Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw or

Rozporządzenie Ministra Środowiskaz dnia 1 marca 2018 r.w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów 1)Minister Środowiska kieruje działem administracji rządowej - środowisko, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Środowiska (Dz. U. poz. 96). Spis treści Treść rozporządzenia Rozdział 1 - przepisy ogólne Rozdział 2 - Źródła spalania paliw Rozdział 3 - instalacje i urządzenia spalania lub współspalania odpadów Rozdział 4 - instalacje przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest Rozdział 5 - instalacje do produkcji dwutlenku tytanu Rozdział 6 - instalacje, w których są używane rozpuszczalniki organiczne Rozdział 7 - przepisy przejściowe i końcowe Załącznik nr 1 - Standardy emisyjne dla dużych źródeł będących źródłami istniejącymi Załącznik nr 2 - Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, dla których pierwsze pozwolenie na budowę albo odpowiednik takiego pozwolenia wydano przed dniem 1 lipca 1987 r. Załącznik nr 3 - Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 30 czerwca 1987 r., jeżeli wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed dniem 27 listopada 2002 r., i które zostały oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r. Załącznik nr 4 - Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, dla których wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono po dniu 26 listopada 2002 r. lub które zostały oddane do użytkowania po dniu 27 listopada 2003 r., oraz dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, w których po dniu 27 listopada 2003 r. dokonano istotnej zmiany instalacji, o której mowa w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - prawo ochrony środowiska Załącznik nr 5 - Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami nowymi oraz dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, które zostały oddane do użytkowania przed dniem 29 marca 1990 r., dla których prowadzący takie źródła zobowiązali się w pisemnej deklaracji, złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia do dnia 30 czerwca 2004 r., że źródła będą użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., a czas ich użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin, eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r., a jeżeli deklaracja dotyczyła części źródła - to dla tych części eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r. Załącznik nr 6 - Standardy emisyjne dla dużych źródeł będących źródłami nowymi, dla dużych źródeł będących źródłami istniejącymi, które zostały oddane do użytkowania przed dniem 29 marca 1990 r., dla których prowadzący takie źródła zobowiązali się w pisemnej deklaracji, złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia do dnia 30 czerwca 2004 r., że źródła będą użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., a czas ich użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin, eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r., a jeżeli deklaracja dotyczyła części źródła - to dla tych części eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r., oraz dla źródeł, o których mowa w art. 146a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - prawo ochrony środowiska, eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2023 r. lub po wykorzystaniu limitu czasu użytkowania odpowiednio 17 500 albo 32 000 godzin, mimo złożenia przez prowadzących takie źródła pisemnej deklaracji, o której mowa w art. 146a ust. 1 tej ustawy Załącznik nr 7 - Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów, dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku gdy moc cieplna ze spalania odpadów niebezpiecznych przekracza 40% nominalnej mocy cieplnej instalacji albo urządzenia, dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku gdy współspalanie odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem instalacji albo urządzenia nie jest wytwarzanie energii lub innych produktów, ale termiczne przekształcanie odpadów, oraz dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku współspalania niepoddanych przeróbce zmieszanych odpadów komunalnych, z wyjątkiem odpadów innych niż niebezpieczne określonych w przepisach o klasyfikacji odpadów jako odpady o kodach 20 01120 02 Załącznik nr 8 - Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów Załącznik nr 9 - Procesy prowadzone w instalacjach, w których są używane rozpuszczalniki organiczne, dla których określa się standardy emisyjne Załącznik nr 10 - Standardy emisyjne LZO Załącznik nr 11 - Warunek planu obniżenia emisji Treść rozporządzenia 2) Niniejsze rozporządzenie w zakresie swojej regulacji wdraża: 1) dyrektywę Rady 87/217/EWG z dnia 19 marca 1987 r. w sprawie ograniczania zanieczyszczenia środowiska azbestem i zapobiegania temu zanieczyszczeniu (Dz. Urz. WE L 85 z 28.03.1987, str. 40 - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 8, str. 269, Dz. Urz. WE L 377 z 31.12.1991, str. 48 - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 10, Dz. Urz. WE C 241 z 29.08.1994, str. 1 i Dz. Urz. WE L 122 z 16.05.2003, str. 36 - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 1, t. 4, str. 335); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17 i Dz. Urz. UE L 158 z 19.06.2012, str. 25); 3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania (Dz. Urz. UE L 313 z 28.11.2015, str. 1). Na podstawie art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska   (Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm.3)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r. poz. 785, 898, 1089, 1529, 1566, 1888, 1999, 2056, 2180 i 2290 oraz z 2018 r. poz. 9, 88, 534 i 650.) zarządza się, co następuje: Rozdział 1 przepisy ogólne § 1. Rozporządzenie określa: 1) rodzaje instalacji, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza; 2) rodzaje źródeł spalania paliw, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza; 3) standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów; 4) dla niektórych z rodzajów instalacji i źródeł spalania paliw oraz dla urządzeń spalania lub współspalania odpadów: a) warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, w tym stopień odsiarczania, lub b) sposób sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, lub c) stałe lub przejściowe odstępstwa od standardów emisyjnych, lub d) warunki odstępstw, granice odstępstw lub warunki zastosowania planu obniżenia emisji, lub e) sposoby postępowania w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, lub f) przypadki, w których jest wymagane wstrzymanie podawania odpadów do spalania lub współspalania lub zatrzymanie instalacji i urządzenia spalania lub współspalania odpadów, lub g) wymagania lub ograniczenia w zakresie stosowania paliw, surowców lub materiałów, w tym substancji lub mieszanin, o określonych właściwościach, cechach lub parametrach, lub h) wymagania w zakresie stosowania określonych rozwiązań technicznych zapewniających ograniczanie emisji, lub i) przypadki, w których prowadzący instalacje lub użytkownik urządzenia spalania lub współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska:   -   informacje o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o odstępstwach od standardów emisyjnych,   -   informacje lub dane dotyczące warunków lub wielkości emisji, a także działań zmierzających do ograniczenia emisji, w tym realizacji planu obniżenia emisji, lub j) termin i formę przekazania informacji lub danych, o których mowa w lit. i. § 2. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: 1) biomasie - rozumie się przez to produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania zawartej w nich energii, oraz następujące rodzaje odpadów: a) odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa, b) odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się wytwarzaną energię cieplną, c) włókniste odpady roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu produkcji papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu produkcji, a wytwarzana energia cieplna jest odzyskiwana, d) odpady korka, e) odpady drewna, z wyjątkiem odpadów drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w skład których wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej; 2) kominie - rozumie się przez to strukturę zawierającą jeden lub więcej przewodów kominowych służących do wprowadzania gazów odlotowych do powietrza; 3) mocy cieplnej - rozumie się przez to ilość energii wprowadzanej w paliwie do źródła spalania paliw, instalacji albo urządzenia w jednostce czasu; 4) oleju napędowym - rozumie się przez to: a) ropopochodne paliwo ciekłe objęte kodem CN 2710 19 25, 2710 19 29, 2710 19 47, 2710 19 48, 2710 20 17 lub 2710 20 19 lub b) ropopochodne paliwo ciekłe, którego mniej niż 65% objętości, włączając straty, destyluje w temperaturze 250°C i którego co najmniej 85% objętości, włączając straty, destyluje w temperaturze 350°C przy zastosowaniu standardowej metody badania destylacji produktów naftowych ASTM D86; 5) organie właściwym do wydania pozwolenia - rozumie się przez to organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza; 6) paliwie - rozumie się przez to palną substancję stałą, ciekłą lub gazową; 7) pyle - rozumie się przez to cząstki o dowolnym kształcie, strukturze i gęstości, rozproszone w fazie gazowej w warunkach punktu pobierania próbki, które mogą zostać zebrane przez filtrację w określonych warunkach po reprezentatywnym pobraniu próbek gazu do analizy i które pozostają w górnej części filtra i na filtrze po suszeniu w określonych warunkach; 8) rozruchu i wyłączaniu - rozumie się przez to działania prowadzone w trybie przewidzianym w tej części instrukcji obsługi źródła spalania paliw, instalacji albo urządzenia, która określa w szczególności warunki oraz odpowiednio czas rozruchu i wyłączania źródła spalania paliw, instalacji albo urządzenia; w przypadku źródeł spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW okresy rozruchu i wyłączania ustala się z uwzględnieniem decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 maja 2012 r. dotyczącej określania okresów rozruchu i wyłączenia do celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych   (Dz. Urz. UE L 123 z 09.05.2012, str. 44); 9) tlenkach azotu - rozumie się przez to tlenek azotu i dwutlenek azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu; 10) turbinie gazowej - rozumie się przez to wirujące urządzenie przetwarzające ciepło w energię mechaniczną (pracę), w skład którego wchodzą w szczególności: a) komora spalania, w której następuje utlenianie paliwa w celu podgrzania sprężonego czynnika roboczego, b) turbina, w której rozpręża się podgrzany czynnik, oddając energię wirnikowi, c) sprężarka. § 3. 1. Strumień objętości gazów odlotowych wyraża się w metrach sześciennych gazów odlotowych na godzinę odniesionych do warunków umownych temperatury 273,15 K, ciśnienia 101,3 kPa, a w przypadku procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania odpadów w źródłach spalania paliw, instalacjach i urządzeniach, do których stosuje się przepisy rozdziału 2 i 3, odniesionych także do zawartości pary wodnej nie większej niż 5 g/kg gazów odlotowych (gazy suche), oznaczanych jako m3u/h. 2. Stężenie substancji w gazach odlotowych wyraża się w miligramach substancji na metr sześcienny gazów odlotowych odniesiony do warunków umownych temperatury 273,15 K, ciśnienia 101,3 kPa, a w przypadku procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania odpadów w źródłach spalania paliw, instalacjach i urządzeniach, do których stosuje się przepisy rozdziału 2 i 3, odniesiony także do gazu suchego, oznaczanych jako mg/m3u. 3. Stężenie substancji w gazach odlotowych z procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania odpadów sprowadza się do standardowej zawartości tlenu w gazach odlotowych i oblicza się według wzoru: \( E_1 = {{21 - O_1 } \over {21 - O_2 }} \times E_2 \) gdzie: E1 - oznacza stężenie substancji w gazach odlotowych przy standardowej zawartości tlenu w gazach odlotowych, E2 - oznacza stężenie substancji w gazach odlotowych, zmierzone albo obliczone, O1 - oznacza standardową zawartość tlenu w gazach odlotowych, wyrażoną w procentach, O2 - oznacza zawartość tlenu w gazach odlotowych, wyrażoną w procentach, zmierzoną albo obliczoną. 4. W przypadku jednoczesnego spalania różnych paliw zawartość tlenu w gazach odlotowych, do której odnosi się wielkość emisji substancji, ustala się jako średnią ważoną obliczoną ze standardowych zawartości tlenu odpowiadających poszczególnym paliwom, przy czym wagami są te wielkości, które stanowią wagi przy obliczaniu średnich ważonych wielkości emisji substancji. Rozdział 2 Źródła spalania paliw § 4. 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o: 1) paliwie dominującym - rozumie się przez to paliwo spalane w źródle wielopaliwowym, w którym są spalane pozostałości po destylacji i przetwarzaniu w procesie rafinacji ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten proces, i które posiada najwyższy standard emisyjny, a w przypadku kilku paliw mających ten sam standard emisyjny - paliwo, w którym jest dostarczana największa część mocy do źródła wielopaliwowego; 2) paliwie rafineryjnym - rozumie się przez to stały, ciekły lub gazowy materiał palny uzyskany na etapach destylacji i konwersji w procesie rafinacji ropy naftowej, w tym rafineryjne paliwo gazowe, gaz syntezowy, oleje rafineryjne i koks naftowy; 3) silniku - rozumie się przez to silnik Diesla, silnik dwupaliwowy lub silnik gazowy; 4) silniku Diesla - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący w cyklu Diesla i wykorzystujący zapłon samoczynny do spalania paliwa; 5) silniku dwupaliwowym - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym wykorzystujący zapłon samoczynny i pracujący w cyklu Diesla przy spalaniu paliw ciekłych oraz w cyklu Otto przy spalaniu paliw gazowych; 6) silniku gazowym - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący w cyklu Otto i wykorzystujący zapłon iskrowy lub, w przypadku silników dwupaliwowych, zapłon samoczynny do spalania paliwa; 