z powodu wskazanego w § 1 pkt 5 ma prawo wziąć udział oskarżony i jego obrońca. Oskarżonego aresztowanego sprowadza się na posiedzenie tylko wtedy, gdy prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
\nart. 286, 288 i 289.
\nPostanowienie o zwrocie sprawy do postępowania przygotowawczego powinno wskazywać, w jakim kierunku ma nastąpić uzupełnienie postępowania. Na postanowienie to stronom przysługuje zażalenie.
\nna rozprawie.
\noskarżenia albo podtrzymuje poprzedni lub postępowanie umarza.
\nani oceną faktyczną, ani prawną przyjętą za podstawę postanowień i zarządzeń, wydanych w postępowaniu przewidzianym w rozdziale niniejszym.
\ngłówną, doręcza się oskarżonemu odpis aktu oskarżenia, wzywając do składania wniosków dowodowych w terminie dni 7.
\nznanych im dowodów niezbędnych do rozpoznania sprawy.
\nsprowadzenie na rozprawę główną innych dowodów wnioskowanych przez strony.
\nprezesa; w zarządzeniu tym wskazuje się także strony oraz inne osoby, które należy wezwać na rozprawę lub zawiadomić o jej terminie, a ponadto inne czynności konieczne do przygotowania rozprawy.
\ndoprowadzenia na rozprawę.
\n7 dni.
\nna ich wniosek, zgłoszony przed rozpoczęciem przewodu sądowego, ulega odroczeniu.
\nJawność rozprawy głównej
\nRozprawa odbywa się ustnie i jawnie.
\nNa rozprawie oprócz osób biorących udział w sprawie mogą być obecne tylko osoby pełnoletnie, nie uzbrojone.
\nbroni.
\nNa jawnej rozprawie mogą być obecni za zezwoleniem przewodniczącego również małoletni.
\nNie mają wstępu na rozprawę osoby znajdujące się w stanie nie licującym z powagą sądu.
\nobyczaje, wywołać zakłócenia spokoju publicznego lub ujawnić okoliczności, które ze względu na ważny interes państwa powinny być zachowane w tajemnicy.
\njawności; w sprawach o zniesławienie lub oszczerstwo jednak rozprawa jest jawna tylko wtedy, gdy oskarżyciel tego zażąda.
\njest nieletni.
\nw postępowaniu po dwie osoby wskazane przez oskarżyciela publicznego, oskarżyciela prywatnego i oskarżonego. Jeżeli jest kilku oskarżycieli lub oskarżonych, każdy z nich może żądać pozostawienia na sali rozpraw po jednej osobie.
\nPrzepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli zachodzi obawa ujawnienia tajemnicy państwowej.
\nna rozprawie.
\nna rozprawie toczącej się z wyłączeniem jawności i uprzedza o skutkach niedopełnienia tego obowiązku.
\nodbywa się z wyłączeniem jawności, jeżeli o to wnosi strona lub sąd uzna to za potrzebne.
\nOgłoszenie wyroku odbywa się jawnie.
\nmoże nastąpić z wyłączeniem jawności.
\nOgólny porządek rozprawy głównej
\nzostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy.
\nrozprawie głównej.
\nOskarżonemu, świadkom i biegłym zarówno sędziowie, jak i strony zadają pytania bezpośrednio, jeżeli przewodniczący nie zarządzi inaczej.
\nPrzewodniczący uchyla pytania, które uznaje za nieistotne.
\nrozstrzygnięciu.
\nrównież wszystkim innym stronom. Obrońcy oskarżonego i oskarżonemu przysługuje głos ostatni.
\nsię, rozstrzyga ostatecznie przewodniczący; w innych wypadkach sąd wydaje postanowienie.
\nza pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy, gdy uzasadniony interes społeczny za tym przemawia, a dokonywanie tych czynności nie będzie utrudniać prowadzenia rozprawy.
\nspokoju i porządku.
