracodawcy, działał na korzyść oskarżonych M. N. i J. S. (1), ukrywając zmianę sposobu wykonania zadania na jego części, która znacząco obniżała jego wartość, oskarżony J. S. (1) powtórzył to w trakcie przesłuchania w dniu 18.10.2018r. (k.12313-12315), stwierdzając, że już po demontażu płyt okazało się, że płyt zewnętrznych, z uwagi na uszkodzone uchwyty służące do montażu, nie da się prawidłowo położyć i podjęto decyzję (już wtedy) o ich zastąpieniu zbrojonym, wylewanym betonem polimerowym (vide: k.12341), wyjaśnił również wtedy, że jego koszty znacznie się zwiększyły z powodu zmiany zakresu robót przez niego wykonywanych, z uwagi na konieczność wykonania zbrojenia i zakotwienia go w istniejącej konstrukcji, a następnie prac związanych z wylaniem betonu (k.12351), i stąd jego rozmowa z dnia 20.08.2015r. z M. N., w której renegocjował swoje wynagrodzenie- wzrost jego wynagrodzenia nie miał nic wspólnego z ponownym położeniem płyt, w tym również płyt brzegowych, i koniecznością ich zdjęcia, z powodu ich klawiszowania- ponieważ takich prac nie wykonał, jak wynika z treści przytoczonych wyjaśnień, dla oskarżonych korzystne było nie odnotowanie w dokumentacji zadania zmiany sposobu wykonania jego części, po stronie zewnętrznej drogi dojazdowej i brak aneksu na piśmie, ponieważ powodowało to mylne wyobrażenie u przedstawicieli pokrzywdzonego (poza oskarżonym J. P., współdziałającym z J. S. (1) i M. N.), że całość zadania jest realizowana zgodnie ze zleceniem, co potwierdził protokół zdawczo-odbiorczy z 24 sierpnia 2015r., i za wykonane zadanie należy zapłacić określoną w zleceniu kwotę, rację ma Sąd I instancji uznając takie postępowanie oskarżonych za intencjonalne żeby ukryć zmniejszenie kosztów zadania, w tym miejscu należy zauważyć, że nielogiczne są twierdzenia oskarżonych o klawiszowaniu płyt po ich ułożeniu, ponieważ gdyby tak było to bez wątpienia oskarżony M. N. byłby pierwszą osobą, która zażądałaby sporządzenia aneksu do umowy na realizację tego zadania i wycenienia go na nowo, albowiem oczywistym jest, że większy nakład pracy wiąże się z większymi kosztami, a dlaczego on miałby „dopłacać” do tego zadania,
\ntak jednak nie zrobił i doświadczenie życiowe, a także logika zdarzeń, w przedmiotowej sprawie, uzasadnia ustalenie dokonane przez Sąd I instancji, że zrobił tak widząc okazję do większego zarobku albowiem wylanie betonu, jak ustalił biegły D. M. (1) było aż 7-krotnie tańsze od położenia żelbetowych płyt prefabrykowanych, dlatego też prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że nie doszło do położenia płyt brzegowych i ich zdjęcia, i dopiero wówczas do wylania betonu, tylko od razu po zdjęciu starych płyt, oskarżeni podjęli decyzję o zastąpieniu prefabrykowanych skrajnych płyt żelbetowych, nawierzchnią monolityczną betonową, w ustalonych przez Sąd Okręgowy prawidłowo okolicznościach zdarzenia, przedłożenie przez oskarżonego M. N. do rozliczenia faktury z 24.08.2015r. na kwotę zlecenia 152.075,88 zł netto, doprowadziło pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, nie ma racji skarżący stwierdzając, że protokół zdawczo-odbiorczy z 24 sierpnia 2015r., podpisany przez M. N. i J. P. nie poświadczał nieprawdy, albowiem zgodnie z jego treścią, zadanie pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)” zostało wykonane zgodnie ze zleceniem z dnia 30 lipca 2015r. co nie odpowiadało rzeczywistości jak słusznie ustalił Sąd I instancji, z którą to oceną Sąd Apelacyjny się zgadza, albowiem część zadania wykonano inaczej niż określono w zleceniu, nie odnotowując tego faktu, protokół ten miał znaczenie prawne, ponieważ wskazując na wykonanie zleconych prac, był podstawą do wystawienia przez firmę (...) faktury rozliczającej to zadanie, odnosząc się do 2 zarzutu apelacji, należy zgodzić się ze skarżącym, że czyny zarzucone oskarżonemu M. N. w punktach XVIII i XX oskarżenia, przypisane w punktach 10 i 12 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, powinny zostać zakwalifikowane z uwzględnieniem regulacji z art. 11 § 2 k.k., jak miało to miejsce w przypadku oskarżonego J. P. (vide: czyn zarzucony w punkcie XIX oskarżenia, przypisany w punkcie 11 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku), natomiast w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie spowodowało to wydania rozstrzygnięcia nie odpowiadającego prawu, ponieważ oskarżony M. N. poniósł odpowiedzialność karną za całość swoich karygodnych zachowań, którą ukształtowano w sposób prawidłowy, i sankcje mu wymierzone- kara łączna roku pozbawienia wolności i 100 stawek kary grzywny po 100 zł każda stawka, są tożsame z karami wymierzonymi oskarżonemu J. P. (vide: pkt 11 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, z którym dopuścił się tych czynów w ramach współsprawstwa (odpowiedzialność innego ze współsprawców w odniesieniu do tych bezprawnych działań- J. S. (1), została ukształtowana odmiennie- surowiej z uwagi na jego dominującą rolę w procederze będącym przedmiotem postępowania w sprawie), i dlatego ingerencja w zaskarżony wyrok, w tym zakresie, nie była konieczna
\nWniosek uniewinnienie oskarżonego M. N. od zarzucanych mu czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zarzuty bezzasadne co do sprawstwa i winy oskarżonego M. N., Sąd I instancji ocenił prawidłowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k. i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących czynów przypisanych oskarżonemu M. N.
