Pokrzywdzony Z. M. został wprowadzany w błąd, co do konieczności współdziałania z Policją w ramach akcji przeciwko zorganizowanej grupie przestępczej wyprowadzającej pieniądze z banków i związanej z tym konieczności przekazania przez niego pieniędzy. Wywołało to u pokrzywdzonego mylne przekonanie, co do konieczności przekazania środków majątkowych, w celu uniknięcia utraty majątku i schwytania przestępców. W efekcie oszukańczych zabiegów pokrzywdzony wykonał przelew na wskazany rachunek bankowy kwoty (...) złotych, a następnie przekazał podającemu się za policjanta M. M. P.kwotę (...) zł, czyli dokonał niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Celem działania oskarżonej B. G. i osób, z którymi współdziałała było właśnie wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego i doprowadzenie go w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. To zachowanie oskarżonej B. G. wypełnia znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk. Nadmienić należy, iż oskarżona działała tu w ramach ustalonego podziału ról, jako osoba kierująca działaniami oskarżonego M. M. P., wskazująca mu, jakie czynności ma wykonać, aby dokonać przestępstwa, jak też ostatecznie odbierająca od niego uzyskane środki pieniężne i przekazująca je do osób stojących wyżej w hierarchii grupy przestępczej.
\nOskarżona działała umyślnie, z zamiarem bezpośrednim i w celu osiągniecia korzyści majątkowej. Czynu tego oskarżona dopuściła się w warunkach art. 65 § 1 kk, gdyż działała w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co wynika wprost z materiału dowodowego i ustaleń poczynionych w zakresie pozostałych przestępstw.
\nCzyn opisany w pkt 9 i 13 części dyspozytywnej wyroku (zarzut XV i XX a/o) W dniu 28 sierpnia 2023 roku oskarżona B. G. skontaktowała się telefonicznie z oskarżonym M. W. i poleciła mu, aby zakupił telefon oraz kartę SIM gdyż będzie mu to potrzebne do odebrania pieniędzy od kolejnej ofiary przestępstwa oszustwa. Oskarżony M. W. dokonał zakupu tych przedmiotów i przekazał oskarżonej B. G. numer nowego telefonu, który ta z kolei przekazała kierującemu tym czynem S. K.. Oskarżona B. G.poleciła oskarżonemu M. W., aby oczekiwał na połączenie telefoniczne od S. K., który wskaże mu, gdzie ma się udać, aby działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, o której mowa w punkcie 3 uzasadnienia, odebrać pieniądze od kolejnego pokrzywdzonego. W dniu 28 sierpnia 2023 roku (...) - letni E.
\nC.przebywał w swoim miejscu zamieszkania w C.. Członkowie grupy przestępczej w ramach, której oskarżona B. G. poleciła oskarżonemu M. W.zakup telefonu, zadzwonili na numer stacjonarny telefonu pokrzywdzonego E. C.. Zadzwonił do niego mężczyzna podający się funkcjonariusza Policji. Dzwoniący, po wcześniejszym ustaleniu w toku rozmowy, iż emerytura jest doręczana E. C. przez listonosza, poinformował go, że najprawdopodobniej doręczono mu fałszywe banknoty i trzeba to zweryfikować, w związku z tym przyjdzie do niego policjant i żeby przygotował pieniądze do badania. Pokrzywdzony przygotował pieniądze w kwocie (...) złotych. Następnie w godzinach wieczornych na ten nowy numer telefonu skontaktował się z oskarżonym M.
\nW. S. K. dzwoniący z W., który polecił mu udać się pod wskazany adres miejsca zamieszkania E. C., aby odebrał od niego pieniądze podając się za policjanta i przekazał je następnie oskarżonej B. G.. Po pewnym czasie do domu E. C. przyszedł oskarżony M. W. podając się za policjanta i wszedł do pokoju. Pokrzywdzony E. C. nabrał wątpliwości co do tego, że oskarżony jest policjantem i odmówił wydania mu pieniędzy. Wówczas oskarżony M. W. zbliżył się do pokrzywdzonego i starał się wyszarpnąć mu pieniądze z ręki, po czym szarpiąc się z pokrzywdzonym przesunęli się do wejścia do domu i znajdujących się tam schodów. Wówczas oskarżony M. W. uderzył dwukrotnie ręką w głowę pokrzywdzonego w wyniku czego stracił on równowagę i spadł ze schodów.
