Poza tym, pomimo próby powiązania przez pracodawcę wyników pracy z wypłacaną premią, nie można przyjąć – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - by powódka wykonywała tak dużą ilość pracy z własnej woli i inicjatywy, by nadmierne obciążenie powódki wynikało z jej nadgorliwości i wykonywania przez nią zbędnych z puntu widzenia pracodawcy czynności czy nieprawidłowej organizacji pracy przez samą powódkę. Zdaniem Sądu, powódka pracowała w nadgodzinach, gdyż tak bardzo została obciążona zadaniami do wykonania i takie były oczekiwania i wymagania pracodawcy. Szczególnie podkreślić należy, że powódka osiągała bardzo wysokie wyniki, była pracownikiem rzetelnym i sumiennym, starającym się wykonać swoje obowiązki jak najlepiej i w jak największej ilości. Powódka i świadkowie zajmujący to samo stanowisko co powódka wskazywali, że pracodawca wiedział o konieczności ich pracy w nadgodzinach, a mimo to wraz z dodawaniem nowych obowiązków, w żadnym wypadku nie ujmował dotychczasowych. Świadkowie wprost podawali, że pracownik zatrudniony na stanowisku kierownika ds. sprzedaży i relacji z klientem nie miał możliwości wykonać wszystkich swoich obowiązków w ciągu 8 godzin pracy w pięciodniowym tygodniu pracy.
\nW tym miejscu wyjaśnić należy, że o ile załączona przez powódkę opinia z 22 grudnia 2025 r. nie miała waloru opinii biegłego sądowego i należało ją potraktować jako element argumentacji strony, to argumentacja ta była przekonująca w świetle poczynionych ustaleń faktycznych i całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Metodologia wyliczeń zawarta w ww. opinii nie budziła wątpliwości Sądu. Opinia uwzględniała bowiem m.in. uniwersalną listę płac za okres od stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. oraz wykaz nieobecności powódki sporządzony przez stronę pozwaną. Nadto, biegły uwzględnił również wypłacony powódce ryczałt za nadgodziny, który to został przez niego odliczony, choć należy na marginesie zauważyć, że jego proste odliczenie od należnej z tytułu wynagrodzenia za nadgodziny kwoty nie jest zdaniem Sądu zasadne, jako że świadczenie to było wprost związane z dodatkowymi zadaniami w związku z zastępowaniem innej osoby, a także było oderwane od liczby godzin pracy powódki w nadgodzinach, która nawet w okresie braku zastępstw wynosiła co najmniej po 11 godzin dziennie w dni robocze oraz co najmniej po 4 godziny w sobotę i 2 godziny w niedzielę.
\nBiorąc jednak pod uwagę, że dokładnej wysokości należnego wynagrodzenia nie można obliczyć i wobec zastosowania art. 322 k.p.c., nieuzasadnione byłoby powoływanie biegłego, który dokonałby wyliczeń przy zastosowaniu określonych założeń, skoro założenia te nie wynikają z konkretnych danych obrazujących rzeczywisty czas pracy, lecz oparte są na całokształcie materiału dowodowego. Wobec ww. argumentacji, Sąd co do zasady, z zastrzeżeniem, o którym będzie mowa niżej, zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki żądane przez nią kwoty przy uwzględnieniu okresu rozliczeniowego stosowanego przez stronę pozwaną, tj. trzymiesięcznego.
\nJednocześnie Sąd uznał, że strona pozwana skutecznie podniosła w niniejszej sprawie zarzut przedawnienia roszczenia powódki za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r., które obejmowało łącznie kwotę 9.888,46 zł (w tym za styczeń 2021 r. – 5.201,63 zł, a za luty 2021 r. – 4.686,83 zł).
\nW pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 291 § 1 k.p., roszczenia ze stosunku pracy przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne.
\nW niniejszej sprawie bezspornym było, że w regulaminie pracy obowiązującym u strony pozwanej przewidziano trzymiesięczny okres rozliczeniowy czasu pracy (§ 15 ust. 2 regulaminu pracy). Oznacza to, że ocena ewentualnego przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy następowała w cyklu kwartalnym, po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla ustalenia momentu wymagalności roszczenia o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych w zakresie nadgodzin średniotygodniowych. Nie zmienia to jednak zakresu przedmiotowego czynności podjętej przez powódkę B. R. w celu przerwania biegu przedawnienia.