\nLp.
\nZarzut 8. pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. z siedzibą w B., zaskarżył powyższy wyrok w zakresie:
\nI. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, w tym zwłaszcza art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., i art. 410 k.p.k. wyrażającą się w wadliwej, jednostronnej i dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym, w:
\nS. (1) i nie zawarłby z nim umowy, a prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, że takie zachowanie, jakiego dopuścił się J. S. (1), wyczerpuje znamiona czynu z art. 286 § 1 kk, w tym, w szczególności motywowanego celem osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia jej mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd, i bynajmniej nie uzasadnia ani nie ekskulpuje go swoboda prowadzenia działalności gospodarczej i związane z tym prawo do uzyskania z niej zysku, II. odnośnie czynów zarzucanych oskarżonym:
\nzasadnie zwrócił również skarżący uwagę na rozmowę oskarżonego J. S. (1) z K. M. z PPUH (...), z której również wynika, że złożona przez oskarżonego oferta była zawyżona, Sąd I instancji to pominął, nie wyciągnął również prawidłowych wniosków z postępowania J. S. (1), dążącego do złożenia przez firmę (...) oferty wyższej od złożonej przez niego, a dotyczącej zadania pod nazwą „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, do czego ostatecznie doszło, albowiem PPUH (...) złożyła ofertę na realizację ww. zadania na kwotę 189.750zł netto, czego efektem było wybranie przez pokrzywdzonego oferty na niższą kwotę, złożonej przez oskarżonego J. S. (1), i w dniu 24.11.2015r. zlecenie firmie oskarżonego wykonanie przedmiotowego zadania, w tych okolicznościach, ustalonych przez Sąd I instancji, odwoływanie się do swobody gospodarczej jako argumentu sprzeciwiającego się przyjęciu po stronie oskarżonego J. S. (1) zamiaru wyłudzenia środków pieniężnych z (...), było nieuprawnione, albowiem mieliśmy do czynienia ze zmową przedsiębiorców, których celem było wywołanie mylnego wyobrażenia u pracowników (...) co do rzeczywistej wartości zadania pod nazwą „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, i przekonania zleceniodawcy, że oferta zaproponowana przez oskarżonego J. S. (1) odpowiada wartości rynkowej tego zadania- co oskarżonemu udało się osiągnąć, doszło zatem do wprowadzenia przedstawicieli (...) w błąd, co doprowadziło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego, oskarżony J. S. (1) działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że oskarżony J. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k., zarzuty z punktu II. apelacji, Sąd Apelacyjny uznał za zasadne w części dotyczącej oskarżonego J. S. (1) oraz oskarżonego M. B. (1), ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony prawidłowo, zgodnie z regułą dowodzenia z art. 7 k.p.k., uzasadniał przypisanie oskarżonemu J. S. (1) popełnienie czynów wyczerpujących znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., opisanych w punktach XLIV i XLVI części wstępnej zaskarżonego wyroku, a oskarżonemu M. B. (1) czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., opisanego w punkcie XLIX,
\nnależy zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji źle ocenił wyjaśnienia oskarżonych J. S. (1) i M. B. (1), uznając je za wiarygodne w części, w której zaprzeczali żeby działali w zamiarze wyłudzenia od pokrzywdzonego środków pieniężnych, stanowisko Sądu I instancji, w tym zakresie, jest niezrozumiałe, ponieważ poczynione przez ten Sąd prawidłowe ustalenia faktyczne, w zakresie czynu z punktu XLIV oskarżenia, z których wynika, że oskarżony J. S. (1) trzykrotnie zawyżył wartość zadania pod nazwą- „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego elektrowni (...)\", związanego z wymianą 12 podpór tego ciepłociągu, objętego umową z dnia 19 sierpnia 2015r. (co wynika z opinii biegłego S. K., uznanej przez Sąd I instancji za wiarygodną, na której oparł swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie), w powiązaniu z faktem, że oskarżony J. S. (1) dążąc do wyboru jego oferty, doprowadził do złożenia przez M. B. (1) oraz H. W. ofert wyższych, świadczą jednoznacznie o tym, że działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wprowadzając go w błąd co do rzeczywistej wartości wymiany 12 podpór ciepłociągu napowietrznego, wywołując u niego mylne wyobrażenie w tym zakresie, oskarżony J. S. (1) działał z premedytacją, doprowadzając do zmowy przedsiębiorców co do wysokości oferty, i to te działania oskarżonego J. S. (1) sprawiają, że odwoływanie się przez Sąd I instancji