\nNastępnie oskarżony M. W. zabrał pieniądze w kwocie (...) złotych i uciekł. M. W. skradzione pieniądze przekazał następnie oskarżonej B. G..
\nE. C.doznał stłuczenia głowy, z krwiakiem podskórnym w okolicy czołowej lewej, rany tłuczonej w okolicy ciemieniowej, licznych otarć skóry głowy, stłuczenia barku i ramienia lewego co naruszyło czynności narządów ciała na okres do 7 dni. (dowód: zeznania świadka E. C. k. (...); zeznania świadka N. L. k. (...), zeznania świadka S. B. k. (...) protokół okazania wizerunku k. (...); częściowo wyjaśnienia M. W. k. (...) ; częściowo wyjaśnienia oskarżonej B. G. k. (...), zapis monitoringu wraz z protokołem oględzin k. (...), protokoły oględzin osoby (...); opinia sądowo – lekarska k. (...), dokumentacja fotograficzna k. (...), opinia biegłego k. (...), materiały niejawne załączone do akt sprawy ) Ustalenia faktyczne w odniesieniu do powyższego czynu Sąd oparł przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonego E. C., który szczegółowo opisał przebieg zdarzeń. Z zeznań świadka – pokrzywdzonego wynika jednoznacznie, jakie informacje przekazywała mu dzwoniąca do niego osoba, w jaki sposób był wprowadzony w błąd, co do konieczności przekazania rzekomych fałszywych banknotów osobie podającej się za policjanta. Ponadto zeznania E. C. znajdują co do zasady oparcie w wiarygodnych wyjaśnieniach oskarżonego M. W.. Ponadto wyjaśnienia oskarżonego M. W. stanowiły podstawę ustaleń w zakresie roli oskarżonej B. G., wydawanych przez nią poleceń, kontaktów z S. K. oraz przyjęcia pieniędzy pochodzących z tego przestępstwa.
\nRelacja oskarżonego M. W. znajduje oparcie w zeznaniach świadka M. M. P., które wprawdzie nie dotyczą tego konkretnego zdarzenia, lecz identycznie obrazują mechanizm działania grupy przestępczej i sposób popełniania poszczególnych przestępstw. Ponadto Sąd oparł się częściowo na wyjaśnieniach oskarżonej B. G., która w toku postępowania sądowego przyznała się do popełnienia tego czynu, przeprosiła poszkodowanego i oświadczyła, iż żałuje tego. To jej oświadczenie koreluje z pozostałymi dowodami, na podstawie których Sąd ustalił opisany powyżej stan faktyczny. Jako kompletnie niewiarygodne Sąd ocenił późniejsze stanowisko oskarżonej B. G., która na ostatniej rozprawie oświadczyła, iż zmienia swoje stanowisko i nie przyznaje się do popełnienia tego czynu Przedstawione przez oskarżoną przyczyny przyznania się do tego czynu, a następnie zmiany stanowiska Sąd ocenia li tylko jako nieudolną próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej.
\nGdyby faktycznie jedyną przyczyną przyznania się przez oskarżoną do dwóch czynów była perswazja ze strony jej obrońcy i przekonanie o tym, że spowoduje to uchylenie środka zapobiegawczego to wówczas zapewne oskarżona przyznała by się do wszystkich 5 zarzucanych jej czynów, gdyż miałaby większą pewność, że decyzja Sądu w tym zakresie będzie dla niej przychylna.
\nSąd nie dał wiary pozostałym wyjaśnieniom oskarżonej B. G., albowiem są one kłamliwe, nielogiczne i nie wytrzymują krytyki w świetle wiarygodnych dowodów, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny. Jako absurdalne należy ocenić wyjaśnienia oskarżonej, w których podała, iż oskarżony M. W. zakochał się w niej i dlatego ją pomawia o udział w tym czynie i w grupie przestępczej, a jego motywacją jest to, że był winien oskarżonej (...) zł i w ten sposób mści się na niej. Wyjaśnienia te są całkowicie gołosłowne i nie znajdują żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.
