Uchwała nr 150 Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2024 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą "Podniesienie jako

MONITOR POLSKI DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 17 grudnia 2024 r. Poz. 1063 UCHWAŁA NR 150 RADY MINISTRÓW z dnia 16 grudnia 2024 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą „Podniesienie jakości i dostępności świadczeń medycznych w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus” Na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, 1572, 1717 i 1756) Rada Ministrów uchwala, co następuje: § 1. W uchwale nr 128 Rady Ministrów z dnia 5 października 2021 r. w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą „Podniesienie jakości i dostępności świadczeń medycznych w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus” (M.P. poz. 1060 oraz z 2022 r. poz. 1284) wprowadza się następujące zmiany: 1) w § 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Środki z budżetu państwa, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w poszczególnych latach wyniosą: 1) 91 tys. zł – w 2022 r., 2) 1 716 tys. zł – w 2023 r., 3) 2 069 tys. zł – w 2024 r., 4) 255 745 tys. zł – w 2025 r., 5) 270 260 tys. zł – w 2026 r. – i będą określane w ustawach budżetowych na poszczególne lata, w ramach części 46 – Zdrowie.”; 2) załącznik do uchwały otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszej uchwały. § 2. Uchwała wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia. Prezes Rady Ministrów: D. Tusk  Monitor Polski –2– Poz. 1063 Załącznik do uchwały nr 150 Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2024 r. (M.P. poz. 1063) Za Za Załącznik do uchwały nr 150 Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2024 r. (poz. ) PROGRAM WIELOLETNI* pod nazwą „Podniesienie jakości i dostępności świadczeń medycznych w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus”  opracowane na podstawie przepisów § 4–6 i § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa (Dz. U. poz.1579)   1  Monitor Polski –3– Poz. 1063 Spis treści  WstęƉ–ƐƚƌĞƐnjĐnjĞŶŝĞŝǁŶŝŽƐŬŝwynikającenjWƌŽŐƌĂŵƵǁŝĞůŽůĞƚŶŝĞŐŽƉŽĚnazwą„Podniesieniejakościŝdostępności świadczeńŵĞĚLJĐnjŶLJĐŚǁhŶŝǁĞƌƐLJƚĞĐŬŝŵĞŶƚƌƵŵ<ůŝŶŝĐnjŶLJŵtĂƌƐnjĂǁƐŬŝĞŐŽhŶŝǁĞƌƐLJƚĞƚƵDĞĚLJĐnjŶĞŐŽ–^njƉŝƚĂů <ůŝŶŝĐnjŶLJDzieciątkaJezus” ϰ WŽĚƐƚĂǁĂƉƌĂǁŶĂWƌŽŐƌĂŵƵ ϱ ĂŶĞ/ŶǁĞƐƚŽƌĂ ϲ /ĚĞŶƚLJĨŝŬĂĐũĂ/ŶǁĞƐƚŽƌĂŽĚƉŽǁŝĞĚnjŝĂůŶĞŐŽnjĂrealizacjęWƌŽŐƌĂŵƵŝpozostałychƉŽĚŵŝŽƚóǁuczestniczących ǁƌĞĂůŝnjĂĐũŝWƌŽŐƌĂŵƵ ϲ /ŶĨŽƌŵĂĐũĂŶĂƚĞŵĂƚƐƚƌƵŬƚƵƌLJzarządzaniaƐLJƐƚĞŵĞŵŵŽŶŝƚŽƌŽǁĂŶŝĂ ϵ E OGÓ>E  ϭϬ EĂnjǁĂŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ ϭϬ >ŽŬĂůŝnjĂĐũĂŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ͕ĂĚƌĞƐŝŶƵŵĞƌĞǁŝĚĞŶĐLJũŶLJdziałki ϭϬ KW/^/Et ^dz:/ ϭϬ hnjĂƐĂĚŶŝĞŶŝĞcelowościƌĞĂůŝnjĂĐũŝŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ ϭϬ /ĚĞŶƚLJĨŝŬĂĐũĂƐƚĂŶƵŽďĞĐŶĞŐŽ ϭϵ ŝĚĞŶƚLJĨŝŬŽǁĂŶĞƉƌŽďůĞŵLJ Ϯϴ ĞůĞŝŶǁĞƐƚLJĐũŝobjętejWƌŽŐƌĂŵĞŵ Ϯϵ DdZz>K'/E/ŶǁĞƐƚLJĐũŝ ϯϮ /ĚĞŶƚLJĨŝŬĂĐũĂniezbędnychdziałańĚůĂnjŶŝǁĞůŽǁĂŶŝĂnjŝĚĞŶƚLJĨŝŬŽǁĂŶLJĐŚďƌĂŬóǁŝwypełnieniaƉŽƚƌnjĞďƐLJƐƚĞŵƵ ϯϲ /ĚĞŶƚLJĨŝŬĂĐũĂƌLJnjLJŬ ϯϳ KƉŝƐĂůƚĞƌŶĂƚLJǁŶLJĐŚǁĂƌŝĂŶƚóǁ͕ĂŶĂůŝnjĂŽƉĐũŝ ϯϳ DĞƚŽĚLJŬĂĂŶĂůŝnjLJ ϯϴ tzE/<E>/zKW:/ ϰϭ ĂŐĂĚŶŝĞŶŝĂŚŽƌLJnjŽŶƚĂůŶĞǁƉƌŽũĞŬĐŝĞ ϰϭ ĂŶĞdotyczącezgodnościƉƌŽŐƌĂŵƵǁŝĞůŽůĞƚŶŝĞŐŽƉŽĚnazwą„Podniesieniejakościŝdostępnościświadczeń ŵĞĚLJĐnjŶLJĐŚǁhŶŝǁĞƌƐLJƚĞĐŬŝŵĞŶƚƌƵŵ<ůŝŶŝĐnjŶLJŵtĂƌƐnjĂǁƐŬŝĞŐŽhŶŝǁĞƌƐLJƚĞƚƵDĞĚLJĐnjŶĞŐŽ–^njƉŝƚĂů<ůŝŶŝĐnjŶLJ DzieciątkaJezus”njĚŽŬƵŵĞŶƚĂŵŝƐƚƌĂƚĞŐŝĐnjŶLJŵŝ;njĂŐƌĂŶŝĐnjŶLJŵŝŝŬƌĂũŽǁLJŵŝͿ ϰϮ ŶĂůŝnjĂcelowościnjƵǁĂŐŝŶĂcharakterystykędziałalnościŵĞĚLJĐnjŶĞũũĞĚŶŽƐƚĞŬobjętychnjĂĚĂŶŝĞŵŝŶǁĞƐƚLJĐLJũŶLJŵ ϱϲ ĂŶĞŽƉůĂŶŽǁĂŶLJŵnjĂŬƌĞƐŝĞƌnjĞĐnjŽǁLJŵŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ͕ŽŬƌĞƐŝĞƌĞĂůŝnjĂĐũŝŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ ϲϬ ĂŬƌĞƐƌnjĞĐnjŽǁLJŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ ϲϬ ĞƐƚĂǁŝĞŶŝĞwskaźnikówƚĞĐŚŶŝĐnjŶŽͲĞŬŽŶŽŵŝĐnjŶLJĐŚĚůĂnjĂĚĂŶŝĂ ϲϵ InnowacyjnośćǁƌĂŵĂĐŚĨƵŶŬĐũŽŶŽǁĂŶŝĂobszarówŵĞĚLJĐnjŶLJĐŚƉŽƌĞĂůŝnjĂĐũŝnjĂĚĂŶŝĂ ϳϬ ĂŶĞŽŽŬƌĞƐŝĞƌĞĂůŝnjĂĐũŝŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ ϳϲ KĐĞŶĂefektywnościŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ͕ǁƚLJŵĞŬŽŶŽŵŝĐnjŶĞũefektywności;ƉƌĞĨĞƌŽǁĂŶĞǁLJŬĂnjĂŶŝĞŬĂůŬƵůĂĐũŝEWsŝ/ZZͿ ϳϲ ĂŶĞŽƉůĂŶŽǁĂŶLJĐŚĞĨĞŬƚĂĐŚƌnjĞĐnjŽǁLJĐŚŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ ϳϴ 2  Monitor Polski –4– Poz. 1063 ϴϬ DŝĞƌŶŝŬŝƐƚŽƉŶŝĂƌĞĂůŝnjĂĐũŝ ĞƐƚĂǁŝĞŶŝĞƉůĂŶŽǁĂŶLJĐŚśrodkóǁnjƉŽƐnjĐnjĞŐóůŶLJĐŚźródełŶĂĨŝŶĂŶƐŽǁĂŶŝĞŝŶǁĞƐƚLJĐũŝǁŬŽůĞũŶLJĐŚůĂƚĂĐŚƌĞĂůŝnjĂĐũŝϴϱ ϴϲ ,ĂƌŵŽŶŽŐƌĂŵƌnjĞĐnjŽǁŽͲĨŝŶĂŶƐŽǁLJŝŶǁĞƐƚLJĐũŝ ĂŶĞŽƉůĂŶŽǁĂŶLJŵŽŬƌĞƐŝĞnjĂŐŽƐƉŽĚĂƌŽǁĂŶŝĂŽďŝĞŬƚóǁďƵĚŽǁůĂŶLJĐŚŝŝŶŶLJĐŚskładnikóǁmajątkowychƉŽ zakończeniuŝŶǁĞƐƚLJĐũŝŽƌĂnjŽƉůĂŶŽǁĂŶĞũŬǁŽĐŝĞśrodkóǁĨŝŶĂŶƐŽǁLJĐŚŝźródłachŝĐŚƉŽĐŚŽĚnjĞŶŝĂ͕ŬƚóƌĞƵŵŽżliwiają njĂŐŽƐƉŽĚĂƌŽǁĂŶŝĞƚLJĐŚĞĨĞŬƚóǁƌnjĞĐnjŽǁLJĐŚǁƉůĂŶŽǁĂŶLJŵŽŬƌĞƐŝĞ ϴϲ ŶĂůŝnjĂcelowościŝmożliwościǁLJŬŽŶĂŶŝĂŝŶǁĞƐƚLJĐũŝĞƚĂƉĂŵŝ ϴϳ WARTOŚĆ<K^dKZz^Kt/Et ^dz:/tz^ 'Ó>E/ E/ D'ZhW<K^dÓW ϴϴ ZAŁĄE/</ ϴϴ 3  Monitor Polski –5– Poz. 1063 Wstęp – streszczenie i wnioski wynikające z Programu wieloletniego pod nazwą „Podniesienie jakości i dostępności świadczeń medycznych w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus” W wyniku przeprowadzonych analiz możliwego do wykonania zakresu działań i metod zmierzających do zaspokojenia potrzeb infrastrukturalnych w kontekście wyznaczonych kierunków rozwoju systemu ochrony zdrowia bazującego na podmiotach klinicznych, należy uznać, że przedmiot Programu wieloletniego pod nazwą „Podniesienie jakości i dostępności świadczeń medycznych w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus”, zwanego dalej „Programem”, w pełni wpisuje się w założenia strategiczne i w sposób kompleksowy, i optymalny pozwala na osiągnięcie założonych celów. Powyższa analiza została oparta o identyfikację potrzeb zdrowotnych na kilku poziomach, mających odzwierciedlenie w wyznaczonych celach i miernikach ich osiągnięcia. Posłużyło to do wyselekcjonowania optymalnej, adekwatnej metody ich zaspokojenia w obszarze zapewnienia infrastruktury niezbędnej do realizacji działań medycznych w połączeniu z dydaktyką na poziomie klinicznym. Zakres inwestycji stanowiącej narzędzie do osiągnięcia celów Programu został określony w aspekcie rzeczowym i finansowym z uwzględnieniem warunków wejściowych, identyfikacji luk, braków, potrzeb, warunków technicznych, ekonomicznych, organizacyjnych, prawnych i społecznych przy zastosowaniu hierarchizacji priorytetów w ramach wymienionych warunków. Strategicznym założeniem jest dążenie do konsolidacji funkcji medycznych – centralizacja w priorytetowym obszarze działania podmiotu leczniczego, tj. opieka nad pacjentem transplantologicznym – powstanie skonsolidowane Centrum Transplantacyjne ze skonsolidowanym zarządem – powołanym Kierownikiem. Założeniem jest także oddanie do dyspozycji Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, zwanego dalej „WUM”, pawilonów w ramach obszaru, w którym funkcjonuje Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus (tzw. „Kampus Lindleya”), które nie będą w całości eksploatowane na potrzeby medyczne po zakończeniu inwestycji. Inwestorem w ramach przedmiotowej inwestycji, pełniącym tym samym funkcję koordynatora realizacji Programu, zgodnie z art. 14–15 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2024 r. poz. 799) jest Uniwersyteckie Centrum Kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, zwane dalej „UCK WUM” (Zakłady Lecznicze: Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus oraz Przychodnia Specjalistyczna Lindleya, zwane dalej łącznie „SKDJ”). Wskazany