1 k.p.c. Żądanie pozwu w zakresie roszczenia opartego na art. 189 k.p.c. oraz roszczenia pieniężnego było zasadne , a ich dochodzenie celowe. Zmiana zaskarżonego wyroku wynikała wyłącznie z oświadczenia o potrąceniu złożonego przez powodów poza procesem i całkowitej spłaty kredytu na etapie postępowania apelacyjnego. W świetle przepisu art. 98 § 1 k.p.c. należy zatem uznać, że wszelkie poniesione przez powodów koszty w postępowaniu przed Sądem I instancji były niezbędne do celowego dochodzenia ich praw. Koszty te należało zasądzić na rzecz powodów – współuczestników materialnych w częściach równych (vide uchwała SN z 16 listopada 2023 r., III CZP 54/23, OSNC 2024/6/57) O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono także na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i 98 § 1 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Częściowe uwzględnienie apelacji wynika wyłącznie ze skutecznego oświadczenia o potrąceniu złożonego przez powodów już po doręczeniu im odpisu apelacji , a także z faktu zakończenia umowy kredytu w toku procesu. Należy przy tym podkreślić, że złożenie przez powodów oświadczenia o potrąceniu było reakcją na otrzymane od pozwanego Banku wezwanie do zapłaty kwoty uruchomionego kapitału. To wzajemnie sprzeczne stanowisko Banku, który z jednej strony wzywa powodów do zwrotu spełnionego przez siebie świadczenia zakładając, że umowa kredytu jest nieważna, a ponadto powołuje się na skutki złożonego oświadczenia o potrąceniu, a jednocześnie nadal zaprzecza istnieniu wierzytelności powoda o zwrot świadczenia spełnionego w wykonaniu tej nieważnej umowy, nie zasługuje na swoiste premiowanie w ramach rozliczenia kosztów procesu.
\nPowodowie podjęli ponadto właściwe czynności zmierzające do cofnięcia pozwu w zakresie roszczenia o ustalenie nieistnienia stosunku obligacyjnego wynikającego z umowy kredytu, na co jednak Bank nie wyraził zgody. Nie bez znaczenia pozostaje także wykładnia dyrektywy 93/13 przedstawiona w wyroku (...) z dnia 21 marca 2024 r. w sprawie C-714/22 (LEX nr 3695860), w świetle której art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z zasadą skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala zobowiązać konsumenta do poniesienia części kosztów postępowania, jeżeli w następstwie stwierdzenia nieważności warunku umownego ze względu na jego nieuczciwy charakter roszczenie o zwrot kwot, które konsument nienależnie zapłacił na podstawie tego warunku, jest uwzględniane tylko częściowo.
\nDyrektywa 93/13 przyznaje konsumentowi prawo do zwrócenia się do sądu w celu stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku umownego i odstąpienia od jego stosowania, którego skuteczny charakter należy zachować. W związku z tym system podziału kosztów takiego postępowania nie może zniechęcać konsumenta do korzystania z tego prawa.
\nNa poniesione przez stronę powodową koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w postępowaniu apelacyjnym ustalone na podstawie § 2 pkt 7 w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Koszty te należało zasądzić na rzecz powodów – współuczestników materialnych w częściach równych.