7) źródle istniejącym - rozumie się przez to: a) w przypadku źródła spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW, ustalonej z uwzględnieniem pierwszej lub drugiej zasady łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej „ustawą”, (dużego źródła) - źródło spalania paliw, dla którego pozwolenie na budowę wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i które zostało oddane do użytkowania nie później niż w dniu 7 stycznia 2014 r., b) w przypadku źródła spalania paliw innego niż duże źródło, o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW (średniego źródła) - źródło spalania paliw oddane do użytkowania przed dniem 20 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 19 grudnia 2017 r. - oddane do użytkowania nie później niż w dniu 20 grudnia 2018 r.; 8) źródle nowym - rozumie się przez to: a) w przypadku dużego źródła - źródło spalania paliw, dla którego pozwolenie na budowę wydano po dniu 6 stycznia 2013 r. lub które zostało oddane do użytkowania po dniu 7 stycznia 2014 r., b) w przypadku średniego źródła - źródło spalania paliw oddane do użytkowania po dniu 19 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła wydano po dniu 18 grudnia 2017 r. - oddane do użytkowania po dniu 20 grudnia 2018 r.; 9) źródle wielopaliwowym - rozumie się przez to źródło spalania paliw, w którym są spalane jednocześnie lub na przemian co najmniej dwa rodzaje paliw. 2. Przez źródło istniejące rozumie się także duże źródło oraz średnie źródło, dla których przed dniem 1 lipca 1987 r. zamiast pierwszego pozwolenia na budowę wydano odpowiednik takiego pozwolenia. § 5. Standardy emisyjne określa się dla źródeł spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW, zwanych dalej „źródłami”, innych niż: 1) źródła, w których produkty spalania są wykorzystywane bezpośrednio do ogrzewania, suszenia lub każdej innej obróbki przedmiotów lub materiałów; 2) źródła do oczyszczania gazów odlotowych przez spalanie, które nie są eksploatowane jako niezależne źródła; 3) źródła do regeneracji katalizatorów w krakowaniu katalitycznym; 4) źródła do konwersji siarkowodoru w siarkę; 5) reaktory używane w przemyśle chemicznym; 6) źródła do opalania baterii koksowniczych; 7) nagrzewnice Cowpera; 8) źródła stosowane do napędu pojazdu, statku lub statku powietrznego; 9) turbiny gazowe, silniki gazowe i silniki Diesla usytuowane na platformach morskich; 10) silniki Diesla o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW; 11) kotły odzysknicowe w instalacjach do produkcji masy celulozowej; 12) źródła, w których są spalane lub współspalane odpady stałe inne niż biomasa lub odpady płynne; 13) średnie źródła o nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 5 MW eksploatowane na terenie gospodarstwa rolnego, w których jest spalany wyłącznie nieprzetworzony obornik pochodzący od drobiu, o którym mowa w art. 9 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)   (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.)4)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 276 z 20.10.2010, str. 33, Dz. Urz. UE L 216 z 14.08.2012, str. 3 i Dz. Urz. UE L 354 z 28.12.2013, str. 86.; 14) średnie źródła: a) w których gazowe produkty spalania są wykorzystywane bezpośrednio w gazowym ogrzewaniu pomieszczeń w celu poprawy warunków pracy, b) w których są spalane wyłącznie lub w połączeniu z innymi paliwami paliwa rafineryjne w celu wytwarzania energii w rafineriach ropy naftowej lub rafineriach gazu, c) stosowane w krematoriach. § 6. 1. Standardy emisyjne dla dużych źródeł będących źródłami istniejącymi określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7-9. 2. Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, dla których pierwsze pozwolenie na budowę albo odpowiednik takiego pozwolenia wydano przed dniem 1 lipca 1987 r., określa załącznik nr 2 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8. 3. Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 30 czerwca 1987 r., jeżeli wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed dniem 27 listopada 2002 r., i które zostały oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r., określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8. 4. Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi: 1) dla których wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono po dniu 26 listopada 2002 r. lub które zostały oddane do użytkowania po dniu 27 listopada 2003 r., 2) w których po dniu 27 listopada 2003 r. dokonano istotnej zmiany instalacji, o której mowa w art. 3 pkt 7 ustawy - określa załącznik nr 4 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8. 5. Standardy emisyjne dla: 1) średnich źródeł będących źródłami nowymi, 2) średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, które zostały oddane do użytkowania przed dniem 29 marca 1990 r., dla których prowadzący takie źródła zobowiązali się w pisemnej deklaracji, złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia do dnia 30 czerwca 2004 r., że źródła będą użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., a czas ich użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin, eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r., a jeżeli deklaracja dotyczyła części źródła - to dla tych części eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r. - określa załącznik nr 5 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7 i § 8. 6. Standardy emisyjne dla: 1) dużych źródeł będących źródłami nowymi, 2) dużych źródeł będących źródłami istniejącymi, które zostały oddane do użytkowania przed dniem 29 marca 1990 r., dla których prowadzący takie źródła zobowiązali się w pisemnej deklaracji, złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia do dnia 30 czerwca 2004 r., że źródła będą użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., a czas ich użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin, eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r., a jeżeli deklaracja dotyczyła części źródła - to dla tych części eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r., 3) źródeł, o których mowa w art. 146a ust. 1 ustawy, eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2023 r. lub po wykorzystaniu limitu czasu użytkowania odpowiednio 17 500 godzin albo 32 000 godzin, mimo złożenia przez prowadzących takie źródła pisemnej deklaracji, o której mowa w art. 146a ust. 1 ustawy - określa załącznik nr 6 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7 i § 8. § 7. 1. Standardy emisyjne dla źródła, do którego stosuje się pierwszą, drugą albo trzecią zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, stanowi średnia obliczona ze standardów emisyjnych dla każdej części źródła, ważona względem nominalnej mocy cieplnej tych części źródła. 2. Standardy emisyjne dla każdej części źródła, o którym mowa w ust. 1, stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6, § 8 i § 9, odpowiadające całkowitej nominalnej mocy cieplnej źródła, o której mowa w art. 157a ust. 2 ustawy. 