\nZ akt sprawy o sygn. IV Po 108/24 wynika, że wniosek powódki z dnia 29 marca 2024 r. o zawezwanie do próby ugodowej obejmował roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych wyłącznie za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. Pełnomocnik powódki wyjaśnił co prawda na rozprawie w dniu 6 lutego 2026 r., że określenie od marca 2021 r. w zawezwaniu do próby ugodowej odnosi się do terminu wymagalności, a więc dotyczy roszczenia za każdy kwartał 2021 r., a nadto podał, że roszczenie zostało to tak skonstruowane z uwagi na to, że na tamtym etapie powódka nie znała daty wymagalności swojego roszczenia. Powyższa argumentacja nie przekonała jednak Sądu w niniejszej sprawie. W treści wniosku wskazano bowiem wprost, iż dotyczy on wynagrodzenia za przepracowane godziny nadliczbowe w okresie od 1 marca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r., pomijając przy tym godziny nadliczbowe przepracowane w styczniu i lutym 2021 r.
\nZgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., przerwanie biegu przedawnienia następuje przez czynność przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia przed sądem, przy czym skutek ten następuje wyłącznie w granicach roszczenia objętego daną czynnością. Zakres przerwania biegu przedawnienia wyznacza zatem treść czynności procesowej, a nie potencjalny, szerszy kontekst faktyczny sprawy.
\nW konsekwencji, nawet przy przyjęciu, że roszczenie za pracę w godzinach nadliczbowych mogło zostać ustalone ostatecznie po zakończeniu trzymiesięcznego okresu rozliczeniowego obejmującego I kwartał 2021 r., brak jest podstaw do przyjęcia, że zawezwanie do próby ugodowej obejmowało cały ten kwartał. Wniosek wyraźnie i literalnie ograniczał bowiem zakres roszczenia do okresu rozpoczynającego się od dnia 1 marca 2021 r., a więc obejmował jedynie końcowy fragment I kwartału 2021 r.
\nIstotne pozostaje, że nie można utożsamiać konstrukcji okresu rozliczeniowego z zakresem przedmiotowym roszczenia objętego czynnością przerywającą bieg przedawnienia. Okres rozliczeniowy służy ustaleniu przekroczenia norm czasu pracy, natomiast zakres wniosku o zawezwanie do próby ugodowej wyznacza granice, w jakich doszło do przerwania biegu przedawnienia. Skoro powódka nie objęła wnioskiem roszczeń za styczeń 2021 r. i luty 2021 r., to w odniesieniu do tych miesięcy nie doszło do przerwania biegu przedawnienia.
\nTym samym, niezależnie od przyjętej konstrukcji wymagalności roszczenia w systemie trzymiesięcznego okresu rozliczeniowego, wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie wywołał skutku w postaci przerwania biegu przedawnienia w zakresie roszczeń za styczeń 2021 r. i luty 2021 r., gdyż miesiące te nie zostały objęte jego zakresem.
\nW efekcie, zarzut przedawnienia roszczenia za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r. podniesiony przez stronę pozwaną należało uznać za skuteczny i w związku z tym roszczenie powódki w powyższym zakresie nie mogło zostać uwzględnione.
\nJednocześnie, Sąd uznał, iż nieprzedawnionym pozostaje roszczenie powódki o wypłatę wynagrodzenia za godziny nadliczbowe za miesiąc marzec 2021 r. Jak bowiem wskazała powódka, roszczenie to było wymagalne z dniem 9 kwietnia 2021 r., zaś strona pozwana nie kwestionowała owej daty wymagalności roszczenia (oświadczenie pełnomocnika strony pozwanej na rozprawie w dniu 12 grudnia 2025 r.).
\nZgłoszony z kolei przez stronę pozwaną zarzut naruszenia przez powódkę art. 8 k.p. wobec faktu, że przez cały okres zatrudnienia powódka nie zgłosiła pracodawcy, że pracuje w godzinach nadliczbowych, nie przedstawiła zestawienia godzin wykonanej pracy, nie wystąpiła o należne jej zdaniem w związku z powyższym wynagrodzenie za pracę, nie zasługiwał na uwzględnienie.