\ndo składu orzekającego.
\nzeznań.
\nprzesłuchanych z osobami, które jeszcze nie zostały przesłuchane.
\ninaczej.
\nsię z sądu przed zakończeniem rozprawy.
\nzakłócający porządek rozprawy głównej lub godzący w powagę sądu, przewodniczący może wydalić oskarżonego na pewien czas z sali sądowej.
\nrozprawy w czasie jego nieobecności oraz umożliwia mu złożenie wyjaśnień co do przeprowadzonych w czasie jego nieobecności dowodów.
\nprzewodniczącego, sąd może dokończyć rozprawy w czasie nieobecności oskarżonego, a wydanego w tym wypadku wyroku nie uważa się za zaoczny; sąd zarządza przymusowe doprowadzenie oskarżonego, jeżeli uznaje jego obecność za niezbędną.
\nw sprawie, w której udział obrońcy jest obowiązkowy, obrońca powinien pełnić obowiązki do czasu podjęcia czynności przez nowego obrońcę, chyba że sąd postanowi inaczej.
\nsię nadal w sposób zakłócający porządek rozprawy lub godzący w powagę sądu, przewodniczący odbiera głos temu obrońcy lub pełnomocnikowi, a sąd może usunąć go od udziału w sprawie.
\nz mocy ustawy niezbędna, to z urzędu wyznacza nowego obrońcę.
\nlub odroczyć.
\nsądów powszechnych.
\nWzględem oskarżonego pozbawionego wolności w wypadku przewidzianym w art. 29 Prawa o ustroju sądów powszechnych sąd stosuje jedną z kar dyscyplinarnych, przewidzianych dla osób pozbawionych wolności.
\nGdy sąd wchodzi na salę lub ją opuszcza, wszyscy obecni wstają.
\nWstaje również każda osoba, do której sąd się zwraca lub która do sądu przemawia, chyba że przewodniczący zwolni ją od tego obowiązku.
\nRozpoczęcie rozprawy głównej
\nwszyscy wezwani stawili się oraz czy nie ma przeszkód do rozpoznania sprawy.
\nobowiązkowa, przewodniczący zarządza jego natychmiastowe doprowadzenie lub przerywa w tym celu rozprawę albo też sąd ją odracza.
\nsąd pozostawia powództwo cywilne bez rozpoznania, chyba że powód wnosił o rozpoznanie w czasie jego nieobecności.
\nPo sprawdzeniu obecności przewodniczący zarządza opuszczenie sali rozpraw przez świadków.
\nBiegli pozostają na sali, jeżeli przewodniczący nie zarządzi inaczej.
\nmogą pozostać na sali, choćby mieli składać zeznania jako świadkowie.
\nPrzewód sądowy
\nzapytuje oskarżonego, czy zrozumiał treść oskarżenia, czy przyznaje się do zarzucanego mu czynu oraz czy chce złożyć wyjaśnienia i jakie.
\nprzewodniczący lub jeden z członków składu sądu; zamiast odczytania uzasadnienia wolno przytoczyć najważniejsze podstawy oskarżenia.
\npytań osobom przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu.
\nZa zgodą obecnych stron sąd może przeprowadzić postępowanie dowodowe tylko częściowo, jeżeli wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy nie budzą wątpliwości.
\nlub oświadcza, że pewnych szczegółów nie pamięta, wolno odczytywać na rozprawie protokoły jego wyjaśnień, złożonych poprzednio w charakterze oskarżonego w tej albo w innej sprawie w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem.
\nwypowiedzenia się co do treści protokołu.
\nsłużącymi do obrony.
\nOskarżony ma prawo być obecny przy wszystkich czynnościach postępowania dowodowego.
\nkrępująco na wyjaśnienia współoskarżonego albo na zeznania świadka lub biegłego, przewodniczący może zarządzić, aby na czas przesłuchania danej osoby oskarżony wydalił się z sali sądowej. Art. 322 § 2 stosuje się odpowiednio.
