Źródła urzędoweisap.sejm.gov.pl · EUR-Lex
Europaius
Polski
ČeštinaDeutschFrançaisEspañolItalianoNederlandsÖsterreichBelgiquePortuguêsSvenskaDanskSuomiSlovenčinaIrelandMagyarEestiLietuviųLatviešuSlovenščinaHrvatskiΚύπροςMaltiRomânăΕλληνικάLuxembourgБългарски
Polski

Ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

W skrócie

Ustawa ta reguluje zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, obejmującego emisje z instalacji przemysłowych oraz operacji lotniczych. Jej celem jest wdrożenie dyrektywy unijnej dotyczącej handlu przydziałami emisji.

Co reguluje

  • Zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.
  • Zarządzanie rachunkami i przenoszenie uprawnień w rejestrze Unii.
  • Przydział uprawnień do emisji dla instalacji i operatorów statków powietrznych.
  • Monitorowanie i rozliczanie wielkości emisji.

Kogo dotyczy

  • Operatorów instalacji, które emitują gazy cieplarniane, takie jak dwutlenek węgla (CO2), podtlenek azotu (N2O) i perfluorowęglowodory (PFCs).
  • Operatorów statków powietrznych, którzy wykonują operacje lotnicze emitujące dwutlenek węgla (CO2).

Kluczowe punkty

  • System obejmuje emisje gazów cieplarnianych z instalacji oraz operacji lotniczych.
  • Emisje z instalacji dotyczą CO2, N2O i PFCs, natomiast z operacji lotniczych tylko CO2.
  • Ustawa określa rodzaje działań w instalacjach i gazy cieplarniane, które stanowią kryteria uczestnictwa w systemie.
  • Niektóre instalacje (np. badawcze, wykorzystujące biomasę, spalające odpady niebezpieczne) oraz operacje lotnicze (np. wojskowe, ratownicze, szkoleniowe, poniżej 5700 kg masy startowej) są wyłączone z przepisów ustawy.
Tekst ustawy
Tekst ustawy

ustawa w zakresie swojej regulacji wykonuje postanowienia: 1) rozporządzenia Komisji (WE) nr 748/2009 z dnia 5 sierpnia 2009 r. w sprawie wykazu operatorów statków powietrznych, którzy wykonywali dzia

łalność lotniczą wymienioną w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE poczynając od dnia 1 stycznia 2006 r. ze wskazaniem administrującego państwa członkowskiego dla każdego operatora statków powietrznych (Dz. Urz. UE L 219 z 22.08.2009, str. 1, z późn. zm.); 2) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.); 3) rozporządzenia Komisji (UE) nr 550/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustalającego, na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pewne ograniczenia w zakresie wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu projektów związanych z gazami przemysłowymi (Dz. Urz. UE L 149 z 08.06.2011, str. 1); 4) rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie weryfikacji raportów na temat wielkości emisji gazów cieplarnianych i raportów dotyczących tonokilometrów oraz akredytacji weryfikatorów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 1); 5) rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 30, z późn. zm.); 6) rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1); 7) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję 280/2004/WE (Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 13, z późn. zm.); 8) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1123/2013 z dnia 8 listopada 2013 r. w sprawie określania uprawnień do międzynarodowych jednostek emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 299 z 09.11.2013, str. 32). Spis treści Treść ustawy Rozdział 1 - Przepisy ogólne Rozdział 2 - Zarządzanie rachunkami w rejestrze Unii Rozdział 3 - Rozporządzanie uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach w rejestrze Unii i przenoszenie tych uprawnień Rozdział 4 - Ogólne zasady przydzielania instalacjom uprawnień do emisji Rozdział 5 - Przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej Rozdział 6 - Przydział uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym 2013-2020 dla instalacji wytwarzających energię elektryczną Rozdział 7 - Przydział uprawnień do emisji operatorom statków powietrznych Rozdział 8 - Aukcje uprawnień do emisji Rozdział 9 - Zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych Rozdział 10 - Przydział uprawnień do emisji dla instalacji nowej Rozdział 11 - Zmiana przydzielonej liczby uprawnień do emisji w przypadku znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej lub częściowego lub całkowitego zaprzestania działalności w instalacji Rozdział 12 - Monitorowanie i rozliczanie wielkości emisji z operacji lotniczych i instalacji Rozdział 13 - Wykorzystanie jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji Rozdział 14 - Administracyjne kary pieniężne Rozdział 15 - Zmiany w przepisach obowiązujących Rozdział 16 - Przepisy przejściowe i końcowe Załącznik nr 1 - Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi odniesionymi do zdolności produkcyjnych tych instalacji i gazy cieplarniane przyporządkowane danemu działaniu Załącznik nr 2 - Wskaźniki zgodności, służące wykazaniu, że zadania inwestycyjne są realizowane zgodnie z zasadami określonymi w komunikacie Komisji nr 2011/C99/03 Treść ustawy 2)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631, z późn. zm.). 3)Niniejsza ustawa wykonuje następujące decyzje: 1) decyzję Komisji z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie zapobiegania podwójnemu liczeniu redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w przypadku projektów realizowanych w ramach protokołu z Kioto (2006/780/WE) (Dz. Urz. UE L 316 z 16.11.2006, str. 12); 2) decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych (Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 136, z późn. zm.); 3) decyzję Komisji z dnia 8 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowej interpretacji rodzajów działalności lotniczej wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2009/450/WE) (Dz. Urz. UE L 149 z 12.06.2009, str. 69); 4) decyzję Komisji z dnia 22 października 2010 r. dostosowującą w całej Unii liczbę uprawnień, które mają być wydane w ramach systemu unijnego na rok 2013, oraz uchylającą decyzję 2010/384/UE (2010/634/UE) (Dz. Urz. UE L 279 z 23.10.2010, str. 34); 5) decyzję Komisji K

(2011)1983 wersja ostateczna z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie metodologii przejściowego przydziału instalacjom wytwarzającym energię elektryczną bezpłatnych uprawnień do emisji na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (decyzja niepublikowana); 6) decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz. Urz. UE L 130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.); 7) decyzję Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie ogólnounijnej ilości uprawnień, o której mowa w art. 3e ust. 3 lit. a-d dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (2011/389/UE) (Dz. Urz. UE L 173 z 01.07.2011, str. 13); 8) decyzję Komisji z dnia 26 marca 2013 r. określającą roczne limity emisji państw członkowskich na lata 2013-2020 zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 406/2009/WE (2013/162/UE) (Dz. Urz. UE L 90 z 28.03.2013, str. 106); 9) decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r. wprowadzającą tymczasowe odstępstwa od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 113 z 25.04.2013, str. 1); 10) decyzję Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącą standardowego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych zgodnie z art. 18 ust. 2 decyzji 2011/278/UE (2013/447/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 23); 11) decyzję Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącą krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2013/448/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 27); 12) decyzję Komisji z dnia 27 października 2014 r. ustalającą, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji na lata 2015-2019 (2014/746/UE) (Dz. Urz. UE L 308 z 29.10.2014, str. 114). 4)Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, ustawę z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, ustawę z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, ustawę z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, ustawę z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji kryminalnych, ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, ustawę z dnia 8 grudnia 2006 r. o Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i ustawę z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji. Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. 1. Ustawa określa zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. 2. System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej „systemem”, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z: 1) instalacji; 2) operacji lotniczej. 3. Emisja gazów cieplarnianych z instalacji dotyczy: 1) dwutlenku węgla (CO2); 2) podtlenku azotu (N2O); 3) perfluorowęglowodorów (PFCs). 4. Emisja gazów cieplarnianych z operacji lotniczej dotyczy dwutlenku węgla (CO2). 5. Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi odniesionymi do zdolności produkcyjnych tych instalacji i gazy cieplarniane przyporządkowane danemu działaniu, stanowiące kryteria uczestnictwa instalacji w systemie, określa załącznik nr 1 do ustawy. Art. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do emisji gazów cieplarnianych z: 1) instalacji lub jej części stosowanej do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów i procesów technologicznych oraz instalacji wykorzystującej wyłącznie biomasę; 2) instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub odpadów komunalnych; 3) operacji lotniczej:
  1. a)wykonywanej wyłącznie w celu przewozu podczas oficjalnej misji panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, szefów państw, szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki jej charakter został potwierdzony w planie lotu,
  2. b)wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, Służby Celnej, Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, straży miejskiej i innych służb ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,
  3. c)związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, przeciwpożarowej i gaśniczej, z pomocą humanitarną lub służb ratowniczych, jeżeli jest ona wykonywana na podstawie zezwolenia właściwego organu,
  4. d)wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR), określonych w załączniku 2 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 35, poz. 212 i 214, z późn. zm.5)Zmiany wymienionej konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1963 r. Nr 24, poz. 137, z 1969 r. Nr 27, poz. 210, z 1976 r. Nr 21, poz. 130, Nr 32, poz. 188 i Nr 39, poz. 227, z 1984 r. Nr 39, poz. 199, z 2000 r. Nr 39, poz. 446, z 2002 r. Nr 58, poz. 527, z 2003 r. Nr 78, poz. 700 oraz z 2012 r. poz. 368 i 370.),
  5. e)kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny, i wykonywanej bez międzylądowania,
  6. f)szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub uzyskania uprawnień przez członków personelu lotniczego, jeżeli jest to potwierdzone w planie lotu, pod warunkiem że nie jest ona wykorzystywana do przewozu pasażerów ani ładunku lub do przebazowania statku powietrznego,
  7. g)wykonywanej wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub sprawdzenia, przetestowania lub przeprowadzenia procesu certyfikacji statku powietrznego lub urządzenia pokładowego lub naziemnego,
  8. h)wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej masie startowej poniżej 5700 kg,
  9. i)wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania obowiązków użyteczności publicznej zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str. 3) na trasach w regionach najbardziej oddalonych określonych w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C/326, str. 47) lub na trasach, których oferowana zdolność przewozowa nie przekracza 30 000 miejsc rocznie,
  10. j)wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2013 r. poz. 1393, z późn. zm.6)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 768 oraz z 2015 r. poz. 978 i 1221.), który realizuje: - mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych czteromiesięcznych okresów w roku kalendarzowym albo - operacje lotnicze, z których łączna roczna wielkość emisji wynosi mniej niż 10 000 Mg CO2. Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) biomasie - rozumie się przez to biomasę, o której mowa w art. 3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 30, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 601/2012”; 2) biopaliwie - rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa w art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012; 3) biopłynie - rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa w art. 3 pkt 21 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012; 4) emisji - rozumie się przez to gazy cieplarniane wprowadzane do powietrza w wyniku działań człowieka, związanych z eksploatacją instalacji lub z wykonywaną operacją lotniczą; 5) gazach cieplarnianych - rozumie się przez to:
  11. a)gazy: - dwutlenek węgla (CO2), - metan (CH4), - podtlenek azotu (N2O), - fluorowęglowodory (HFCs), - perfluorowęglowodory (PFCs), - sześciofluorek siarki (SF6),
  12. b)inne niż wymienione w lit. a gazowe składniki atmosfery zarówno naturalne, jak i antropogeniczne, które pochłaniają i reemitują promieniowanie podczerwone; 6) grupie kapitałowej - rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330, z późn. zm.7)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 613, z 2014 r. poz. 768 i 1100 oraz z 2015 r. poz. 4, 978, 1045 i 1166.); 7) instalacji - rozumie się przez to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół takich urządzeń, w których są prowadzone jedno lub więcej działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy oraz wszelkie inne czynności posiadające bezpośredni techniczny związek ze wskazanymi działaniami prowadzonymi w danym miejscu, które powodują emisję lub mają wpływ na jej wielkość; 8) instalacji nowej - rozumie się przez to instalację:
  13. a)która po raz pierwszy uzyskała zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych po dniu 30 czerwca 2011 r. lub
  14. b)w której nastąpiło znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej po dniu 30 czerwca 2011 r.; 9) instalacji wytwarzającej energię elektryczną - rozumie się przez to instalację, która po dniu 31 grudnia 2004 r. wytwarzała energię elektryczną przeznaczoną do sprzedaży osobom trzecim, i w której nie prowadzi się innych rodzajów działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy niż spalanie paliw; 10) jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę poświadczonej redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. z 2013 r. poz. 1107, z 2014 r. poz. 1101 oraz z 2015 r. poz. 1223); 11) jednostce redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji; 12) okresie rozliczeniowym - rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy następujący po nim ośmioletni okres; 13) operacji lotniczej - rozumie się przez to lot statku powietrznego, który rozpoczyna się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 14) operatorze statku powietrznego - rozumie się przez to podmiot, który użytkuje statek powietrzny w czasie wykonywania operacji lotniczej lub właściciela statku powietrznego w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie został wskazany przez właściciela statku powietrznego, jeżeli:
  15. a)Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako administrujące państwo członkowskie w rozporządzeniu Komisji Europejskiej wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej „dyrektywą 2003/87/WE” lub
  16. b)posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego, o której mowa w art. 164 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, lub
  17. c)posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do wykonywania działalności gospodarczej przy użyciu statków powietrznych, o którym mowa w art. 160 ustawy określonej w lit. b, lub
  18. d)posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego przedsiębiorcą zagranicznym z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 192a ustawy określonej w lit. b, lub
  19. e)posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na wykonywanie przewozów lotniczych do lub z Rzeczypospolitej Polskiej wydane na podstawie art. 193 ustawy określonej w lit. b, lub
  20. f)jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy określonej w lit. b; 15) podinstalacji - rozumie się przez to oznaczoną część instalacji wraz z produktami i odpowiadającą im emisją albo oznaczoną część instalacji oraz odpowiadającą jej emisję albo poziom emisji; wyodrębnia się podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności dla produktów albo podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, albo podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie, albo podinstalację wytwarzającą emisje procesowe, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 21 ust. 5; 16) prowadzącym instalację - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, która posiada tytuł prawny do władania instalacją w celu jej eksploatacji; 17) rejestrze Unii - rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013”; 18) spalaniu - rozumie się przez to każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu wykorzystania uzyskanej w tym procesie energii cieplnej, elektrycznej lub mechanicznej, oraz wszelkie inne bezpośrednio z tym związane czynności, w tym przemywanie gazów odlotowych; 19) statku powietrznym - rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze; 20) tonokilometrze - rozumie się przez to 1 Mg ładunku handlowego, stanowiącego łączną masę towarów, przesyłek pocztowych i pasażerów, przewiezionego na odległość 1 km; 21) tytule prawnym - rozumie się przez to tytuł prawny, o którym mowa w art. 3 pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, z późn. zm.8)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1238, z 2014 r. poz. 40, 47, 457, 822, 1101, 1146, 1322 i 1662 oraz z 2015 r. poz. 122, 151, 277, 478, 774, 881, 933 i 1045.); 22) uprawnieniu do emisji - rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, dwutlenku węgla (CO2) utworzone w ramach systemu, które służy do rozliczenia wielkości emisji w ramach tego systemu, i którym można rozporządzać na zasadach określonych w ustawie; 23) weryfikatorze - rozumie się przez to:
  21. a)osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, o której mowa w art. 3 pkt 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie weryfikacji raportów na temat wielkości emisji gazów cieplarnianych i raportów dotyczących tonokilometrów oraz akredytacji weryfikatorów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 600/2012”,
  22. b)osobę fizyczną, która uzyskała akredytację w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a - która przeprowadza weryfikację zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a, lub zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7; 24) zakładzie - rozumie się przez to zakład, o którym mowa w art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 25) zezwoleniu - rozumie się przez to decyzję zezwalającą na emisję gazów cieplarnianych z instalacji i określającą obowiązki prowadzącego instalację w zakresie monitorowania. Art. 4. Minister właściwy do spraw środowiska: 1) jest organem właściwym do wykonywania zadań wynikających z:
  23. a)rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1031/2010”,
  24. b)rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012,
  25. c)rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012,
  26. d)rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 - chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej; 2) pełni funkcję punktu kontaktowego w rozumieniu art. 69 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012; 3) prowadzi koordynację, o której mowa w art. 10 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. Art. 5. 1. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwane dalej „organami Inspekcji”, wykonują zadania dotyczące kontroli przestrzegania przepisów w zakresie emisji objętych systemem i szacowania wielkości tych emisji z uwzględnieniem przepisów ustawy, z tym że: 1) wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest właściwy ze względu na:
  27. a)miejsce wprowadzania do środowiska gazów cieplarnianych objętych systemem określone w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją z instalacji,
  28. b)siedzibę lub miejsce zamieszkania operatora statku powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją z operacji lotniczych; 2) Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykonuje zadania związane z emisją z operacji lotniczych - w przypadku operatorów statków powietrznych niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Polskie Centrum Akredytacji działające na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2014 r. poz. 1645 i 1662 oraz z 2015 r. poz. 1223) jest krajową jednostką akredytującą, w rozumieniu art. 54 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012, i wykonuje zadania tej jednostki określone w tym rozporządzeniu. Art. 6. Minister właściwy do spraw środowiska w sprawach rozstrzyganych na podstawie ustawy jest organem wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.9)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 183 i 1195 oraz z 2015 r. poz. 211 i 702.), w stosunku do: 1) marszałka województwa; 2) starosty; 3) regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Art. 7. Systemem administruje Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, zwany dalej „Krajowym ośrodkiem”. Rozdział 2 Zarządzanie rachunkami w rejestrze Unii Art. 8. 1. Rejestr Unii działa na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 389/2013. 2. Krajowy ośrodek pełni obowiązki krajowego administratora w rozumieniu art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 i zarządza zbiorem rachunków w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Prowadzący instalację jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku posiadania operatora, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 4. Operator statku powietrznego jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku posiadania operatora statków powietrznych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 5. Krajowy ośrodek otwiera w rejestrze Unii rachunki, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 389/2013, i zarządza nimi na zasadach określonych w tym rozporządzeniu i ustawie. 6. Uprawnienia do emisji utrzymywane na krajowych rachunkach posiadania stanowią własność Skarbu Państwa. 7. Krajowy ośrodek wykonuje prawomocne orzeczenia sądów lub innych uprawnionych organów i ostateczne decyzje, których przedmiotem jest rozporządzanie uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej lub ograniczenie prawa posiadacza rachunku do rozporządzania tymi uprawnieniami. 8. Krajowy ośrodek informuje posiadacza rachunku o wykonaniu orzeczenia lub decyzji, o których mowa w ust. 7, oraz wskazuje organ, który je wydał. Art. 9. 1. Wniosek o otwarcie rachunku w rejestrze Unii odpowiada wymaganiom określonym w art. 15-20 oraz w art. 24 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 2. Wniosek o otwarcie osobistego rachunku posiadania lub rachunku obrotowego w rejestrze Unii może złożyć: 1) osoba fizyczna posiadająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.10)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699, 875, 978 i 1197.), 2) osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1142) - będąca podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik zgodnie z art. 96 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.11)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1342, 1448, 1529 i 1530, z 2013 r. poz. 35, 1027 i 1608, z 2014 r. poz. 312, 1171 i 1662 oraz z 2015 r. poz. 211, 605, 978 i 1223.) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Przynajmniej jedna osoba wskazana we wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii jako upoważniony przedstawiciel, o którym mowa w art. 23 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, jest obowiązana posiadać miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Do wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii, oprócz dokumentów i informacji określonych w załącznikach III-VIII do rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, dołącza się: 1) oświadczenie, że:
  29. a)nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, wobec osoby fizycznej - w przypadku gdy wniosek dotyczy osoby fizycznej,
  30. b)nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, wobec żadnej osoby fizycznej pełniącej funkcję członka zarządu lub innego organu zarządzającego wnioskodawcy, powołanej do pełnienia tej funkcji, zgodnie z postanowieniami umowy spółki, statutu lub innymi obowiązującymi jednostkę przepisami prawa - w przypadku gdy wniosek dotyczy osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną,
