Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozostawia także wątpliwości, że oskarżeni działali umyślnie i z zamiarem bezpośrednim. Mieli pełną świadomość charakteru podejmowanych działań oraz ich wpływu na stan fizyczny i psychiczny pokrzywdzonego. Podejmowane przez nich zachowania były celowe i nakierowane na zadawanie pokrzywdzonemu cierpień, a także na wymuszenie jego podporządkowania i zaakcentowanie własnej dominującej pozycji w środowisku współosadzonych.
\nJednocześnie następstwem działań oskarżonych było spowodowanie u pokrzywdzonego obrażeń ciała skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała trwającym nie dłużej niż siedem dni. Ustalony w sprawie skutek zdrowotny pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z zachowaniami oskarżonych, a tym samym wyczerpuje znamiona występku określonego w art. 157 § 2 k.k.
\nW konsekwencji przyjęto kumulatywną kwalifikację prawną na podstawie art. 11 § 2 k.k. Skutek w postaci naruszenia czynności narządów ciała nie stanowi bowiem znamienia przestępstwa określonego w art. 247 § 1 k.k. W sytuacji zatem, gdy sprawca swoim zachowaniem realizuje jednocześnie znamiona znęcania się nad osobą prawnie pozbawioną wolności oraz powoduje obrażenia ciała odpowiadające dyspozycji art. 157 § 2 k.k., zachodzi rzeczywisty zbieg przepisów ustawy karnej. Każdy z tych przepisów chroni bowiem odmienne dobra prawne i odnosi się do innego aspektu bezprawnego zachowania sprawcy.
\nSąd przyjął również działanie oskarżonego K. G. w warunkach recydywy podstawowej określonej w art. 64 § 1 k.k. Oskarżony był uprzednio skazany za umyślne przestępstwo podobne, odbył co najmniej sześć miesięcy kary pozbawienia wolności, a przypisanego mu czynu dopuścił się przed upływem pięciu lat od zakończenia odbywania tej kary. Tym samym zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki zastosowania wskazanego przepisu. K. G. został bowiem skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 10.06.2019 r., w sprawie II K 219/19, m.in. za popełnienie czynu z art. 226 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która była elementem orzeczonej tym wyrokiem kary łącznej 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Następnie kara ta została włączona do kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 03.03.2020 r., w sprawie II 774/19, w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności. Ostatecznie i ta ostatnia kara została objęta karą łączną w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 29.11.2022 r., w sprawie II I 351/22. Karę z tego wyroku oskarżony K. G. odbywa od dnia 21.10.2019 r., zaś jej koniec przypada na 21.06.2027 r. Sąd uznał, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k.
\nW ocenie Sądu przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i z at., 247 § 1 k.k. w przedmiotowej sprawie mają charakter przestępstw podobnych w rozumieniu art. 115 § 3 k.k. O podobieństwie przestępstw decyduje bowiem nie tylko ich formalne umiejscowienie w części szczególnej kodeksu karnego, lecz przede wszystkim rodzaj naruszonego dobra prawnego oraz charakter zachowania sprawcy.
\nPrzestępstwo z art. 226 § 1 k.k. chroni przede wszystkim prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowych oraz autorytet funkcjonariusza publicznego, jednakże w zakresie znamienia „znieważenia” przedmiotem ochrony jest również godność osobista funkcjonariusza jako człowieka. Z kolei przestępstwo z art. 247 k.k. chroni osobę pozbawioną wolności przed bezprawnym traktowaniem przez funkcjonariusza lub osobę działającą na jego polecenie, a jednym z dóbr prawnych objętych ochroną jest godność ludzka pokrzywdzonego. W tej części zakres ochrony obu przepisów pozostaje zbieżny.
\nIstotnym elementem czynu przypisanego oskarżonemu z art. 247 k.k. było znieważanie pokrzywdzonego poprzez kierowanie pod jego adresem słów powszechnie uznawanych za obelżywe i uwłaczające jego godności. Analogiczny charakter miało zachowanie będące przedmiotem wcześniejszego skazania z art. 226 § 1 k.k., polegające na kierowaniu wobec funkcjonariusza publicznego słów obraźliwych i poniżających.
\nW obu przypadkach zachowanie sprawcy godziło zatem w to samo dobro prawne, jakim jest godność człowieka rozumiana jako przysługująca każdej osobie wartość wymagająca poszanowania. Równocześnie sposób działania sprawcy był tożsamy, gdyż polegał na werbalnym poniżaniu pokrzywdzonego i okazywaniu mu pogardy poprzez używanie słów obelżywych. Okoliczność, że w jednym przypadku pokrzywdzonym był funkcjonariusz publiczny, a w drugim osoba pozbawiona wolności, nie przekreśla podobieństwa obu czynów, skoro w analizowanym zakresie naruszały one tożsame dobro prawne i zostały zrealizowane za pomocą analogicznych zachowań.
\nW konsekwencji Sąd uznał, że występek z art. 247 k.k., którego istotnym elementem było znieważanie pokrzywdzonego, stanowi przestępstwo podobne do uprzednio popełnionego przez oskarżonego występku z art. 226 § 1 k.k. w rozumieniu art. 115 § 3 k.k.
\nNatomiast oskarżony R. B. dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach recydywy określonej w art. 64 § 2 k.k. Wymieniony został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 23.01.2018 r., w sprawie II K 784/17, za popełnienie przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 11.01.2019 r., w sprawie VIII K 1244/18, powyższa kara została połączona i orzeczono karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Karę z tego wyroku oskarżony odbywał od dnia 30.03.2018 r. do dnia 14.09.2020 r.
\nJak powyższego wynika oskarżony został wcześniej skazany za umyślne przestępstwo przeciwko zdrowiu (z art. 157 § 2 k.k., z tym że w ramach kumulatywnej kwalifikacji prawnej z art. 280 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k.) w ramach recydywy z art. 64 § 1 k.k., po czym po odbyciu łącznie co najmniej 1 roku kary pozbawienia wolności ponownie dopuścił się umyślnego przestępstwa przeciwko zdrowiu (z art. 157 § 2 k.k., w niniejszej spawie w ramach kumulatywnej kwalifikacji prawnej z art. 247 § 1 k.k.).