podmiot jest wydolny organizacyjnie, technicznie, prawnie i finansowo (przy założeniu wnioskowanego dofinansowania) do realizacji Programu, jest doświadczonym beneficjentem, korzystającym ze środków zewnętrznych, w tym z finansowania w ramach programu wieloletniego, dotacji ze środków budżetu państwa o różnym przeznaczeniu, jak również realizatorem licznych przedsięwzięć finansowanych z funduszy strukturalnych. Wymieniony podmiot leczniczy, dla którego organem tworzącym i kontrolującym jest Warszawski Uniwersytet Medyczny, funkcjonuje jako kliniczna, kluczowa jednostka o profilu wielospecjalistycznym systemu ochrony zdrowia. Realizuje świadczenia medyczne niezbędne do zaspokojenia potrzeb strategicznych wynikających m.in. z sytuacji i prognoz demograficzno-epidemiologicznych, w tym szeroki zakres świadczeń transplantologicznych. Zakres działań inwestycyjnych objętych Programem obejmuje kompleksową modernizację budynków, opartą o rozbudowę, przebudowę, w tym odtworzenie istniejącej infrastruktury, jak również budowę nowego obiektu, w tym zastępujących obecnie wyeksploatowane (jako optymalna wersja inwestycji). W nowo powstałym budynku jest planowane posadowienie Centrum Transplantacyjnego jako optymalizacja funkcjonowania UCK WUM w tym zakresie. Komplementarnie Program przewiduje interwencję w zakresie infrastruktury sprzętowej. Program został zaplanowany do realizacji w optymalnej konfiguracji, z wykorzystaniem adekwatnych technologii, co pozwala na osiągnięcie wszystkich zakładanych celów – produktów, rezultatów, efektów długoterminowych. Podmiot leczniczy, którego infrastruktury dotyczy Program, jest także istotnym elementem systemu kształcenia kadr medycznych, nie tylko w województwie mazowieckim, ale także w ujęciu krajowym, co wpływa na duże znaczenie, istotną wartość dodaną Programu i jego ponadregionalność, w tym zgodność i przyczynienie się do osiągnięcia wskaźników zawartych w Strategii Odpowiedzialnego Rozwoju do roku 2020 (z perspektywą do 2030 r.), Aktywne społeczeństwo, konkurencyjna gospodarka, sprawne państwo, Strategii 4  Monitor Polski –6– Poz. 1063 „Europa 2020”, Policy Paper, innych dokumentów strategicznych adekwatnych do obszaru objętego Programem. Program, w celu zapewnienia jego wykonalności, został zaplanowany do realizacji w odpowiednim czasie z uwzględnieniem konieczności wykonania poszczególnych kroków w procesie inwestycyjnym, co pozwoli w przyszłości na podejmowanie kolejnych inicjatyw rozwojowych. Selekcja zakresu niezbędnego do wykonania dokonana została z uwzględnieniem zmiennych pozwalających na osiągnięcie mierzalnych celów i hierarchizacji potrzeb z punktu widzenia Inwestora. Program i jego zakres przedmiotowy uwzględnia wszystkie założenia, w tym założenia strategiczne w zakresie koncentracji obszarów zabezpieczenia medycznego pacjentów transplantologicznych w ramach struktur organizacyjnych UCK WUM zgodnie z potrzebami zdrowotnymi. Wzięte są także pod uwagę wymogi, ograniczenia, wynikające z przepisów dotyczących ochrony środowiska – podczas dokonywanej analizy wariantów uwzględniono szereg rozwiązań zapewniających efektywność w każdym wymiarze: technicznym, finansowym, organizacyjnym, społecznym. Z uwagi m.in. na charakter przedsięwzięcia objętego Programem, jak i jego skalę, lokalizację, cel, zakres rzeczowy, czas realizacji, projektowane rozwiązania techniczne i technologiczne, projekt jest w pełni zgodny z politykami równości szans i zrównoważonego rozwoju, nie jest wymagana zdolność do reagowania i adaptacji do zmian klimatu. Program obejmuje szereg skoordynowanych ze sobą działań, został zaplanowany do realizacji jako optymalna metoda na odtworzenie zasobów lub ich stworzenie w zakresie niezbędnym do realizacji świadczeń medycznych skorelowanych ze specyfiką działania UCK WUM oraz charakterystyką i liczebnością obsługiwanej populacji. Szczególnie ma to znaczenie z punktu widzenia konieczności zapewnienia kompleksowej opieki nad pacjentem transplantologicznym, który będzie leczony w planowanym do utworzenia Centrum. Działania planowane do podjęcia, z uwzględnieniem niezbędnego zarządzania nimi (system zarządzania programem) na poziomie Inwestora, zostały zaplanowane adekwatnie do ich zakresu, wymiaru merytorycznego i warunków zewnętrznych, w tym prawnych. Zaplanowany w dokumencie Harmonogram realizacji inwestycji jest adekwatny do zakresu niezbędnych do realizacji zadań, a oszacowany budżet, z uwagi na fakt, że oparto o ceny rynkowe i zaplanowano budżet rezerwowy, jest realistyczny. W ramach działań inwestycyjnych w fazie realizacji zapewniona zostanie efektywność kosztowa przez stosowanie przepisów w zakresie prawa zamówień publicznych (celem stosowania systemu zamówień w oparciu o wymienione ustawy jest zapewnienie efektywności dokonywanych zakupów ze środków publicznych w ujęciu koszt/efekt). System monitorowania osiąganych efektów obejmował będzie dokonywanie analizy ryzyka i zarządzanie wynikami z niej wynikającymi, zaplanowanie działań zarządczych i zaradczych (tam, gdzie będzie to niezbędne z uwagi na mapowanie ryzyk). Realizacja Programu jest w pełni uzasadniona i wykazuje wysoką wartość dodaną we wszystkich analizowanych obszarach, w tym w szczególności w związku z korzyściami społecznymi. Realizacja Programu w zakresie rzeczowo-finansowym została przewidziana na lata 2022–2026. Zakres inwestycji będący przedmiotem pogłębionej analizy został skalkulowany na kwoty: Wartość całkowita Dotacja z budżetu państwa Wkład własny 547 809 930 529 881 000 17 928 930 (547 810 tys. zł) (529 881 tys. zł) (17 929 tys. zł) Podstawa prawna Programu Program powstał na podstawie i zgodnie z: • • • art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, z późn. zm.), art. 15–17 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324, z późn. zm.), § 4–6 oraz § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa (Dz. U. poz. 1579), • ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz w oparciu o założenia wynikające z: 5  Monitor Polski • • • • • • • –7– Poz. 1063 Map Potrzeb Zdrowotnych adekwatnych do lokalizacji i dziedzin medycyny objętych inwestycją, rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2022 r. poz. 402), ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924), ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146, z późn. zm.), ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. − Prawo atomowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1277), ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. − Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, z późn. zm.). Dane Inwestora Nazwa Inwestora NIP, REGON Uniwersyteckie Centrum Kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego NIP 5220002529, REGON 000288975, KRS 0000073036 Numer w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą 000000018598 Adres Inwestora ul. Banacha 1a, 02-097 Warszawa Nr telefonu 22 317 91 02 Nr faxu 22 317 91 33 E-mail uckwum@uckwum.pl Identyfikacja Inwestora odpowiedzialnego za realizację Programu i pozostałych podmiotów uczestniczących w realizacji Programu Podmiotem odpowiedzialnym za realizację Programu – Inwestorem jest UCK WUM (Zakłady Lecznicze – SKDJ). Organem tworzącym i kontrolującym podmiot jest Warszawski Uniwersytet Medyczny, z siedzibą w Warszawie. Uniwersytet został utworzony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 października 1949 r. w sprawie założenia Akademii Lekarskich w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Lublinie, Łodzi i Wrocławiu (Dz. U. poz. 450), a nazwę nadano mu ustawą z dnia 23 stycznia 2008 r. o nadaniu Akademii Medycznej w Warszawie nazwy „Warszawski Uniwersytet Medyczny” (Dz. U. poz. 226). WUM jest uczelnią medyczną i działa na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. − Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571) oraz Statutu przyjętego uchwałą nr 15/2012 Senatu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego z dnia 26 marca 2012 r., z późniejszymi uchwałami zmieniającymi). Podmioty lecznicze utworzone i nadzorowane przez WUM, w tym UCK WUM, stanowią bazę do realizacji zadań polegających na kształceniu przeddyplomowym i podyplomowym w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia, uczestniczą w przygotowywaniu osób do wykonywania zawodu medycznego i kształcenia osób wykonujących zawód medyczny, są zobowiązane do udostępnienia WUM jednostek organizacyjnych niezbędnych do prowadzenia kształcenia przeddyplomowego i podyplomowego w zawodach medycznych (§ 39 ust. 7 Statutu WUM). Powyższe regulacje uwzględniają statuty określające zakres działalności podstawowej podmiotu leczniczego, w którym będzie zlokalizowana inwestycja objęta projektem: Uniwersyteckie Centrum Kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, a w jego ramach Zakład Leczniczy − Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus. Na podstawie uchwały nr 58/2018 Senatu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego z dnia 21 maja 2018 r. w sprawie wyrażenia opinii w przedmiocie połączenia się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz zarządzenia nr 49/2018 Rektora Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego z dnia 24 maja 2018 r. w sprawie połączenia się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, stanowiących akt o połączeniu, z dniem 1 stycznia 2019 r. rozpoczęło swoją działalność Uniwersyteckie Centrum Kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (UCK WUM). 6  Monitor Polski –8– Poz. 1063 Uniwersyteckie Centrum Kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego ul. Banacha 1a, 02-097 Warszawa NIP 5220002529, REGON 000288975, KRS 0000073036 Numer w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą 000000018598 UCK WUM powstało w wyniku połączenia trzech szpitali klinicznych, których podmiotem tworzącym jest Warszawski Uniwersytet Medyczny, tj.: 1. Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego w Warszawie, 2. Samodzielnego Publicznego Dziecięcego Szpitala Klinicznego im. Józefa Polikarpa Brudzińskiego w Warszawie, 3. Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus w Warszawie. Uniwersyteckie Centrum Kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego prowadzi taką samą działalność jak szpitale kliniczne funkcjonujące odrębnie do dnia 31 grudnia 2018 r. i udziela świadczeń zdrowotnych w niezmienionym zakresie w dotychczasowych lokalizacjach. Zakłady Lecznicze UCK WUM – Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus i Przychodnia Specjalistyczna Lindleya – wybudowany w obecnej siedzibie w 1901 r., jest szpitalem uniwersyteckim o długiej, blisko 120-letniej tradycji. Jest jednym z największych mazowieckich szpitali wielospecjalistycznych o charakterze wieloprofilowym z przewagą specjalności zabiegowych, w którym są leczeni pacjenci zarówno z województwa mazowieckiego, jak i całego kraju. Podstawowym celem UCK WUM, a w jego strukturach SKDJ, jest udzielanie świadczeń zdrowotnych i promocja zdrowia oraz uczestnictwo w realizacji zadań dydaktycznych i badawczych, w szczególności na potrzeby WUM, w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia. Do zadań UCK WUM – Zakładu Leczniczego Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus należy w szczególności: 1) udzielanie świadczeń zdrowotnych i świadczeń specjalistycznych w warunkach szpitalnych i ambulatoryjnych, ze szczególnym uwzględnieniem świadczeń wysokospecjalistycznych w ramach specjalności reprezentowanych przez jednostki organizacyjne UCK WUM – Zakładu Leczniczego Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus oraz Przychodni Specjalistycznej Lindleya; 2) realizacja dydaktyki klinicznej i badań na bazie jednostek organizacyjnych WUM prowadzących działalność w lokalizacji Lindleya; 3) uczestnictwo w przygotowaniu osób do wykonywania zawodu medycznego oraz doskonalenia zawodowego kadr lekarskich, pielęgniarskich, słuchaczy szkół medycznych; 4) prowadzenie działalności mającej na celu promocję zdrowia i profilaktykę zdrowotną. Zakład Leczniczy Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus prowadzi działalność w jedenastu klinikach specjalistycznych, na bazie 470 łóżek. W SKDJ są leczeni pacjenci m.in. w zakresie dziedzin medycznych, takich jak: ortopedia i traumatologia narządu ruchu, także w wyniku urazów, choroby wewnętrzne, chirurgia ogólna, transplantologia, immunologia kliniczna, dermatologia, nefrologia, urologia, okulistyka, kardiologia, chirurgia szczękowa, implantologia. Szpital zapewnia dializoterapię. Wśród jednostek organizacyjnych zapewniających realizację świadczeń dla wymienionych pacjentów funkcjonują: • Klinika Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej, Chirurgii Jamy Ustnej i Implantologii; • Klinika Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej; • Klinika Dermatologii i Wenerologii; • Klinika Chorób Wewnętrznych i Kardiologii z Centrum Diagnostyki i Leczenia Żylnej Choroby Zakrzepowo-Zatorowej; • Klinika Dermatologiczna; • Klinika Immunologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych; • Klinika Medycyny Transplantacyjnej i Nefrologii; • Klinika Okulistyki; • Klinika Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu; • Klinika Urologii Ogólnej, Onkologicznej i Czynnościowej; 7  Monitor Polski • –9– Poz. 1063 Klinika Anestezjologii i Intensywnej Terapii. W strukturach UCK WUM – Zakładu Leczniczego Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus funkcjonuje również Szpitalny Oddział Ratunkowy, dla którego wymienione kliniki, jak również pozostałe komórki organizacyjne UCK WUM – Zakładu Leczniczego Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus (zakłady i poradnie), stanowią zaplecze medyczne, umożliwiające sprawne działanie w stanach nagłego zagrożenia życia lub zdrowia. Układ urbanistyczny i zespół budowlany UCK WUM – Zakładu Leczniczego Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus znajduje się w rejestrze zabytków. Kompleks szpitalny o łącznej powierzchni użytkowej 54 755 m2 (powierzchnia zabudowy 20 484 m2, kubatura 305 438 m3) jest zlokalizowany na obszarze 9 ha, zabudowany w większości przypadków budynkami o zabytkowym charakterze (22 budynki: 14 klinicznych i 8 pomocniczych). Analizując infrastrukturę pod względem technicznym, budynki UCK WUM – Zakładu Leczniczego Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus są ułożone pawilonowo, niemalże w 100% nieskomunikowane ze sobą. Instytucje i podmioty systemu instytucjonalnego Programu: Instytucja/podmiot systemu realizacji Nazwa instytucji, jednostki organizacyjnej Kierownictwo instytucji Instytucja dotująca i kontrolująca realizację Programu Ministerstwo obsługujące ministra właściwego do spraw zdrowia Minister właściwy do spraw zdrowia Instytucja realizująca odpowiedzialna za postęp rzeczowy, realizację celów, prawidłowe i terminowe wydatkowanie środków w ramach Programu (Realizator) Uniwersyteckie Centrum Kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego Dyrektor Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Klinicznego Instytucja, w której są zlokalizowane interwencje Programu Zakład Leczniczy: • Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus, • Przychodnia Specjalistyczna Lindleya Uniwersyteckie Centrum Kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego Dyrektor Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Klinicznego Zakład Leczniczy: • Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus, • Przychodnia Specjalistyczna Lindleya Funkcję instytucji realizującej Program (Realizatora – Inwestora) w ramach przedsięwzięcia będzie pełnić UCK WUM. Będzie on odgrywał wiodącą rolę w systemie zarządzania realizacją tej inwestycji. Ponosić będzie odpowiedzialność za skuteczne i efektywne wdrażanie Programu oraz za przestrzeganie i stosowanie odpowiednich regulacji i zasad dotyczących realizacji Programu. Realizator może powierzyć innym podmiotom część zadań, np. nadzór nad zgodnością przebiegu inwestycji budowlanej z prawem budowlanym, obsługę prawną, w tym w ramach organizacji i prowadzenia postępowań o zamówienie publiczne, jednak nadzoruje działania tych podmiotów i ponosi odpowiedzialność za ich skutki. 