do swobody gospodarczej, zgodnie z którą przedsiębiorca może złożyć dowolną ofertę kierując się własnym zyskiem, było w okolicznościach przedmiotowej sprawy nieuprawnione, przywołane przez Sąd Okręgowy orzeczenie Sądu Najwyższego, na które zwrócił uwagę skarżący, zgodnie, z którym dla przypisania sprawstwa z art. 286 § 1 k.k. konieczne jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy wiedząc o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia w błąd przez sprawcę, wbrew stanowisku Sądu I instancji, przemawia za sprawstwem oskarżonego J. S. (1), na co zasadnie zwrócił uwagę apelujący, ponieważ niewątpliwe jest stwierdzenie, oparte na dowodach zgromadzonych w toku postępowania, że gdyby przedstawiciele (...) wiedzieli o trzykrotnym zawyżeniu wartości zadania i działaniach mających na celu ukrycie tego faktu przez zmowę cenową podmiotów, które zgłosiły swój udział w aukcji ofert związanych z analizowanym zadaniem, do zawarcia umowy z dnia 19 sierpnia 2015r., na wskazanych w niej warunkach by nie doszło, mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że oskarżony J. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k., w zakresie czynu zarzuconego mu w punkcie XLIV oskarżenia, a oskarżony M. B. (1) udzielił mu pomocy do dokonania tego czynu (vide: zarzut opisany w punkcie XLIX oskarżenia),
\nSąd I instancji prawidłowo ustalił, że oskarżony M. B. (1) wziął udział w aukcji ofert, w dniu 7 sierpnia 2015r., przedkładając ofertę przygotowaną przez oskarżonego J. S. (1), celowo wyższą od tej złożonej przez J. S. (1), żeby to jego ofertę wybrano, okoliczności poprzedzające aukcję, świadczą jednoznacznie o tym, że oskarżony M. B. (1) miał świadomość bezprawności działań oskarżonego J. S. (1) i udzielił mu pomocy w wyłudzeniu od pokrzywdzonego środków pieniężnych na realizację zadania objętego umową z dnia 19 sierpnia 2015r., oskarżony J. S. (1) wykorzystał błędne przekonanie przedstawicieli (...) co do kosztów wymiany 12 podpór ciepłociągu napowietrznego, której dotyczyła umowa z dnia 19 sierpnia 2015r. i w tym błędnym przekonaniu utrzymywał ich kiedy w ramach zlecenia interwencyjnego, zlecono mu wymianę uszkodzonych podpór żelbetowych ciepłociągu napowietrznego, opisanego w zarzucie XLVI oskarżenia, z premedytacją wykorzystał błędne przekonanie przedstawicieli (...), że koszt wymiany podpór, jaki przedstawił w ofercie będącej przedmiotem aukcji w dniu 7 sierpnia 2015r., odpowiada cenom rynkowym, skoro pozostałe oferty, wówczas złożone, oscylowały na podobnym poziomie- oskarżony J. S. (1) ( firma (...)) złożył ofertę na kwotę 225.840zł netto, oskarżony M. B. (1) ( firma (...)) na kwotę 227.840zł netto i H. W. ( firma (...)) na kwotę 229.840zł netto, dlatego również w zakresie czynu z punktu XLVI oskarżenia, odwoływanie się przez Sąd I instancji do swobody przedsiębiorcy w zakresie kształtowania cen swoich usług czy produktów, kierującego się własnym zyskiem, było nieuprawnione, zdaniem Sądu Apelacyjnego, mając na uwadze powyższe, nie ma żadnych wątpliwości, że oskarżony J. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k., w zakresie czynu zarzuconego mu w punkcie XLVI oskarżenia, brak było natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji oskarżyciela posiłkowego w odniesieniu do oskarżonego G. K. (1), w zakresie wyczerpania przez niego, swoim zachowaniem, znamion czynu z art. 286 § 1 k.k., w przypadku czynów opisanych w punktach XLV i XLVII oskarżenia, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, dokonane przez Sąd Okręgowy, były w tym zakresie prawidłowe, i Sąd Apelacyjny całkowicie się z nimi zgadza, przyjmując je za swoje, brak było podstaw do twierdzenia, że oskarżony G. K. (1) działał w porozumieniu z oskarżonym J. S. (1), w celu doprowadzenia (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających stanowisko Sądu Okręgowego w tym zakresie,
\nudział oskarżonego G. K. (1) w procedurze związanej z tymi zadaniami i jego kontakt z oskarżonym J. S. (1), nie jest dowodem na istnienie między nimi przestępczego porozumienia, mającego na celu doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Wniosek 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej uniewinnienia J. S. (1) od popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku (pkt 1 wyroku) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania J. S. (1) za czyny opisane w pkt XLIV, XLVI części wstępnej wyroku tj. w zakresie punktów 31 i 33 wyroku oraz w części dotyczącej skazania G. K. (1) za czyny określone w pkt XLV, XLVII (tj. pkt 32, 34 i 38 wyroku) jak też w części dotyczącej