\nPowyższe w ocenie Sądu przesądziło o konieczności przypisania oskarżonemu R. B. działania w niniejszej sprawie w ramach art. 64 § 2 k.k.
\n1.5. ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Punkt VI R. B.
\nZwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zachowanie oskarżonego zakwalifikowano jako występek z art. 197 § 2 k.k., albowiem przy użyciu groźby bezprawnej doprowadził on pokrzywdzonego do poddania się innej czynności seksualnej.
\nDobrem chronionym przez art. 197 § 2 k.k. jest wolność seksualna człowieka rozumiana jako prawo do autonomicznego decydowania o ingerencjach w sferę intymną oraz wolność od zachowań seksualnych wymuszanych przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem. Istota tego przestępstwa sprowadza się do przełamania woli pokrzywdzonego i podporządkowania go zachowaniu o charakterze seksualnym wbrew jego woli.
\nW realiach niniejszej sprawy oskarżony wykorzystał wobec pokrzywdzonego mechanizm psychicznego przymusu oparty na groźbie użycia przemocy fizycznej. Kierowane przez niego groźby uszkodzenia ciała miały charakter konkretny, jednoznaczny i — z perspektywy pokrzywdzonego — całkowicie realny. Oceny tej nie sposób dokonywać w oderwaniu od warunków izolacji penitencjarnej, w których doszło do czynu. Pokrzywdzony pozostawał bowiem w środowisku ograniczającym możliwość uniknięcia kontaktu ze sprawcą, skutecznej obrony czy natychmiastowego uzyskania ochrony. Oskarżony świadomie wykorzystywał tę sytuację zależności i faktycznej bezbronności pokrzywdzonego, podporządkowując go swojej woli przy użyciu psychicznej presji i zastraszenia.
\nNie budzi przy tym wątpliwości, że wymuszona przez oskarżonego czynność stanowiła „inną czynność seksualną” w rozumieniu art. 197 § 2 k.k. Nakazanie pokrzywdzonemu penetracji odbytu przedmiotem imitującym męski organ płciowy stanowiło zachowanie w sposób oczywisty odnoszące się do sfery seksualnej człowieka i ingerujące w jego integralność seksualną. Seksualny charakter tej czynności wynikał zarówno z miejsca ingerencji, sposobu działania sprawcy, jak i jednoznacznego kontekstu sytuacyjnego.
\nDla oceny prawnokarnej irrelewantne pozostaje przy tym, że użyty przedmiot nie był rzeczywistym organem ludzkiego ciała. O kwalifikacji czynności jako seksualnej decyduje bowiem jej obiektywny charakter oraz znaczenie w sferze intymnej człowieka, a nie biologiczne właściwości użytego przedmiotu. Również okoliczność, że zachowanie sprawcy mogło być motywowane chęcią poniżenia i podporządkowania pokrzywdzonego, nie wyłącza seksualnego charakteru czynności. Przeciwnie — wykorzystanie zachowań odnoszących się do najbardziej intymnej sfery człowieka jako narzędzia degradacji i psychicznej dominacji stanowi jedną z najbardziej drastycznych form naruszenia wolności seksualnej.
\nZachowanie oskarżonego miało wyraźnie poniżający i depersonalizujący charakter. Celem sprawcy było nie tylko wymuszenie określonego zachowania, lecz również demonstracyjne upokorzenie pokrzywdzonego i zamanifestowanie nad nim swojej dominacji. Skutkiem działania oskarżonego było całkowite pozbawienie pokrzywdzonego możliwości swobodnego decydowania o własnej sferze intymnej oraz sprowadzenie go do roli przedmiotu podporządkowanego woli sprawcy.
\nOskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Miał pełną świadomość zarówno znaczenia kierowanych wobec pokrzywdzonego gróźb, jak i charakteru wymuszanego zachowania. Jego działanie było celowe, świadome i ukierunkowane na przełamanie oporu pokrzywdzonego oraz zmuszenie go do poniżającej czynności ingerującej w jego wolność seksualną.
\nW konsekwencji Sąd zasadnie uznał, że zachowanie oskarżonego wyczerpało wszystkie znamiona występku określonego w art. 197 § 2 k.k.
\nKARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. G.
\nPunkt III Punkt I i II Wymierzając oskarżonemu K. G. za czyny przypisane w punktach I i II wyroku — popełnione w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k. — karę 6 lat pozbawienia wolności, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., uwzględniając w szczególności stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, sposób i okoliczności ich popełnienia, motywację sprawcy oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara winna osiągnąć wobec oskarżonego, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nW ocenie Sądu stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów należało ocenić jako wyjątkowo wysoki. Oskarżony dopuścił się bowiem wielokrotnych przestępstw przeciwko wolności seksualnej współosadzonego, naruszając jednocześnie jego godność, integralność psychiczną oraz poczucie bezpieczeństwa. Przestępstwa zgwałcenia należą do kategorii najcięższych czynów skierowanych przeciwko wolności jednostki, zaś ich skutki psychiczne mają z reguły charakter długotrwały i głęboko traumatyczny. W realiach niniejszej sprawy stopień dolegliwości doznanej przez pokrzywdzonego dodatkowo potęgował fakt, iż był on zmuszony do stałego przebywania ze sprawcą w jednej celi mieszkalnej, pozostając pod nieustanną presją psychiczną i w poczuciu zagrożenia dalszą przemocą.
\nJako szczególnie obciążający Sąd ocenił sposób działania oskarżonego. Działał on z zamiarem bezpośrednim, konsekwentnie i celowo podporządkowując sobie pokrzywdzonego przy użyciu gróźb bezprawnych uszkodzenia ciała. Oskarżony wykorzystywał przewagę fizyczną oraz realia izolacji penitencjarnej, w których pokrzywdzony miał istotnie ograniczone możliwości skutecznej obrony lub uniknięcia kontaktu ze sprawcą. Zachowanie oskarżonego miało charakter dominacyjny, brutalny i szczególnie poniżający dla pokrzywdzonego, którego traktował całkowicie instrumentalnie, sprowadzając go do roli przedmiotu służącego realizacji własnych potrzeb seksualnych.