8  Monitor Polski – 10 – Poz. 1063 UCK WUM, jako Realizator i Inwestor, będzie stroną, która otrzyma finansowanie przewidziane Programem oraz zaangażuje deklarowany wkład własny (jest zakładany transfer środków z poziomu WUM). Przyjęte w podmiocie rozwiązania organizacyjne zapewnią zgodną z Programem oraz odrębnymi przepisami prawa poprawną realizację Programu. Realizator zapewni terminowy i zgodny z prawem przebieg procedur w zakresie zamówień publicznych. Zapewni także obsługę prawną inwestycji, przygotuje i uzgodni z instytucjami, w których są zlokalizowane interwencje Programu, opisy przedmiotu zamówienia do wszystkich planowanych zamówień publicznych. Zapewni realizację Programu w sposób uzgodniony z instytucjami, w których są zlokalizowane interwencje Programu, tak aby w sposób niezakłócony mogła w nich przebiegać realizacja świadczeń zdrowotnych. Realizator będzie stroną umów z wykonawcami w zakresie usług, robót i dostaw przewidzianych w Programie. Realizator zapewni wewnętrzny system organizacyjny, w tym zasoby kadrowe na rzecz monitoringu postępu rzeczowego oraz sprawozdawczości. W zależności od wymagań ministra właściwego do spraw zdrowia podda się działaniom audytowym i kontrolnym. Realizator Programu zapewni strukturę organizacyjną oraz odpowiedni potencjał administracyjny dla właściwej realizacji Programu. Obejmie ona obszar techniczny, prawny, finansowy oraz zarządczy z zapleczem organizacyjno-technicznym realizacji. Podmiot ten przygotuje wszystkie dokumenty niezbędne do realizacji Programu, w tym wynikające z obowiązków w zakresie monitoringu i sprawozdawczości, jak również będzie pozostawać w bieżącym kontakcie z instytucjami, w których zlokalizowane są interwencje Programu, na bieżąco informując o planowanych działaniach i ich skutkach. Realizator zapewni udział w przygotowywaniu dokumentacji projektowej (budowlanej i wykonawczej) podmiotów o odpowiednim potencjale i doświadczeniu. Wszystkie rozwiązania projektowe i sprzętowe będą uzgadniane z instytucjami, w których są zlokalizowane interwencje Programu, tak aby w maksymalnym stopniu dostosować je do właściwych wymagań i standardów udzielania świadczeń, ich specyfiki, zakresu i rozmiaru oraz wymagań prawnych wynikających z odrębnych przepisów i rekomendacji. Realizator jest także odpowiedzialny za realizację obowiązków i pozyskanie wymaganych dokumentów, decyzji i innych wymogów formalnych – pozyska wszelkie niezbędne dla procesu inwestycyjnego pozwolenia i uzgodnienia. W zakresie zarządczym w ramach procesu inwestycyjnego Realizator na bieżąco monitoruje ryzyka, opracowuje i wdraża mechanizmy ich minimalizacji. Informuje instytucję dotującą i kontrolującą realizację Programu o wszystkich zidentyfikowanych ryzykach mających wpływ na realizację Programu. W związku z realizacją Programu nie są wymagane i nie przewiduje się sporządzania raportów ewaluacyjnych zgodnie z art. 15 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Informacja na temat struktury zarządzania systemem monitorowania W ramach zadań związanych z poszczególnymi funkcjami w strukturze zarządzania realizacją procesu inwestycyjnego opisanego w Programie zostanie stworzony system monitorowania wdrażania poszczególnych zadań, a w ich obszarach – działań. Opierać się on będzie na systematycznym pozyskiwaniu, gromadzeniu i przetwarzaniu danych o postępie rzeczowym i finansowym. Zgodnie ze wskazaną strukturą, realizacja wymienionych czynności będzie się odbywała na poziomie Inwestora (w zakresie kompetencji Zastępcy Dyrektora UCK WUM ds. Projektów Inwestycyjnych) i Dyrektora Zakładu Leczniczego, w których będzie realizowany Program. Pozwoli to Inwestorowi, wymienionym podmiotom, a także ministrowi właściwemu do spraw zdrowia (dotującemu), na wczesną identyfikację potencjalnych zagrożeń i uruchomienie działań, które je zminimalizują – działania zapobiegawcze, a także wdrożenie działań naprawczych. Podstawowe instrumenty systemu monitorowania to: 1) powołanie zespołu/ów odpowiedzialnego/nych za realizację Programu na każdym etapie; 2) opracowanie zakresu kompetencji przypisanych do poszczególnych funkcji, poziomów zarządzania oraz systemu komunikacji międzyinstytucjonalnej; 3) stworzenie i na bieżąco aktualizowanie Harmonogramu rzeczowo-finansowego inwestycji; 4) zbudowanie systemu sprawozdawczości bieżącej i okresowej; 5) opracowanie matrycy ryzyka i planu działań w zakresie ryzyka nieakceptowanego; 9  Monitor Polski – 11 – Poz. 1063 6) opracowanie systemu analizy ryzyka. Stosowane metody zarządzania będą adekwatne do fazy realizacji Programu i okresowo weryfikowane pod kątem efektywności. Pozwoli to na osiągnięcie jego celów, przy jednoczesnej minimalizacji ryzyka. Ścieżkę dowodzenia w organizacji w ramach procesu inwestycyjnego przedstawia poniższa grafika: Dyrektor UCK WUM – Z-ca Dyrektora ds. Projektów Inwestycyjnych Dyrektor w lokalizacji SKDJ Zespół ds. realizacji w lokalizacji SKDJ Wszystkie podmioty zaangażowane w realizację Programu (proces inwestycyjny) posiadają doświadczenie w realizacji przedsięwzięć inwestycyjnych, co pozwoli na uzyskanie niezbędnej wiedzy i wzmocnienie potencjału intelektualnego kadry, zarówno zarządzającej, jak i zespołów operacyjnych, funkcjonujących na niższych szczeblach hierarchii zarządzania. Wśród wymienionych inwestycji były także projekty finansowane ze środków dotacji, zarówno krajowych, jak i Unii Europejskiej. DANE OGÓLNE Nazwa inwestycji „Podniesienie jakości i dostępności świadczeń medycznych w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus” Lokalizacja inwestycji, adres i numer ewidencyjny działki Inwestycja będzie realizowana w infrastrukturze podmiotu leczniczego – UCK WUM w Zakładzie Leczniczym – Szpitalu Klinicznym Dzieciątka Jezus, Przychodni Lindleya, zlokalizowanym w Warszawie (02-005), przy ul. Williama Heerleina Lindleya 4, działka o numerze ewidencyjnym 9, obręb 2-01-02. OPIS INWESTYCJI Uzasadnienie celowości realizacji inwestycji Sytuacja społeczno-gospodarcza województwa mazowieckiego, z uwzględnieniem analizy otoczenia społeczno-gospodarczego Programu, oraz podstawowe informacje statystyczne. Należy podkreślić, że procesy demograficzne i struktury demograficzne danej populacji są ze sobą ściśle powiązane, leżą u podstaw zmian struktur demograficznych, te zaś wpływają na kształtowanie się procesów demograficznych. W szczególności struktura ludności według