3. W przypadku źródła, do którego stosuje się pierwszą, drugą albo trzecią zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, nominalnej mocy cieplnej źródła odpowiada całkowita nominalna moc cieplna tego źródła. § 8. 1. Standardy emisyjne dla źródła wielopaliwowego, w którym są spalane jednocześnie co najmniej dwa rodzaje paliw, stanowi średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6, odpowiadających poszczególnym paliwom i nominalnej mocy cieplnej źródła, ważona względem mocy cieplnej ze spalania tych paliw. 2. Standardy emisyjne dla źródła wielopaliwowego, w którym są spalane na przemian co najmniej dwa rodzaje paliw, stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6, odpowiadające nominalnej mocy cieplnej źródła i spalanemu rodzajowi paliwa. 3. Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, o którym mowa w § 6 ust. 1-4, będącego źródłem wielopaliwowym, w którym są spalane lub współspalane razem z innymi paliwami pozostałości z procesu przerobu ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten proces: 1) jeżeli moc cieplna ze spalania paliwa dominującego wynosi co najmniej 50% mocy cieplnej ze spalania wszystkich paliw - stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust. 1-4, odpowiadające temu paliwu i nominalnej mocy cieplnej źródła; 2) jeżeli moc cieplna ze spalania paliwa dominującego wynosi mniej niż 50% mocy cieplnej ze spalania wszystkich paliw - ustala się w następujący sposób: a) od dwukrotnej najwyższej wartości standardu emisyjnego, o którym mowa w § 6 ust. 1-4, ze spalania jednego z tych paliw odejmuje się wartość najniższą standardu emisyjnego, następnie różnicę tę mnoży się przez moc cieplną ze spalania paliwa z najwyższym standardem emisyjnym, a jeżeli są spalane dwa paliwa z najwyższym standardem emisyjnym, różnicę tę mnoży się przez wyższą moc cieplną ze spalania tych dwóch paliw, b) standard emisyjny, o którym mowa w § 6 ust. 1-4, ze spalania paliw, poza paliwem z najwyższym standardem emisyjnym dla źródła, mnoży się przez moc cieplną z ich spalania, c) sumę wartości ustalonych w sposób, o którym mowa w lit. a i b, dzieli się przez moc cieplną ze spalania wszystkich paliw. 4. W przypadku źródeł istniejących, o których mowa w § 6 ust. 1-4, będących źródłami wielopaliwowymi, z wyjątkiem turbin gazowych i silników, zamiast standardów emisyjnych określonych zgodnie z ust. 1 i 3 mogą być stosowane następujące standardy emisyjne dwutlenku siarki: 1) 1000 mg/m3u, uśrednione dla źródeł wielopaliwowych, w których razem z innymi paliwami są spalane pozostałościz procesu przerobu ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten proces - dla źródeł, dla których pozwolenie na budowę wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i które zostały oddane do użytkowania nie później niż do dnia 27 listopada 2003 r.; 2) 600 mg/m3u, uśrednione dla źródeł wielopaliwowych, w których razem z innymi paliwami są spalane pozostałościz procesu przerobu ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten proces - dla źródeł innych niż określone w pkt 1. 5. W przypadku źródła wielopaliwowego, do którego stosuje się pierwszą, drugą albo trzecią zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, standardy emisyjne, o których mowa w ust. 1-3, ustala się dla każdego paliwa z uwzględnieniem całkowitej nominalnej mocy cieplnej źródła. § 9. 1. W przypadku rozbudowy dużego źródła oraz w przypadku źródła, które po rozbudowie stanie się dużym źródłem, jeżeli rozbudowa źródła istniejącego nastąpiła po dniu 31 grudnia 2015 r. albo rozbudowa dotyczy źródła nowego, standardy emisyjne dla dobudowanej części źródła stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust. 6, odpowiadające nominalnej mocy cieplnej źródła po rozbudowie. 2. W przypadku wprowadzenia po dniu 31 grudnia 2015 r. w dużym źródle będącym źródłem istniejącym lub w części takiego źródła zmiany mogącej mieć negatywny wpływ na środowisko, standardy emisyjne ze zmienionego źródła istniejącego lub ze zmienionej części takiego źródła stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust. 6, odpowiadające nominalnej mocy cieplnej źródła po zmianie. § 10. 1. Dopuszcza się odstępstwo od standardu emisyjnego dwutlenku siarki dla źródła, w którym w normalnych warunkach użytkowania jest spalane paliwo o małej zawartości siarki, w przypadku wystąpienia ograniczeń w dostawach tego paliwa. Odstępstwo polega na zwiększeniu standardu emisyjnego dwutlenku siarki dla źródła o 50%, nie dłużej niż 6 miesięcy w roku kalendarzowym. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do następujących źródeł szczytowych: 1) dużego źródła będącego źródłem istniejącym, w którym jest spalane paliwo stałe lub ciekłe, dla którego pozwolenie na budowę wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i które zostało oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.; 2) średniego źródła będącego źródłem nowym; 3) od dnia 1 stycznia 2025 r. - średniego źródła będącego źródłem istniejącym o nominalnej mocy cieplnej większej niż 5 MW; 4) od dnia 1 stycznia 2030 r. - średniego źródła będącego źródłem istniejącym o nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 5 MW. 3. Przez źródło szczytowe rozumie się: 1) duże źródło, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi nie więcej niż 1500 godzin; 2) średnie źródło będące źródłem nowym, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca z trzech lat, wynosi nie więcej niż 500 godzin; 3) średnie źródło będące źródłem istniejącym o nominalnej mocy cieplnej większej niż 5 MW, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi: a) do dnia 31 grudnia 2024 r. - nie więcej niż 1500 godzin, b) od dnia 1 stycznia 2025 r. - nie więcej niż 500 godzin, a jeżeli jest to źródło służące wyłącznie do wytwarzania ciepła w razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur, nie więcej niż 1000 godzin; 4) średnie źródło będące źródłem istniejącym o nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 5 MW, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi: a) do dnia 31 grudnia 2029 r. - nie więcej niż 1500 godzin, b) od dnia 1 stycznia 2030 r. - nie więcej niż 500 godzin, a jeżeli jest to źródło służące wyłącznie do wytwarzania ciepła w razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur, nie więcej niż 1000 godzin. 4. W przypadku źródła, do którego stosuje się pierwszą, drugą albo trzecią zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się także do części dużego źródła i średniego źródła, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, odprowadzającej gazy odlotowe jednym lub więcej niż jednym osobnym przewodem wspólnego komina, której czas użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca odpowiednio z pięciu lat albo z trzech lat, wynosi nie więcej niż odpowiednio 1500 godzin albo 500 godzin. 