\nNa niekorzyść oskarżonego przemawiała również wielokrotność zachowań przestępnych oraz ich eskalacyjny charakter. Oskarżony nie dopuścił się jednorazowego incydentu, lecz wielokrotnie realizował wobec pokrzywdzonego zachowania seksualne o różnym charakterze, obejmujące zarówno obcowanie płciowe, jak i inne czynności seksualne. Świadczy to o znacznym stopniu demoralizacji sprawcy, utrwalonej postawie lekceważenia praw drugiego człowieka oraz wysokim stopniu zawinienia. Powtarzalność zachowań oskarżonego, popełnianych w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem tej samej sposobności, uzasadniała przyjęcie, iż działał on w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k.
\nIstotne znaczenie dla wymiaru kary miało także to, iż oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów podczas odbywania kary pozbawienia wolności. Fakt ten świadczy nie tylko o znacznym stopniu jego demoralizacji, ale również o całkowitej nieskuteczności wcześniej stosowanych wobec niego środków penalnych. Oskarżony, pomimo izolacji penitencjarnej i wynikającego z niej obowiązku respektowania porządku prawnego, dopuścił się szczególnie poważnych przestępstw przeciwko wolności seksualnej współosadzonego, wykorzystując przy tym warunki jednostki penitencjarnej jako narzędzie podporządkowania i zastraszenia pokrzywdzonego.
\nOkoliczności łagodzących o istotnym znaczeniu Sąd natomiast nie stwierdził. W szczególności sama postawa procesowa oskarżonego nie dawała podstaw do uznania, iż zrozumiał on naganność swojego zachowania bądź przejawiał wolę zmiany dotychczasowej postawy życiowej.
\nMając na względzie całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności, Sąd uznał, iż jedynie kara o charakterze surowym, wyraźnie przekraczająca dolną granicę ustawowego zagrożenia, będzie w stanie oddać stopień winy oskarżonego oraz wyjątkowo wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Orzeczenie kary w łagodniejszym wymiarze prowadziłoby w ocenie Sądu do nieuprawnionej relatywizacji ciężaru popełnionych przestępstw oraz nie realizowałoby w sposób właściwy celów prewencji indywidualnej i generalnej. Kara 6 lat pozbawienia wolności stanowi zatem reakcję sprawiedliwą, współmierną i konieczną, odpowiadającą zarówno charakterowi popełnionych czynów, jak i potrzebie stanowczej ochrony wolności seksualnej osób pozostających w warunkach izolacji penitencjarnej.
\nK. G.
\nPunkt IV Wymierzając oskarżonemu K. G. za czyn przypisany mu w punkcie IV wyroku karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., mając na względzie w szczególności stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, sposób i okoliczności jego popełnienia, jak również cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara winna osiągnąć wobec sprawcy.
\nW ocenie Sądu stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu był bardzo wysoki. Oskarżony przez dłuższy okres, działając wspólnie i w porozumieniu z innym współosadzonym, dopuszczał się wobec pokrzywdzonego szeregu zachowań polegających zarówno na przemocy fizycznej, jak i psychicznej. Zachowania te miały charakter systematyczny, powtarzalny oraz ukierunkowany na całkowite podporządkowanie sobie pokrzywdzonego i jego poniżenie.
\nNa niekorzyść oskarżonego przemawiał przede wszystkim sposób działania sprawcy. Oskarżony nie ograniczał się do jednorazowych aktów agresji, lecz przez dłuższy czas uczestniczył w procederze znęcania się nad pokrzywdzonym, obejmującym bicie po różnych częściach ciała, przypalanie papierosami, stosowanie gróźb, wymuszanie upokarzających zachowań oraz stałe wywieranie presji psychicznej. Pokrzywdzony był zmuszany do wykonywania poleceń uwłaczających jego godności, pozbawiany części żywności, poddawany szykanom i upokorzeniom, a także utrzymywany w stanie permanentnego podporządkowania i zastraszenia.
\nSąd uwzględnił również, że oskarżony działał wobec osoby prawnie pozbawionej wolności, pozostającej z nim w warunkach izolacji penitencjarnej, co w sposób oczywisty ograniczało pokrzywdzonemu możliwość skutecznej obrony lub uniknięcia sprawców. Oskarżony wykorzystywał realia zakładu karnego oraz przewagę fizyczną i psychiczną dla podporządkowania sobie pokrzywdzonego. Okoliczność ta w istotny sposób zwiększa stopień społecznej szkodliwości czynu.
\nJako szczególnie obciążające Sąd potraktował również znaczne natężenie przemocy psychicznej stosowanej wobec pokrzywdzonego. Oskarżony wraz ze współsprawcą nie tylko zadawali pokrzywdzonemu dolegliwości fizyczne, lecz także systematycznie go poniżali, izolowali, kontrolowali jego kontakty z funkcjonariuszami Służby Więziennej oraz wykorzystywali jego obawę przed dalszą przemocą i kompromitacją wobec innych osadzonych. Zachowania te prowadziły do głębokiego podporządkowania pokrzywdzonego sprawcom i wywoływały u niego stałe poczucie zagrożenia.
\nNa niekorzyść oskarżonego przemawiało również działanie wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, co wzmacniało poczucie bezradności pokrzywdzonego oraz intensyfikowało stopień oddziaływania przemocy. Dodatkowo oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k., co świadczy o utrwalonej postawie lekceważenia porządku prawnego oraz nieskuteczności wcześniej stosowanych wobec niego środków penalnych.
\nSąd miał także na uwadze, iż czyn przypisany oskarżonemu cechował się znacznym stopniem demoralizacji sprawcy. Oskarżony wykorzystywał izolację penitencjarną nie tylko do stosowania przemocy fizycznej, ale również do systematycznego poniżania i degradacji pokrzywdzonego, traktując go w sposób przedmiotowy i instrumentalny.
\nJednocześnie Sąd przy wymiarze kary wziął pod uwagę dominującą rolę oskarżonego w znęcaniu się psychicznym i fizycznym nad pokrzywdzonym.
\nOkoliczności łagodzących o istotnym znaczeniu Sąd nie stwierdził, poza częściowym przyznaniem się do winy.