  31. c)nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 24 ust. 5 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, wobec osób fizycznych wyznaczonych jako upoważniony przedstawiciel lub dodatkowy upoważniony przedstawiciel, o których mowa w art. 24 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013; 2) dowód wniesienia opłaty za otwarcie rachunku. 5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.)”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 6. Wniosek o otwarcie i zamknięcie rachunku w rejestrze Unii składa się w postaci papierowej na formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka z zachowaniem wymagań, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 389/2013. 7. Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do wniosków o aktualizację danych dotyczących rachunku w rejestrze Unii. Art. 10. 1. Krajowy ośrodek informuje niezwłocznie, w postaci elektronicznej opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu albo w postaci papierowej, podmiot ubiegający się o otwarcie rachunku w rejestrze Unii albo posiadacza rachunku w tym rejestrze o: 1) odmowie dokonania czynności przez Krajowy ośrodek w zakresie otwierania rachunku, aktualizacji danych dotyczących rachunku, zamykania rachunku w rejestrze Unii oraz zatwierdzania upoważnionego przedstawiciela i dodatkowego upoważnionego przedstawiciela, o których mowa w art. 22 ust. 2, art. 24 ust. 5, art. 25 ust. 3 oraz art. 28 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013; 2) zawieszeniu dostępu upoważnionego przedstawiciela lub dodatkowego upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii lub do procesów, do których upoważniony przedstawiciel miałby w przeciwnym przypadku dostęp, o którym mowa w art. 34 ust. 1-4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 2. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera: 1) oznaczenie podmiotu ubiegającego się o dokonanie czynności w rejestrze Unii; 2) określenie rodzaju czynności, której dokonania odmówiono, ze wskazaniem jej podstawy prawnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013; 3) uzasadnienie odmowy dokonania czynności, o której mowa w ust. 1 pkt 1; 4) pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od odmowy dokonania czynności przez Krajowy ośrodek, zgodnie z art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 6 oraz art. 25 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 3. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera: 1) oznaczenie posiadacza rachunku w rejestrze Unii, którego dotyczy zawieszenie dostępu; 2) uzasadnienie zawieszenia dostępu; 3) pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od zawieszenia dostępu, o którym mowa w art. 34 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, zgodnie z art. 34 ust. 6 tego rozporządzenia. 4. Sprzeciw wraz z uzasadnieniem wnosi się za pośrednictwem Krajowego ośrodka do ministra właściwego do spraw środowiska, w terminie 30 dni od dnia doręczenia informacji. 5. Termin do wniesienia sprzeciwu podlega przywróceniu, jeżeli podmiot ubiegający się o otwarcie rachunku w rejestrze Unii albo posiadacz rachunku w tym rejestrze uprawdopodobni, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. 6. W przypadku gdy Krajowy ośrodek uzna sprzeciw w całości za uzasadniony, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, podejmuje czynność, której dokonania odmówił, albo przywraca dostęp upoważnionego przedstawiciela lub dodatkowego upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii lub do procesów z tego rachunku. 7. W przypadku gdy Krajowy ośrodek nie uzna sprzeciwu w całości za uzasadniony, w terminie określonym w ust. 6, przekazuje sprzeciw do ministra właściwego do spraw środowiska. 8. Minister właściwy do spraw środowiska w terminie 30 dni od dnia otrzymania sprzeciwu wydaje decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu w całości lub w części i nakazuje Krajowemu ośrodkowi dokonanie danej czynności albo przywrócenie dostępu albo wydaje decyzję o odmowie uwzględnienia sprzeciwu. 9. Kopię ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi. 10. Krajowy ośrodek wykonuje decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu w całości lub w części, w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania. Art. 11. 1. Krajowy ośrodek informuje Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwany dalej „Narodowym Funduszem”, o otwarciu oraz zamknięciu rachunku w rejestrze Unii w terminie 30 dni odpowiednio od dnia jego otwarcia albo zamknięcia. 2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera: 1) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu, któremu odpowiednio otwarto albo zamknięto rachunek w rejestrze Unii, oraz jego adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby; 2) numer rachunku w rejestrze Unii, który odpowiednio otwarto albo zamknięto; 3) dzień odpowiednio otwarcia albo zamknięcia rachunku w rejestrze Unii. Art. 12. 1. Krajowy ośrodek określa w regulaminie szczegółowe warunki techniczne otwierania rachunków w rejestrze Unii, zarządzania nimi oraz ich zamykania. 2. Regulamin, o którym mowa w ust. 1, jest udostępniany na stronie internetowej Krajowego ośrodka. Art. 13. 1. Za otwarcie rachunku w rejestrze Unii wnosi się opłatę w wysokości 2000 zł. 2. Posiadacz rachunku w rejestrze Unii wnosi, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, opłatę roczną w wysokości 500 zł, wskazując w tytule przelewu bankowego numer rachunku w rejestrze Unii, którego dotyczy wnoszona opłata. 3. Nie wnosi się opłaty za otwarcie rachunku i opłaty rocznej w przypadku krajowego rachunku posiadania. 4. Opłatę za otwarcie rachunku i opłatę roczną wnosi się na rachunek bankowy Narodowego Funduszu. Opłaty stanowią przychód Narodowego Funduszu. 5. Opłaty rocznej nie wnosi się za rok, w którym wniesiono opłatę za otwarcie rachunku. Art. 14. 1. Narodowy Fundusz przekazuje Krajowemu ośrodkowi, w terminie do dnia 14 kwietnia każdego roku, informację o wniesieniu opłaty rocznej zawierającą następujące dane: 1) imię i nazwisko albo nazwę posiadacza rachunku oraz jego adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby; 2) numer rachunku w rejestrze Unii; 3) wysokość wniesionej opłaty; 4) datę wpływu opłaty na rachunek bankowy Narodowego Funduszu. 2. W przypadku niewniesienia opłaty rocznej stosuje się przepis art. 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Przywrócenie dostępu do rachunku w rejestrze Unii następuje niezwłocznie po przekazaniu Krajowemu ośrodkowi dowodu wniesienia tej opłaty. Rozdział 3 Rozporządzanie uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach w rejestrze Unii i przenoszenie tych uprawnień Art. 15. 1. Uprawnieniami do emisji można swobodnie rozporządzać, chyba że przepisy ustawy lub przepisy Unii Europejskiej dotyczące handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych stanowią inaczej. 2. Czynności rozporządzające uprawnieniami do emisji mogą być dokonywane między osobami fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi niebędącymi osobami prawnymi, które posiadają rachunek w rejestrze Unii. Art. 16. 1. Uprawnienia do emisji są ważne w okresie rozliczeniowym, na który zostały przydzielone. 2. Uprawnienia do emisji niewykorzystane w danym roku okresu rozliczeniowego zachowują ważność w kolejnych latach tego okresu. 3. Uprawnienia do emisji znajdujące się na rachunku w rejestrze Unii, z wyłączeniem krajowego rachunku posiadania, niewykorzystane w danym okresie rozliczeniowym są zastępowane równoważną liczbą uprawnień do emisji ważnych w kolejnym okresie rozliczeniowym. Rozdział 4 Ogólne zasady przydzielania instalacjom uprawnień do emisji Art. 17. 1. Uprawnienia do emisji przydzielane instalacjom na podstawie przepisów rozdziałów 5, 6, 10 i 11 są uprawnieniami do emisji ogólnych w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 2. Uprawnienia do emisji są przydzielane instalacjom na poszczególne lata okresu rozliczeniowego na zasadach określonych w ustawie. 3. Wykaz instalacji i liczba uprawnień do emisji przydzielonych na dany rok dla każdej z tych instalacji są ustalane w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 i art. 29 ust. 1 oraz stosownie do informacji, o których mowa w art. 26 ust. 4, art. 41 ust. 2, art. 70 ust. 12, art. 71 ust. 11 i art. 73 ust. 10. 4. O ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii nie wcześniej niż od dnia 1 lutego i nie później niż do dnia 28 lutego każdego roku. Uprawnienia do emisji wydaje się w liczbie, jaka została przydzielona instalacji na dany rok na podstawie: 1) przepisów wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 73 ust. 10, oraz 2) przepisów wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 41 ust. 2. 5. Krajowy ośrodek przekazuje marszałkowi województwa informację o liczbie uprawnień do emisji wydanych na rachunek posiadania operatora albo na rachunek posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii w terminie 14 dni od dnia ich wydania. 6. Informacja, o której mowa w ust. 5, zawiera: 1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego; 2) w przypadku instalacji - jej oznaczenie; 3) liczbę wydanych uprawnień do emisji ze wskazaniem roku, na który zostały wydane; 4) datę wydania uprawnień do emisji. Art. 18. 1. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w liczbie większej niż ustalona w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 73 ust. 10, zwane dalej „nadmiarowo wydanymi uprawnieniami do emisji”, podlegają zwrotowi. 2. Krajowy ośrodek występuje z wnioskiem o zwrot nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji do prowadzącego instalację. Prowadzący instalację zwraca nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. 3. Jeżeli prowadzący instalację nie zwróci nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji w terminie, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o prowadzącym instalację, który nie dopełnił obowiązku zwrotu. 4. Informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera: 1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację, jego adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby; 2) liczbę nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji. 5. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, określając kwotę podlegającą zwrotowi oraz termin jej uiszczenia. 6. Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową cenę uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania decyzji, w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji. Art. 19. 1. Do kwoty, o której mowa w art. 18 ust. 5, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.12)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699, 978 i 1197). 2. Kwota, o której mowa w art. 18 ust. 5, podlega egzekucji administracyjnej w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm.13)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 87, 211, 218, 396, 539, 774 i 978.). 3. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w art. 18 ust. 5, stanowią dochód budżetu państwa. Rozdział 5 Przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej Art. 20. 1. Uprawnienia do emisji dla instalacji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej są przydzielane na podstawie wniosku o przydział uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest składany do Krajowego ośrodka na formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka w postaci papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych. Art. 21. 1. Wniosek, o którym mowa w art. 20 ust. 1, zawiera informacje o instalacji, w szczególności dotyczące: 1) przynależności instalacji do sektora lub podsektora narażonego na znaczące ryzyko ucieczki emisji, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 10a ust. 13 dyrektywy 2003/87/WE; 2) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji; 3) początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej dla każdej podinstalacji; 4) historycznego poziomu działalności w instalacji; 5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji. 2. Początkowa zainstalowana zdolność produkcyjna, o której mowa w ust. 1 pkt 3, oznacza średnią z dwóch największych miesięcznych wielkości produkcji w podinstalacji w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. albo w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. - jeżeli instalacja w pierwszym okresie nie działała albo działała krócej niż dwa miesiące, przyjmując, że podinstalacja działała przy tym obciążeniu 720 godzin na miesiąc przez 12 miesięcy w roku. 3. Historyczny poziom działalności w instalacji, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, określa się dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. albo dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., jeżeli poziom działalności w drugim okresie odniesienia jest wyższy. 4. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji dla instalacji stanowi sumę wszystkich wstępnych rocznych liczb uprawnień do emisji dla podinstalacji obliczonych zgodnie z art. 22 ust. 2. 5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia: 1) wymagania dotyczące wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i art. 68 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 71 ust. 3 pkt 1, 2) zakres i sposób gromadzenia danych do określania początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w ust. 1 pkt 3, art. 68 ust. 2 pkt 2, i zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 71 ust. 3 pkt 2, w instalacji i podinstalacji w celu określenia okresów odniesienia będących podstawą do wyliczania przydziału uprawnień do emisji, 3) sposób określania historycznego poziomu działalności, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, oraz poziomów działalności, o których mowa wart. 68 ust. 2 pkt 3 i art. 71 ust. 3 pkt 3, 4) sposób obliczania wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji - biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitych wymagań dotyczących gromadzenia i weryfikacji danych wykorzystywanych na potrzeby przydziału uprawnień do emisji. 