płci i wieku jest kształtowana pod 10  Monitor Polski – 12 – Poz. 1063 wpływem trzech głównych procesów demograficznych: płodności, umieralności i migracji, które decydują o dynamice ludności i jej strukturach demograficznych. Ich wpływ na stan zdrowia (zdrowotność) populacji, potrzeby zdrowotne ludności oraz zapotrzebowanie na usługi zdrowotne jest bezdyskusyjny. Spadek płodności i umieralności wpływa nie tylko na zmiany liczby ludności, ale przede wszystkim na określone przekształcenia struktury ludności według wieku. Polegają one na tym, że spada udział dzieci i młodzieży w ogólnej liczbie ludności, a zwiększa się liczba i udział osób w wieku starszym (60 lat i więcej lub 65 lat i więcej). Takie zmiany struktury wieku ludności określa się jako starzenie się populacji. Zmiana struktury wieku ludności Rzeczypospolitej Polskiej, czyli proces starzenia się ludności, przejawia się znaczącym przyrostem osób w starszym wieku – z 5,9 miliona osób w wieku 65 lat i więcej w 2014 r. (15,5% ogółu ludności) oraz nieco ponad 6,3 mln w 2016 r. (16,4%) do 8,6 mln w 2030 r. (23,2%) oraz 11 mln w 2050 r. (32,7%). Ponadto w grupie osób starszych wzrasta liczba osób sędziwych, definiowanych jako osoby w wieku 80 lat i więcej lub 85 lat i więcej. Grupa osób w wieku 80 lat i więcej wzrasta z ponad 1,5 mln osób w 2014 r. oraz 1,6 mln w 2016 r. do ponad 3,5 mln w 2050 r., zaś osób w wieku 85 lat i więcej z 664 814 tys. w 2014 r. do 742,5 tys. osób w 2016 r. oraz blisko 2,1 mln w 2050 r. Znacząco wzrośnie zatem nie tylko populacja osób starszych, ale w ramach tej grupy ludności zwiększy się liczba i udział osób sędziwych (niezależnie od definiowania tej grupy wieku). Będziemy mieć zatem do czynienia z procesem podwójnego starzenia się ludności. Znaczący wzrost liczby osób starszych (a w tej grupie osób wzrost liczby osób w wieku 80 lat i więcej), które często doświadczają wielu problemów zdrowotnych i niepełnosprawności, spowoduje zwiększenie zapotrzebowania na różnego rodzaju usługi i świadczenia zdrowotne dla tej części populacji, a także wymagać będzie reorganizacji opieki zdrowotnej. Obserwowany spadek umieralności, do którego w znacznym stopniu przyczynia się zmniejszenie współczynników zgonów dla osób w wieku dorosłym i osób starszych, powoduje, że z jednej strony coraz więcej osób dożywa coraz starszego wieku, z drugiej zaś strony przyczynia się do współwystępowania wielu chorób przewlekłych w starszym wieku. Oznacza to, iż przy oczekiwanym znaczącym powiększeniu się populacji osób starszych, w tym także osób sędziwych, należy się liczyć ze wzrostem zapotrzebowania na lekarzy specjalistów w dziedzinie schorzeń przewlekłych lub zwyrodnieniowych, a także usług rehabilitacyjnych. Równolegle jednak jest konieczne zwrócenie uwagi na fakt, że poprawa szans na coraz dłuższe życie wymaga określonych działań skierowanych do ludności dorosłej – zatem konieczne jest zarówno propagowanie zachowań prozdrowotnych wśród osób dorosłych, jak i rozwój usług zdrowotnych nakierowanych na potrzeby zdrowotne tej grupy. Stan zdrowia ludności i umieralność są silnie zróżnicowane według cech demograficznych i społeczno-ekonomicznych. Stan zdrowia zależy nie tylko od czynników biologicznych (np. wiek czy płeć), ale również społeczno-ekonomicznych (stan rodzinny, stan cywilny czy poziom wykształcenia). Wraz z wiekiem znacząco pogarsza się stan zdrowia i rośnie umieralność. Kobiety mimo dłuższego przeciętnego trwania życia odznaczają się gorszym stanem zdrowia niż mężczyźni. Osoby pozostające w stanie wolnym charakteryzują się gorszym stanem zdrowia i żyją przeciętnie krócej niż te pozostające w małżeństwie. Również wykształcenie jest czynnikiem, który w znacznym stopniu różnicuje stan zdrowia – dla osób z wykształceniem wyższym odnotowuje się lepsze wskaźniki stanu zdrowia niż dla osób o niższych kategoriach wykształcenia. Także miejsce zamieszkania (miasto/wieś) różnicuje stan zdrowia – mieszkańcy miast z reguły charakteryzują się lepszym stanem zdrowia niż osoby mieszkające na wsi. Warto podkreślić, że stan zdrowia w okresie starości jest skutkiem podejmowanych decyzji i stylu życia w przebiegu całego życia, dlatego jest zalecane podejmowanie działań prewencyjnych mających na celu upowszechnianie pozytywnego wzorca zdrowego stylu życia. Ponadto wyniki wielu analiz wskazują na wpływ warunków we wczesnym etapie życia (w okresie dzieciństwa i niemowlęctwa, a nawet w czasie życia płodowego), dlatego niezwykle ważna jest ochrona zdrowia i wspieranie odporności osób najmłodszych. Ważne są aspekty demograficzne i epidemiologiczne, ale także kształtowanie społecznej świadomości dotyczącej indywidualnej odpowiedzialności za zdrowie przez odpowiednie działania edukacyjne, poczynając od dzieci i młodzieży, a kończąc na osobach starszych. Mając na względzie powyższe, dokonano analizy sytuacji demograficznej i epidemiologicznej, w tym na podstawie właściwych Map Potrzeb Zdrowotnych, zwanych dalej „MPZ”, w celu identyfikacji prognoz, trendów i idących za nimi potrzeb w zakresie zabezpieczenia medycznego – potrzeb wynikających z charakterystyki populacji. Podmiot objęty inwestycją jest zlokalizowany w Warszawie. Mimo że ma charakter podmiotu ogólnokrajowego, obsługuje pacjentów z całego kraju, bezpośredni zasięg oddziaływania obejmuje województwo mazowieckie. Zasadne jest zatem dokonanie analizy w odniesieniu do tego regionu. 11  Monitor Polski – 13 – Poz. 1063 Przedsięwzięcie stanowi interwencję w zasoby Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus z siedzibą przy ulicy Lindleya 4 w Warszawie. Jest to Zakład Leczniczy UCK WUM zlokalizowanego pod innym adresem. Dane lokalizacyjne: Województwo mazowieckie Powiat miasto stołeczne Warszawa Gmina miasto stołeczne Warszawa Miejscowość Warszawa Jednostka pomocnicza – dzielnica OCHOTA Jednostka pomocnicza – dzielnica ŚRÓDMIEŚCIE Lokalizacja projektu według Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju (TERYT)1: 14 mazowieckie 1465 Warszawa 1465011 miasto Warszawa Lokalizacja projektu według Nomenklatury Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NTS): 1.1 Region Centralny, 2.1.14 Województwo mazowieckie, 3.1.14.28 Podregion 28 miasto stołeczne Warszawa, 4.1.14.28.65 Powiat miasto stołeczne Warszawa Poziom NUTS Numer Polska 1 1.0.0 Województwo mazowieckie 2 2.14 Podregion 22 miasto Warszawa 3 Powiat warszawski (w ramach podregionu) Powiat warszawski 4 3.14.22 3.14.22.31 4.14.20.32 Poniższa mapa przedstawia lokalizację na tle dzielnicy, miasta – powiatu, województwa. 1 www.stat.gov.pl 12  Monitor Polski – 14 – Poz. 1063 Źródło: opracowanie własne na podstawie: http://www.mapa.um.warszawa.pl Charakterystyka regionu Województwo mazowieckie jest największym województwem w kraju – jego powierzchnia wynosi 35 598 km2, co stanowi ok. 11,4% powierzchni kraju (stan na dzień 31.12.2018 r.). Od północy graniczy z województwem warmińsko-mazurskim, od północnego wschodu z podlaskim, od południowego wschodu z lubelskim, od południa ze świętokrzyskim, od południowego zachodu z łódzkim, od północnego zachodu z kujawsko-pomorskim. Województwo należy do najbardziej zróżnicowanych wewnętrznie województw w kraju. Tworzą go: aglomeracja warszawska, z największym miastem w kraju – stolicą Rzeczypospolitej Polskiej – Warszawą, która pełni nie tylko dominującą rolę społeczno-gospodarczą, lecz także funkcję ważnego dla Europy węzła transportowego, oraz część województwa charakteryzująca się wskaźnikami rozwoju ekonomicznego poniżej średniej krajowej. Województwo mazowieckie według danych statystycznych na dzień 31.12.2018 r. posiada największy wśród województw potencjał ludnościowy. 