\nMając na względzie całokształt ujawnionych okoliczności, Sąd uznał, iż kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności stanowi karę współmierną do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Kara w niższym wymiarze nie realizowałaby należycie celów zapobiegawczych i wychowawczych wobec oskarżonego, ani nie oddawałaby właściwie stopnia naganności zachowania polegającego na długotrwałym znęcaniu się nad osobą pozostającą w warunkach izolacji penitencjarnej i faktycznej zależności od sprawców.
\nK. G.
\nPunkt V Punkt III i IV Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu K. G. karę łączną 7 lat pozbawienia wolności, uznając, iż kara ta stanowi reakcję sprawiedliwą, konieczną i współmierną do całokształtu przypisanej mu działalności przestępczej.
\nPrzy wymiarze kary łącznej Sąd miał na względzie zarówno cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego, jak i potrzebę ukształtowania społecznego przekonania o nieuchronności stanowczej reakcji karnej wobec sprawców brutalnych przestępstw popełnianych wobec osób pozostających w warunkach izolacji penitencjarnej. Sąd uwzględnił przy tym dyrektywy wynikające z art. 85a k.k., zgodnie z którymi kara łączna winna stanowić całościową ocenę zachowania sprawcy oraz pozostawać adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości wszystkich przypisanych mu czynów.
\nW pierwszej kolejności Sąd miał na względzie, iż wszystkie przypisane oskarżonemu przestępstwa pozostawały ze sobą w ścisłym związku czasowym, miejscowym oraz podmiotowym. Czyny te zostały popełnione w tym samym zakładzie karnym, w tożsamym okresie czasu oraz wobec tego samego pokrzywdzonego. Nie miały one charakteru incydentalnego czy przypadkowego, lecz stanowiły element konsekwentnie realizowanego przez oskarżonego procesu podporządkowywania sobie współosadzonego przy użyciu przemocy fizycznej, psychicznej oraz seksualnej. Poszczególne zachowania oskarżonego wzajemnie się uzupełniały i tworzyły jeden ciąg bezprawnych działań ukierunkowanych na całkowite zdominowanie pokrzywdzonego oraz odebranie mu poczucia bezpieczeństwa i podmiotowości.
\nSąd miał jednocześnie na uwadze wyjątkowo wysoki stopień społecznej szkodliwości wszystkich przypisanych oskarżonemu czynów. Oskarżony przez dłuższy czas stosował wobec pokrzywdzonego różnorodne formy przemocy, obejmujące zarówno brutalne przestępstwa przeciwko wolności seksualnej, jak i długotrwałe znęcanie się fizyczne oraz psychiczne. Pokrzywdzony był systematycznie zastraszany, poniżany i podporządkowywany woli sprawcy, przy czym działania oskarżonego cechowała znaczna brutalizacja oraz całkowite lekceważenie godności i integralności drugiego człowieka. Oskarżony wykorzystywał przy tym szczególne warunki izolacji penitencjarnej oraz wynikającą z nich ograniczoną możliwość obrony po stronie pokrzywdzonego.
\nNa niekorzyść oskarżonego przemawiał również długotrwały charakter jego działań. Zachowania przypisane oskarżonemu nie stanowiły jednorazowych aktów agresji, lecz powtarzający się proceder przemocy fizycznej, psychicznej i seksualnej, realizowany wobec tego samego pokrzywdzonego przez kolejne dni. Stopień podporządkowania pokrzywdzonego sprawcy oraz zakres stosowanej wobec niego przemocy świadczyły o daleko posuniętej demoralizacji oskarżonego i utrwalonej postawie lekceważenia podstawowych norm porządku prawnego.
\nSąd uwzględnił także, iż wszystkich przypisanych mu czynów oskarżony dopuścił się podczas odbywania kary pozbawienia wolności. Okoliczność ta miała szczególnie istotne znaczenie przy wymiarze kary łącznej, albowiem świadczyła nie tylko o nieskuteczności wcześniej stosowanych wobec oskarżonego środków penalnych, lecz również o jego wysokim stopniu demoralizacji. Oskarżony, pomimo pozostawania w warunkach izolacji penitencjarnej i poddania oddziaływaniom resocjalizacyjnym, dopuścił się kolejnych umyślnych przestępstw o bardzo wysokim ciężarze gatunkowym, wykorzystując przy tym warunki jednostki penitencjarnej jako instrument zastraszenia i podporządkowania pokrzywdzonego.
\nW ocenie Sądu zasadnicze znaczenie dla wymiaru kary łącznej miała kara 6 lat pozbawienia wolności wymierzona za czyny przeciwko wolności seksualnej, które należało uznać za najpoważniejsze spośród przypisanych oskarżonemu przestępstw. Jednocześnie Sąd uznał, iż charakter czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie IV wyroku, obejmującego długotrwałe znęcanie się nie miał charakteru marginalnego czy ubocznego względem przestępstw przeciwko wolności seksualnej, lecz stanowił istotny element całokształtu przestępczej działalności oskarżonego, służący utrzymywaniu pokrzywdzonego w stanie ciągłego zastraszenia i podporządkowania.
\nTym niemniej Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania zasady pełnej kumulacji kar jednostkowych. Przeciwko temu przemawiał ścisły związek wszystkich przypisanych oskarżonemu czynów, ich jednorodzajowe tło motywacyjne oraz skierowanie całej działalności przestępczej przeciwko temu samemu pokrzywdzonemu. Wszystkie zachowania oskarżonego stanowiły bowiem element jednego procesu przemocy i dominacji realizowanego wobec współosadzonego.
\nW konsekwencji Sąd uznał, iż kara łączna 7 lat pozbawienia wolności, ukształtowana przy zastosowaniu zasady asperacji, w sposób właściwy odzwierciedla zarówno stopień winy oskarżonego, jak i bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości wszystkich przypisanych mu czynów. Kara ta realizuje cele prewencji indywidualnej poprzez konieczność długotrwałej izolacji oskarżonego od społeczeństwa, a jednocześnie odpowiada potrzebom prewencji generalnej, wyrażając jednoznaczny sprzeciw wobec brutalnej przemocy seksualnej i fizycznej stosowanej wobec osób pozostających w warunkach izolacji penitencjarnej. Kara w niższym wymiarze prowadziłaby do nieuprawnionego pomniejszenia ciężaru całokształtu przestępczej działalności oskarżonego i nie realizowałaby w należyty sposób celów kary określonych w art. 53 k.k.