uniewinnienia M. B. (1) od popełnienia czynu opisanego w pkt XLIX części wstępnej wyroku (pkt 36 i 38 wyroku) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej J. S. (1) (pkt 37 wyroku) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wobec uniewinnienia oskarżonych J. S. (1) i M. B. (1), odpowiednio, od czynów opisanych w punktach I i XLIX części wstępnej zaskarżonego wyroku, w sytuacji kiedy zdaniem Sądu Apelacyjnego, w świetle poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, rozstrzygnięcia te były nieprawidłowe, z uwagi na regułę ne peius z art. 454 k.p.k., Sąd II instancji zaskarżony wyrok w zakresie ww. czynów, musiał uchylić i przekazać sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, wobec zasadności zarzutów apelacji dotyczących opisów i kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu J. S. (1) w punktach 31 i 33 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, związanych z bezzasadnym wyeliminowaniem z ich opisów znamion wyłudzenia, i z ich kwalifikacji art. 286 § 1 k.k., co należało rozumieć jako uniewinnienie od tych części zarzuconych temu oskarżonemu czynów, i z uwagi na regułę ne peius z art. 454 k.p.k., która w takiej sytuacji również ma zastosowanie, Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok także co do czynów opisanych w punktach XLIV i XLVI części wstępnej zaskarżonego wyroku, i to pomimo zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego J. S. (1) dotyczących czynu z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., przypisanego w punkcie 33 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku (o czym Sąd pisał w punkcie 3.1. uzasadnienia), i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania,
\nnatomiast wobec bezzasadności zarzutów apelacji w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemu G. K. (1) w punktach 32 i 34 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, albowiem prawidłowo oceniony zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że G. K. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k., wnioski apelacji dotyczące tego oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie (w przypadku czynu przypisanego oskarżonemu G. K. (1) w punkcie 34, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego G. K. (1) od jego popełnienia, o czym Sąd pisał w punkcie 3.4. uzasadnienia), uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania możliwe jest jedynie w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w zdaniu drugim art. 437 § 2 k.p.k., a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w odniesieniu do kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego J. S. (1), ponieważ uchylenie zaskarżonego wyroku w części - co powoduje konieczność rozstrzygnięcia na nowo o odpowiedzialności karnej tego oskarżonego przez Sąd I instancji, nie zalicza się do okoliczności wymienionych w podanych powyżej przepisie Lp.
\nZarzut 9.
\nI. wyrok zaskarżono w całości, w odniesieniu do czynów:
\newentualnych kosztów zadania- 40.000zł, co w okolicznościach przedmiotowej sprawy było nieuprawnione, Sąd I instancji nie dokonał weryfikacji treści tej opinii, we wskazanej powyżej części, z uwzględnieniem specyfiki działalności gospodarczej prowadzonej przez oskarżonego J. S. (1), wykonującego tą działalność na terenie Elektrowni (...), który miał tam swoje biura, a zatem podwyższanie wartości zadania o koszty wskazane przez biegłego w opinii, nie było uzasadnione, w szczególności, w powiązaniu z treścią rozmowy J. S. (1) z M. S. (1) z dnia 18.11.2015r., tj. z dnia, w którym złożył ofertę na realizację ww. zadania, w której stwierdził, że łączny koszt tego zadania, w jego ocenie, to 105.000zł, ale świadomie ją zawyżył, podając w ofercie kwotę 174.000zł, rację ma skarżący, że Sąd I instancji błędnie ocenił treść ww. rozmowy, bezzasadnie wiążąc ją z treścią opinii biegłego A. B., interpretując ją pod wnioski opinii, w sytuacji kiedy nie ma żadnych wątpliwości, że podana przez oskarżonego J. S. (1) w rozmowie z M. S. (1) kwota 105.000zł nie oznaczała tylko wartości urządzeń, bez pozostałych kosztów, jak przyjął Sąd I instancji, lecz obejmowała wartość całego zadania, ponieważ w tej samej rozmowie J. S. (1), powiązał tą kwotę jako rzeczywistą wartość zadania, obejmującą cenę urządzeń oraz robocizny, z kwotą, którą tego samego dnia podał w ofercie, 174.000zł (dokładnie 174.820zł netto), a nie ma żadnych wątpliwości, że kwota wskazana przez niego w ofercie uwzględniała zarówno wartość urządzeń jak i pozostałe koszty zadania, a także zysk jego firmy, ponieważ kwotę z oferty- tj. 