\nPokrzywdzony E. C. został wprowadzany w błąd, co do autentyczności posiadanych banknotów i konieczności przekazania ich osobie podającej się za funkcjonariusza Policji działającemu w imieniu sprawców wprowadzających go w błąd. Wywoływało to u pokrzywdzonego mylne przekonanie, co do konieczności przekazania środków majątkowych, w celu uniknięcia utraty majątku. W efekcie oszukańczych zabiegów pokrzywdzony ostatecznie wydał oskarżonemu M. W. swoje oszczędności, czyli dokonał niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Zastosowanie przez oskarżonego M. W. przemocy wobec E. C. stanowiło eksces oskarżonego i tym zakresie jedynie on ponosi odpowiedzialność za przestępstwo z art. 280 § 1 kk. Celem działania oskarżonej B. G. i osób, z którymi współdziałała było właśnie wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego i doprowadzenie go w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. To zachowanie oskarżonej B. G. wypełnia znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk. Nadmienić należy, iż oskarżona działała tu w ramach ustalonego podziału ról, jako osoba kierująca działaniami oskarżonego M. W., wskazująca mu, jakie czynności ma wykonać, aby dokonać przestępstwa, jak też ostatecznie odbierająca od niego uzyskane środki pieniężne i przekazująca je do osób stojących wyżej w hierarchii grupy przestępczej. Zastosowanie mają tu uwagi odnośnie istoty współsprawstwa poczynione w punkcie 1 uzasadnienia.
\nOskarżona działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim i w celu osiągniecia korzyści majątkowej. Czynu tego oskarżona dopuściła się w warunkach art. 65 § 1 kk, gdyż działała w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co wynika wprost z materiału dowodowego i ustaleń poczynionych w zakresie pozostałych przestępstw.
\n6.
\nZARZUT OPISANY W PUNKCIE XVII POSTAWIONY OSKARŻONEJ B. G. (punkt 11 sentencji wyroku) Pokrzywdzona A. S. starała się odzyskać pieniądze, które pożyczyła oskarżonemu D. C., o czym mowa w punkcie 2 uzasadnienia. Pokrzywdzona zdecydowała się złożyć zawiadomienie o popełnionych na jej szkodę przez D. C. przestępstwach. W związku z tym dzwoniła do oskarżonego D. C. z żądaniami zwrotu pieniędzy i informując go o podjętych krokach prawnych. Oskarżony D. C. informował o tym oskarżoną B. G., z którą pozostawał w bliskich kontaktach. Oskarżona B. G.postanowiła pomóc oskarżonemu D. C. zastraszając pokrzywdzoną A. S., co miało skłonić ją do odstąpienia od podejmowanych działań. W związku z tym w dniu 26 maja 2022 roku w godzinach wieczornych oskarżona B. G. zadzwoniła do pokrzywdzonej A. S. i w trakcie rozmowy telefonicznej powiedziała do niej: „(...)”. Pokrzywdzona A. S. wystraszyła się słów skierowanych do niej, odebrała je jako groźbę wyrządzenia krzywdy i w związku z tym obawiała się sama wychodzić z domu. (dowód: zeznania świadka A. S.k. (...)załącznika nr (...), k. (...), zeznania świadka I. H. k. (...) załącznika nr (...), (...), częściowo zeznania świadka M. W. k. (...), nagranie k. (...), protokół oględzin k. (...)) Powyższe ustalenia Sąd poczynił przede wszystkim w oparciu o zeznania świadka A. S., która konsekwentnie opisywała okoliczności groźby kierowanej pod jej adresem przez oskarżoną B. G.. Ponadto zeznania świadka I. H. w pełni potwierdzają wiarygodność relacji pokrzywdzonej. Zeznania pokrzywdzonej znajdują nadto potwierdzenie w nagraniu dostarczonym przez pokrzywdzoną, na którym zarejestrowano, jak oskarżona B. G. potwierdza, iż użyła takich słów wobec pokrzywdzonej. Nawet pobieżna analiza wypowiadanych słów i brzmienia tego głosu w połączeniu z obserwacją zachowania oskarżonej w toku rozprawy i brzmienia wypowiadanych przez nią treści na rozprawie wskazuje jednoznacznie, iż słowa zarejestrowane na nagraniu odnoszące się do pokrzywdzonej o treści: „(...)”, wypowiada oskarżona B.