\nR. B.
\nPunkt VI Wymierzając oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., uwzględniając w szczególności stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, sposób i okoliczności jego popełnienia, motywację sprawcy, rodzaj naruszonego dobra prawnego, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara winna osiągnąć wobec oskarżonego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
\nW ocenie Sądu stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu należało ocenić jako wysoki. Oskarżony dopuścił się bowiem umyślnego naruszenia dobra prawnego objętego szczególną ochroną prawa karnego, działając z pełną świadomością bezprawności swojego zachowania i godząc się na wynikające z niego konsekwencje dla pokrzywdzonego. Charakter czynu oraz sposób jego realizacji świadczyły o znacznym stopniu lekceważenia obowiązującego porządku prawnego i podstawowych norm współżycia społecznego.
\nJako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił przede wszystkim sposób działania oskarżonego. Działał on w sposób przemyślany i konsekwentny, realizując powzięty zamiar pomimo świadomości naganności swojego postępowania. Zachowanie oskarżonego nie miało charakteru impulsywnego czy przypadkowego, lecz stanowiło świadome naruszenie norm prawnych, ukierunkowane na osiągnięcie określonego celu kosztem dobra prawnego pokrzywdzonego. Na niekorzyść oskarżonego przemawiał również stopień determinacji w realizacji przestępnego zamiaru oraz brak poszanowania dla praw i bezpieczeństwa drugiego człowieka.
\nSąd miał także na względzie skutki wywołane zachowaniem oskarżonego. Czyn ten wywołał po stronie pokrzywdzonego poczucie zagrożenia, naruszenia bezpieczeństwa oraz bezradności wobec działania sprawcy. Zakres i charakter doznanych przez pokrzywdzonego negatywnych następstw wskazują, iż zachowanie oskarżonego nie miało charakteru błahego ani incydentalnego, lecz stanowiło poważne naruszenie chronionych prawem dóbr.
\nNa niekorzyść oskarżonego przemawiały również jego właściwości i warunki osobiste oraz postawa prezentowana po popełnieniu czynu. Oskarżony nie przejawił bowiem rzeczywiście krytycznego stosunku do własnego postępowania. Okoliczność ta świadczy o niewystarczającym stopniu refleksji nad nagannością własnego zachowania oraz ograniczonych rokowaniach co do przestrzegania przez niego porządku prawnego w przyszłości.
\nSąd nie dopatrzył się jednocześnie okoliczności łagodzących o takim charakterze i wadze, które mogłyby uzasadniać wymierzenie kary łagodniejszej, w szczególności kary o charakterze wolnościowym lub kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze.
\nMając na względzie całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności, Sąd uznał, iż kara 2 lat pozbawienia wolności stanowi karę współmierną zarówno do stopnia winy oskarżonego, jak i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Kara w niższym wymiarze nie realizowałaby należycie celów prewencji indywidualnej, nie wywołałaby po stronie oskarżonego dostatecznej refleksji nad nagannością jego postępowania oraz mogłaby zostać odebrana jako przejaw nieuzasadnionej pobłażliwości wobec sprawcy przestępstwa. Jednocześnie orzeczona kara odpowiada potrzebie ochrony porządku prawnego oraz wzmacniania społecznego przekonania, iż naruszenie podstawowych dóbr chronionych prawem spotyka się ze stanowczą i adekwatną reakcją wymiaru sprawiedliwości.
\nR. B.
\nPunkt VII Wymierzając oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., uwzględniając w szczególności stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, sposób i okoliczności jego popełnienia, jak również cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara winna osiągnąć wobec sprawcy.
\nW ocenie Sądu stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu należało ocenić jako bardzo wysoki. Oskarżony dopuścił się bowiem długotrwałych i umyślnych zachowań naruszających dobra prawne o podstawowym znaczeniu, działając w sposób świadomy i konsekwentny, z całkowitym lekceważeniem praw oraz godności pokrzywdzonego. Charakter przypisanego mu czynu wykraczał poza incydentalne naruszenie porządku prawnego i stanowił przejaw utrwalonej postawy agresji, dominacji oraz podporządkowywania sobie pokrzywdzonego.
\nOskarżony działał on w sposób przemyślany i konsekwentny, wykorzystując przewagę wynikającą z okoliczności, w jakich znajdował się pokrzywdzony, oraz ograniczone możliwości skutecznej obrony z jego strony. R. B. swoim zachowaniem wytworzył po stronie pokrzywdzonego stan ciągłego poczucia zagrożenia, podporządkowania i bezradności. Stosowane przez niego działania miały charakter nie tylko fizycznie dolegliwy, lecz również poniżający i degradujący psychicznie.
\nNa niekorzyść oskarżonego przemawiała również długotrwałość oraz powtarzalność jego zachowań. Oskarżony nie dopuścił się jednorazowego aktu bezprawia, lecz przez określony czas konsekwentnie realizował działania skierowane przeciwko pokrzywdzonemu, co świadczy o znacznym stopniu demoralizacji sprawcy oraz utrwalonym lekceważeniu podstawowych norm współżycia społecznego. Stopień podporządkowania pokrzywdzonego oraz zakres stosowanej wobec niego przemocy i presji psychicznej należało ocenić jako znaczny. Oskarżony działał w warunkach recydywy określone w art. 64 § 2 k.k.
\nSąd miał również na względzie skutki wywołane zachowaniem oskarżonego. Czyn ten wywołał po stronie pokrzywdzonego poczucie zagrożenia, upokorzenia oraz utraty bezpieczeństwa. Charakter działań oskarżonego prowadził do naruszenia poczucia godności pokrzywdzonego oraz wywoływał u niego trwały stan psychicznego dyskomfortu i obawy przed dalszymi zachowaniami sprawcy.
\nOkoliczności łagodzących o istotnym znaczeniu dla wymiaru kary Sąd natomiast nie stwierdził. Sąd dostrzegł jedynie, iż R. B. nie pełnił roli dominującej, która przypadła oskarżonemu K. G..