5. Jeżeli źródło w czasie eksploatacji zostanie przestawione na warunki pracy źródła szczytowego, dla którego czas użytkowania w roku kalendarzowym będzie ograniczony do limitu czasu użytkowania określonego w ust. 3, w pierwszych latach jego eksploatacji w tych warunkach roczny limit czasu użytkowania nie jest sprawdzany przez liczenie średniej kroczącej z czasów użytkowania źródła w poszczególnych latach, lecz w sposób następujący: 1) w drugim roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego - na podstawie czasu użytkowania w roku poprzednim; 2) w trzecim roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego - na podstawie średniej arytmetycznej z czasów użytkowania w dwóch poprzednich latach; 3) w czwartym roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego - na podstawie średniej arytmetycznej z czasów użytkowania w trzech poprzednich latach; 4) w piątym roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego - na podstawie odpowiednio średniej arytmetycznej z czasów użytkowania w czterech albo w trzech poprzednich latach; 5) w szóstym roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego i w latach następnych - na podstawie odpowiednio średniej kroczącej z pięciu lat albo z trzech lat. 6. Przepisy ust. 5 stosuje się odpowiednio do źródła szczytowego, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym zostanie zmniejszony z wartości określonej w ust. 3 pkt 3 lit. a do wartości określonej w ust. 3 pkt 3 lit. b, oraz do źródła szczytowego, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym zostanie zmniejszony z wartości określonej w ust. 3 pkt 4 lit. a do wartości określonej w ust. 3 pkt 4 lit. b. 7. Dopuszcza się odstępstwo od standardów emisyjnych dla źródła, w którym w normalnych warunkach użytkowania jest spalane wyłącznie paliwo gazowe, w przypadku wystąpienia nagłej przerwy w dostawie tego paliwa i spalania w tym źródle paliw innych niż gazowe, jeżeli spalanie tych paliw wymagałoby stosowania urządzeń ograniczających emisję. Odstępstwo od standardów emisyjnych określonych dla tych paliw i źródła polega na zwiększeniu tych standardów o 100%, nie dłużej niż 10 dni w roku kalendarzowym. 8. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 7, prowadzący źródło przekazuje informację organowi właściwemu do wydania pozwolenia, a jeżeli jest to źródło wymagające zgłoszenia, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy - ministrowi właściwemu do spraw środowiska, w ciągu 24 godzin od chwili wystąpienia ograniczeń w dostawach paliwa o małej zawartości siarki albo nagłej przerwy w dostawie paliwa gazowego. § 11. 1. W przypadku źródła szczytowego będącego średnim źródłem, o którym mowa w § 10 ust. 3 pkt 2, nie stosuje się przepisu § 6 ust. 5 pkt 1. Jeżeli jest to źródło opalane paliwem stałym, to stosuje się do niego standard emisyjny pyłu, który wynosi 100 mg/m3u. 2. W przypadku źródła szczytowego będącego średnim źródłem, o którym mowa w § 10 ust. 3 pkt 3 lit. b, od dnia 1 stycznia 2025 r. stosuje się standardy emisyjne obowiązujące dla tego źródła w dniu 31 grudnia 2024 r. 3. W przypadku źródła szczytowego będącego średnim źródłem, o którym mowa w § 10 ust. 3 pkt 4 lit. b, od dnia 1 stycznia 2030 r. stosuje się standardy emisyjne obowiązujące dla tego źródła w dniu 31 grudnia 2029 r. § 12. 1. Standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6, nie stosuje się do turbin gazowych i silników gazowych eksploatowanych awaryjnie, których czas użytkowania w roku kalendarzowym wynosi mniej niż 500 godzin. 2. Prowadzący źródło, o którym mowa w ust. 1, przedkłada co roku organowi właściwemu do wydania pozwolenia, w terminie 2 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, dane dotyczące czasu użytkowania źródła w poprzednim roku kalendarzowym. § 13. 1. Standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli: 1) dla źródeł, do których nie stosuje się pierwszej albo trzeciej zasady łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy, odprowadzających gazy odlotowe do powietrza przez wspólny komin - stężenie substancji w gazach odlotowych we wspólnym kominie lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych z różnych źródeł do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej nie przekroczy średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2-4, dla źródeł pracujących w tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej mocy cieplnej; 2) dla źródła, do którego stosuje się pierwszą albo trzecią zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy - stężenie substancji w gazach odlotowych we wspólnym kominie lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych z różnych części źródła do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej nie przekroczy średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1, 5 albo 6, dla części źródła pracujących w tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej mocy cieplnej. 2. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku: 1) źródeł, do których stosuje się drugą albo trzecią zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy, odprowadzających gazy odlotowe do powietrza przez różne kominy; 2) gdy jednym kominem są odprowadzane do powietrza gazy odlotowe ze średnich źródeł, do których ma zastosowanie trzecia zasada łączenia, o której mowa w art. 157a ust. 2 pkt 3 ustawy, i takich, do których ta zasada nie ma zastosowania. 3. W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji standard emisyjny uznaje się za dotrzymany, jeżeli - w odniesieniu do czasu użytkowania źródła w roku kalendarzowym - są spełnione jednocześnie następujące warunki: 1) żadna z zatwierdzonych średnich miesięcznych wartości stężeń substancji nie przekracza standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6; 2) żadna z zatwierdzonych średnich dobowych wartości stężeń substancji nie przekracza 110% standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6; 3) w przypadku źródeł składających się wyłącznie z kotłów, w których jest spalany węgiel, o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW, żadna z zatwierdzonych średnich dobowych wartości stężeń substancji nie przekracza 150% standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6; 4) 95% wszystkich zatwierdzonych średnich jednogodzinnych wartości stężeń substancji w ciągu roku kalendarzowego nie przekracza 200% standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6. 4. Zatwierdzone średnie wartości stężeń substancji, o których mowa w ust. 3, ustala się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy. 5. W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji w trakcie pracy źródła lub części źródła, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, standard emisyjny uznaje się za dotrzymany, jeżeli są spełnione warunki określone w ust. 3, z tym że wielkościami, które nie mogą być przekroczone, są odpowiednio: 1) średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6, ważona względem nominalnej mocy cieplnej części tego źródła; 2) 110%, 150% lub 200% średniej, o której mowa w pkt 1. 