\noświadczy, że pewnych szczegółów nie pamięta, albo przebywa za granicą, albo nie można mu było doręczyć wezwania, albo nie stawił się z powodu nie dających się usunąć przeszkód lub prezes sądu zaniechał wezwania świadka na podstawie art. 296 § 2, wolno odczytywać protokoły złożonych poprzednio przez niego zeznań w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem w tej samej lub innej sprawie albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.
\npoprzednio przez świadka wyjaśnień w charakterze oskarżonego.
\ni oskarżonych, sporządzone w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę, gdy bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, a żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwia.
\nZgoda strony, której zeznania lub wyjaśnienia nie dotyczą, jest zbędna.
\nNa rozprawie wolno odczytywać protokoły oględzin i przeszukania oraz opinie instytutów, zakładów, instytucji lub biegłych, złożone w toku postępowania przygotowawczego lub sądowego.
\nWolno również odczytywać inne dokumenty, a zwłaszcza zawiadomienia o przestępstwie, dane o karalności i dane z wywiadu środowiskowego.
\nza ujawnione w całości lub w części, należy jednak je odczytać, jeżeli którakolwiek ze stron o to wnosi.
\nich właściwości, i udostępnia stronom, a w razie potrzeby świadkom i biegłym.
\nskład sądu napotyka znaczne trudności albo jeżeli strony wyrażają na to zgodę, sąd wyznacza do tej czynności sędziego ze swego składu lub sąd wezwany.
\nsię tylko wtedy, gdy prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
\nwezwanemu, w którego okręgu świadek przebywa, jeżeli świadek nie stawił się z powodu przeszkód zbyt trudnych do usunięcia.
\nsię tylko wtedy, gdy prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
\nsię w toku przesłuchania świadka.
\nprzygotowawczego, albo wyłoni się potrzeba poszukiwania dowodów, a dokonanie niezbędnych czynności powodowałoby w postępowaniu sądowym znaczne trudności, sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego.
\nczyny osób nie pociągniętych do odpowiedzialności karnej, pozostające w ścisłym związku z czynami osób, przeciwko którym toczy się postępowanie, jeżeli ma to zapewnić prawidłowe wyrokowanie w sprawie.
\nzrzucił oskarżonemu inny czyn oprócz objętego aktem oskarżenia, sąd może za zgodą oskarżonego rozpoznać nowe oskarżenie na tej samej rozprawie, chyba że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania przygotowawczego co do nowego czynu.
\nW razie odroczenia rozprawy oskarżyciel wnosi nowy lub dodatkowy akt oskarżenia.
\nzakwalifikować według innego przepisu prawnego, sąd uprzedza o tym obecne na rozprawie strony, gdy to ma dla nich znaczenie, a zwłaszcza dla obrony oskarżonego.
\nlub z innej ważnej przyczyny.
\nKażdorazowa przerwa w rozprawie może trwać najwyżej 21 dni.
\nktórych odbędzie się dalszy ciąg rozprawy, osoby obecne na rozprawie przerwanej są obowiązane stawić się w nowym terminie bez osobnego wezwania. Art. 242 ma odpowiednie zastosowanie.
\nją od początku, jeżeli sąd uzna to za konieczne albo jeżeli skład sądu uległ zmianie, chyba że sąd za zgodą stron postanowi inaczej. W razie przekroczenia terminu przerwy rozprawę uważa się za odroczoną.
\nsprawę, a w wypadku niemożności jego utworzenia - w takim samym składzie.
\nSąd może odroczyć rozprawę tylko wtedy, gdy zarządzenie przerwy nie byłoby wystarczające.
\nRozprawę odroczoną prowadzi się w nowym terminie od początku, gdy sąd uzna to za konieczne, a także wówczas, gdy skład sądu uległ zmianie, chyba że sąd za zgodą stron postanowi inaczej.