\nMając na względzie całokształt ujawnionych okoliczności, Sąd uznał, iż kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności stanowi karę współmierną do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Kara w niższym wymiarze nie realizowałaby należycie celów prewencji indywidualnej i generalnej, prowadząc do nieuprawnionego pomniejszenia ciężaru przypisanego oskarżonemu zachowania. W ocenie Sądu jedynie kara izolacyjna w orzeczonym wymiarze jest w stanie w sposób właściwy wyrazić społeczne potępienie dla tego rodzaju czynów oraz uświadomić oskarżonemu konieczność respektowania podstawowych norm porządku prawnego.
\nR. B.
\nPunkt VIII Punkt VI i VII Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, uznając, iż kara ta stanowi sprawiedliwą i adekwatną reakcję prawnokarną na całokształt przypisanej mu działalności przestępczej.
\nPrzy wymiarze kary łącznej Sąd miał na względzie dyrektywy określone w art. 85a k.k., zgodnie z którymi kara łączna winna uwzględniać przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma osiągnąć wobec sprawcy, a także potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kara łączna nie może stanowić jedynie prostego matematycznego zsumowania kar jednostkowych, lecz winna być wynikiem całościowej oceny zachowania sprawcy oraz wzajemnych relacji pomiędzy przypisanymi mu czynami.
\nW pierwszej kolejności Sąd miał na względzie, iż przypisane oskarżonemu czyny pozostawały ze sobą w ścisłym związku czasowym, miejscowym oraz podmiotowo-przedmiotowym. Zostały one popełnione w tożsamym okresie czasu, w ramach tego samego ciągu zdarzeń oraz wobec tego samego pokrzywdzonego, przy wykorzystaniu tych samych okoliczności sprzyjających realizacji przestępnego zamiaru. Zachowania oskarżonego nie miały charakteru odrębnych, przypadkowych incydentów, lecz stanowiły element jednej, konsekwentnie realizowanej działalności przestępczej, ukierunkowanej na podporządkowanie sobie pokrzywdzonego oraz naruszenie jego praw, wolności i poczucia bezpieczeństwa.
\nSąd miał jednocześnie na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości wszystkich przypisanych oskarżonemu czynów. Oskarżony działał umyślnie, z pełną świadomością bezprawności swojego zachowania, wykazując daleko idące lekceważenie obowiązującego porządku prawnego oraz podstawowych praw pokrzywdzonego. Charakter jego działań, ich powtarzalność oraz sposób realizacji świadczyły o znacznym stopniu demoralizacji sprawcy i utrwalonej postawie naruszania norm współżycia społecznego.
\nNa niekorzyść oskarżonego przemawiał również sposób działania, nacechowany konsekwencją, determinacją oraz wykorzystywaniem przewagi wynikającej z okoliczności, w jakich znajdował się pokrzywdzony. Zachowania oskarżonego prowadziły do wywołania po stronie pokrzywdzonego poczucia zagrożenia, podporządkowania oraz utraty bezpieczeństwa. Poszczególne czyny wzajemnie się uzupełniały, tworząc jeden proces bezprawnych działań skierowanych przeciwko temu samemu dobru prawnemu oraz tej samej osobie pokrzywdzonej.
\nW ocenie Sądu zasadnicze znaczenie przy wymiarze kary łącznej miała kara jednostkowa o najwyższym wymiarze, stanowiąca podstawowy wyraz prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego. Jednocześnie pozostały czyn nie miał charakteru marginalnego, ubocznego czy wtórnego względem czynu najpoważniejszego, lecz stanowił istotny element całokształtu działalności przestępczej oskarżonego i pozostawał z nim funkcjonalnie powiązany. Uwzględnienia wymagało zatem także ich samodzielne znaczenie dla oceny stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości jego zachowania.
\nJednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania zasady pełnej kumulacji kar jednostkowych. Przeciwko temu przemawiał przede wszystkim ścisły związek czasowy, miejscowy i podmiotowy wszystkich przypisanych oskarżonemu czynów, ich wspólne tło motywacyjne oraz fakt, iż stanowiły one element jednego procesu przestępczego realizowanego wobec tego samego pokrzywdzonego. Zachowania oskarżonego pozostawały ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie wynikały z tego samego zamiaru oraz sposobu działania sprawcy.
\nW konsekwencji Sąd uznał, iż właściwą zasadą wymiaru kary łącznej pozostaje w niniejszej sprawie zasada asperacji. Kara łączna winna bowiem z jednej strony uwzględniać dominujące znaczenie najpoważniejszego z przypisanych oskarżonemu czynów, z drugiej zaś odpowiednio odzwierciedlać również ciężar pozostałych zachowań objętych wyrokiem. W ocenie Sądu jedynie kara łączna 3 lat pozbawienia wolności pozostaje współmierna do całokształtu przestępczej działalności oskarżonego, stopnia jego winy oraz społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów.
\nKara w niższym wymiarze prowadziłaby do nieuprawnionego pomniejszenia ciężaru całokształtu działalności przestępczej oskarżonego oraz nie realizowałaby w należyty sposób celów prewencji indywidualnej i generalnej. Z kolei zastosowanie pełnej kumulacji prowadziłoby do nadmiernej represyjności kary, nieuwzględniającej ścisłego związku zachodzącego pomiędzy poszczególnymi czynami. Orzeczona kara łączna 3 lat pozbawienia wolności stanowi zatem reakcję wyważoną, sprawiedliwą i adekwatną do charakteru oraz ciężaru przypisanych oskarżonemu przestępstw.
\nK. G.
\nPunkt IX Punkt III Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd zasądził od oskarżonego K. G. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. K. kwotę 30.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną przestępstwami przeciwko wolności seksualnej przypisanymi oskarżonemu w punktach I–III wyroku.
\nUstalając wysokość należnego pokrzywdzonemu zadośćuczynienia Sąd miał na względzie przede wszystkim wyjątkowo wysoki stopień cierpień psychicznych doznanych przez A. K. wskutek działań oskarżonego. Przypisane K. G. czyny obejmowały wielokrotne doprowadzanie pokrzywdzonego przy użyciu groźby bezprawnej do obcowania płciowego oraz innych czynności seksualnych, a więc naruszały jedne z najbardziej podstawowych dóbr chronionych prawem, tj. wolność seksualną, integralność cielesną oraz godność człowieka. Charakter tych czynów, sposób działania sprawcy oraz okoliczności ich popełnienia powodują, iż krzywda wyrządzona pokrzywdzonemu miała szczególnie dotkliwy wymiar psychiczny i emocjonalny.