87 miast, 42 powiaty (w tym 5 miast na prawach powiatu), 314 gmin i ok. 8,5 tys. wsi zamieszkuje łącznie prawie 5,39 mln osób, w tym 3,48 mln w miastach, natomiast na obszarach wiejskich 1,92 mln. Liczba ludności województwa według danych na dzień 31.12.2019 r. to 5 423 168 osób (tendencja wzrostowa w stosunku do poprzednich lat), liczba mieszkańców Warszawy wynosi ponad 1,7 mln (stan na dzień 31.12.2018 r.), co stanowi 33% ludności całego województwa. Największe miasta regionu poza Warszawą to według danych na ten sam dzień (31.12.2018 r.): Radom, w którym mieszka 213 tys. osób, Płock – 120 tys., Siedlce – 77,8 tys., Ostrołęka – 52,2 tys. oraz Ciechanów – 44 tys. obywateli. Średnia gęstość zaludnienia w województwie mazowieckim wynosi 152 osoby na km2 i jest większa od średniej krajowej, która wynosi 123 osoby na km2. Jest to region najlepiej rozwinięty, ma największy wkład w tworzeniu polskiego produktu krajowego brutto, zwanego dalej „PKB”. Przemysł województwa odznacza się dużym zróżnicowaniem branżowym. 33,7% mieszkańców regionu stanowią osoby z wyższym wykształceniem, zaś 33,2% – ze średnim. Jest to zasługą działających w województwie wyższych uczelni – w roku szkolnym 2018/2019 było ich 97, dla 19 organem tworzącym jest jednostka administracji rządowej, pozostałe są podmiotami prywatnymi. Do najważniejszych należą: Uniwersytet Warszawski, WUM, Politechnika Warszawska, Szkoła Główna Handlowa i Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego. Na tle całego kraju województwo mazowieckie jest liderem większości statystyk ekonomiczno-gospodarczych. Wewnętrznie odznacza się jednak dużym zróżnicowaniem. Centrum rozwoju społeczno-gospodarczego stanowi Warszawa oraz subregion warszawski wschodni i zachodni. Na drugim biegunie rozwoju znajduje się region radomski oraz duża część regionu ostrołęcko-siedleckiego. 13  Monitor Polski – 15 – Poz. 1063 Jednostki administracyjne województwa: WYSZCZEGÓLNIENIE 2010 2015 2016 2017 Powiaty 37 37 37 37 Miasta na prawach powiatu 5 5 5 5 Gminy 314 314 314 314 miejskie 35 35 35 35 wiejskie 229 228 228 228 miejsko-wiejskie 50 51 51 51 Miasta 85 86 86 86 18 18 18 18 Miejscowości wiejskie 8741 8532 8533 8527 Sołectwa 7319 7328 7335 7334 Jednostki dzielnice pomocnicze – źródło: www.stat.gov.pl Demografia Liczba ludności Rzeczypospolitej Polskiej od wielu lat systematycznie zmniejszała się i w 2019 r. wyniosła 38 382 576 osób, co stanowiło 7,3% ludności Unii Europejskiej spośród 519,2 mln mieszkańców 28 jej państw, co uplasowało nasz kraj na szóstym miejscu. W 2019 r. więcej ludności mieszkało w mieście (3/5 ogółu), a na przestrzeni lat występowała stała nadwyżka kobiet nad mężczyznami (107 kobiet na 100 mężczyzn), co w 2019 r. oznaczało, że Rzeczpospolitą Polską zamieszkiwało 18,6 mln mężczyzn oraz 19,8 mln kobiet. Najwięcej mieszkańców było w województwie mazowieckim, na drugim miejscu uplasowało się województwo śląskie i to ono miało największą gęstość zaludnienia – 366 osób/km2, przy średniej dla kraju wynoszącej 123 osoby/km2. Najmniej licznym było województwo opolskie (2,56% ogółem), natomiast województwo podlaskie 14  Monitor Polski – 16 – Poz. 1063 miało najmniejszą gęstość zaludnienia (po 59 osoby/km2). W ujęciu powiatowym największą gęstość zaludnienia miały: powiat m. Świętochłowice – 3 723 osób/km2 oraz m. st. Warszawa – 3 462 osób/km2 , a najmniejszą powiat bieszczadzki – 19 osób/km2 i sejneński – 23 osób/km2. W Polsce, jak również w całej UE, obserwujemy starzenie się społeczeństwa, które wynika z wydłużania się oczekiwanej długości życia, niskiej dzietności oraz obecnej struktury wieku ludności. Rzeczpospolita Polska w 1967 r. przekroczyła próg starości demograficznej, a próg zaawansowanej starości demograficznej 13 lat później. W podziale na tzw. biologiczne grupy wieku, w 2019 r. osoby w wieku 0–14 lat stanowiły 15,3% ludności, osoby w wieku 15–64 lat – 66,6%, a w wieku od 65 lat wzwyż – 18,1%. Niezmiennie, w porównaniu z 1990 r., rośnie grupa osób w najstarszej z tych grup – w 2019 r. zwiększyła się o 215 tys. osób w stosunku do 2018 r. Jej udział w ogólnej populacji jest określany wskaźnikiem starości, który w 2019 r. wyniósł o 7,9 pkt. procentowych więcej niż w 1990 r. Na zachodzące procesy demograficzne wpływa obserwowany od wielu lat wzrost średniej długości życia i to zarówno w przypadku kobiet, jak i mężczyzn. Między oczekiwaną długością życia kobiet i mężczyzn występuje różnica – kobiety żyją dłużej, co jest wynikiem zjawiska nadumieralności mężczyzn. W 2019 r. przeciętne dalsze trwanie życia w momencie urodzenia wynosiło ogółem 77,79 lat (74,07 dla mężczyzn i 81,75 dla kobiet). W porównaniu z 1990 r. Polacy żyli dłużej o 7,8, a Polki o 6,5 lat, zatem dynamika wzrostu lat życia jest szybsza u mężczyzn. Pod względem województw najdłuższą oczekiwaną długość życia w momencie urodzenia osiągnęły kobiety w województwie podkarpackim (83,2 lat), najkrótszą w śląskim (80,8 lat). W przypadku mężczyzn najdłuższa oczekiwana długość życia występowała w województwie podkarpackim (75,4 lat), a najkrótsza w łódzkim (72,5 lat). Na przestrzeni lat 2010–2018 obserwowano wzrost długości życia w przypadku obu płci, zarówno w Polsce, jak i w krajach Unii Europejskiej. W przypadku Rzeczypospolitej Polskiej 2019 r. był wyjątkowy, bo doszło do niewielkiego spadku oczekiwanej długości życia. Wiek dożywania Polaków w 2018 r. był krótszy o kilka lat niż średnio w Unii Europejskiej: w przypadku mężczyzn o 4,6 lata, natomiast w przypadku kobiet o 1,9 lata. W 2019 r. różnice wartości przeciętnego dalszego trwania życia w momencie urodzenia oraz w wieku 60 lat między kobietami zamieszkującymi miasto i wieś praktycznie nie występują, nieznacznie wyraźniejsze różnice są w przypadku mężczyzn, przewaga występuje na rzecz miasta. Według prognoz Głównego Urzędu Statystycznego liczba ludności Rzeczypospolitej Polskiej na koniec 2025 r. będzie wynosić 37 741 tys. osób (spadek o 1,04% w porównaniu z 2019 r.), w 2030 r. – 37 185 tys. (2,50%), w 2040 r. – 35 668 tys. (6,48%), a w 2050 r. – 33 951 tys. (11%). Spadek liczby ludności nie będzie odbywał się równomiernie ani w przekroju terytorialnym, ani w podziale na miasto i wieś. Wszystkie województwa w Polsce doświadczą spadku bezwzględnej liczby ludności. Największy spadek w 2050 r. względem 2019 r. będzie miał miejsce w województwie śląskim, gdzie liczba mieszkańców zmniejszy się o 817 tys., a najmniejszy w pomorskim (55 tys.). Nieco inaczej rozkładają się jednak zmiany względne. Województwem, w którym ubędzie najwięcej ludności w stosunku do stanu z 2019 r., będzie województwo opolskie ze spadkiem o 23,4%, najmniej, bo tylko 1,1% ludności ubędzie w województwie mazowieckim. Prognozowane zmiany liczby ludności na poziomie powiatów prezentują jeszcze większe zróżnicowanie. W liczbach bezwzględnych największe spadki dotkną dużych miast – w Łodzi liczba ludności do 2050 r. zmniejszy się o 195,7 tys., a w Poznaniu o 130 tys. Jednocześnie znacząco powiększać się będą powiaty okalające duże miasta – liczba mieszkańców powiatu poznańskiego wzrośnie o 168 tys., a wołomińskiego (województwo mazowieckie) o 76 tys. Ponownie w ujęciu procentowym różnice te będą wyglądały nieco inaczej. W powiecie hajnowskim (województwo podlaskie) prognozuje się, że do 2050 r. liczba ludności spadnie aż o 39,9%, a w powiecie m. Konin (wielkopolskie) o 38,1%. Liderami wzrostu będą z kolei powiat wrocławski (+49,1% ludności) oraz gdański (+45,8%). Zmiany te będą wymagały odpowiednich dostosowań organizacyjnych i infrastrukturalnych w systemie opieki zdrowotnej w Polsce. Bardzo istotnym zjawiskiem będzie tzw. suburbanizacja, czyli rozlewanie się dużych miast na obszary przyległe, przy jednoczesnym zmniejszaniu liczby ludności w obszarze obecnych granic miast. Warto zwrócić uwagę, że poza obszarem oddziaływania dużych miast liczba ludności będzie spadać, co może utrudnić dostarczanie usług medycznych oraz dodatkowo zwiększyć wykluczenie społeczne. Analizując przekrój w podziale na typ miejscowości, do 2050 r. ludność miast zmniejszy się aż o 17,4%, podczas gdy ludność wsi spadnie o zaledwie 1,8%. Prognozowane zmiany demograficzne, czyli malejąca liczba urodzeń oraz rosnąca długość życia, spowodują odwrócenie piramidy wieku. 