174.820zł netto, oskarżony J. S. (1) wskazał w fakturze po zakończeniu zadania, zgodzić się należy ze skarżącym, że Sąd I instancji całkowicie zignorował treść rozmów prowadzonych przez oskarżonego J. S. (1) z K. M. z firmy PPUH (...), pomimo ujęcia ich w ustaleniach faktycznych, z których wynika, że wartość oferty złożonej przez J. S. (1) na poziomie 170.000zł była zawyżona, a ponadto dążenie oskarżonego J. S. (1) do tego żeby firma (...) złożyła ofertę przewyższającą jego, i oskarżony finalnie swój cel osiągnął, ponieważ PPUH (...) złożyła ofertę na realizację zadania pod nazwą „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)” na kwotę 189.750zł netto, zleceniodawca- Oddział Zewnętrzny Elektrowni (...) ( (...)) wybrał ofertę opiewającą na niższą kwotę, firmy oskarżonego J. S. (1) i w dniu 24 listopada 2015r. zlecił jej wykonanie tego zadania,
\nw tych okolicznościach, ustalonych przez Sąd I instancji, odwoływanie się do swobody gospodarczej jako argumentu sprzeciwiającego się przyjęciu po stronie oskarżonego J. S. (1) zamiaru wyłudzenia środków pieniężnych z (...), było nieuprawnione, mieliśmy do czynienia ze zmową przedsiębiorców, których celem było wywołanie mylnego wyobrażenia u pracowników (...) co do rzeczywistej wartości zadania pod nazwą „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, i przekonania zleceniodawcy, że oferta zaproponowana przez oskarżonego J. S. (1) odpowiada wartości rynkowej tego zadania- co oskarżonemu udało się osiągnąć, doszło zatem do wprowadzenia przedstawicieli (...) w błąd, co doprowadziło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego, oskarżony J. S. (1) działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że oskarżony J. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k., brak było natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji oskarżyciela publicznego w odniesieniu do oskarżonych A. R. i A. T., ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, dokonane przez Sąd Okręgowy, były w tym zakresie prawidłowe, i Sąd Apelacyjny całkowicie się z nimi zgadza, przyjmując je za swoje, brak jest jakichkolwiek przesłanek do twierdzenia, że oskarżone A. R. i A. T. działały w porozumieniu z oskarżonym J. S. (1), w celu doprowadzenia (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, fakt, że brały one udział w procedurze związanej z przedmiotowym zleceniem, w związku z czym miały kontakt z oskarżonym J. S. (1), że podpisały w dniu 24.11.2015r. uzasadnienie w sprawie potrzeby udzielenia zamówienia interwencyjnego i tego dnia wydano zlecenie interwencyjne dla firmy (...) J. S. (1), na kwotę 174.820zł netto plus VAT, takim dowodem nie jest, Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadne zarzuty z punktu 2) apelacji, ponieważ dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego czynów zarzuconych oskarżonemu J. S. (1) (punkt III oskarżenia) oraz oskarżonej A. T. (punkt IV oskarżenia), była zgodna z zasadą dowodzenia wyrażoną w art. 7 k.p.k. która statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą ocena dowodów, mająca swoje oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, korzysta z ochrony art. 7 k.p.k.,
\nzarzut naruszenia art. 7 k.p.k. powinien wykazywać konkretne błędy, których dopuścił się Sąd I instancji w sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu, a nie sprowadzać się do podkreślania, że dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne są z perspektywy strony nieprzekonujące, a tak należy ocenić stanowisko wyrażone przez skarżącego w apelacji, A. T. chciała rozliczyć się z oskarżonym J. S. (1) za załatwiony, za pośrednictwem jego firmy, napęd do bramy garażowej o czym świadczy rozmowa między nimi, w której domagała się wyceny i taką wycenę oskarżony J. S. (1) jej przedstawił, i faktycznie rozliczyła się za niego, fakt, że faktura obejmująca napęd do bramy garażowej zamontowany na posesji oskarżonej A. T., została wystawiona na firmę oskarżonego J. S. (1) i on ją rozliczył, nie podważa wyjaśnień oskarżonych, a także treści pozostałych dokumentów w postaci pokwitowania otrzymania pieniędzy za ten napęd przez oskarżonego J. S. (1) od męża oskarżonej- J. T., już w lutym 2016r., a także wystawionego później dokumentu Kp, oraz faktury, z których wynika, że małżonkowie T. zapłacili oskarżonemu J. S. (1) za napęd do bramy garażowej, który za pośrednictwem jego firmy uzyskali, dokumenty Kp i faktura miały znaczenie z punktu widzenia prawidłowego prowadzenia rachunkowości w firmie (...), ponieważ to pokwitowanie z lutego 2016r. było tym dokumentem, który potwierdzał