\npostępowania dowodowego, a w razie odpowiedzi odmownej i uznania sprawy za wyjaśnioną ogłasza, że przewód sądowy jest zamknięty.
\nPrzemówienia stron
\npotrzeby przedstawicielowi społecznemu, który przemawia przed obrońcą i oskarżonym.
\nStrony przemawiają w następującej kolejności: oskarżyciel publiczny, oskarżyciel posiłkowy, oskarżyciel prywatny, powód cywilny, obrońca oskarżonego i oskarżony.
\ngłos, należy również udzielić głosu obrońcy i oskarżonemu.
\ngłosu przetłumaczyć przynajmniej końcowe wnioski przemówień.
\nWyrokowanie
\nPo wysłuchaniu przemówień sąd niezwłocznie przystępuje do narady.
\nw art. 346, lub udzielić dodatkowego głosu stronom.
\ngłównej.
\nczas nie przekraczający 3 dni.
\nW razie przekroczenia tego terminu rozprawę prowadzi się od początku.
\nW postanowieniu o odroczeniu wydania wyroku należy wskazać czas i miejsce jego ogłoszenia.
\nNiezwłocznie po ukończeniu głosowania sąd sporządza wyrok na piśmie.
\nlub uzasadniającej warunkowe umorzenie postępowania sąd orzeka o umorzeniu lub warunkowym umorzeniu wyrokiem. Przy warunkowym umorzeniu postępowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 231 § 2, art. 233 i 234.
\nwyrok uniewinniający.
\noskarżonego, jak również w razie odstąpienia od wymierzenia kary lub warunkowego umorzenia postępowania.
\nW razie innego rozstrzygnięcia sąd pozostawia powództwo cywilne bez rozpoznania.
\nmateriał dowodowy ujawniony w toku rozprawy nie wystarcza do rozstrzygnięcia powództwa cywilnego, a uzupełnienie tego materiału spowodowałoby znaczną przewlekłość postępowania.
\ncywilnego nie wytoczono, sąd zasądza z urzędu na rzecz pokrzywdzonej instytucji państwowej lub społecznej odszkodowanie pieniężne, odpowiadające wartości zagarniętego mienia.
\nJeżeli zakład ubezpieczeń pokrył szkodę wyrządzoną przez przestępstwo, sąd zasądzi na rzecz zakładu ubezpieczeń odszkodowanie pieniężne w zakresie, w jakim pokrył szkodę.
\nw mieniu społecznym, sąd może zgodnie z § 1 zasądzić z urzędu odpowiednie odszkodowanie pieniężne.
\nodpowiednie do przyczynienia się sprawcy do szkody lub do odniesionej korzyści także od skazanego, który nakłonił inną osobę do wyrządzenia szkody w mieniu społecznym albo udzielił osobie tej pomocy, lub też od skazanego, który świadomie korzystał z wyrządzonej w mieniu społecznym szkody.
\npowództwa cywilnego w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne, gdy o te same roszczenia toczy się postępowanie cywilne albo inne przewidziane przez ustawę lub gdy o tych roszczeniach rozstrzygnięto już w odrębnym postępowaniu, albo gdy sąd skazując nałożył obowiązek naprawienia szkody.
\nszkoda jest wyższa od zasądzonego odszkodowania, pokrzywdzona instytucja państwowa lub społeczna może dochodzić różnicy w drodze procesu cywilnego.
\nW razie uniewinnienia oskarżonego, umorzenia lub warunkowego umorzenia postępowania, warunkowego zawieszenia wykonania kary, skazania na karę łagodniejszą niż pozbawienie wolności lub na karę odpowiadającą co najwyżej okresowi tymczasowego aresztowania albo w razie odstąpienia od wymierzenia kary przewodniczący zarządza niezwłocznie zwolnienie oskarżonego aresztowanego, jeżeli nie jest on pozbawiony wolności w innej sprawie. Art. 223 stosuje się odpowiednio.