6. W przypadku wystąpienia przerw w prowadzeniu ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji, warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, określone w ust. 3 i 5, sprawdza się, przyjmując za wymienione w tych przepisach średnie wielkości emisji substancji w okresach tych przerw średnie wielkości emisji substancji w okresie poprzedzającym przerwę równym okresowi przerwy lub wielkości emisji substancji wyznaczone innymi metodami określonymi w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo w pozwoleniu zintegrowanym. 7. Średnie wartości stężeń substancji, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, oblicza się z jednogodzinnych średnich wartości stężeń substancji, z tym że w obliczeniach nie uwzględnia się okresów rozruchu i wyłączania źródła oraz okresów pracy źródła z niesprawnymi urządzeniami ochronnymi ograniczającymi emisję i przerw w dostawach odpowiedniej jakości i rodzaju paliwa, o których mowa w § 10 ust. 1 i 7 oraz w § 14 ust. 2 i 3. 8. Przepisy ust. 3-7 stosuje się do źródeł, o których mowa w § 5 pkt 10 i 11, oraz do turbin gazowych, dla których nie określa się standardów emisyjnych, jeżeli dopuszczalne wielkości emisji w warunkach ich normalnego funkcjonowania zostały wyrażone w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo w pozwoleniu zintegrowanym w mg/m3u,z tym że jako standardy emisyjne przyjmuje się określone w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo w pozwoleniu zintegrowanym dopuszczalne wielkości emisji w warunkach normalnego funkcjonowania tych źródeł i turbin gazowych. 9. Dla dużych źródeł, w których jest spalane lokalne paliwo stałe, w przypadku gdy zawartość siarki w tym paliwie nie pozwala na dotrzymanie standardu emisyjnego, o którym mowa w § 6 ust. 1 i 6, dotyczącego dwutlenku siarki, a prowadzący źródło przedłożył organowi właściwemu do wydania pozwolenia analizę zawierającą techniczne uzasadnienie niewykonalności dotrzymania standardu emisyjnego dwutlenku siarki, standard emisyjny tej substancji uznaje się za dotrzymany, jeżeli stopień odsiarczania wynosi co najmniej: 1) dla źródeł istniejących, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia złożono przed tym dniem, i które zostały oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.: a) 80% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i nie większej niż 100 MW, b) 90% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 100 MW i nie większej niż 300 MW, c) 96% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW, z tym że dla źródeł istniejących opalanych łupkiem bitumicznym minimalny stopień odsiarczania wynosi 95%; 2) dla źródeł istniejących innych niż wymienione w pkt 1: a) 92% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i nie większej niż 300 MW, b) 96% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW; 3) dla źródeł nowych: a) 93% - dla źródeł nowych o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i nie większej niż 300 MW, b) 97% - dla źródeł nowych o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW. 10. W przypadku ustalania wymaganego stopnia odsiarczania dla dużych źródeł stosuje się pierwszą lub drugą zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. 11. W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji substancji, standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli średnie wartości uzyskane w wyniku pomiaru nie przekraczają tych standardów. W takim przypadku przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio. 12. Wymagany stopień odsiarczania dla źródeł uznaje się za dotrzymany, jeżeli średni stopień odsiarczania odniesiony do miesiąca kalendarzowego nie przekracza wartości określonej w ust. 9. W takim przypadku przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio. § 14. 1. W przypadku wystąpienia zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję powodujących, że średnia dobowa wielkość emisji substancji przekracza standard emisyjny o więcej niż 30%, oraz braku możliwości przywrócenia normalnych warunków użytkowania źródła w ciągu 24 godzin, prowadzący źródło ogranicza lub wstrzymuje pracę źródła lub stosuje paliwo, którego spalanie nie spowoduje przekroczenia standardów emisyjnych o więcej niż 30%, oraz możliwie jak najszybciej, lecz nie później niż w ciągu 48 godzin od momentu wystąpienia zakłóceń, przekazuje informację o zakłóceniach wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. 2. Łączny czas pracy źródła z niesprawnymi urządzeniami ochronnymi ograniczającymi emisję do powietrza nie może przekroczyć 120 godzin w ciągu każdego okresu dwunastomiesięcznego. 3. Dopuszcza się zwiększenie z 24 godzin i 120 godzin, o których mowa w ust. 1 i 2, ale nie więcej niż odpowiednio do 72 godzin i 300 godzin, w przypadkach uzasadnionych nadrzędną koniecznością utrzymania dostaw energii lub koniecznością zastąpienia źródła, w którym nastąpiło zakłócenie w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, przez inne źródło, którego użytkowanie spowodowałoby ogólny wzrost wielkości emisji substancji. § 15. Informacje i dane, o których mowa w: 1) § 10 ust. 8 oraz § 14 ust. 1, ze wskazaniem co najmniej rodzaju i lokalizacji źródła oraz prowadzącego źródło, rodzaju substancji, której standard emisyjny nie został dotrzymany, czasu wystąpienia zdarzenia i przewidywanego okresu jego trwania, 2) § 12 ust. 2, ze wskazaniem rodzaju i lokalizacji źródła, prowadzącego źródło oraz czasu użytkowania źródła w roku kalendarzowym - przekazuje się w formie pisemnej, w postaci papierowej albo elektronicznej. § 16. 1. Gazy odlotowe ze źródeł wprowadza się do powietrza w sposób kontrolowany za pomocą komina o co najmniej jednym przewodzie kominowym, którego wysokość jest ustalana w taki sposób, aby chronić zdrowie ludzi oraz środowisko. 2. W przypadku gdy nie są dotrzymane standardy emisyjne, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje się urządzenia ochronne ograniczające emisję. Rozdział 3 instalacje i urządzenia spalania lub współspalania odpadów § 17. 1. Standardy emisyjne określa się dla instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów innych niż instalacje i urządzenia: 1) w których są spalane lub współspalane wyłącznie następujące odpady: a) stanowiące biomasę, b) promieniotwórcze, c) zwłoki zwierzęce, które są unieszkodliwiane zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), d) pochodzące z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy naftowej i gazu ziemnego na platformach wydobywczych oraz spalane na tych platformach; 2) doświadczalne wykorzystywane do prac badawczo-rozwojowych, prac naukowych i prób mających na celu usprawnienie procesu spalania, przerabiających mniej niż 50 Mg odpadów rocznie; 3) do spalania gazów uzyskanych w wyniku zgazowania lub pirolizy odpadów, które są oczyszczone w takim stopniu, że przed spaleniem nie są już odpadami i ich spalanie nie może spowodować emisji większych niż w wyniku spalania gazu ziemnego. 2. Do będących źródłami instalacji spalania lub współspalania odpadów, w których są spalane lub współspalane: 1) odpady, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, 2) gazy, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - przepisy rozdziału 2 stosuje się odpowiednio. § 18. Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów określa załącznik nr 7 do rozporządzenia. § 19. 1. Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów określa załącznik nr 8 do rozporządzenia. 2. Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku: 1) gdy moc cieplna ze spalania odpadów niebezpiecznych przekracza 40% nominalnej mocy cieplnej instalacji albo urządzenia, 2) gdy współspalanie odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem instalacji albo urządzenia nie jest wytwarzanie energii lub innych produktów, ale termiczne przekształcanie odpadów, 3) współspalania niepoddanych przeróbce zmieszanych odpadów komunalnych, z wyjątkiem odpadów innych niż niebezpieczne określonych w przepisach o klasyfikacji odpadów jako odpady o kodach 20 01 i 20 02 - określa załącznik nr 7 do rozporządzenia. § 20. 1. Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów uznaje się za dotrzymane, jeżeli w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji są spełnione jednocześnie następujące warunki: 1) średnie dobowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci gazów i par w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru, dwutlenku siarki oraz tlenków azotu, a w przypadku tlenku węgla 97% średnich dobowych wartości stężeń w ciągu roku kalendarzowego, licząc od początku roku, nie przekraczają standardów emisyjnych tych substancji określonych, jako średnie dobowe, w załączniku nr 7 do rozporządzenia; 2) średnie trzydziestominutowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci gazów i par w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru, dwutlenku siarki oraz tlenków azotu nie przekraczają wartości A standardów emisyjnych tych substancji, określonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia, lub 97% średnich trzydziestominutowych wartości stężeń tych substancji w ciągu roku kalendarzowego, licząc od początku roku, nie przekracza wartości B standardów emisyjnych tych substancji, określonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia; 3) średnie trzydziestominutowe wartości stężeń tlenku węgla nie przekraczają wartości A standardu emisyjnego tej substancji, określonego w załączniku nr 7 do rozporządzenia, lub 95% średnich dziesięciominutowych wartości stężeń tej substancji w ciągu 24 godzin nie przekracza wartości B standardu emisyjnego tej substancji, określonego w załączniku nr 7 do rozporządzenia; w przypadku instalacji i urządzeń spalania odpadów, w których temperatura gazu powstałego w procesie spalania wynosi co najmniej 1100°C przez co najmniej dwie sekundy, dla dokonania oceny średnich wartości dziesięciominutowych można zastosować okres siedmiodniowy. 2. Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów uznaje się za dotrzymane, jeżeli w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji średnie dobowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci gazów i par w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru, dwutlenku siarki, tlenków azotu oraz tlenku węgla nie przekraczają standardów emisyjnych ustalonych w sposób określony w załączniku nr 8 do rozporządzenia. 3. W przypadku instalacji i urządzeń współspalania odpadów, dla których standardy emisyjne określa załącznik nr 7 do rozporządzenia, przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, średnie wartości stężeń w okresie pomiarowym ustalonym dla metali ciężkich oraz dioksyn i furanów nie mogą także przekraczać standardów emisyjnych określonych odpowiednio w załącznikach nr 7 i 8 do rozporządzenia. 5. Dokonując oceny dotrzymywania warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, nie uwzględnia się: 1) okresów rozruchu i wyłączania instalacji albo urządzeń, o ile w trakcie ich trwania nie są spalane odpady; 2) wpływających na zwiększenie emisji substancji zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję do 60 godzin w roku kalendarzowym, licząc od początku roku. 6. W przypadku wystąpienia przerw w prowadzeniu ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji, przy sprawdzaniu spełniania warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, przepis § 13 ust. 6 stosuje się odpowiednio. 7. W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji substancji, standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli wartości średnie uzyskane w wyniku pomiaru nie przekraczają tych standardów. 8. Informację o każdym przypadku niedotrzymania warunków, o których mowa w ust. 1-4: 1) prowadzący instalację spalania lub współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, 2) użytkownik urządzenia spalania lub współspalania odpadów przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska - w ciągu 24 godzin od momentu stwierdzenia ich niedotrzymania. 9. Do przekazania informacji, o których mowa w ust. 8, przepis § 15 pkt 1 stosuje się odpowiednio. § 21. 1. Proces spalania lub współspalania odpadów nie może być kontynuowany przez okres przekraczający cztery godziny, w przypadku gdy przekraczane są standardy emisyjne. 2. W okresie, o którym mowa w ust. 1, dla instalacji i urządzeń spalania odpadów średnie trzydziestominutowe stężenie pyłu, tlenku węgla i substancji organicznych wyrażonych jako całkowity węgiel organiczny, przy zawartości 11% tlenu w gazach odlotowych, nie może przekraczać: 1) dla pyłu - 150 mg/m3u; 2) dla tlenku węgla - 100 mg/m3u; 3) dla substancji organicznych wyrażonych jako całkowity węgiel organiczny - 20 mg/m3u. 3. Łączny czas eksploatacji instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów w warunkach, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać, dla każdej linii technologicznej instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów wyposażonej w odrębne urządzenia ochronne ograniczające emisję, 60 godzin w okresie roku kalendarzowego. 4. W przypadku wystąpienia zakłóceń w procesach technologicznych i operacjach technicznych lub w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, powodujących przekraczanie standardów emisyjnych: 1) natychmiast wstrzymuje się podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów, a jeżeli przekraczanie standardów emisyjnych utrzymuje się, nie później niż w czwartej godzinie trwania zakłóceń rozpoczyna się procedurę zatrzymywania instalacji albo urządzeń w trybie przewidzianym w instrukcji obsługi instalacji albo urządzeń; 2) po przekroczeniu rocznego limitu czasu określonego w ust. 3 - natychmiast wstrzymuje się podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów oraz jednocześnie rozpoczyna się procedurę zatrzymywania instalacji albo urządzeń w trybie przewidzianym w instrukcji obsługi instalacji albo urządzeń. 5. Podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów wstrzymuje się natychmiast także w przypadku spadku temperatury w komorze spalania poniżej 850°C, a przy spalaniu odpadów niebezpiecznych zawierających ponad 1% związków chlorowcoorganicznych w przeliczeniu na chlor - poniżej 1100°C. § 22. 1. Gazy odlotowe z instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów wprowadza się do powietrza w sposób kontrolowany, przez komin, którego wysokość jest ustalana w taki sposób, aby chronić zdrowie ludzi i środowisko. 