rozliczenie między ww. osobami, a brak jest podstaw do kwestionowania tego dokumentu w świetle treści wyjaśnień oskarżonych, i braku innych dowodów podważających okoliczności i datę jego powstania- za taki nie może zostać przyjęty fakt, nie ujawnienia tego dokumentu podczas przeszukania posesji małżonków T. przez agentów CBA, ponieważ wynika z niego tylko to, że dokumentu takiego wówczas funkcjonariusze nie znaleźli, co nie daje podstaw do twierdzenia, że taki dokument wówczas nie istniał, zarzut z punktu 3) apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ Sąd Okręgowy, wbrew stanowisku skarżącego, prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, dotyczący czynu zarzuconego oskarżonym J. S. (1) i M. S. (1) w punkcie VI oskarżenia, i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, dokonane przez Sąd Okręgowy, były w tym zakresie logiczne, i Sąd Apelacyjny całkowicie się z nimi zgadza, przyjmując je za swoje, podsłuchane rozmowy z dnia 26 listopada 2015r., w których rozmówcy byli świadomi trudności w wywiązaniu się z realizacji zadania w terminie, stwierdzając jednocześnie, że jest możliwe dotrzymanie terminu, nie dawały podstaw do twierdzenia, że protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 18 grudnia 2015r. potwierdzający wykonanie zadania pod nazwą „Remont mostu nad ujęciem rzeki O., na terenie Elektrowni (...)”, nie odpowiadał rzeczywistości, przy braku jakichkolwiek dalszych dowodów wskazujących na nieterminowe zakończone prac- na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji,
\nSąd Apelacyjny uznał za bezzasadne zarzuty z punktu 4) apelacji, ponieważ dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego czynów zarzuconych oskarżonemu J. S. (1) w punktach: VII, IX, XI, XIII, XV oraz oskarżonemu M. S. (1) w punktach: VIII, X, XII, XIV, XVI, była zgodna z zasadą dowodzenia wyrażoną w art. 7 k.p.k. która statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą ocena dowodów, mająca swoje oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, korzysta z ochrony art. 7 k.p.k., zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. powinien wykazywać konkretne błędy, których dopuścił się Sąd I instancji w sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu, a nie sprowadzać się do podkreślania, że dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne są z perspektywy strony nieprzekonujące, a tak należy ocenić stanowisko wyrażone przez skarżącego w apelacji, Sąd Apelacyjny zgodził się z Sądem Okręgowym, że dowody zgromadzone w toku postępowania, ocenione kompleksowo, we wzajemnym powiązaniu, w kontekście całokształtu materiału dowodowego, uzasadniały dokonanie przez Sąd I instancji pewnych ustaleń faktycznych, niedających podstaw do pociągnięcia oskarżonych J. S. (1) i M. S. (1) do odpowiedzialności karnej za zarzucane im czyny, wymienione powyżej, brak jest bowiem podstaw do kwestionowania wyjaśnień oskarżonych, że M. S. (1) zapłacił za beton, okna oraz koparko-ładowarkę, natomiast użyczonej mu przez oskarżonego J. S. (1) maszyny do impregnacji drewna wraz z impregnatem, nie użył, z kolei w przypadku sprzętu komputerowego ujawnionego w miejscu zamieszkania oskarżonego S., dysponował nim już w 2014r. i nie miał on nic wspólnego z zadaniami realizowanymi przez oskarżonego J. S. (1) i nadzorowanymi przez oskarżonego M. S. (1), prawidłowo ustalił Sąd I instancji, że zainstalowanie urządzenia wielofunkcyjnego w dniu 26 listopada 2015r., w biurze zajmowanym przez M. S. (1), w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie miało znamion korupcji z art. 296 a k.k., ponieważ takie postąpienie przez J. S. (1) miało na celu ułatwienie pracy, przede wszystkim jemu, w związku z realizacją wielu zadań na terenie (...), z czym wiązała się konieczność drukowania wielu dokumentów, i ograniczeniami z jakimi, w tym zakresie, musieli mierzyć się pracownicy (...), w tym oskarżony M. S. (1), również przekazanie przez oskarżonego J. S. (1) karty SIM, oskarżonemu M. S. (1), zasadnie, nie zostało uznane, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, jako wyczerpujące znamiona czynu z art. 296a k.k., ponieważ nie wykazano powiązania tego zachowania z konkretnymi czynnościami oskarżonego M. S. (1), mającymi znamiona przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków, w związku z zadaniami realizowanymi na rzecz (...) przez oskarżonego J. S. (1),