\nG.. Zauważyć w tym miejscu należy, iż zachodzi korelacja między zeznaniami pokrzywdzonej odnoście treści groźby kierowanej pod jej adresem przez oskarżoną a treścią słów zarejestrowanych na przedmiotowym nagraniu, która również potwierdza, iż autorem wypowiedzi zarejestrowanej na nagraniu jest oskarżona B. G.. Wskazać należy również na zeznania świadka M. W., która składając zeznania przed Sądem potwierdziła, iż brała udział w rozmowie zarejestrowanej na nagraniu i potwierdziła, iż to oskarżona B. G. wypowiedziała zarejestrowane słowa: „(...)”. Świadek w pierwszej spontanicznej reakcji wskazała na oskarżoną B. G., jako autorkę tej wypowiedzi, by dopiero po chwili zaprzeczyć temu. Sąd ocenił jako wiarygodne jej zeznania, w których stwierdziła, iż oskarżona B.
\nG. wypowiada te słowa, gdyż ta relacja znajduje potwierdzenie w pozostałych dowodach, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Późniejsze zaprzeczenie świadka nie wytrzymuje krytyki w świetle tych dowodów, jak też dowodzi jedynie, iż świadek kierowała się bądź obawą przed oskarżoną bądź też solidarnością z nią i pozostałymi oskarżonymi, których zna od dawna.
\nW tym zakresie Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej B. G., która nie przyznała się do popełnienia tego czynu. Jej wyjaśnienia nie wytrzymują krytyki w świetle przedstawionych powyżej dowodów.
\nSąd uznał oskarżoną B. G. za winną popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 kk w kształcie opisanym w punkcie 11 sentencji wyroku.
\nWskazać należy, iż treścią groźby karalnej jest popełnienie przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego lub osoby mu najbliższej. Ma ona oddziaływać na psychikę drugiej osoby przez przedstawienie zagrożonemu zła, które go spotka ze strony grożącego albo innej osoby, na której zachowanie grożący ma wpływ. Te znamiona wypełniają słowa oskarżonej skierowane do A. S. – „(...)”, którymi oskarżona chciała zobrazować rodzaj uszkodzenia ciała, jaki spowoduje u pokrzywdzonej. Dla dokonania tego przestępstwa konieczne jest wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy, że groźba zostanie spełniona. Groźba wypowiedziana przez oskarżoną wzbudziła w A. S. uzasadnioną obawę, że może zostać spełniona. W ten sposób oskarżona wypełniła swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 kk. Oskarżona działała tu z zamiarem bezpośrednim chcąc wywołać u pokrzywdzonej obawę, że dokona uszkodzenia jej ciała, a motywem działania oskarżonej była chęć udzielenia pomocy oskarżonemu D. C. i skłonienia pokrzywdzonej do zaprzestania kierowania roszczeń o zwrot pieniędzy pod jego adresem.
\n7.