\nJeżeli sąd warunkowo zawieszając wykonanie kary przyjmuje poręczenie zgodnie z art. 76 Kodeksu karnego, przepisy art. 231 § 2, art. 233 i 234 stosuje się odpowiednio.
\naresztowania, odbytego przez oskarżonego w innej sprawie, w której postępowanie toczyło się równocześnie, a zapadł w niej prawomocny wyrok uniewinniający lub umorzono postępowanie.
\nwyroku wszyscy obecni z wyjątkiem sądu stoją.
\npowody wyroku.
\nwyroku.
\nnie doprowadzono w celu wysłuchania wyroku, wyrok po jego ogłoszeniu doręcza się temu oskarżonemu.
\nrzeczowych lub kosztów, sąd orzeka o tym postanowieniem na posiedzeniu; strony mają prawo wziąć udział w tym posiedzeniu. Oskarżonego aresztowanego sprowadza się na posiedzenie tylko wtedy, gdy prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
\nNa postanowienie to przysługuje zażalenie.
\nlub do rzeczy objętych orzeczonym przepadkiem, przysługuje prawo dochodzenia swych roszczeń tylko w drodze procesu cywilnego.
\nna piśmie uzasadnienia wyroku. Sporządzenie uzasadnienia z urzędu nie zwalnia strony od składania wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Wniosek składa się na piśmie.
\nogłoszenia wyroku, termin wymieniony w § 1 biegnie od daty doręczenia mu wyroku.
\no sporządzenie uzasadnienia, a w wypadku sporządzenia uzasadnienia z urzędu, od daty ogłoszenia wyroku; w sprawie zawiłej, w razie niemożności sporządzenia uzasadnienia w terminie, prezes sądu może przedłużyć ten termin na czas określony.
\nWyrok z uzasadnieniem doręcza się temu, kto złożył wniosek na podstawie art. 370.
\nprzy wymiarze kary, a zwłaszcza przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, środków zabezpieczających, zasądzeniu powództwa cywilnego oraz przy innych rozstrzygnięciach zawartych w wyroku.
\nprzegłosowanego.
\nW sprawach rozpoznawanych z udziałem dwóch ławników uzasadnienie podpisuje tylko przewodniczący, a w sprawach rozpoznawanych w składzie dwóch sędziów i trzech ławników przewodniczący i drugi sędzia. W razie złożenia zdania odrębnego uzasadnienie podpisuje zawsze cały skład sądu.
\nz członków tego składu czyni o tym wzmiankę na uzasadnieniu.
\nPostępowanie odwoławcze
\nPrzepisy ogólne
\nOd orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przysługuje stronom środek odwoławczy.
\nOrzeczenie można zaskarżyć w całości lub w części.
\njego interesom. Ograniczenie to nie dotyczy oskarżyciela publicznego.
\nOskarżyciel publiczny ma prawo wnieść środek odwoławczy także na korzyść oskarżonego.
\nodwoławczego nie przysługuje środek odwoławczy.
\nW środku odwoławczym należy podać, czego domaga się skarżący.
\nJeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego, obrońcy lub pełnomocnika, powinien ponadto zawierać wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu.
\nŚrodek odwoławczy wnosi się na piśmie do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie.
\nzostał po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy.
\ni art. 377 § 2 przysługuje zażalenie.
\nokoliczności określone w art. 377 § 2 albo jeżeli uzna, że przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu.
\nŚrodek odwoławczy można cofnąć.
\ngo oskarżyciel publiczny lub zachodzi wypadek przewidziany w art. 70.
\nŚrodka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego nie można bez jego zgody cofnąć.
\nz przyczyn wymienionych w art. 388.
\no tyle, o ile ustawa to przewiduje.
\njego niekorzyść środek odwoławczy, i tylko w granicach środka odwoławczego; Sąd Najwyższy jednak nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie.