\nSąd miał na uwadze, iż pokrzywdzony był zmuszany do podejmowania czynności seksualnych wbrew swojej woli pod wpływem realnej obawy użycia wobec niego przemocy. Oskarżony wykorzystywał przewagę fizyczną, sytuacyjną oraz atmosferę zastraszenia panującą w celi mieszkalnej, działając w sposób całkowicie instrumentalny i uprzedmiotawiający wobec pokrzywdzonego. Zachowania oskarżonego miały przy tym charakter powtarzalny i nie były jednorazowym incydentem, lecz stanowiły ciąg działań podejmowanych w krótkich odstępach czasu, co dodatkowo potęgowało poczucie lęku, bezradności i psychicznego wyniszczenia pokrzywdzonego.
\nSzczególnie istotne znaczenie dla oceny rozmiaru krzywdy miało to, że przestępstwa zostały popełnione wobec osoby pozbawionej wolności, odbywającej karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Pokrzywdzony znajdował się w sytuacji znacznego ograniczenia możliwości skutecznej obrony, uniknięcia kontaktu ze sprawcą czy uzyskania natychmiastowej pomocy. Warunki izolacji penitencjarnej powodowały dodatkowo stałe poczucie osaczenia oraz konieczność codziennego funkcjonowania w bezpośredniej bliskości sprawcy, co niewątpliwie zwiększało rozmiar cierpień psychicznych pokrzywdzonego. Oskarżony miał pełną świadomość tej sytuacji i świadomie wykorzystywał bezbronność oraz zależność pokrzywdzonego.
\nNa rozmiar krzywdy wpływał także szczególnie poniżający sposób działania oskarżonego. Zmuszanie pokrzywdzonego do czynności seksualnych w warunkach izolacji więziennej wiązało się nie tylko z naruszeniem jego wolności seksualnej, ale również z głębokim upokorzeniem, utratą poczucia godności i własnej wartości. Doświadczenia tego rodzaju pozostawiają długotrwałe następstwa w psychice pokrzywdzonego, wywołując poczucie wstydu, poniżenia, lęku oraz trwałego naruszenia poczucia bezpieczeństwa. Sąd miał przy tym na uwadze, iż skutki przestępstw seksualnych często utrzymują się przez wiele lat po zdarzeniu i niejednokrotnie prowadzą do trwałych zaburzeń funkcjonowania emocjonalnego i społecznego pokrzywdzonych.
\nSąd uwzględnił również wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz znaczny stopień jego zawinienia. Oskarżony działał umyślnie, z pełną świadomością skutków swojego zachowania, wykorzystując przewagę nad pokrzywdzonym oraz jego faktyczną bezbronność. Zachowania oskarżonego cechowała wyjątkowa brutalność psychiczna, całkowity brak poszanowania dla godności drugiego człowieka oraz dążenie do jego całkowitego podporządkowania.
\nW ocenie Sądu kwota 30.000 złotych stanowi odpowiednią, realnie odczuwalną ekonomicznie rekompensatę za krzywdę doznaną przez pokrzywdzonego wskutek przestępstw seksualnych popełnionych przez oskarżonego. Kwota ta, choć nie jest w stanie usunąć skutków doznanych cierpień, przedstawia wartość odpowiadającą rozmiarowi naruszonych dóbr oraz intensywności i długotrwałości cierpień psychicznych pokrzywdzonego. Zasądzone zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny i służy choć częściowemu złagodzeniu negatywnych następstw przestępstw popełnionych wobec A. K..
\nK. G.
\nPunkt X Punkt IV Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd zasądził od oskarżonego K. G. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. K. kwotę 10.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek przestępstwa przypisanego oskarżonemu w punkcie IV wyroku.
\nUstalając wysokość zadośćuczynienia Sąd miał na względzie zarówno charakter i intensywność cierpień fizycznych pokrzywdzonego, jak również rozmiar doznanych przez niego cierpień psychicznych wynikających z długotrwałego znęcania się fizycznego i psychicznego w warunkach izolacji penitencjarnej. Zachowania oskarżonego miały charakter wielokrotny, celowy oraz szczególnie poniżający, a ich istotą było podporządkowanie pokrzywdzonego swojej woli poprzez stosowanie przemocy, gróźb oraz systematycznego upokarzania.
\nSąd uwzględnił, iż pokrzywdzony był bity, przypalany papierosami, zmuszany do wykonywania uwłaczających czynności oraz poddawany różnorodnym formom przemocy psychicznej i fizycznej, co skutkowało nie tylko obrażeniami ciała, ale również wywoływało u niego poczucie strachu, poniżenia oraz bezradności. Szczególnie obciążający był fakt, iż przemoc ta była stosowana wobec osoby pozbawionej wolności, która z uwagi na warunki izolacji penitencjarnej miała ograniczone możliwości skutecznego przeciwstawienia się sprawcom oraz uzyskania natychmiastowej pomocy.
\nW ocenie Sądu kwota 10.000 złotych stanowi odpowiednią i odczuwalną ekonomicznie rekompensatę za doznaną przez pokrzywdzonego krzywdę, pozostającą w rozsądnej proporcji do charakteru przypisanego oskarżonemu czynu, stopnia jego zawinienia oraz rozmiaru cierpień pokrzywdzonego. Zasądzone zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny i służy choć częściowemu złagodzeniu negatywnych następstw przestępstwa.
\nR. B.
\nPunkt XI Punkt VI Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd zasądził od oskarżonego R. B. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. K. kwotę 10.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną przestępstwem przypisanym oskarżonemu w punkcie VI wyroku.
\nPrzy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia Sąd miał na względzie przede wszystkim charakter czynu popełnionego przez oskarżonego, polegającego na doprowadzeniu pokrzywdzonego przy użyciu groźby bezprawnej do poddania się innej czynności seksualnej. Tego rodzaju przestępstwo stanowi szczególnie poważne naruszenie wolności seksualnej, godności oraz integralności psychicznej człowieka, a skutki tego rodzaju działań wykraczają daleko poza sam moment zdarzenia i wiążą się z długotrwałymi następstwami psychicznymi dla pokrzywdzonego.