6. Informacje o instalacji, o których mowa w ust. 1, podlegają weryfikacji przez weryfikatora w zakresie poprawności, wiarygodności oraz dokładności, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Z przeprowadzonej weryfikacji sporządza się protokół. 7. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie weryfikacji informacji przekazanych przez prowadzącego instalację, mając na uwadze konieczność zagwarantowania, że przydział uprawnień do emisji następuje na podstawie rzetelnych i wiarygodnych danych. 8. Koszty weryfikacji informacji o instalacji ponosi prowadzący instalację. 9. Prowadzący instalację składa wniosek, o którym mowa w art. 20 ust. 1, nie później niż na 17 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia. 10. Do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 1, dołącza się: 1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych we wniosku; 2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji informacji o instalacji, o których mowa w ust. 1; 3) opis i schemat strukturalny instalacji z podziałem na podinstalacje. 11. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów, o których mowa w ust. 1-3, 10, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5 oraz wymogu określonego w art. 20 ust. 2, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Do wniosku składanego w postaci elektronicznej dołącza się elektroniczne kopie dokumentów. Art. 22. 1. Krajowy ośrodek sprawdza zweryfikowane informacje o instalacji, o których mowa w art. 21 ust. 6, w zakresie kompletności danych oraz zgodności i poprawności przeprowadzonych obliczeń zgodnie z przepisami ustawy iprzepisami Unii Europejskiej dotyczącymi przydziału uprawnień do emisji. 2. Na podstawie zweryfikowanych informacji o instalacji, o których mowa w art. 21 ust. 6, oraz po dokonaniu sprawdzenia, oblicza się dla każdego roku okresu rozliczeniowego dla każdej instalacji, z podziałem na podinstalacje, wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5 pkt 4. Art. 23. 1. Krajowy ośrodek przygotowuje wykaz instalacji wraz z obliczoną wstępną całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji, zgodnie z art. 21 ust. 4. 2. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wykaz, o którym mowa w ust. 1. 3. Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w opracowywaniu wykazu, o którym mowa w ust. 1, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.14)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1238, z 2014 r. poz. 587, 822, 850, 1101 i 1133 oraz z 2015 r. poz. 200, 277, 774, 1045, 1211 i 1223.). 4. Minister właściwy do spraw środowiska przedstawia wykaz, o którym mowa w ust. 1, do akceptacji Radzie Ministrów. 5. Jeżeli Rada Ministrów zaakceptuje wykaz, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje go Komisji Europejskiej. Art. 24. 1. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu w części, minister właściwy do spraw środowiska, kierując się koniecznością realizacji obowiązku wykonania decyzji Komisji dotyczącej wykazu, sporządza poprawiony w zakresie wskazanym w decyzji Komisji wykaz. Do opracowania poprawionego wykazu przepisy art. 21-23 stosuje się odpowiednio. 2. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu w całości, minister właściwy do spraw środowiska sporządza nowy wykaz. Do opracowania nowego wykazu stosuje się przepisy art. 21-23. Art. 25. 1. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wykaz, o którym mowa w art. 23 ust. 5 albo w art. 24 ust. 1 albo 2, Krajowy ośrodek oblicza całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji, która ma być przydzielona instalacji znajdującej się w wykazie. 2. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 1, stanowi iloczyn wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji określonej dla instalacji w wykazie, o którym mowa w ust. 1, i międzysektorowego współczynnika korygującego określonego w decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2013/448/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 27). 3. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 1, w przypadku instalacji wytwarzającej energię elektryczną, której przydziela się uprawnienia do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej, stanowi wstępną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji określoną dla instalacji w wykazie, o którym mowa w ust. 1, dostosowaną na każdy rok okresu rozliczeniowego za pomocą współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 10 ust. 9 akapit drugi decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz. Urz. UE L 130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „decyzją Komisji nr 2011/278/UE”. 4. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz instalacji wraz z całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji przydzieloną każdej z tych instalacji na okres rozliczeniowy, obliczoną zgodnie z ust. 2 i 3, kierując się stanowiskiem Komisji Europejskiej, a także powszechnym charakterem tego wykazu. Art. 26. 1. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji przydzielona dla danej instalacji w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 podlega dostosowaniu do zmian w wykazie sektorów lub podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 10a ust. 13 dyrektywy 2003/87/WE. 2. Prowadzący instalację w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie przepisów wprowadzających zmiany w wykazie sektorów lub podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji przedkłada do Krajowego ośrodka informację o instalacji, o której mowa w art. 21 ust. 1. 3. Przepisy art. 21-24 oraz art. 25 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. 4. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji dostosowaną do zmian w wykazie sektorów lub podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji. Rozdział 6 Przydział uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym 2013-2020 dla instalacji wytwarzających energię elektryczną Art. 27. 1. W okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. instalacjom wytwarzającym energię elektryczną, które były eksploatowane najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., lub instalacjom wytwarzającym energię elektryczną, w przypadku których proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w tym dniu, mogą być przydzielone uprawnienia do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale. 2. Za dzień faktycznego rozpoczęcia procesu inwestycyjnego uznaje się dzień, w którym zostały podjęte prace przygotowawcze związane z tym procesem. 3. Uprawnienia do emisji przydzielone instalacji wytwarzającej energię elektryczną, w przypadku której proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., mogą zostać wydane tej instalacji od roku, w którym rozpoczęto eksploatację tej instalacji. 4. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, w przypadku której proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska i Krajowemu ośrodkowi informację o oddaniu instalacji do użytkowania, w terminie 14 dni od dnia oddania tej instalacji do użytkowania. Art. 28. 1. Wartość uprawnień do emisji wydanych instalacjom wytwarzającym energię elektryczną na zasadach określonych w niniejszym rozdziale stanowi wartość pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwanej dalej „pomocą publiczną”. 2. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, któremu wydano uprawnienia do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale, jest beneficjentem pomocy publicznej. Art. 29. 1. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną, o których mowa w art. 27 ust. 1, wraz z liczbą uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia danej instalacji na każdy rok okresu rozliczeniowego 2013-2020, kierując się decyzją Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2012 r. C
(2012)4609 final. dotyczącą wniosku zgłoszonego przez Polskę na podstawie art. 10c ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na modernizację wytwarzania energii elektrycznej oraz decyzją Komisji Europejskiej z dnia 22 stycznia 2014 r. C
(2013)6648 final. - Odstępstwo na podstawie art. 10c dyrektywy 2003/87/WE w sprawie handlu emisjami - bezpłatne uprawnienia dla wytwórców energii elektrycznej, w których Komisja Europejska zaakceptowała złożony przez Rzeczpospolitą Polską wniosek dotyczący przydziału uprawnień do emisji instalacjom wytwarzającym energię elektryczną w okresie rozliczeniowym 2013-2020, a także powszechnym charakterem tego wykazu. 2. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera listę instalacji wytwarzających energię elektryczną, które kwalifikują się do przydziału uprawnień do emisji, wraz z liczbą uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia danej instalacji na każdy rok okresu rozliczeniowego 2013-2020, ustaloną przez ministra właściwego do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, zgodnie z decyzją Komisji nr K
(2011)1983 z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie metodologii przejściowego przydziału instalacjom wytwarzającym energię elektryczną bezpłatnych uprawnień do emisji na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE oraz z uwzględnieniem wytycznych zawartych w Komunikacie Komisji - Wytyczne w zakresie nieobowiązkowego stosowania art. 10c dyrektywy 2003/87/WE (2011/C 99/03) (Dz. Urz. UE C 99 z 31.03.2011, str. 9), zwanym dalej „Komunikatem Komisji nr 2011/C 99/03”, na podstawie: 1) zweryfikowanych emisji w latach 2005-2007 lub 2) wskaźnika wydajności ex ante. Art. 30. 1. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” krajowy plan inwestycyjny sporządzony przez ministra właściwego do spraw gospodarki na podstawie informacji przekazanych przez podmioty realizujące zadania inwestycyjne z uwzględnieniem potrzeby modernizacji i poprawy infrastruktury, wspierania czystych technologii, a także dywersyfikacji struktury energetycznej i źródeł dostaw, zatwierdzony przez Komisję Europejską w decyzjach, o których mowa w art. 29 ust. 1, niezwłocznie po jego zatwierdzeniu przez Komisję Europejską, uwzględniając poufność informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późn. zm.15)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 162, poz. 1693 i Nr 172, poz. 1804, z 2005 r. Nr 10, poz. 68, z 2007 r. Nr 171, poz. 1206 oraz z 2009 r. Nr 201, poz. 1540.). 2. Krajowy plan inwestycyjny, o którym mowa w ust. 1, zawiera wykaz zadań inwestycyjnych, z określeniem dla każdego zadania inwestycyjnego w szczególności: 1) podmiotów podejmujących poszczególne zadania inwestycyjne; 2) okresu realizacji poszczególnych zadań inwestycyjnych oraz przewidywanych terminów zakończenia realizacji tych zadań inwestycyjnych; 3) kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia w poszczególnych latach; 4) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia na dostosowanie instalacji do przepisów w zakresie emisji przemysłowych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł, stanowiących pomoc publiczną; 5) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia na dostosowanie do przepisów w zakresie odnawialnych źródeł energii, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną; 6) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do sfinansowania ze środków krajowych i Unii Europejskiej, które stanowią pomoc publiczną. Art. 31. 1. Podmiotem realizującym zadanie inwestycyjne może być prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, grupa kapitałowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, lub operator systemu dystrybucyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm.16)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 984 i 1238, z 2014 r. poz. 457, 490, 900, 942, 1101 i 1662 oraz z 2015 r. poz. 151, 478 i 942.), lub spółka celowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, operator systemu przesyłowego gazowego albo systemu przesyłowego elektroenergetycznego w rozumieniu tej ustawy. 2. W przypadku zadania inwestycyjnego realizowanego przez grupę kapitałową wyznacza się podmiot odpowiedzialny za realizację obowiązków sprawozdawczych wynikających z ustawy. 3. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym, który w związku z realizacją tego zadania ponosi koszty inwestycyjne w celu ich zbilansowania z wartością uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia instalacji wytwarzającej energię elektryczną, podlega obowiązkom wynikającym z przepisów ustawy. Art. 32. 1. Zadania inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym są realizowane zgodnie z zatwierdzonymi wskaźnikami zgodności. 2. Przez wskaźniki zgodności rozumie się parametry służące wykazaniu, że zadanie inwestycyjne jest realizowane zgodnie z zasadami określonymi w Komunikacie Komisji nr 2011/C 99/03. 3. Wskaźniki zgodności określa załącznik nr 2 do ustawy. 4. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym składa do ministra właściwego do spraw środowiska, nie później niż w terminie 3 miesięcy przed dniem rozpoczęcia realizacji zadania inwestycyjnego, wniosek o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego zadania inwestycyjnego wskaźnika lub wskaźników zgodności. 5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera w szczególności: 1) charakterystykę zadania inwestycyjnego; 2) proponowany wskaźnik lub wskaźniki zgodności oraz ich wartość:
  1. a)przed rozpoczęciem realizacji zadania,
  2. b)po zakończeniu realizacji zadania. 6. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi wniosek, o którym mowa w ust. 4, w celu wydania opinii na temat prawidłowości doboru wskaźnika lub wskaźników zgodności proponowanych w tym wniosku. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Przy zasięganiu opinii przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. 7. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, sporządza się w postaci papierowej albo elektronicznej opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, na formularzu według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 1. 8. Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze decyzji: 1) zatwierdza proponowany we wniosku wskaźnik lub wskaźniki zgodności dla danego zadania inwestycyjnego lub 2) odmawia zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników zgodności - w przypadku gdy wskaźnik lub wskaźniki zgodności nie zostały dobrane prawidłowo dla realizacji danego zadania inwestycyjnego. 9. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, w terminie 3 miesięcy od dnia sporządzenia tego poświadczenia, chyba że poświadczenie to sporządza minister właściwy do spraw środowiska. 10. Poświadczenie osiągnięcia każdego z zatwierdzonych wskaźników zgodności sporządza: 1) minister właściwy do spraw środowiska w zakresie:
  3. a)sieci przesyłowych i dystrybucyjnych elektroenergetycznych,
  4. b)sieci przesyłowych gazowych,
  5. c)sieci ciepłowniczych - w formie zaświadczenia; 2) weryfikator w zakresie emisyjności lub redukcji emisyjności produktu oraz w zakresie zastosowanego paliwa - w formie opinii. 11. Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności sporządza się niezwłocznie po zakończeniu realizacji zadania inwestycyjnego. 12. Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności w zakresie emisyjności lub redukcji emisyjności produktu oraz w zakresie zastosowanego paliwa sporządza się uwzględniając dane z 12 miesięcy licząc od dnia zakończenia realizacji zadania inwestycyjnego, niezwłocznie po upływie tego okresu. 13. Koszty sporządzenia poświadczenia osiągnięcia każdego z zatwierdzonych wskaźników zgodności ponosi podmiot realizujący zadanie inwestycyjne. Art. 33. 1. Realizacja zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym, stanowiących roboty budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.17)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 40, 768, 822, 1133 i 1200 oraz z 2015 r. poz. 151, 200, 443, 528, 774 i 1165.) podlega kontroli przez organy nadzoru budowlanego. 2. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne składa wniosek o przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, nie rzadziej niż raz w okresie sprawozdawczym. 3. Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje sprawdzenie zgodności wykonywanych robót budowlanych z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i jest prowadzona na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Art. 34. 1. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym, w terminie do dnia 30 września każdego roku, przedkłada Krajowemu ośrodkowi sprawozdanie rzeczowo-finansowe z realizacji zadania inwestycyjnego za okres sprawozdawczy, zwane dalej „sprawozdaniem rzeczowo-finansowym”, wraz z opinią biegłego rewidenta, o której mowa w art. 36 ust. 2. 2. Sprawozdania rzeczowo-finansowego nie składa się, jeżeli w okresie sprawozdawczym nie poniesiono żadnych kosztów inwestycyjnych. W takim przypadku podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada Krajowemu ośrodkowi odpowiednią informację w terminie, o którym mowa w ust. 1. Informacja zawiera również szczegółowe dane o wykorzystaniu nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3. Informację składa się na formularzu według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 4. 3. Jeżeli przyczyną nieponiesienia kosztów inwestycyjnych jest wstrzymanie realizacji zadania inwestycyjnego, podmiot realizujący to zadanie informuje ministra właściwego do spraw środowiska o przyczynach wstrzymania oraz planowanym terminie wznowienia realizacji zadania inwestycyjnego w terminie, o którym mowa w ust. 1. 4. Jeżeli w okresie sprawozdawczym podmiot realizujący zadanie inwestycyjne nie poniósł żadnych kosztów inwestycyjnych i nie wykorzystano nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3, wydanie uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia na kolejny rok okresu rozliczeniowego zawiesza się, nie dłużej jednak niż na 4 lata okresu rozliczeniowego. 5. Niezłożenie sprawozdania rzeczowo-finansowego za pięć kolejnych okresów sprawozdawczych jest równoznaczne z zaprzestaniem realizacji zadania inwestycyjnego. Równowartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją zadania inwestycyjnego podlega zwrotowi. 6. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości uprawnień do emisji określając kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu. 7. Uprawnienia, których wydanie uległo zawieszeniu, podlegają wydaniu, jeżeli podmiot realizujący zadanie inwestycyjne złoży sprawozdanie rzeczowo-finansowe wykazujące poniesienie kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji, określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1. 8. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, przepisy art. 39 ust. 3-7 stosuje się odpowiednio. 9. Krajowy ośrodek sprawdza czy zweryfikowane sprawozdanie rzeczowo-finansowe, o którym mowa w ust. 1, nie zawiera braków lub uchybień. W przypadku stwierdzenia braków lub uchybień Krajowy ośrodek wyznacza termin na ich usunięcie. 10. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska w terminie do dnia 30 listopada każdego roku: 1) sprawdzone zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe; 2) listę podmiotów, które realizują zadania inwestycyjne, i które w terminie nie przedłożyły zweryfikowanego sprawozdania rzeczowo-finansowego; 3) listę podmiotów, które złożyły zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe i wobec których nie minął termin na usunięcie braków lub uchybień, o których mowa w ust. 9. 11. Krajowy ośrodek, niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w ust. 9, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe zawierające braki lub uchybienia, których nie usunięto w terminie, o którym mowa w ust. 9. 12. Jeżeli braki lub uchybienia w zweryfikowanym sprawozdaniu rzeczowo-finansowym nie zostały usunięte w terminie, o którym mowa w ust. 9, minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o odmowie wydania uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia instalacji w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1, na dany rok okresu rozliczeniowego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 13. Jeżeli podmiot, o którym mowa w ust. 1, wykaże, że nieusunięcie braków lub uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 9, nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot ten nie mógł zapobiec, i jednocześnie usunie te braki lub uchybienia, minister właściwy do spraw środowiska umarza postępowanie, o którym mowa w ust. 12. 14. Okresem sprawozdawczym jest okres rozpoczynający się z dniem 1 lipca i kończący się dnia 30 czerwca następnego roku. 15. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe sporządza się w postaci papierowej i w postaci elektronicznej umożliwiającej elektroniczne przetwarzanie zawartych w nim danych na formularzu według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 2. 16. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe zawiera w szczególności: 1) charakterystykę zadania inwestycyjnego z podaniem zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, o których mowa w art. 32 ust. 8; 2) harmonogram rzeczowo-finansowy realizacji zadania inwestycyjnego; 3) zestawienie planowanych źródeł finansowania zadania inwestycyjnego, w tym źródeł finansowania ze środków krajowych i Unii Europejskiej, stanowiących pomoc publiczną; 4) zestawienie rzeczowych elementów zadania inwestycyjnego zrealizowanych w okresie sprawozdawczym; 5) zestawienie poniesionych kosztów inwestycyjnych netto, tj. kosztów pomniejszonych o wartość podatku od towarów i usług, przed potrąceniem innych podatków i opłat, z wyszczególnieniem kosztów:
  6. a)związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów dotyczących emisji przemysłowych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną,
  7. b)związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów dotyczących promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną,
  8. c)sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną; 6) informacje o wykorzystaniu nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3; 7) zestawienie protokołów z kontroli realizacji zadania inwestycyjnego przeprowadzonych przez organy nadzoru budowlanego w okresie sprawozdawczym, z uwzględnieniem uwag i zastrzeżeń organów przeprowadzających kontrolę oraz sposobu realizacji zaleceń pokontrolnych; 8) wartość kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację zadania inwestycyjnego kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji; 9) wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną, którym zostaną wydane uprawnienia do emisji w związku z poniesieniem kosztów inwestycyjnych na realizację danego zadania, wraz z liczbą uprawień do emisji dla poszczególnych instalacji. 17. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przechowuje dokumentację związaną z realizacją tego zadania przez okres 10 lat od dnia wydania uprawnień do emisji na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii oraz udostępnia tę dokumentację na wezwanie ministra właściwego do spraw środowiska. 18. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dokonuje aktualizacji harmonogramu rzeczowo-finansowego, w przypadku zmian w realizacji tego zadania, które będą miały wpływ na termin zakończenia jego realizacji. Art. 35. 1. Koszty inwestycyjne poniesione na realizację zadań inwestycyjnych związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów dotyczących promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną, mogą zostać wykorzystane do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji po przekroczeniu przez Rzeczpospolitą Polską 15% krajowego celu ogólnego w zakresie udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto. Udział energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto ustala się na podstawie wyników badań statystycznych statystyki publicznej gromadzonych zgodnie z przepisami wydawanymi na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 591, z późn. zm.18)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 2, z 2014 r. poz. 1161 i 1662 oraz z 2015 r. poz. 855.). 2. Koszty inwestycyjne wyraża się w złotych w cenach z 2010 r. z uwzględnieniem wskaźników cen nakładów inwestycyjnych ustalanych na koniec roku poprzedzającego koniec okresu sprawozdawczego na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego na podstawie art. 15 ust. 5b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851, z późn. zm.19)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 915, 1138, 1146, 1215, 1328, 1457, 1563 i 1662 oraz z 2015 r. poz. 73, 211, 933, 978, 1166 i 1197.). 3. Koszty inwestycyjne ponoszone w walutach obcych podlegają przeliczeniu na złote zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Art. 36. 1. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe jest weryfikowane przez biegłego rewidenta, o którym mowa w ustawie z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1011). 2. Biegły rewident w ramach weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego sporządza opinię, w której poświadcza wysokość poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji, z uwzględnieniem realizacji rzeczowych elementów zadania inwestycyjnego. 3. Kosztami inwestycyjnymi kwalifikowanymi do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji są koszty inwestycyjne netto poniesione na realizację zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym pomniejszone o wartość kosztów finansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną, a także o wartość finansowanych z innych źródeł kosztów poniesionych w związku ze spełnianiem obowiązków wynikających z przepisów dotyczących emisji przemysłowych oraz przepisów dotyczących promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1. Przez koszty inwestycyjne netto należy rozumieć koszty pomniejszone o wartość podatku od towarów i usług, ale przed potrąceniem innych podatków i opłat. 