\nPrzypomnieć należy, że art. 8 k.p. ustanawia generalną klauzulę zakazu nadużywania prawa podmiotowego, zgodnie z którą nie można czynić ze swego prawa użytku sprzecznego z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem ani z zasadami współżycia społecznego. Nadużycie prawa podmiotowego w stosunkach pracy może polegać na formalnym korzystaniu przez pracodawcę z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa pracy, lecz w sposób sprzeczny z ich celem lub zasadami lojalności wobec pracownika. Jednakże, jak wskazuje utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, zastosowanie art. 8 k.p. ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w sytuacjach rażących, gdy zachowanie pracodawcy nosi cechy arbitralności, dyskryminacji lub oczywistego obejścia prawa (por. wyrok SN z dnia 6 grudnia 2001 r., I PKN 715/00).
\nPrzenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że podnoszony przez stronę pozwaną zarzut naruszenia przez powódkę art. 8 k.p. nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Jak bowiem wynika z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie powódka, która pracując ustawicznie w godzinach nadliczbowych w roku 2021 r. robiła to za wiedzą i milczącym przyzwoleniem przełożonych, zaś o zapłatę należnego jej wynagrodzenia za godziny nadliczbowe wystąpiła wpierw wzywając stronę pozwaną do próby ugodowej, a następnie wnosząc pozew w niniejszej sprawie, do czego miała pełne prawo.
\nMając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku zasądził od strony pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na rzecz powódki B. R. kwotę 28.636,40 zł brutto, w tym kwotę 3.643,82 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych za miesiąc marzec 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 12 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty, kwotę 9.849,25 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych za miesiące kwiecień 2021 r. - czerwiec 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 12 lipca 2021 r. do dnia zapłaty, kwotę 7.083,61 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych za miesiące lipiec 2021 r. - wrzesień 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 11 października 2021 r. do dnia zapłaty, kwotę 8.059,72 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych za miesiące październik 2021 r. - grudzień 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 11 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty.
\nW zakresie żądania zasądzenia odsetek Sąd zważył, iż, stosownie do przepisu art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., stanowiącego, zgodnie z dyspozycją art. 359 § 1 k.c., formalne, ustawowe źródło odsetek, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, choćby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 476 k.c. dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela.
\nW niniejszej sprawie zobowiązanie strony pozwanej do wypłaty wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych winno być uregulowane na koniec okresu rozliczeniowego, który w pozwanej spółce wynosił trzy miesiące. Zasadnym zatem było zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu. Jako termin wymagalności, od którego zasądzono odsetki od poszczególnych kwot, wskazano pierwszy dzień niebędący dniem wolnym od pracy albo sobotą, następującym po 10. dniu miesiąca, wypadającym po upływie określonego okresu rozliczeniowego. Sąd przyjął ww. termin mając na względzie żądanie powódki oraz fakt, że strona pozwana nie kwestionowała dat wymagalności roszczenia (oświadczenie pełnomocnika strony pozwanej na rozprawie w dniu 12 grudnia 2025 r.).
\nW związku ze skutecznie podniesionym przez stronę pozwaną zarzutem przedawnienia, Sąd w punkcie II. sentencji wyroku oddalił powództwo w zakresie roszczenia o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r. w kwocie 9.888,46 zł brutto.
\nDalej, w punkcie III, sentencji wyroku Sąd umorzył postępowanie w sprawie w pozostałym zakresie na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 203 k.p.c.
\nWskazać należy, że pismem procesowym z dnia 30 lipca 2024 r. powódka sprecyzowała oraz zmodyfikowała pierwotnie wniesione powództwo w ten sposób, że wniosła o zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz wynagrodzenia za przepracowane w 2021 r. godziny nadliczbowe, ograniczając dotychczasowe powództwo wyłącznie do roku 2021.
\nNastępnie, w piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2024 r. powódka oświadczyła, że w zakresie powyższego cofnięcia powództwa dokonała tego bez zrzeczenia się roszczenia.
\nNatomiast, w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2026 r. powódka dokonała kolejnej modyfikacji powództwa w ten sposób, że wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od strony pozwanej łącznej kwoty 38.524,86 zł, a w pozostałym zakresie cofnęła powództwo wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.