\nSąd uwzględnił, iż czyn został popełniony wobec osoby pozbawionej wolności, pozostającej w warunkach izolacji penitencjarnej, co w istotny sposób zwiększało poczucie bezradności i podporządkowania pokrzywdzonego wobec sprawcy. Oskarżony wykorzystał swoją przewagę sytuacyjną oraz świadomość ograniczonych możliwości obrony i uzyskania pomocy przez pokrzywdzonego. Zachowanie oskarżonego miało przy tym charakter wyjątkowo poniżający i upokarzający dla pokrzywdzonego, prowadząc do naruszenia jego poczucia bezpieczeństwa i godności osobistej.
\nNa rozmiar krzywdy wpływa również sposób działania oskarżonego, który zmusił pokrzywdzonego do wykonania czynności seksualnej przy użyciu przedmiotu imitującego członka, co dodatkowo potęgowało stopień upokorzenia i cierpień psychicznych pokrzywdzonego. Sąd miał także na względzie wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oraz znaczny stopień zawinienia oskarżonego, który działał umyślnie, z pełną świadomością konsekwencji swojego postępowania.
\nW ocenie Sądu kwota 10.000 złotych stanowi odpowiednią i ekonomicznie odczuwalną rekompensatę za doznaną przez pokrzywdzonego krzywdę, odpowiadającą charakterowi naruszonego dobra, intensywności cierpień psychicznych oraz okolicznościom popełnienia czynu. Zasądzone zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny i służy choć częściowemu złagodzeniu negatywnych następstw przestępstwa popełnionego przez oskarżonego wobec A. K..
\nR. B.
\nPunkt XII Punkt VII Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd zasądził od oskarżonego R. B. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. K. kwotę 10.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek przestępstwa przypisanego oskarżonemu w punkcie VII wyroku.
\nPrzy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia Sąd miał na względzie szczególnie wysoki stopień cierpień psychicznych i fizycznych pokrzywdzonego wynikających z długotrwałego znęcania się nad nim przez oskarżonego działającego wspólnie i w porozumieniu z drugim współosadzonym. Zachowania sprawców miały charakter systematyczny, wielokrotny i były ukierunkowane na całkowite poniżenie oraz podporządkowanie pokrzywdzonego poprzez stosowanie przemocy fizycznej, gróźb, szykan oraz upokarzających praktyk.
\nSąd uwzględnił, iż pokrzywdzony był regularnie bity, przypalany papierosami, zmuszany do wykonywania poniżających poleceń, pozbawiany części żywności oraz poddawany różnym formom przemocy psychicznej i fizycznej. Oskarżony uczestniczył również w działaniach mających na celu wywołanie u pokrzywdzonego poczucia stałego zagrożenia, bezradności i utraty godności, wykorzystując przy tym warunki izolacji penitencjarnej oraz ograniczone możliwości obrony i uzyskania pomocy przez pokrzywdzonego.
\nNa rozmiar krzywdy wpływa także długotrwałość zachowań oskarżonego oraz ich wieloaspektowy charakter. Pokrzywdzony przez wiele dni pozostawał pod stałą presją psychiczną, obawiając się kolejnych aktów przemocy i represji ze strony współosadzonych. Doznane cierpienia nie ograniczały się wyłącznie do skutków fizycznych stwierdzonych obrażeń, lecz obejmowały również głębokie poczucie poniżenia, osamotnienia i naruszenia godności osobistej.
\nW ocenie Sądu kwota 10.000 złotych stanowi odpowiednią, realnie odczuwalną ekonomicznie rekompensatę za doznaną przez pokrzywdzonego krzywdę, pozostając zarazem w rozsądnej proporcji do charakteru czynu przypisanego oskarżonemu, stopnia jego zawinienia oraz rozmiaru negatywnych następstw przestępstwa. Zasądzone zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny i służy choć częściowemu złagodzeniu skutków przestępstwa popełnionego wobec A. K..
\n1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. G.
\nPunkt XIII Punkt I, II Sąd na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. orzekł o zwrocie oskarżonemu K. G. należących do niego spodni dresowych koloru czarnego z emblematami marki (...), zapisanymi pod pozycją zbiorczą nr 17/25 księgi przechowywania przedmiotów, albowiem są już one zbędne na potrzeby przedmiotowego postępowania karnego.
\nK. G.
\nPunkt XIV Punkt I i II Sąd na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. polecił zwrócić oskarżycielowi posiłkowemu A. K. majtki koloru szarego, parę skarpet koloru czarnego, spodnie od piżamy koloru niebieskiego i bluzę od piżamy koloru niebieskiego, zapisanymi pod pozycją zbiorczą nr 17/25 księgi przechowywania przedmiotów, albowiem są już one zbędny na potrzeby prowadzonego postępowania karnego.
\nKOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt XV O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu sądowym orzeczono na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2018 r., poz. 1184 z późn. zm.) oraz § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 87).
\nW konsekwencji Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adwokata J. Ż.kwotę 2016,00 złotych i należny podatek VAT tytułem opłaty za wykonywanie obrony oskarżonego K. G. z urzędu w postępowaniu sądowym.
\nPunkt XVI O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu sądowym orzeczono na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2018 r., poz. 1184 z późn. zm.) oraz § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 87).
\nSąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adwokata M. T.kwotę 2016,00 złotych i należny podatek VAT tytułem opłaty za wykonywanie obrony oskarżonego R. B. z urzędu w postępowaniu sądowym.
\nPunkt XVII O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu z urzędu w postępowaniu przygotowawczym i sądowym orzeczono na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2018 r., poz. 1184 z późn. zm.) oraz § 17 ust 1 pkt 2, ust. 2 pkt 3 oraz ust. 7 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 87).
\nW konsekwencji Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adwokata R. A.kwotę 900,00 złotych i należny podatek VAT oraz kwotę 2016,00 złotych i należny podatek VAT tytułem opłat za reprezentowanie z urzędu oskarżyciela posiłkowego A. K. w postępowaniu przygotowawczym i sądowym.
\nPunkt XVIII Mając na uwadze sytuację finansowo-majątkową Sąd zwolnił obu oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
\n1Podpis