2. Do palnika pomocniczego, który powinien znajdować się w każdej komorze spalania w instalacji i urządzeniu spalania odpadów i który powinien włączać się automatycznie: 1) w przypadku spadku temperatury gazów odlotowych po ostatnim doprowadzeniu powietrza spalania poniżej temperatury określonej w § 21 ust. 5, 2) w czasie rozruchu i wyłączania instalacji albo urządzenia, w celu zapewnienia utrzymania w tych okresach temperatury określonej w § 21 ust. 5 oraz do czasu spalenia odpadów znajdujących się w komorze spalania - nie podaje się paliw, które mogą spowodować emisje wyższe niż powstające w wyniku spalania gazu płynnego, gazu ziemnego lub oleju napędowego. Rozdział 4 instalacje przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest § 23. Standardy emisyjne określa się dla instalacji przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest, jeżeli ilość surowego azbestu zużywana w procesach przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest przekracza 100 kg na rok. § 24. 1. Standard emisyjny azbestu wprowadzanego do powietrza kominem wynosi 0,1 mg/m3u. 2. Standard emisyjny pyłu wprowadzanego do powietrza kominem wynosi 0,1 mg/m3u, jeżeli nie jest oznaczana ilośćazbestu w pyle. § 25. W przypadku gdy do pomiaru wielkości emisji azbestu nie stosuje się metody wagowej, ale metodę mikroskopii optycznej fazowo-kontrastowej, standard emisyjny azbestu wprowadzanego do powietrza kominem uznaje się za dotrzymany, jeżeli w jednym mililitrze gazów odlotowych w warunkach umownych temperatury 273,15 K i ciśnienia 101,3 kPa znajdują się nie więcej niż dwa włókna azbestu długości większej niż 5 µm i szerokości mniejszej niż 3 µm, przy czym stosunek długości do szerokości włókna jest większy niż 3:1. Rozdział 5 instalacje do produkcji dwutlenku tytanu § 26. Standardy emisyjne określa się dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu w przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji i chlorowania. § 27. Standard emisyjny pyłu wynosi: 1) 50 mg/m3u, jako średnia godzinna wartość - z procesów mielenia surowców, mielenia suchego pigmentu, suszeniapigmentu i mikronizacji parowej; 2) 150 mg/m3u, jako średnia godzinna wartość - z procesów innych niż określone w pkt 1. § 28. 1. W przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji do produkcji dwutlenku tytanu standard emisyjny związków siarki, obejmujących dwutlenek siarki, trójtlenek siarki i kwas siarkowy, w przeliczeniu na dwutlenek siarki, wynosi: 1) 6 kg/Mg wyprodukowanego dwutlenku tytanu, jako średnia roczna wartość - z procesów rozkładu surowców i kalcynacji; 2) 500 mg/m3u, jako średnia godzinna wartość - z procesu koncentracji odpadowych roztworów kwaśnych. 2. W przypadku stosowania reakcji chlorowania do produkcji dwutlenku tytanu standard emisyjny chloru gazowego wynosi 40 mg/m3u, z tym że średnie dobowe stężenia chloru nie mogą przekroczyć 5 mg/m § 29. W przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji do produkcji dwutlenku tytanu instalacje do termicznego rozkładu soli powstałych w wyniku unieszkodliwiania odpadów z procesów produkcji dwutlenku tytanu wyposaża się w urządzenia ochronne odsiarczające. Rozdział 6 instalacje, w których są używane rozpuszczalniki organiczne § 30. 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o: 1) emisji całkowitej - rozumie się przez to emisję zorganizowaną i emisję niezorganizowaną; 2) emisji niezorganizowanej - rozumie się przez to LZO wprowadzane do powietrza w sposób inny niż z gazami odlotowymi, w tym LZO uwalniane z produktów; 3) emisji zorganizowanej - rozumie się przez to LZO wprowadzane do powietrza w sposób kontrolowany przez komin lub przez urządzenia ochronne ograniczające emisję; 4) chlorowcowanych LZO - rozumie się przez to LZO zawierające w cząsteczce co najmniej jeden atom bromu, chloru, fluoru lub jodu; 5) gazach odlotowych - rozumie się przez to gazy wprowadzane do powietrza przez komin lub przez urządzenia ochronne ograniczające emisję; 6) LZO - rozumie się przez to lotne związki organiczne będące związkami organicznymi, w tym frakcją kreozotu, mającymi w temperaturze 293,15 K prężność par nie mniejszą niż 0,01 kPa, względnie posiadającymi analogiczną lotność w szczególnych warunkach użytkowania; 7) mieszaninie - rozumie się przez to mieszaninę określoną w art. 3 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.5)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 136 z 29.05.2007, str. 3, Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2007, str. 1, Dz. Urz. UE L 141 z 31.05.2008, str. 22, Dz. Urz. UE L 268 z 09.10.2008, str. 14, Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 36 z 05.02.2009, str. 84, Dz. Urz. UE L 46 z 17.02.2009, str. 3, Dz. Urz. UE L 164 z 26.06.2009, str. 7, Dz. Urz. UE L 86 z 01.04.2010, str. 7, Dz. Urz. UE L 118 z 12.05.2010, str. 89, Dz. Urz. UE L 133 z 31.05.2010, str. 1, Dz. Urz. UE L 44 z 18.02.2011, str. 2, Dz. Urz. UE L 260 z 02.10.2010, str. 22, Dz. Urz. UE L 49 z 24.02.2011, str. 52, Dz. Urz. UE L 58 z 03.03.2011, str. 27, Dz. Urz. UE L 69 z 16.03.2011, str. 3, Dz. Urz. UE L 69 z 16.03.2011, str. 7, Dz. Urz. UE L 101 z 15.04.2011, str. 12, Dz. Urz. UE L 134 z 21.05.2011, str. 2, Dz. Urz. UE L 136 z 24.05.2011, str. 105, Dz. Urz. UE L 37 z 10.02.2012, str. 1, Dz. Urz. UE L 41 z 15.02.2012, str. 1, Dz. Urz. UE L 128 z 16.05.2012, str. 1, Dz. Urz. UE L 252 z 19.09.2012, str. 1, Dz. Urz. UE L 252 z 19.09.2012, str. 4, Dz. Urz. UE L 253 z 20.09.2012, str. 1, Dz. Urz. UE L 253 z 20.09.2012, str. 5, Dz. Urz. UE L 43 z 14.02.2013, str. 24, Dz. Urz. UE L 108 z 18.04.2013, str. 1, Dz. Urz. UE L 158 z 10.06.2013, str. 1, Dz. Urz. UE L 328 z 07.12.2013, str. 69, Dz. Urz. UE L 90 z 26.03.2014, str. 1, Dz. Urz. UE L 93 z 28.03.2014, str. 24, Dz. Urz. UE L 136 z 09.05.2014, str. 19, Dz. Urz. UE L 244 z 19.08.2014, str. 6, Dz. Urz. UE L 331 z 18.11.2014, str. 41, Dz. Urz. UE L 50 z 21.02.2015, str. 1, Dz. Urz. UE L 58 z 03.03.2015, str. 43, Dz. Urz. UE L 104 z 23.04.2015, str. 2, Dz. Urz. UE L 132 z 29.05.2015, str. 8, Dz. Urz. UE L 233 z 05.09.2015, str. 2, Dz. Urz. UE L 9 z 14.01.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 40 z 17.02.2016, str. 5, Dz. Urz. UE L 144 z 01.06.2016, str. 27, Dz. Urz. UE L 165 z 23.06.2016, str. 4, Dz. Urz. UE L 166 z 24.06.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 255 z 21.09.2016, str. 14, Dz. Urz. UE L 337 z 13.12.2016, str. 3, Dz. Urz. UE L 12 z 17.01.2017, str. 97, Dz. Urz. UE L 35 z 10.02.2017, str. 6, Dz. Urz. UE L 104 z 20.04.2017, str. 8, Dz. Urz. UE L 150 z 14.06.2017, str. 7, Dz. Urz. UE L 150 z 14.06.2017, str. 14, Dz. Urz. UE L 224 z 31.08.2017, str. 110 i Dz. Urz. UE L 6 z 11.01.2018, str. 45.); 8) roku - rozumie się przez to rok kalendarzowy lub inny okres obejmujący kolejno po sobie następujących 12 miesięcy; 9) rozpuszczalnikach organicznych - rozumie się przez to LZO, które są stosowane oddzielnie lub w połączeniu z innymi substancjami i które nie podlegają przemianie chemicznej, w celu roz …