\nnie wystarczy „gotowość” do podjęcia działań o charakterze korupcyjnym- ogólny zamiar po stronie sprawcy, a niezbędne jest powiązanie udzielenia korzyści majątkowej lub jej obietnicy, z konkretnym zachowaniem osoby korumpowanej, będącym przekroczeniem przez nią uprawnień lub niedopełnieniem obowiązków, postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie wykazało ponad wszelką wątpliwość, że oskarżonych J. S. (1) i M. S. (1) łączyła zażyłość wykraczająca poza kontakty służbowe, pracownika (...) nadzorującego zadania wykonywane dla tego podmiotu, z osobą, która takie zadania realizuje, która uzasadnia wątpliwości co do tego czy relacje te nie powodowały preferencyjnego traktowania J. S. (1), ale materiał dowodowy uzyskany w toku postępowania, nie pozwalał na dokonanie kategorycznych ustaleń w tym zakresie, i dlatego rozstrzygnięcie Sądu I instancji w zakresie czynów zarzucanych oskarżonym J. S. (1) i M. S. (1), w punktach VII-XVI, zdaniem Sądu Apelacyjnego było prawidłowe, zarzuty z punktu 5) apelacji oskarżyciela publicznego, Sąd Apelacyjny uznał za zasadne, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony prawidłowo, zgodnie z regułą dowodzenia z art. 7 k.p.k., uzasadniał przypisanie oskarżonym J. S. (1) i T. C. (1) dokonania zarzucanych im czynów, odpowiednio, w punkcie XXXVI, z art. 296 § 2k.k. (J. S. (1)) oraz w punkcie XXXVII, z art. 296 § 1 k.k. (T. C. (1)), Sąd Apelacyjny zgodził się z oskarżycielem publicznym, że ocena wyjaśnień J. S. (1) i T. C. (1), w zakresie ww. czynów nie była prawidłowa, jako sprzeczna z logiką i doświadczeniem życiowym, przyjęcie przez Sąd I instancji, że oskarżony T. C. (1) przekazał J. S. (1) ustaloną kwotę- 7.000 zł za styropian, nie było uzasadnione, w świetle wyjaśnień oskarżonych z postępowania przygotowawczego, w których nie potrafili oni wyjaśnić różnicy między kwotą, którą rzekomo przekazał T. C. (1), J. S. (1), a kwotą, która wynikała z faktury za styropian zapłaconą przez oskarżonego J. S. (1)- 5.610,80 zł (w wyjaśnieniach z 1.02.2018r. (k.7439-7441), J. S. (1) stwierdził, że T. C. (1) zapłacił mu kwotę netto z faktury- czyli 5.610,80 zł, a potem dopiero w jego wyjaśnieniach pojawiła się kwota 7.000 zł, którą wskazywał T. C. (1)), w powiązaniu z faktem, że J. S. (1) deklarował, że różnego rodzaju towary załatwiał pracownikom Elektrowni (...), „po znajomości” i na tym nie zarabiał, o czym przekonują przypadki innych osób, również oskarżonych w tym postępowaniu (vide: A.
\nT. i M. S. (1)), co prowadzi do wniosku, że do przekazania pieniędzy za styropian nie doszło, zwłaszcza, że M. S. (1), który miał być świadkiem przekazania tych pieniędzy, stwierdził, że nie pamięta jaką kwotę i za co T. C. (1) przekazywał w jego biurze, J. S. (1), a kiedy powyższe okoliczności zestawimy z przebiegiem rozmowy między oskarżonymi, dotyczącej styropianu, w której w ogóle strony nie wspominają o rozliczeniu się za styropian załatwiany przez J. S. (1), T. C. (1), stanowisko oskarżyciela publicznego zasługuje na akceptację, zwłaszcza kiedy zestawimy dostarczenie styropianu, z odbiorem robót wykonywanych przez J. S. (1) na rzecz (...), którego pracownikiem był T. C. (1), i który brał udział w odbiorze trzech zadań, w których zleceniobiorcą była firma (...), i przychylność T.
\nC. (1) przejawiająca się brakiem weryfikacji wykonania tych zadań, w całości, zgodnie z zakresem zlecenia, miała dla J. S. (1) konkretny wymiar finansowy, z czego doskonale zdawał sobie sprawę oskarżony T. C. (1), zdaniem Sądu Apelacyjnego ma rację oskarżyciel publiczny wiążąc dostarczenie styropianu w dniu 18 grudnia 2015r. (w dniu 17 grudnia 2015r. J. S. (1) uzgodnił dostarczenie T. C. (1) styropianu), z czynnościami oskarżonego T. C. (1) jakie miały miejsce w dniu 22 grudnia 2015r., który bez jakichkolwiek uwag podpisał protokoły zdawczo-odbiorcze trzech zadań realizowanych przez oskarżonego J. S. (1) na rzecz (...), były to następujące zadania: „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonanie 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, „Modernizacja bram i drzwi na terenie Elektrowni (...)” oraz „Modernizacja budynku pompowni wody chłodzącej w Elektrowni (...)”, zachowanie oskarżonego T. C. (1) było podstawą postawienia mu zarzutów poświadczenia nieprawdy, w podpisanych przez niego dokumentach, dotyczących ww. zadań, odpowiednio, w punktach II, V i XXXVIII oskarżenia, które w odniesieniu do czynów opisanych w punktach II i V całkowicie się potwierdziły, ponieważ prace wykonywane po 22 grudnia 2015r., w związku z zadaniami wskazanymi w zarzutach nr II i V były dowodem, że protokoły zdawczo-odbiorcze potwierdzające wykonanie całości zadań zgodnie z umowami nie odpowiadały rzeczywistości, a osoby które je podsiały poświadczyły nieprawdę- wśród