\nOCENA ZEZNAŃ ŚWIADKÓW Sąd dał wiarę zeznaniom świadków: M. B., J. Ż., E. C., Z. M., H. M., A. S., H. Ś., A. P., M. J., K. A. L. J., A. S. uznając je za konsekwentne, zgodne, spójne, logiczne, wzajemnie ze sobą korespondujące, tworzące jedną logiczną całość oraz mające potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Sam fakt, że osoby te jako pokrzywdzone w sprawie były zainteresowane w określonym jej rozstrzygnięciu nie stanowi przyczyny uzasadniającej odmówienie wiary ich zeznaniom bądź podważenia ich. Fakt konfliktu istniejącego pomiędzy stronami, ich skłócenie, takie czy inne wzajemne ich relacje, nie przesądzają same w sobie o wartości dowodowej poszczególnych relacji. Podkreślić należy, iż brak było wiarygodnych dowodów, które podważałyby wiarygodność relacji tych osób. Pośród tych osób jedynie w odniesieniu do zeznań świadka A. S. pojawiały się dowody przeciwne w postaci wyjaśnień oskarżonych D. C. i B. G. oraz zeznań F. M.czy częściowo M. W.. Dowody te zostały ocenione jednak jako całkowicie bądź częściowo niewiarygodne, a z pewnością jako niewiarygodne w zakresie, w jakim przedstawiały wydarzenia odmiennie niż relacje pokrzywdzonej A. S.
\nSąd dał również wiarę zeznaniom świadków: N. L., S. B., A. K., I. H., A. D., B. S. oceniając je identycznie, jak powołane wcześniej zeznania pokrzywdzonych. Spośród tych osób zainteresowanym w określonym rozstrzygnięciu sprawy jest jedynie I. H., którego relacja pokrywa się z zeznaniami świadka A. S. i korzysta z tego samego waloru wiarygodności. Mimo konfliktu istniejącego między tym świadkiem a oskarżonym D. C. Sąd ocenił jako rzetelne i nie budzące wątpliwości zeznania świadka a nie wyjaśnienia oskarżonego. Ocena ta nie budzi wątpliwości w świetle całokształtu analizy materiału dowodowego sprawy.
\nSąd nie dał wiary zeznaniom świadka F. M., albowiem nie wytrzymują one krytyki w świetle wiarygodnych zeznań świadków A. S. i I. H., jak też rzetelnych relacji świadków A. K. i A. D.. Oczywistym jest, że F. M. miał osobisty interes w złożeniu zeznań korzystnych dla oskarżonego D. C.. Z jednej strony był on, bowiem połączony z nim więzami przyjaźni i wspólnych przedsięwzięć finansowych, a z drugiej strony brał aktywny udział w niektórych działaniach oskarżonego mających na celu wprowadzenie w błąd pokrzywdzonej A. S. i wyłudzenie od niej pieniędzy. Składając zeznania korzystne dla oskarżonego starał się, więc polepszyć jego sytuację, a jednocześnie samemu się uchronić od ewentualnej odpowiedzialności karnej za współdziałanie z oskarżonym lub co najmniej udzielanie mu pomocy. Z tych względów zeznania F. M. należy ocenić jako niewiarygodne.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadka M. M. P., albowiem są one spójne, logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, a przede wszystkim znajdują oparcie w pozostałym materiale dowodowym sprawy, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Zauważyć należy, iż jego relacje znajdują potwierdzenie częściowo w wyjaśnieniach oskarżonego D. C., który przyznał się do popełnienia czynów wspólnie ze świadkiem. Ponadto zeznania świadka korelują z dowodami w postaci analiz połączeń telefonicznych, które potwierdzają fakt jego bytności w miejscach, w których doszło do przestępstw przypisanych oskarżonemu D. C. w punkcie 1 sentencji wyroku w tych samych dniach. Z kolei materiały dowodowe zgromadzone w aktach niejawnych w pełni potwierdzają zeznania świadka odnośnie kontaktów telefonicznych z S.
\nK. i ich charakteru jak też kontaktów osobistych i telefonicznych z oskarżoną B. G.. Zauważyć należy, iż M. M. P.składając relacje tej treści, w formie wyjaśnień jako podejrzany, dostarczał dowodów również, co do swojej osoby, narażając się jednocześnie na odpowiedzialność karną za zarzucane mu przestępstwa. Podkreślić należy, iż w swoich relacjach świadek nie umniejszał zakresu swojej odpowiedzialności i nie przerzucał winy na współsprawców. Widoczne jest to zwłaszcza w odniesieniu do oskarżonego D. C., co do którego wyraźnie wskazywał, iż oskarżony odgrywał mniejszą role w kontaktach z R. P.. Ponadto świadek M. M. P.nie ma żadnego szczególnego interesu w złożeniu relacji obciążających oskarżonych D.