\nna korzyść oskarżonego.
\nwnieśli środka odwoławczego, jeżeli je uchylił lub zmienił na rzecz współoskarżonego, którego środek odwoławczy dotyczył, gdy istnieją względy, które przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych.
\nSąd może ograniczyć rozpoznanie środka odwoławczego tylko do poszczególnych uchybień, podniesionych przez stronę lub podlegających uwzględnieniu z urzędu, jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania.
\nzaskarżonego orzeczenia w całości lub części.
\nJeżeli pozwalają na to zebrane dowody, sąd odwoławczy zmienia zaskarżone orzeczenie, orzekając odmiennie co do istoty, lub uchyla je i umarza postępowanie; w innych wypadkach uchyla orzeczenie i przekazuje sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; art. 344 stosuje się odpowiednio.
\nsąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli:
\nśrodka odwoławczego, jeżeli jest ono oczywiście niesprawiedliwe.
\nzasadniczej wykładni ustawy, sąd wojewódzki może odroczyć wydanie orzeczenia i przekazać zagadnienie do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.
\ntego sądu.
\nUchwała Sądu Najwyższego jest w danej sprawie wiążąca.
\nObrońcy i pełnomocnicy mają prawo wziąć udział w posiedzeniu.
\nSąd Najwyższy może przejąć sprawę do swego rozpoznania.
\nnastąpiło przekazanie.
\nprzeprowadzając postępowanie w zakresie dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku, może poprzestać na ich ujawnieniu.
\ndla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
\nRewizja
\nOd wyroku sądu pierwszej instancji stronom przysługuje rewizja.
\ndoręczenia mu wyroku z uzasadnieniem.
\nwywołuje skutki określone w art. 370 i podlega rozpoznaniu; rewizję taką można uzupełnić w terminie określonym w § 1.
\nwymienionej w art. 79 § 2, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata.
\nodpisów dla stron przeciwnych; do rewizji wnoszonej do Sądu Najwyższego dołącza się dodatkowo jeden odpis.
\nwinie.
\noskarżyciel.
\ngo o przyjęciu rewizji oskarżonego lub oskarżyciela.
\nbez rozpoznania rewizję powoda cywilnego.
\nPowód cywilny, któremu nie przysługuje rewizja z przyczyn wskazanych w § 1 lub 3, może wystąpić do sądu cywilnego o tę część powództwa, którą sąd karny oddalił.
\nRewizję co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku.
\no karze.
\nzażalenia.
\nich braku same strony, po czym niezwłocznie akta przedstawia się sądowi rewizyjnemu.
\nStrona może złożyć pisemną odpowiedź na rewizję.
\nodpis rewizji strony przeciwnej, chyba że w sprawie była wyłączona jawność rozprawy ze względu na tajemnicę państwową.
\nNiestawiennictwo stron, poza prokuratorem, nie tamuje rozpoznania sprawy na rozprawie.
\nsprawy, jeżeli stawił się obrońca lub pełnomocnik.
\nwolności.
\nSąd rewizyjny nie może przeprowadzać postępowania dowodowego co do istoty sprawy.
\nsądowego, przeprowadzić dowód bezpośrednio na rozprawie, jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, a nie jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości lub w znacznej części. Sąd może przed rozprawą powziąć postanowienie o dopuszczeniu dowodu.
\nz opinii instytutu, zakładu, instytucji lub biegłego. Przeprowadzenie innych dowodów następuje według art. 342 i 343, które stosuje się odpowiednio.
\nsprawozdawca przedstawia przebieg i wyniki dotychczasowego postępowania, a w szczególności treść zaskarżonego wyroku oraz zarzuty i wnioski rewizyjne, jak również kwestie wymagające rozstrzygnięcia z urzędu. W miarę potrzeby odczytuje się z akt poszczególne ich części.
\nna piśmie podlegają odczytaniu, przy czym art. 340 stosuje się.