nich był oskarżony T. C. (1), natomiast co do czynu z punktu XXXVIII, stwierdzone braki, pozwalały na uznanie wskazanego w nim zadania, za wykonane (co szczegółowo Sąd przeanalizował w punkcie 3.13. uzasadnienia), zarzut z punktu 6) apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ oskarżony J. S. (1) nie podpisał protokołów zdawczo-odbiorczych objętych zarzutami z punktów XXXVIII i XLIII oskarżenia, co oznacza, że nie można było mu przypisać odpowiedzialności za poświadczenie nieprawdy w dokumencie, w rozumieniu art. 271 § 1 k.k., nawet przy uwzględnieniu treści art. 21 § 2 k.k. pozwalającego na rozszerzenie odpowiedzialności karnej za czyn z art. 271 § 1 k.k., na osoby spoza kręgu podmiotów posiadających indywidualne cechy wynikającego z tego przepisu- uprawnionych do wystawienia dokumentu, fakt, że oskarżony J. S. (1) był wykonawcą prac, których dotyczyły przedmiotowe protokoły zdawczo-odbiorcze, informującym o ich wykonaniu, nie daje podstaw do przyjęcia, że współdziałał z osobami wystawiającymi te dokumenty, w ramach współsprawstwa, ponieważ brak jest dowodów, że uczestniczył on w ich wystawieniu,
\nw tym miejscu należy zauważyć, że skarżący formułując zarzut, pomimo wskazania naruszenia dyspozycji art. 18 § 3 k.k., pisał o błędnym ustaleniu braku współsprawstwa ze strony oskarżonego J. S. (1), przechodząc bezrefleksyjnie z formy sprawczego współdziałania w dokonaniu przestępstwa- współsprawstwa, do niesprawczej postaci współdziałania- pomocnictwa, różniących się stroną podmiotową oraz czynnościami wykonawczymi, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadnie został oceniony przez Sąd I instancji jako niepozwalający na ustalenie, że oskarżony J. S. (1) podejmował działania, które ułatwiłyby wystawienie poświadczających nieprawdę protokołów zdawczo-odbiorczych, a tylko wówczas można by rozpatrywać jego zachowanie jako pomocnictwo w rozumieniu art. 18 § 3 k.k. do popełnienia czynu z art. 271 § 1 k.k., o czym w apelacji napisał oskarżyciel publiczny, ponieważ przekazanie informacji o stopniu wykonania robót, z uwagi na stronę podmiotową czynu z art. 271 § 1 k.k. w zakresie poświadczenia nieprawdy przez wystawcę dokumentu, nie może zostać uznane za działanie ułatwiające poświadczenie nieprawdy, które ze swojej istoty oznacza świadome działanie danego podmiotu, wiedzącego, że zapis w dokumencie jest niezgodny z rzeczywistością, zarzuty z punktu 7) apelacji oskarżyciela publicznego, Sąd Apelacyjny uznał za zasadne w części dotyczącej oskarżonego J. S. (1) oraz oskarżonego M. B. (1), ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony prawidłowo, zgodnie z regułą dowodzenia z art. 7 k.p.k., uzasadniał przypisanie oskarżonemu J. S. (1) popełnienie czynów wyczerpujących znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., opisanych w punktach XLIV i XLVI części wstępnej zaskarżonego wyroku, a oskarżonemu M. B. (1) czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., opisanego w punkcie XLIX, należy zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji źle ocenił wyjaśnienia oskarżonych J. S. (1) i M. B. (1), uznając je za wiarygodne w części, w której zaprzeczali żeby działali w zamiarze wyłudzenia od pokrzywdzonego środków pieniężnych, stanowisko Sądu I instancji, w tym zakresie, jest niezrozumiałe, ponieważ poczynione przez ten Sąd prawidłowe ustalenia faktyczne, w zakresie czynu z punktu XLIV oskarżenia, z których wynika, że oskarżony J. S. (1) trzykrotnie zawyżył wartość zadania pod nazwą- „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego elektrowni (...)\", związanego z wymianą 12 podpór tego ciepłociągu, objętego umową z dnia 19 sierpnia 2015r. (co wynika z opinii biegłego S. K., uznanej przez Sąd I instancji za wiarygodną, na której oparł swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie), w powiązaniu z faktem, że oskarżony J. S. (1) dążąc do wyboru jego oferty, doprowadził do złożenia przez M. B. (1) oraz H. W. ofert wyższych, świadczą jednoznacznie o tym, że działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wprowadzając go w błąd co do rzeczywistej wartości wymiany 12 podpór ciepłociągu napowietrznego, wywołując u niego mylne wyobrażenie w tym zakresie,
\noskarżony J. S. (1) działał z premedytacją, doprowadzając do zmowy przedsiębiorców co do wysokości oferty, i to te działania oskarżonego J. S. (1) sprawiają, że odwoływanie się przez Sąd I instancji do swobody gospodarczej, zgodnie z którą przedsiębiorca może złożyć dowolną ofertę kierując się własnym zyskiem, było w okolicznościach przedmiotowej sprawy nieuprawnione,