\nC. i B. G. bądź inne osoby.
\nSąd dał wiarę zeznaniom świadka M. W. tylko w zakresie, w jakim rozpoznała na nagraniu swój głos oraz głosy oskarżonych B. G. i D. C.. W tym zakresie jej relacja znajduje oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny, a to przede wszystkim w zeznaniach świadka A. S.. W pozostałym zakresie Sąd uznał zeznania M. W. za niewiarygodne i kłamliwe, a motywowane chęcią poprawy sytuacji oskarżonych D. C. i B. G., z którymi wcześniej świadek pozostawała w bardzo dobrych relacjach.
\nSąd nie dał wiary zeznaniom świadka R. P., albowiem nie wytrzymują one krytyki w świetle wiarygodnych dowodów w postaci zeznań świadka M. M. P., analiz połączeń telefonicznych i dowodów zgromadzonych w części niejawnej akt sprawy.
\n8.
\nWYMIAR KARY WOBEC OSKARŻONYCH Podejmując decyzję odnośnie kary, jaka winna być wymierzona oskarżonemu D. C. jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę nagminność tego typu przestępstw, uprzednią karalność oskarżonego, w szczególności za przestępstwa przeciwko mieniu, dużą społeczną szkodliwość tego typu czynów, rozmiar przestępczej działalności oskarżonego, znaczną wysokość szkód jakie wyrządził swoimi czynami, znaczną ilość zachowań przestępczych oskarżonego oraz ich cykliczność, wybieranie jako ofiar przestępstw osób w bardzo podeszłym wieku, często schorowanych i żerowanie na ich słabościach, a także na ich trosce o osoby najbliższe. Zauważyć należy, iż tzw. przestępstwa „na wnuczka” zasługują na szczególne potępienie. Ponadto w przypadku przestępstw popełnionych na szkodę A. S. wskazać należy na znaczną wysokość szkody, jaką jej wyrządził, bezwzględne wykorzystanie jej naiwności i nadziei, jakie pokładała w związku z oskarżonym. Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę częściowe przyznanie się do winy oskarżonego.
\nSąd uznał za stosowne wymierzyć oskarżonemu D. C. następujące kary pozbawienia wolności oraz z uwagi na fakt, że oskarżony dopuścił się czynów w celu osiągnięcia korzyści majątkowej następujące grzywny: - za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk – karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 300 stawek, - za przestępstwo z art. 258 § 1 kk – karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, - za przestępstwo z art. 286 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk i w związku z art. 12 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk – karę 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 300 stawek, - za przestępstwo z art. 286 § 1 kk w związku z art. 12 § 1 kk – karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek, - za przestępstwo z art. 284 § 2 kk – karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek.
\nBiorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 600 stawek. Ustalając wysokość stawki dziennej, zarówno co do kar jednostkowych jak i kary łącznej grzywny, Sąd miał na uwadze sytuację materialną i osobistą oskarżonego, jego dochody. Oskarżony obecnie nie osiąga dochodów, lecz dochody takie osiągał w trakcie działalności przestępczej, co umożliwiło mu zgromadzenie odpowiednich środków materialnych. W związku z tym Sąd ustalił wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł. Ta kara zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów oskarżonego. Winna ona spełnić cele w zakresie prewencji indywidualnej i powstrzymać oskarżonego przed kolejnymi niezgodnymi z prawem zachowaniami, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nPodejmując decyzję odnośnie kary, jaka winna być wymierzona oskarżonej B. G. jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę nagminność tego typu przestępstw, dużą społeczną szkodliwość tego typu czynów, rozmiar przestępczej działalności oskarżonej, znaczną wysokość szkód jakie wyrządziła swoimi czynami, wybieranie jako ofiar przestępstw osób w bardzo podeszłym wieku, często schorowanych i żerowanie na ich słabościach, a także na ich trosce o osoby najbliższe. Zauważyć należy, iż tzw. przestępstwa „na wnuczka” zasługują na szczególne potępienie. Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę dotychczasową niekaralność oskarżonej.