4. Opinia biegłego rewidenta sporządzona w języku polskim jest składana wraz z tłumaczeniem tej opinii przez tłumacza przysięgłego na język angielski. Opinię biegłego rewidenta sporządza się na formularzu według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 3. 5. Koszty weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego oraz koszty tłumaczenia opinii biegłego rewidenta przez tłumacza przysięgłego ponosi podmiot realizujący zadanie inwestycyjne. 6. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór: 1) formularza wniosku o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego zadania inwestycyjnego wskaźnika lub wskaźników zgodności, o których mowa w art. 32 ust. 4, 2) formularza sprawozdania rzeczowo-finansowego, 3) formularza opinii biegłego rewidenta, o której mowa w ust. 2, 4) formularza informacji, o której mowa w art. 34 ust. 2 - z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia jednolitego standardu przekazywanych informacji, specyfiki zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym oraz potrzeby prawidłowego monitorowania ich realizacji, a także potrzeby zapewnienia zgodności pomocy publicznej z warunkami jej dopuszczalności. Art. 37. 1. Zadania inwestycyjne realizowane przez operatora systemu przesyłowego gazowego albo systemu przesyłowego elektroenergetycznego mogą być współfinansowane przez prowadzącego instalację wytwarzającą energię elektryczną lub grupę kapitałową, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną. 2. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub grupa kapitałowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, za współfinansowanie, o którym mowa w ust. 1, uzyskuje uprawnienia do emisji wydane w związku z rozliczeniem kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację zadania inwestycyjnego. 3. Operator systemu przesyłowego ogłasza na swojej stronie internetowej ogólne warunki współfinansowania zadania inwestycyjnego oraz zamieszcza wzór umowy na współfinansowanie tego zadania. 4. Ogólne warunki współfinansowania zadania inwestycyjnego określają w szczególności przedmiot zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym wraz z harmonogramem realizacji tego zadania. Art. 38. 1. Uprawnienia do emisji są wydawane instalacjom wytwarzającym energię elektryczną w liczbie stanowiącej równowartość poświadczonej w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokości poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji, jednak nie większej niż liczba uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia tej instalacji na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1. 2. Wartość uprawnień do emisji, które mają być wydane na dany rok, ustala się na podstawie jednostkowej ceny uprawnienia do emisji określonej w Komunikacie Komisji nr 2011/C 99/03 według kursu euro, który wyniósł 4 zł. 3. W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokość poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji jest wyższa niż wartość uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia instalacji na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1, nadwyżka kosztów inwestycyjnych może zostać wykorzystana do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji w następnych latach okresu rozliczeniowego, jednak nie później niż do dnia 28 lutego 2020 r. 4. W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokość poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji jest niższa niż wartość uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia instalacji na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1, uprawnienia do emisji, w liczbie która stanowi różnicę między liczbą uprawnień do emisji planowaną do przydzielenia na dany rok a liczbą uprawnień do emisji wydanych w tym roku instalacji, przenosi się na następne lata, nie dłużej jednak niż na 4 lata i nie później niż do dnia 28 lutego 2020 r. 5. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne jest obowiązany poinformować, w postaci elektronicznej opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu albo w postaci papierowej, ministra właściwego do spraw środowiska o terminie zaprzestania realizacji tego zadania, nie później niż po upływie 21 dni od dnia zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego. 6. W przypadku zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego beneficjent pomocy publicznej zwraca równowartość uprawnień do emisji wydanych w związku z realizacją tego zadania do dnia zaprzestania jego realizacji na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw środowiska w sprawie zwrotu równowartości uprawnień do emisji i określającej kwotę podlegającą zwrotowi. 7. Do obowiązku zwrotu równowartości uprawnień do emisji przepisy art. 39 ust. 4-7 stosuje się odpowiednio. Art. 39. 1. Łączna wartość pomocy publicznej udzielonej w formie uprawnień do emisji na realizację danego zadania inwestycyjnego wraz z inną pomocą publiczną i pomocą de minimis nie może przekroczyć 100% wartości kosztów kwalifikowanych. 2. Równowartość wydanych uprawnień do emisji, których wartość powoduje przekroczenie intensywności pomocy, o której mowa w ust. 1, podlega zwrotowi na zasadach określonych w ust. 4-7. 3. Po stwierdzeniu zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego na podstawie informacji, o której mowa w art. 38 ust. 5, minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości uprawnień do emisji, określając kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu. 4. Kwota podlegająca zwrotowi stanowi równowartość uprawnień do emisji podlegających zwrotowi obliczoną przy uwzględnieniu jednostkowej ceny uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania uprawnień do emisji na rachunek prowadzącego instalację, powiększoną o odsetki obliczone z zastosowaniem stopy zwrotu pomocy określonej zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 4, str. 3) w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji. 5. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa. 6. Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. 7. Kwota, o której mowa w ust. 4, podlega egzekucji administracyjnej w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Art. 40. 1. W przypadku gdy podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym nie osiągnął zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności określonych w decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 8, beneficjent pomocy publicznej zwraca równowartość uprawnień do emisji wydanych w związku z realizacją tego zadania na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw środowiska w sprawie zwrotu równowartości uprawnień do emisji określającej kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu. 2. Do obowiązku zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 39 ust. 4-7. Art. 41. 1. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej w celu akceptacji wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną wraz z liczbą uprawnień do emisji, które są planowane do wydania tym instalacjom w danym roku okresu rozliczeniowego. 2. Minister właściwy do spraw środowiska, po zaakceptowaniu przez Komisję Europejską wykazu, o którym mowa w ust. 1, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację o liczbie uprawnień do emisji, które w danym roku okresu rozliczeniowego zostaną wydane instalacjom wytwarzającym energię elektryczną. 3. Uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w liczbie określonej w informacji, o której mowa w ust. 2. Art. 42. 1. Krajowy ośrodek sporządza corocznie raport z realizacji zadań inwestycyjnych na podstawie danych i informacji zawartych w sprawozdaniach rzeczowo-finansowych i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw środowiska w terminie do dnia 30 listopada każdego roku. 2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki zatwierdza raport z realizacji zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym. 3. Minister właściwy do spraw środowiska przedkłada raport, o którym mowa w ust. 2, Komisji Europejskiej. 4. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza raport, o którym mowa w ust. 2, uwzględniając poufność informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra. Art. 43. Krajowy ośrodek przekazuje sprawozdania albo informacje, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, z późn. zm.20)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 93, poz. 585, z 2010 r. Nr 18, poz. 99 oraz z 2011 r. Nr 233, poz. 1381.) na zasadach i w trybie przepisów wydanych na podstawie art. 32 ust. 11 i art. 35 pkt 1 tej ustawy. Art. 44. Minister właściwy do spraw środowiska może przedłożyć Komisji Europejskiej na 2 lata przed zakończeniem okresu rozliczeniowego wniosek o wydłużenie okresu, w którym mogą być przydzielone uprawnienia do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale. Rozdział 7 Przydział uprawnień do emisji operatorom statków powietrznych Art. 45. Uprawnienia do emisji przydzielane operatorom statków powietrznych na podstawie przepisów niniejszego rozdziału są uprawnieniami do emisji lotniczych, o których mowa w art. 3 pkt 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Art. 46. 1. Operator statku powietrznego składa do ministra właściwego do spraw środowiska wniosek o przydział uprawnień do emisji, nie później niż na 21 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia. 2. Wniosek o przydział uprawnień do emisji podlega opłacie rejestracyjnej w wysokości 500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska i stanowi dochód budżetu państwa. 3. Wniosek o przydział uprawnień do emisji zawiera: 1) nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jego adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby; 2) oznaczenie okresu rozliczeniowego, którego dotyczy wniosek. 4. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji dołącza się: 1) dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej; 2) raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o którym mowa w art. 67 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu. 5. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w ust. 3 i 4, minister właściwy do spraw środowiska wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 6. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje wnioski o przydział uprawnień do emisji do Komisji Europejskiej, nie później niż na 18 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. 7. Minister właściwy do spraw środowiska, zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej wydaną na podstawie art. 3e ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza: 1) całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydział uprawnień do emisji został przekazany do Komisji Europejskiej, mnożąc liczbę tonokilometrów podanych w tym wniosku przez wartość wzorca porównawczego ustalonego w decyzji; 2) liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na każdy rok okresu rozliczeniowego operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydział uprawnień do emisji został przekazany do Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą liczbę uprawnień do emisji, obliczoną zgodnie z pkt 1, przez liczbę lat okresu rozliczeniowego. Art. 47. 1. Operator statku powietrznego może wystąpić z wnioskiem o przydział uprawnień do emisji z rezerwy, z której przydziela się uprawnienia do emisji dla operatorów statków powietrznych, zwanej dalej „specjalną rezerwą”. 2. Uprawnienia do emisji ze specjalnej rezerwy przydziela się operatorowi statku powietrznego, w przypadku gdy: 1) rozpoczęcie wykonywania operacji lotniczych objętych systemem nastąpiło po zakończeniu roku monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, i ich wykonywanie nie stanowi kontynuacji operacji lotniczych wykonywanych uprzednio przez innego operatora statku powietrznego albo 2) średnioroczny wzrost liczby tonokilometrów między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego wynosi ponad 18%, pod warunkiem że nie jest on następstwem operacji lotniczych wykonywanych uprzednio przez innego operatora statku powietrznego. 3. Liczba uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy przydzielonych operatorowi statku powietrznego, który spełnia przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, nie może przekroczyć 1 000 000 uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym. 4. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy składa się do ministra właściwego do spraw środowiska nie później niż do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia. 5. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy podlega opłacie rejestracyjnej w wysokości 500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska i stanowi dochód budżetu państwa. 6. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy stosuje się art. 46 ust. 3. 7. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy dołącza się: 1) dowody potwierdzające spełnienie przez operatora statku powietrznego przesłanki, o której mowa w ust. 2 pkt 1 albo pkt 2; 2) dowód wniesienia opłaty rejestracyjnej; 3) raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o którym mowa w art. 67 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu. 8. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy złożony przez operatora statku powietrznego spełniającego przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, zawiera dodatkowo informacje o: 1) procentowym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego; 2) całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego; 3) całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego, przekraczającym 18%. 9. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w ust. 6-8, minister właściwy do spraw środowiska wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 10. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje do Komisji Europejskiej wnioski o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie później niż do dnia 31 grudnia w trzecim roku okresu rozliczeniowego. 11. Minister właściwy do spraw środowiska, zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej wydaną na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza: 1) całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na dany okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany do Komisji Europejskiej; 2) liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany do Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą liczbę uprawnień do emisji, o której mowa w pkt 1, przez liczbę lat pozostałych do końca okresu rozliczeniowego. 12. Obliczenie całkowitej liczby uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 11 pkt 1, następuje przez pomnożenie wartości wzorca porównawczego ustalonego w decyzji Komisji Europejskiej wydanej na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE przez: 1) liczbę tonokilometrów wskazaną we wniosku o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1; 2) liczbę tonokilometrów przekraczającą procentowy wzrost, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w przypadku, o którym mowa w tym przepisie. Art. 48. 1. Minister właściwy do spraw środowiska po dokonaniu obliczeń, o których mowa w art. 46 ust. 7 i art. 47 ust. 11, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra i przekazuje do Krajowego ośrodka, informacje o: 1) całkowitej liczbie uprawnień do emisji przyznanych na okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego; 2) liczbie uprawnień do emisji przyznanych operatorowi statku powietrznego na każdy rok okresu rozliczeniowego. 2. Uprawnienia do emisji są wydawane operatorowi statku powietrznego, w terminie do dnia 28 lutego każdego roku, w liczbie, jaka została określona w informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2. Rozdział 8 Aukcje uprawnień do emisji Art. 49. 1. Liczbę uprawnień do emisji przeznaczonych do sprzedaży w drodze aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska, zgodnie z art. 10 oraz art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010. 2. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu państwa. 3. Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010. 4. Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) 1031/2010. 5. Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do uprawnień do emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje minister właściwy do spraw środowiska. 6. Co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z aukcji w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów: 1) redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych; 2) rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązań Unii Europejskiej dotyczących wykorzystania w 20% energii ze źródeł odnawialnych do roku 2020, jak również rozwój innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji zobowiązań Unii Europejskiej dotyczących zwiększenia efektywności energetycznej o 20% do roku 2020; 3) unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania w krajach rozwijających się, które ratyfikowały Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 53, poz. 238); transfer technologii i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych krajach; 4) pochłanianie dwutlenku węgla (CO2)związane z zalesianiem oraz antropogenicznymi działaniami z zakresu gospodarki leśnej w Unii Europejskiej; 5) bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie dwutlenku węgla (CO2), w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem kopalnym oraz z sektorów i podsektorów przemysłu, również w krajach trzecich; 6) finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych środków transportu; 7) finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz czystych technologii w sektorach objętych systemem; 8) zwiększanie efektywności energetycznej i termomodernizację budynków, w tym poprzez dostarczanie wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niskich i średnich dochodach; 9) finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do skutków tych zmian w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego; 10) pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez Krajowy ośrodek. 7. Za realizację zasady wyrażonej w ust. 6 uznaje się również stosowanie polityk wsparcia podatkowego lub finansowego oraz polityk regulacyjnych wywierających wpływ na wsparcie finansowe działań wymienionych w ust. 6. Art. 50. 1. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych przygotowuje corocznie sprawozdanie dotyczące wykorzystania w poprzedzającym roku kalendarzowym środków przeznaczonych na cele lub polityki, o których mowa w art. 49 ust. 6 i 7, z zachowaniem wymagań określonych w art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję 280/2004/WE (Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 13). 2. Minister właściwy do spraw środowiska uzgadnia sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, z członkami Rady Ministrów i przedstawia je do akceptacji Radzie Ministrów. Po zaakceptowaniu sprawozdania przez Radę Ministrów, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje sprawozdanie, w terminie do dnia 31 lipca każdego roku, Komisji Europejskiej. 3. W przypadku gdy wysokość wydatkowanych środków pieniężnych w danym roku kalendarzowym nie osiągnęła minimalnego poziomu wynikającego z art. 49 ust. 6 i 7, Rada Ministrów wskaże, w drodze uchwały, cele spośród wymienionych w art. 49 ust. 6, na które w kolejnych latach zostaną wydatkowane środki konieczne do osiągnięcia tego poziomu, biorąc pod uwagę potrzeby związane z redukcją gazów cieplarnianych i ochroną środowiska. 4. Rada Ministrów podejmie uchwałę, o której mowa w ust. 3, nie później niż przed rozpoczęciem prac nad projektem ustawy budżetowej na rok kolejny. Rozdział 9 Zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych Art. 51. Eksploatacja instalacji jest dozwolona wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia. Art. 52. 1. Zezwolenie jest wydawane na wniosek prowadzącego instalację. 2. Zezwolenie wydaje odpowiednio organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o którym mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwany dalej „organem właściwym do wydania zezwolenia”. 3. Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony. 4. Na wniosek prowadzącego instalację zezwoleniem można objąć emisję z jednej lub więcej instalacji położonych na terenie jednego zakładu. Art. 53. 1. Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera: 1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby; 2) adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja; 3) informację o tytule prawnym do instalacji; 4) informację o instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsca emisji; 5) informację o rodzaju prowadzonych działań w instalacji; 6) określenie rodzajów gazów cieplarnianych, które mają być objęte zezwoleniem. 2. Do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się: 1) kopię pozwolenia zintegrowanego albo kopię pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, jeżeli jego uzyskanie jest wymagane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, z tym że kopii tych pozwoleń nie dołącza się, jeżeli zostały one wydane przez organ właściwy do wydania zezwolenia lub organ ten je posiada; 2) streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym; 3) plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, zwany dalej „planem monitorowania wielkości emisji”, wraz z dokumentami uzupełniającymi i informacjami, o których mowa w tym przepisie; 4) plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 3. W przypadku instalacji o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się: 1) dokumenty, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4; 2) dokumenty potwierdzające spełnianie co najmniej jednego z warunków, o których mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012; 3) plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 78 ust. 2. Art. 54. 1. Zezwolenie zawiera: 1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby; 2) adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja; 3) określenie instalacji oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsca emisji; 4) określenie rodzaju działalności prowadzonej w instalacji; 5) określenie rodzajów gazów cieplarnianych objętych zezwoleniem. 2. Organ właściwy do wydania zezwolenia, po zasięgnięciu opinii Krajowego ośrodka, w zezwoleniu zatwierdza: 1) plan monitorowania wielkości emisji; 2) plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 3. Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. 4. Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o jej wydanie. Opinia jest wydawana w postaci elektronicznej albo w postaci papierowej i zawiera ocenę przedłożonego planu. 5. Brak wydania opinii w terminie, o którym mowa w ust. 4, uważa się za wyrażenie opinii pozytywnej. 6. Plan monitorowania wielkości emisji lub plan poboru próbek stanowi załącznik do zezwolenia. 7. Do zmiany zezwolenia przepisy ust. 2-6 stosuje się odpowiednio. Art. 55. 1. Prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia w przypadku: 1) zmiany w instalacji skutkującej zmianą charakteru lub sposobu funkcjonowania instalacji, która ma wpływ na poziom działalności; 2) zmiany nazwy, pod którą prowadzący instalację prowadzi działalność; 3) zmiany prowadzącego instalację; 4) łączenia albo podziału instalacji; 5) zaistnienia zdarzenia powodującego konieczność zmiany planu monitorowania wielkości emisji, jeżeli zmiana ta ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 2. Prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia wystąpienia zmian lub zdarzenia, o których mowa w ust. 1. 3. Do wniosku o zmianę zezwolenia przepisy art. 52 i art. 53 stosuje się odpowiednio. Art. 56. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia co najmniej raz na 5 lat dokonuje analizy wydanego zezwolenia. 2. Jeżeli z przeprowadzonej analizy wynika potrzeba zmiany zezwolenia, organ właściwy do wydania zezwolenia wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia. 3. Jeżeli zmiana, o której mowa w ust. 2, dotyczy planu monitorowania wielkości emisji lub planu poboru próbek, organ wzywa prowadzącego instalację do przedłożenia zmienionego planu monitorowania wielkości emisji lub planu poboru próbek, wyznaczając termin na wykonanie tego obowiązku. 4. Krajowy ośrodek dokonuje analizy planu monitorowaniu lub planu poboru próbek oraz informuje organ właściwy do wydania zezwolenia o stwierdzonych nieprawidłowościach i przypadkach niezgodności z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. Przepisy art. 54 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. 5. Organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje oceny informacji, o której mowa w ust. 4, i w przypadku stwierdzenia potrzeby zmiany zezwolenia, wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio. Art. 57. W przypadku zmiany, cofnięcia albo wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje analizy zezwolenia i jeżeli w wyniku dokonanych ustaleń stwierdzi ustanie przesłanek uczestnictwa instalacji w systemie albo potrzebę zmiany tego zezwolenia, wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie odpowiednio wygaśnięcia albo zmiany zezwolenia. Art. 58. 1. Zezwolenie staje się bezprzedmiotowe, w przypadku gdy instalacja przestała spełniać kryteria uczestnictwa w systemie lub w przypadku określonym w art. 2 pkt 1 i 2. 2. Prowadzący instalację jest obowiązany poinformować, w postaci elektronicznej opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu albo w postaci papierowej, organ właściwy do wydania zezwolenia i Krajowy ośrodek o wystąpieniu przypadku, o którym mowa w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jego wystąpienia. 3. Organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia i wskazuje dzień, w którym zezwolenie stało się bezprzedmiotowe. 4. Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji z tej instalacji. 5. W przypadku wygaśnięcia zezwolenia nie wydaje się uprawnień do emisji przydzielonych na kolejne lata okresu rozliczeniowego w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12. 6. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii po roku, w którym zezwolenie stało się bezprzedmiotowe podlegają zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio. Art. 59. 1. Jeżeli instalacja, której przydzielono uprawnienia do emisji, ulega podziałowi albo łączeniu z inną instalacją, której przydzielono uprawnienia do emisji, prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia jest obowiązany do przedłożenia Krajowemu ośrodkowi informacji o: 1) podziale albo połączeniu uprawnień do emisji przydzielonych tym instalacjom w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12; 2) instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia. 2. Informacje, o których mowa w ust. 1, przedkłada się w terminie 30 dni od dnia uzyskania ostatecznego zezwolenia wydanego w wyniku podziału albo łączenia instalacji. 3. Przez łączenie instalacji rozumie się utworzenie jednej instalacji z co najmniej dwóch instalacji, bez względu na podstawę prawną tego połączenia. Przepisy art. 61 stosuje się odpowiednio. 4. Przez podział instalacji rozumie się podział zespołu urządzeń działającego dotychczas jako jedna instalacja na co najmniej dwie odrębne instalacje. Przepisy art. 61 stosuje się odpowiednio. 5. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera dane o: 1) początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej dla instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia, 2) poziomie działalności podinstalacji wchodzącej w skład instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia - określone na podstawie informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 1. 6. Do informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, dołącza się: 1) opis i schemat strukturalny instalacji z podziałem na podinstalacje; 2) kopię raportu, o którym mowa w art. 21 ust. 10 pkt 1; 3) sporządzony przez weryfikatora protokół z weryfikacji informacji o instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia instalacji. 7. Informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, sporządza się na formularzu, o którym mowa w art. 20 ust. 2. 8. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podlega weryfikacji przez weryfikatora w zakresie poprawności, wiarygodności oraz dokładności informacji przekazywanych przez prowadzącego instalację, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7. Z przeprowadzonej weryfikacji sporządza się protokół. Koszty weryfikacji ponosi prowadzący instalację. Art. 60. 1. Jeżeli prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia nie jest następcą prawnym prowadzącego instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu, prowadzący instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu jest obowiązany do przekazania prowadzącemu instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do sporządzenia raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz niezbędnych do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1. 2. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o instalacjach powstałych w wyniku podziału albo łączenia i przypadającej dla każdej z tych instalacji liczbie uprawnień do emisji, zgodnie z informacją, o której mowa w art. 59 ust. 1. 3. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej informację, o której mowa w ust. 2, w celu zaakceptowania propozycji podziału albo połączenia uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom ulegającym podziałowi albo łączeniu. 4. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje propozycję podziału albo połączenia uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 3, uprawnienia do emisji w liczbie odpowiadającej zaakceptowanej propozycji wydaje się na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w roku następującym po roku, w którym nastąpił podział albo łączenie instalacji. 5. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje propozycji podziału albo połączenia uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw środowiska informuje prowadzącego instalację o stanowisku Komisji Europejskiej. 6. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację o zmianach w wykazie instalacji obejmującą informację o instalacjach powstałych w wyniku podziału albo łączenia i przypadającej każdej z tych instalacji liczbie uprawnień do emisji. 7. Zainstalowana zdolność produkcyjna dla instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia jest uznawana za początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną instalacji przy ocenie dalszych zmian zdolności produkcyjnej. 8. W przypadku gdy po podziale albo łączeniu instalacji dochodzi do znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 69 ust. 2, albo znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 71 ust. 5, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 10 albo 11. 9. Prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji z instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia. Art. 61. 1. Z dniem zbycia tytułu prawnego do instalacji zbywca tego tytułu traci prawo do rozporządzania uprawnieniami do emisji przydzielonymi tej instalacji. 2. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany zgłosić Krajowemu ośrodkowi nabycie tego tytułu prawnego w terminie 21 dni od dnia nabycia. 3. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji z tej instalacji. 4. Zbywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do przekazania nabywcy tego tytułu prawnego wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do sporządzenia raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz niezbędnych do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 64. Art. 62. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi i organowi Inspekcji kopie zezwolenia, zmiany zezwolenia, decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia lub stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. 2. Kopie decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia oraz decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia przekazuje się także marszałkowi województwa, chyba że organem właściwym do wydania zezwolenia jest marszałek województwa. Art. 63. 1. Organ Inspekcji wstrzymuje, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego zezwolenia. 2. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu. 3. Po stwierdzeniu, że ustała przyczyna wstrzymania użytkowania instalacji, organ Inspekcji na wniosek prowadzącego instalację wydaje decyzję, w której uchyla decyzję o wstrzymaniu użytkowania instalacji i wyraża zgodę na podjęcie użytkowania instalacji. 4. Organ Inspekcji przekazuje kopie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 3, Krajowemu ośrodkowi oraz organowi właściwemu do wydania zezwolenia w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzje stały się ostateczne. Art. 64. 1. Prowadzący instalację, której przydzielono uprawnienia do emisji na zasadach określonych w rozdziałach 5, 10 i 11, przedkłada Krajowemu ośrodkowi w terminie od dnia 15 listopada do dnia 31 grudnia każdego roku informację o: 1) rzeczywistych lub planowanych zmianach zdolności produkcyjnej, zmianach poziomu działalności oraz zmianach w działaniach w instalacji w danym roku w podziale na podinstalacje albo 2) braku zmian w zakresie, o którym mowa w pkt 1. 2. Informację, o której mowa w ust. 1, przedkłada także podmiot prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia instalacji, na zasadach określonych w art. 59. 3. Informację, o której mowa w ust. 1, wprowadza się do Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji, o której mowa w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, za pośrednictwem elektronicznego konta w Krajowej bazie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy. 4. Prowadzący instalację przekazuje wydruk informacji, o której mowa w ust. 1, do wiadomości organowi właściwemu do wydania zezwolenia. 5. Jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wynika, że rzeczywista lub planowana zmiana zdolności produkcyjnej skutkuje znaczącym zwiększeniem zdolności produkcyjnej albo znaczącym zmniejszeniem zdolności produkcyjnej, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 10 albo 11. Art. 65. 1. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wykaz prowadzących instalacje, którzy w terminie nie dopełnili obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust. 1. 2. Minister właściwy do spraw środowiska poleca Krajowemu ośrodkowi zawieszenie wydania uprawnień do emisji przydzielonych na kolejny rok okresu rozliczeniowego prowadzącemu instalację, który w terminie nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust. 1, i ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wykaz prowadzących instalacje, którym zawieszono wydanie uprawnień do emisji. 3. Uprawnienia do emisji, których wydanie uległo zawieszeniu, wydaje się, jeżeli prowadzący instalację do dnia 1 lipca danego roku dopełni obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust. 1. 4. W przypadku gdy z informacji przekazanych przez Krajowy ośrodek wynika, że prowadzący instalację nie przedłożył informacji w terminie określonym w ust. 3, minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o niewydaniu uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na ten rok okresu rozliczeniowego następujący po roku, za który nie została złożona informacja, o której mowa w art. 64 ust. 1. 5. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. 6. Do wykonania decyzji, o której mowa w ust. 4, jest obowiązany Krajowy ośrodek. Art. 66. 1. Po otrzymaniu raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, poprawionego raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10, lub decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 2, Krajowy ośrodek dokonuje analizy informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1, pod kątem ich spójności z danymi na temat wielkości emisji z instalacji. 2. W przypadku gdy z dokumentów, o których mowa w ust. 1, wynikają rozbieżności między informacją o wielkości emisji z instalacji a danymi o poziomie działalności, określoną w informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację o przekazanie wyjaśnień. 3. Jeżeli z wyjaśnień prowadzącego instalację wynika, że informacje, o których mowa w art. 64 ust. 1, zawierają błędne lub nieprawdziwe informacje, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o stwierdzonych nieprawidłowościach. 4. Po otrzymaniu informacji o stwierdzonych nieprawidłowościach, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw środowiska występuje na piśmie do prowadzącego instalację o wprowadzenie zmian w informacji, o których mowa w art. 64 ust. 1, wskazując błędy i uchybienia wymagające zmiany. 5. Prowadzący instalację wprowadza zmiany, o których mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. 6. Jeżeli ze zmienionej informacji wynika potrzeba dostosowania całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji. Przepisy art. 73 ust. 1-8 stosuje się odpowiednio. 7. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o stwierdzonych nieprawidłowościach i dostosowanej całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji. 8. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację o zmianach w wykazie instalacji, w których w poprzednim roku nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, o którym mowa w art. 73 ust. 10, oraz dostosowanej całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji przyznanej tym instalacjom. 9. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w liczbie większej niż dostosowana całkowita roczna liczba uprawnień do emisji przyznanej tym instalacjom podlegają zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio. 10. W przypadku gdy prowadzący instalację nie wprowadzi zmian, o których mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o zawieszeniu wydania uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na kolejny rok okresu rozliczeniowego. Przepisy art. 65 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio. 11. Decyzję, o której mowa w ust. 10, uchyla się, jeżeli prowadzący instalację wprowadzi zmiany, o których mowa w ust. 4. Rozdział 10 Przydział uprawnień do emisji dla instalacji nowej Art. 67. 1. Prowadzącemu instalację nową przydziela się uprawnienia do emisji z rezerwy uprawnień, o której mowa w art.

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.