\nZgodnie z art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Z art. 203 § 4 k.p.c. wynika, że sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Przepis art. 355 § 1 k.p.c. stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne.
\nSąd uznał, że cofnięcie pozwu w powyższym zakresie nie było sprzeczne z prawem ani zasadami współżycia społecznego i nie prowadziło do obejścia prawa. Ponadto, pierwsze cofnięcie pozwu przez powódkę w części nastąpiło przed terminem rozprawy, zatem nie była potrzebna zgoda strony pozwanej na taką czynność procesową. Natomiast drugie cofnięcie nastąpiło ze zrzeczeniem się roszczenia, zatem również nie była potrzebna zgoda strony pozwanej.
\nW punkcie IV. sentencji wyroku Sąd zasądził od strony pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na rzecz powódki B. R. kwotę 4.603,63 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.
\nO kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., stosunkowo je rozdzielając i mając na uwadze to, w jakiej części strony wygrały sprawę, tj. powódka wygrała w 75,56%, zaś strona pozwana w 24,44%.
\nNa koszty poniesione przez powódkę złożyły się koszty zastępstwa procesowego w podwójnej stawce ze względu na nadzwyczajny nakład pracy pełnomocnika (zgodnie z wnioskiem na kartach 2097 - 2098 akt) w kwocie 5.400,00 zł (2.700,00 zł x 2) – ustalone na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 i § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Nadto, na ww. koszty złożyły się także wykazane koszty dojazdu pełnomocnika do Sądu wraz z noclegami pełnomocnika powódki w kwocie 1.566,00 zł. Łącznie powyższe koszty wyniosły 6.966,00 zł, przy czym 75,56% z tej kwoty wynosi 5.263,51 zł.
\nZ kolei kosztami procesu poniesionymi przez stronę pozwaną w niniejszej sprawie były koszty zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 2.700,00 zł (jednokrotność stawki, ustalona ustalone na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Uwzględniając to, w jakiej części strona pozwana wygrała sprawę - 24,44% - należne jej koszty z ww. tytułu wyniosły 659,88 zł.
\nW konsekwencji, mając na uwadze stosunkowe rozdzielenie kosztów, Sąd zasądził na rzecz powódki kwotę 4.603,63 zł tytułem poniesionych przez nią kosztów procesu.
\nO odsetkach od kosztów procesu orzeczono z urzędu na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c.
\nUzasadniając przyznanie powódce opłaty za czynności profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata w podwójnej stawce, wskazać należy, że przyznanie wynagrodzenia wyższego od minimalnego wymaga ustalenia i wskazania, jakie są okoliczności uzasadniające to postąpienie, związane z charakterem sprawy, zwiększonym nakładem pracy adwokata oraz wkładem jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy i rozstrzygnięcia.
\nWedle bowiem § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:
\nPrzenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż jakkolwiek niniejsza sprawa była zdecydowanie obszerna, w sprawie odbyło się aż 7 rozpraw, w trakcie których zostali przesłuchani liczni świadkowie oraz powódka, zaś pełnomocnik powódki sporządził w sprawie wiele pism o wartości merytorycznej, składając przy tym cały szereg istotnych wniosków dowodowych, to jednak Sąd, przyznając powódce opłatę za czynności profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata w podwójnej stawce, miał poza wyżej opisanymi okolicznościami przede wszystkim na względzie wkład jej pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności należy wskazać, iż to właśnie dzięki pełnomocnikowi powódki, Sąd pominął przedłożony przez stronę pozwaną dowód w postaci danych z aplikacji, po tym jak pełnomocnik powódki wskazał Sądowi konkretne informacje przemawiające za nierzetelnością i wybiórczością tych danych, co do facto potwierdził następnie pełnomocnik strony pozwanej na rozprawie w dniu 12 grudnia 2025 r. Z racji braku posiadania przez Sąd wiedzy o funkcjonowaniu przedmiotowych aplikacji, samodzielne ustalenie przez Sąd, iż strona pozwana przedłożyła wykonując zobowiązanie Sądu wybrakowane dane byłoby dalece utrudnione, a nawet niemożliwe.