15  Monitor Polski – 17 – Poz. 1063 W związku z wyżej wymienionymi trendami konieczne jest zapewnienie właściwej opieki zdrowotnej, w tym rozwoju usług zdrowotnych, których odbiorcami są osoby starsze. 1) Ludność województwa (5,42 mln mieszkańców, 14,27% ludności kraju) mimo wyższej płodności charakteryzuje się większym stopniem zaawansowania procesu starzenia się niż ludność Polski. 2) Wyróżnia się też nieco dłuższym oczekiwanym trwaniem życia oraz przewagą kobiet w grupach wieku już od 30. roku życia. Przewaga ta narasta znacznie w starszych grupach wieku. 3) Rosnąca grupa osób starszych, w tym osób sędziwych, której znaczną część stanowią kobiety, wymaga rozwoju usług odpowiadających potrzebom zdrowotnym tej grupy. 4) Różnice między powiatami w umieralności niemowląt wymagają zwiększenia jakości usług zdrowotnych (w tym prewencyjnych, edukacyjnych) zarówno dla kobiet w ciąży, jak i niemowląt. Gospodarka województwa mazowieckiego Województwo charakteryzuje najwyższy w kraju potencjał gospodarczy mierzony wartością PKB (stan na koniec 2018 r.). Analiza syntetycznego miernika poziomu rozwoju gospodarczego, jakim jest PKB, wskazuje w województwie mazowieckim na narastanie rozpiętości między podregionami NUTS 3 i pokazuje dominującą rolę miasta Warszawy. Wielkość wskaźnika PKB na 1 mieszkańca jest mocno zróżnicowana wewnątrz regionu. Województwo mazowieckie wyróżnia się w skali kraju najwyższym poziomem rozwoju gospodarczego. Zasadniczy potencjał gospodarczy, kapitałowy i intelektualny skupiony jest w Warszawie i aglomeracji warszawskiej. Analizując sytuację w województwie, widać, że struktura lokalizacji inwestycji wskazuje jednoznaczne preferencje inwestorów w wyborze dużych skupisk ludności. Subregiony województwa odznaczają się słabszym potencjałem gospodarczym i niższą dynamiką rozwojową. Województwo mazowieckie jest największym eksporterem i importerem w kraju. W województwie mazowieckim utrzymuje się powolny, ale stały, rozwój funkcji turystyczno-wypoczynkowej. Warszawa pełni rolę ośrodka turystyki przyjazdowej krajowej i zagranicznej. Udział przyjazdów turystów zagranicznych to blisko 30% wielkości krajowej. Stolica obsługuje ponad 70% turystów zagranicznych przyjeżdżających na Mazowsze. Związane jest to z lokalizacją lotniska międzynarodowego oraz węzła kolejowego, skupiającego połączenia międzynarodowe i będącego dobrym punktem przesiadkowym na terenie całej kraju. Epidemiologia i wybrane dane z obszaru statystyk medycznych Współczynnik chorobowości szpitalnej wyraża liczbę osób hospitalizowanych z powodu wszystkich przyczyn lub z powodu danej jednostki chorobowej w ciągu roku w przeliczeniu na 100 000 ludności. Współczynnik chorobowości szpitalnej w Rzeczypospolitej Polskiej wyniósł 13 780 osób hospitalizowanych na 100 tys. ludności. Poniższe wykresy przedstawiają empiryczny oraz standaryzowany współczynnik chorobowości dla województw. 16  Monitor Polski – 18 – Poz. 1063 W Rzeczypospolitej Polskiej głównymi przyczynami zgonów są nadal choroby układu krążenia i nowotwory. Podniesienie zdrowotności mieszkańców regionu wiąże się przede wszystkim z wyrównaniem dostępu do świadczeń w podstawowej opiece zdrowotnej oraz do specjalistycznych usług medycznych, zwłaszcza na terenach wiejskich. W ciągu ostatnich kilku lat nieznacznie polepszyła się sytuacja w zakresie ochrony zdrowia. Mimo iż wzrosła liczba lekarzy, zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i względnych (w 2017 r. w województwie mazowieckim pracowało 14 299 tys. lekarzy oraz 1568 tys. stomatologów), odnotowuje się nadal deficyt wymienionych specjalistów. Dodatkowo odnotowuje się rosnący odpływ wykwalifikowanej kadry medycznej, zarówno lekarzy, jak i pielęgniarek. W 2017 r. na terenie województwa mazowieckiego funkcjonowało 117 szpitali ogólnych, dysponujących 25 214 łóżkami: 17  Monitor Polski – 19 – Poz. 1063 Według danych statystycznych, w szpitalach w województwie mazowieckim leczono najwięcej pacjentów (w 2017 r.): Dane powyższe świadczą o tym, że województwo posiada znaczące zasoby pod względem ilościowym, a jakościowo zasoby te podlegają modernizacji, m.in. dzięki zaangażowaniu środków Unii Europejskiej, jednak proces ten wymaga kontynuacji, w szczególności w obszarach zgodnych z trendami demograficznymi i epidemiologicznymi. Do takich przedsięwzięć należy przedmiotowa inwestycja. Interwencja dotyczy obszarów i dziedzin medycznych zbieżnych z przedstawionymi trendami i służy zabezpieczeniu potrzeb zdrowotnych populacji. Powyższe zostało uwzględnione w dokumentach strategicznych obejmujących obszar ochrony zdrowia na różnych poziomach: od regionalnego do krajowego i międzynarodowego. Priorytety regionalnej polityki zdrowotnej na Mazowszu: onkologia, choroby wewnętrzne z geriatrią, leczenie psychiatryczne oraz rehabilitacja i neurologia to niektóre z priorytetów regionalnej polityki zdrowotnej województwa mazowieckiego. Priorytetem ogólnym jest modernizacja istniejących placówek służby zdrowia – m.in. inwestycje w wymianę sprzętu. Problem chorób nowotworowych dotyczy coraz większej liczby osób, dlatego istnieje konieczność zapewnienia szybkiej diagnostyki i wysokiej jakości kompleksowego leczenia pacjentów. Bardzo ważna jest ciągłość i koordynacja leczenia, tak aby we właściwym czasie pacjent został objęty opieką ambulatoryjną i szpitalną, a w razie potrzeby rehabilitacyjną, paliatywną lub hospicyjną. Wojewoda Mazowiecki zwraca również uwagę na potrzebę utworzenia oddziału transplantacji szpiku dla dzieci. Choroby wewnętrzne z geriatrią i opieką długoterminową – geriatria została wskazana w mapach potrzeb zdrowotnych jako dziedzina wymagająca zwiększenia zaplecza kadrowego. Według danych Okręgowej Izby Lekarskiej w województwie mazowieckim jest zaledwie 30 geriatrów. Natomiast w całym kraju jest ich 417. Zalecono tworzenie stanowisk konsultantów geriatrów w szpitalach oraz oddziałów geriatrycznych i pododdziałów geriatrycznych na bazie oddziałów wewnętrznych. Konieczny jest też rozwój różnych form opieki dziennej i ambulatoryjnej oraz zwiększenie dostępności rehabilitacji dla pacjentów. Psychiatria i opieka środowiskowa – należy dążyć do zmiany formy części leczenia ze stacjonarnego na rzecz różnych form opieki ambulatoryjnej, dziennej i środowiskowej. W celu poprawy dostępności kompleksowej opieki psychiatrycznej zaleca się również tworzenie Centrów Zdrowia Psychicznego – dla dorosłych oraz dzieci i młodzieży. 