\nSąd uznał za stosowne wymierzyć oskarżonej B. G. następujące kary pozbawienia wolności oraz z uwagi na fakt, że oskarżona dopuściła się czynów w celu osiągnięcia korzyści majątkowej następujące grzywny: - za przestępstwo z art. 278 § 1 kk – karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek, - za przestępstwo z art. 286 § 1 kk w związku z art. 18 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk – karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek, - za przestępstwo z art. 286 § 1 kk w związku z art. 18 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk – karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek, - za przestępstwo z art. 258 § 1 kk – karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, - za przestępstwo z art. 190 § 1 kk – karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
\nBiorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonej karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 300 stawek. Ustalając wysokość stawki dziennej, zarówno co do kar jednostkowych jak i kary łącznej grzywny, Sąd miał na uwadze sytuację materialną i osobistą oskarżonej, jej dochody. Oskarżona obecnie nie osiąga dochodów, lecz dochody takie osiągała w trakcie działalności przestępczej, co umożliwiło jej zgromadzenie odpowiednich środków materialnych. W związku z tym Sąd ustalił wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł. Ta kara zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów oskarżonej. Winna ona spełnić cele w zakresie prewencji indywidualnej i powstrzymać oskarżoną przed kolejnymi niezgodnymi z prawem zachowaniami, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nOskarżony D. C. swoimi przestępstwami wyrządził wymierne szkody osobom pokrzywdzonym objętym niniejszym postepowaniem. W związku z tym w punkcie 17 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego D. C. obowiązek naprawienia szkód wyrządzonych przypisanymi mu przestępstwami zasądzając od niego następujące kwoty:
\nPonadto w punkcie 18 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego D. C. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami opisanymi w punktach 3, 4 i 5 sentencji wyroku zasądzając od oskarżonego D. C. na rzecz pokrzywdzonej A. S. kwotę (...) zł.
\nOskarżona B. G. swoimi przestępstwami wyrządziła wymierne szkody osobom pokrzywdzonym objętym niniejszym postepowaniem. W związku z tym w punkcie 19 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonej B. G. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie 7 sentencji wyroku, zasądzając od oskarżonej B. G. na rzecz pokrzywdzonego M. J. kwotę (...) zł.
\nPonadto w punkcie 20 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonej B. G. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie 8 sentencji wyroku, zasądzając od oskarżonej B. G. na rzecz pokrzywdzonego Z. M. kwotę (...) zł.
\nPonadto w punkcie 21 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonych: B. G. (w związku ze skazaniem za czyn opisany w punkcie 9 sentencji wyroku), M. W. (w związku ze skazaniem za czyn opisany w punkcie 13 sentencji wyroku), obowiązek naprawienia szkody, zasądzając solidarnie od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego E. C. kwotę (...) zł.
\nUstalając wysokość kwot, jakie zasądzono od oskarżonych Sąd opierał się na ustaleniach poczynionych w toku postępowania i nakładał na oskarżonych obowiązek zwrotu kwot odpowiadających szkodom doznanym przez pokrzywdzonych. W przypadku pokrzywdzonej A. S. kwota (...) zł obejmuje szkody, jakich doznała pokrzywdzona w wyniku przestępstw przypisanych oskarżonemu D. C. w punktach 3, 4 i 5 sentencji wyroku, z tym, że od sumy tych szkód odjęto kwotę (...) zł odpowiadającą wartości biżuterii odzyskanej przez pokrzywdzoną.
\n9.
\nPOZOSTAŁE ROZSTRZYGNIĘCIA Sąd na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar:
\nBiorąc pod uwagę sytuację materialną i osobistą oskarżonych D. C. i B. G., którzy nie osiągają dochodów i przebywają w izolacji penitencjarnej oraz fakt nałożenia na nich obowiązków naprawienia szkód, Sąd uznał za stosowne na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku zwolnić oboje oskarżonych od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów procesu, którymi obciążył Skarb Państwa, bowiem ich uiszczenie mogłoby być dla nich zbyt uciążliwe.
\nSSO Marcin Buzdygan