\nOdnosząc się natomiast do zasądzenia na rzecz powódki kosztów obejmujących zwrot wydatków związanych z dojazdem pełnomocnika powódki na rozprawy i noclegami zarezerwowanymi w związku z posiedzeniami wskazać trzeba, że zgodnie z art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. oraz art. 99 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, a do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata (radcę prawnego) zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
\nZaznaczyć wypada, że ustawa nie określa szczegółowo, co oznacza pojęcie „kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i obrony”, jednakże poprzez regulację zawartą w art. 98 § 3 k.p.c. wskazuje elementy składające się na niezbędne koszty procesu ponoszone przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego.
\nW świetle przywołanego przepisu do niezbędnych kosztów procesu zaliczyć należy wynagrodzenie i wydatki adwokata (radcy prawnego).
\nStosownie zaś do art. 109 § 1 k.p.c. sposobem wykazania poniesionych przez stronę kosztów procesu jest złożenie spisu kosztów najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia.
\nW niniejszej sprawie pełnomocnik powódki w piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2026 r., złożonym przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, przedstawił spis kosztów obejmujący wyliczenie wydatków poniesionych w związku z dojazdem na rozprawę i noclegami wraz z obrazującymi koszty dokumentami, co skutkowało uznaniem przez Sąd powyższych kosztów za niezbędne do celowego dochodzenia praw i obrony.
\nJednocześnie wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku powódki o zwrot kosztów opinii prywatnej kadrowo – płacowej z dnia 22 grudnia 2025 r. Niewątpliwie powódka nie posiadała fachowej i specjalistycznej wiedzy, aby dokonać stosownych i dokładnych wyliczeń w niniejszej sprawie. Jednakże w świetle obowiązujących aktualnie regulacji kodeksowych brak jest podstaw do uzasadnionego przyznania wydatków poniesionych przez powódkę. Jak wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 1999 r., sygn. akt III CKN 258/98, ekspertyza sporządzona przez rzeczoznawcę na zlecenie strony nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 278 § 1 k.p.c. i może być co najwyżej wyrazem stanowiska strony, jeżeli strona tę ekspertyzę aprobuje. Taki pogląd ma oparcie w ustawie i jest wyrazem uszanowania zasady bezstronności postępowania sądowego. Strona może dla własnych potrzeb korzystać z \"prywatnych\" ekspertyz, jednakże - z uwagi na ich charakter procesowy - trudno uznać wydatki związane z ich opracowaniem za koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (art. 98 § 1 k.p.c.) (tak też: D. Rystał, Komentarz do art. 98 k.p.c. w: T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 1–45816. Tom I, wyd. 2, 2023).
\nO kosztach sądowych jak w punkcie V. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (dalej: u.k.s.c.) w zw. z art. 100 k.p.c. oraz mając na względzie, że w świetle art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. pracownik objęty jest zwolnieniem podmiotowym od kosztów sądowych.
\nZgodnie z art. 13 ust. 2 u.k.s.c. opłata od pozwu w niniejszej sprawie wyniosła 1.927,00 zł (38.525,00 zł x 5%). Na koszty sądowe złożyła się także kwota 172,50 zł tytułem nieuiszczonych wydatków sądowych w postaci kosztu dojazdu świadka na rozprawę. Dlatego też – uwzględniając stosunkowe rozdzielenie kosztów - Sąd nakazał pobrać od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 1.456,04 zł (1.927,00 zł x 75,56%) tytułem części opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powódka była zwolniona, a także kwotę 130,34 zł (172,50 zł x 75,56 %) tytułem części wydatków w zakresie stawiennictwa świadka na rozprawie, tj. łącznie kwoty 1.586,38 zł.
\nW punkcie VI. sentencji wyroku Sąd nieuiszczonymi kosztami sądowymi w pozostałym zakresie obciążył Skarb Państwa na podstawie art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1228). Sąd uznał bowiem, że nie było podstaw do obciążania nimi powódki, która była zwolniona od ich ponoszenia z mocy ustawy oraz strony pozwanej, która w pozostałym zakresie (24,44%) sprawę wygrała.
\nO rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono w punkcie VII. sentencji wyroku, na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c., zgodnie z którym zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.
\nMając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.