\nlub jego obrońcy nie można odmówić zabrania głosu po przemówieniach innych stron.
\nodwoławczego, jeżeli nawet nie może poza tym wyroku zmienić.
\norzeka wyrokiem.
\nUzasadnienie wyroku sporządza się w każdym wypadku i w terminie 14 dni.
\ni wnioski rewizji sąd uznał za zasadne albo niezasadne.
\nw postępowaniu przed sądem rewizyjnym, chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią inaczej.
\nkarę surowszą niż orzeczona w uchylonym wyroku tylko wtedy, gdy wyrok ten był zaskarżony na niekorzyść oskarżonego.
\nZażalenie
\nna postanowienia co do środka zabezpieczającego, a na inne postanowienia - w wypadkach przewidzianych w ustawie.
\nnakazuje doręczenie postanowienia - od daty doręczenia.
\npostanowienia; sąd jednak, który je wydał, lub sąd powołany do rozpoznania zażalenia może wstrzymać wykonanie postanowienia.
\nOdmowa wstrzymania nie wymaga uzasadnienia.
\nw tym samym składzie, w którym wydał zaskarżone postanowienie; w innych wypadkach przekazuje zażalenie niezwłocznie wraz z aktami lub niezbędnymi odpisami z akt sprawy sądowi powołanemu do rozpoznania zażalenia.
\nna postanowienia kończące postępowanie.
\ndo rozpoznania w ciągu 48 godzin.
\nna postanowienia prokuratora i prowadzącego dochodzenie.
\nprzewidzianych przez ustawę - sąd.
\nnim prokurator, rozpoznaje prokurator sprawujący nadzór nad tym postępowaniem.
\nPrzepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia, jak również na czynności prowadzącego postępowanie przygotowawcze.
\nZażalenia na zarządzenia prezesa rozpoznaje sąd odwoławczy.
\nPostępowania szczególne
\nPostępowanie w stosunku do nieobecnych
\nw art. 122-124 i 130 Kodeksu karnego postępowanie może się toczyć podczas jego nieobecności.
\nPostępowanie toczy się według zasad ogólnych, przy czym nie stosuje się przepisów, których nie można wykonać z powodu nieobecności oskarżonego. Sporządzenie uzasadnienia wyroku następuje z urzędu. Udział obrońcy także w rozprawie rewizyjnej jest obowiązkowy.
\ndoręcza mu się odpis prawomocnego wyroku. Na wniosek oskarżonego złożony na piśmie w zawitym terminie 14 dni od daty doręczenia sąd, którego wyrok się uprawomocnił, wyznacza rozprawę, a wydany w tej instancji wyrok traci moc z chwilą stawienia się oskarżonego na rozprawę.
\nPostępowanie uproszczone
\nprzepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
\nuproszczonym sprawy o przestępstwa określone w Kodeksie karnym w art. 156 § 3, jeżeli naruszenie czynności narządu ciała trwało dłużej niż 7 dni, art. 160 § 3, art. 163 § 2, art. 173, 189 § 2, art. 228, 241 § 2, art. 246 § 3, art.
\n255, 256 § 1, art. 257 § 2, art. 266 § 3, art. 282 i art. 285.
\nLudowej i właściwymi ministrami określi w drodze rozporządzenia organy uprawnione obok Milicji Obywatelskiej do prowadzenia dochodzeń oraz organy uprawnione do wnoszenia i popierania oskarżenia przed sądem pierwszej instancji w sprawach podlegających rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, jak również zakres spraw zleconych tym organom.
\ndochodzenia, sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz wydanie postanowienia o zamknięciu dochodzenia, natomiast konieczne jest przesłuchanie osoby podejrzanej co do treści zarzutów oraz zaznajomienie na żądanie z materiałami ukończonego dochodzenia, o czym należy osobę tę pouczyć. Osobę tę od chwili rozpoczęcia przesłuchania uważa się za podejrzanego, choćby nie wydano postanowienia o przedstawieniu zarzutów.