18  Monitor Polski – 20 – Poz. 1063 Rehabilitacja i neurologia – jednym z priorytetów jest zapewnienie kompleksowego leczenia m.in. przez objęcie pacjenta wczesną rehabilitacją, szczególnie poudarową i kardiologiczną. Odpowiednio dobrana rehabilitacja na wczesnym etapie leczenia może poprawić jakość życia i zapobiec niepełnosprawności. Potrzebne są ośrodki wczesnej interwencji dla dzieci oraz całościowa opieka nad seniorami. Profilaktyka – ważną rolę w zwalczaniu coraz szerzej występujących chorób cywilizacyjnych stanowią działania profilaktyczne. Konieczna jest realizacja prozdrowotnych programów edukacyjnych skierowanych m.in. do dzieci i młodzieży oraz osób starszych. Takie działania pozytywnie wpłyną na obniżenie kosztów leczenia oraz kosztów społecznych (np. zasiłki chorobowe, świadczenia socjalne). Choroby układu kostno-mięśniowo-stawowego – dostosowanie pomieszczeń do aktualnych wymogów w obiektach służby zdrowia poprawi warunki leczenia chorych, a przede wszystkim zapewni skuteczność leczenia i wpłynie na ograniczenie ilości powikłań. Podjęte działania modernizacyjne zapewnią pełny profil zabiegów ortopedycznych wieku rozwojowego i dorosłych. Identyfikacja stanu obecnego Zespół zabudowy szpitala w systemie pawilonowym powstał według autorstwa Józefa Piusa Dziekońskiego i pochodzi z przełomu XIX i XX wieku. Obiekty kubaturowe zespołu szpitalnego są otoczone zielenią wysoką i niską, która wraz z ciągami komunikacyjnymi tworzy zagospodarowanie terenu. Na terenie występuje wartościowy drzewostan mieszany. Dojazd do terenu SKDJ odbywa się przez wewnętrzny układ komunikacyjny z drogi publicznej ulicy Oczki, która stanowi połączenie z miejskim układem komunikacyjnym oraz z ulicy Nowogrodzkiej i Lindleya (dla karetek). Na działce znajdują się podjazdy do budynku i miejsca postojowe dla samochodów, adekwatne do obecnej kubatury i przewidywanej liczby osób przybywających do SKDJ i przebywających na jego terenie. Teren szpitala znajduje się w obszarze śródmiejskim. Dojazd do nieruchomości nie ulega zmianie w stosunku do istniejącego układu i będzie odbywać się z dróg publicznych. Zespół budowlany Szpitala znajduje się w obszarze ograniczonym ulicami: Nowogrodzką – Chałubińskiego – Oczki – Lindleya i wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem A-840. Układ budynków (pawilonowa zabudowa) oraz obecny stan techniczny i układ funkcjonalny pomieszczeń nie zapewniają optymalnej ergonomii opieki. Transport pacjentów między budynkami rozległego kompleksu szpitalnego UCK WUM – Zakładu Leczniczego Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus odbywa się po terenie zewnętrznym, co także nie jest rozwiązaniem optymalnym. Ze względu na okres powstania kompleksu, jego degradację związaną z upływem czasu, niespełnianie aktualnie obowiązujących norm i przepisów, postęp techniczny i technologiczny, znaczenie i rolę Zakładu Leczniczego UCK WUM – Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus w ochronie zdrowia, niezbędna jest interwencja w infrastrukturę budowlaną i sprzętową stanowiącą zasoby, na bazie których realizowane są świadczenia medyczne. Strategiczne podejście do planowania inwestycyjnego przez Inwestora obejmuje następujące aspekty: 1) analizę stanu infrastruktury; 2) identyfikację deficytów i problemów do rozwiązania w celu wyselekcjonowania optymalnego, z punktu widzenia rzeczowego, zakresu inwestycji – priorytety I; 3) identyfikację wszystkich składowych i skosztorysowanie koniecznych nakładów; 4) wpływ inwestycji, z uwagi na realizowane na danym obszarze świadczenia, na podaż świadczeń i poziom kontraktu, w kontekście kosztów operacyjnych wykorzystywania wytworzonej infrastruktury; 5) adekwatność w związku z potrzebami zdrowotnymi populacji, wynikającymi z trendów epidemiologicznych i demograficznych; 6) budowanie zaplecza dydaktycznego sprzyjającego kształceniu przyszłych kadr; 7) wpływ na proces innowacji, w tym skalowalność inwestycji; 8) poprawę warunków pracy i organizacji procesu leczenia; 9) wzrost jakości i poprawę warunków udzielania świadczeń w celu uzyskania optymalnego poziomu satysfakcji i zadowolenia pacjentów; 10) analizę potencjalnych źródeł finansowania – ekonomizacja procesu inwestycyjnego (nakład – efekt, struktura montażu finansowego). W związku z tym została dokonana kompleksowa analiza stanu technicznego budynków wykazująca stan bieżący dla zadań objętych wykonaniem w pierwszej kolejności, będący przedmiotem Programu. 19  Monitor Polski – 21 – Poz. 1063 Celem powyższej ekspertyzy technicznej było określenie stanu technicznego poszczególnych elementów konstrukcji i wykończenia, ocena stanu bezpieczeństwa oraz możliwych do zastosowania rozwiązań, pozwalających na doprowadzenie infrastruktury do stanu zadowalającego, w tym przede wszystkim spełniającego wymagania prawne, i umożliwiającego dalsze użytkowanie budynków, albo też wskazanie, że nie jest to możliwe lub racjonalne. Przyjęte kryteria oceny stanu technicznego elementów obiektu budowlanego oraz kryteria ustalania stopnia pilności wykonania robót budowlanych: przyjęto pięciostopniową skalę oceny stanu technicznego obiektu budowlanego – od 5 do 1, tj.: 5 stan techniczny dobry: element obiektu (konstrukcja, wykończenie, wyposażenie, instalacje) jest dobrze (zużycie od 0% do 15%) utrzymany, konserwowany i nie wykazuje widocznego zużycia i uszkodzeń. Cechy i właściwości wbudowanych materiałów i urządzeń odpowiadają wymogom norm i przepisów. Ewentualne wskazanie do wykonania drobnych napraw i prac konserwacyjnych w określonym zakresie 4 stan techniczny zadowalający: element obiektu (konstrukcja, wykończenie, wyposażenie, instalacje) (zużycie od 16% do 30%) utrzymywany jest należycie. Celowe jest wykonanie prac konserwacyjnych lub napraw bieżących, w niewielkim zakresie, polegających na remoncie wytypowanych elementów obiektu budowlanego, który ma na celu zapobieganie skutkom zużycia tych elementów i utrzymanie obiektu budowlanego we właściwym stanie technicznym 3 stan techniczny średni: w elementach obiektu (konstrukcja, wykończenie, wyposażenie, instalacje) (zużycie od 31% do 50%) występują niewielkie uszkodzenia i ubytki niezagrażające bezpieczeństwu użytkowania. Wymagane jest wykonanie naprawy bieżącej wytypowanych elementów w większym zakresie lub (oraz) naprawy głównej, czyli remontu polegającego na wymianie co najmniej jednego elementu obiektu budowlanego 2 stan techniczny nieodpowiedni: w elementach obiektu (konstrukcja, wykończenie, wyposażenie, instalacje) (zużycie od 51% do 70%) występują znaczne ubytki, które mogą zagrażać bezpieczeństwu użytkowania. Cechy i własności wbudowanych materiałów i urządzeń utraciły swoje pierwotne właściwości. Wymagane jest wykonanie remontu kapitalnego, czyli remontu polegającego na wymianie wielu elementów obiektu budowlanego 1 stan techniczny zły: w elementach obiektu (konstrukcja, wykończenie, wyposażenie, instalacje) (zużycie od 71% do 100%) występują tak duże zniszczenia lub (i) ubytki, że nie pozwalają na dalsze bezpieczne użytkowanie obiektu. Wymagane jest wykonanie remontu kapitalnego o bardzo dużym rozmiarze lub rozebranie obiektu Ustalono cztery stopnie pilności wykonania robót budowlanych – od I do IV: I. Remont w przypadku uszkodzeń, które zagrażają bezpieczeństwu użytkowania lub mogą stać się przyczyną zniszczenia lub awarii obiektu. Wytypowane elementy obiektu budowlanego lub wytypowane roboty budowlane wymagają natychmiastowego zabezpieczenia, naprawy głównej, wymiany lub rozbiórki. II. Remont, który może być odłożony na okres do 1 roku lub do okresu zimowego bez szkody dla użytkowników obiektu. Okres przesunięcia remontu powinien być wykorzystany do opracowania dokumentacji projektowej oraz przeprowadzenia pos …