\nProwadzący dochodzenie sporządza akt oskarżenia, chyba że prokurator sam to uczyni; akt oskarżenia może nie zawierać uzasadnienia.
\nAkt oskarżenia sporządzony przez Milicję Obywatelską zatwierdza i wnosi do sądu prokurator.
\nNie dotyczy to innych organów ścigania.
\ngłówną, doręcza się oskarżonemu odpis aktu oskarżenia łącznie z wezwaniem na rozprawę, wzywając do składania wniosków dowodowych w terminie dni 7.
\nNiestawiennictwo oskarżyciela nie tamuje toku rozprawy ani posiedzenia.
\nnie stawi się również jego obrońca, sąd może rozpoznać sprawę w czasie nieobecności oskarżonego i wydać wyrok zaoczny.
\nwyjaśnienia. Art. 343 stosuje się odpowiednio do przesłuchania oskarżonego.
\ndostatecznie usprawiedliwiwszy swe niestawiennictwo wnosił o odroczenie rozprawy.
\nWyrokiem zaocznym można orzec tytułem środka zabezpieczającego jedynie przepadek, przewidziany w art. 48 Kodeksu karnego.
\ntermin na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
\nPrezes sądu powiatowego może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednego sędziego, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. Prezes sądu wojewódzkiego może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednego sędziego, jeżeli była rozpoznana w pierwszej instancji w takim składzie.
\nwszystkie orzeczenia na rozprawie i na posiedzeniu.
\nW jednoosobowym składzie sądu sędzia ma prawa i obowiązki przewodniczącego.
\njednego sędziego nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym lub że sprawa jest zawiła, odracza się rozprawę i w dalszym toku sąd rozpoznaje sprawę w postępowaniu zwyczajnym.
\nsię, że czyn oskarżonego stanowi wykroczenie, sąd przekazuje sprawę właściwemu kolegium.
\nW razie ujawnienia tego dopiero na rozprawie głównej albo po upływie wskazanego wyżej terminu sąd rozpoznaje sprawę na zasadach ogólnych.
\nPostępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego
\nW sprawach z oskarżenia prywatnego stosuje się przepisy o postępowaniu uproszczonym, z zachowaniem przepisów niniejszego rozdziału. Art. 420 i 430 nie stosuje się.
\nSprawy z oskarżenia prywatnego sąd powiatowy rozpoznaje w składzie jednego sędziego.
\nPrezes sądu może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednego sędziego i dwóch ławników, jeżeli ze względu na jej okoliczności uzna to za stosowne.
\nSprawy o przestępstwa określone w art. 178 Kodeksu karnego sąd rozpoznaje w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.
\nczynu oraz wskazania dowodów, na których opiera się oskarżenie.
\nw razie potrzeby zabezpiecza dowody, po czym przesyła skargę do właściwego sądu.
\ndokonuje określonych przez sąd czynności, po czym akta z wynikami swego postępowania zwraca sądowi.
\nRozprawę główną poprzedza posiedzenie pojednawcze.
\nmoże, uznając to za celowe, przekazać sprawę sądowi społecznemu w celu przeprowadzenia postępowania pojednawczego.
\nPosiedzenie pojednawcze prowadzi sędzia lub ławnik wyznaczony przez prezesa.
\nprowadzących posiedzenia pojednawcze.
\nPosiedzenie pojednawcze rozpoczyna ustne sprawozdanie prowadzącego to posiedzenie, dotyczące oskarżenia, oraz wezwanie stron do pojednania się.
\nstron wobec wezwania do pojednania oraz wyniki przeprowadzonego posiedzenia pojednawczego; jeżeli doszło do pojednania, protokół podpisują także strony.
\nprzyczyny uważa się za odstąpienie od oskarżenia, a prowadzący posiedzenie postępowanie umarza.
\npojednawcze kieruje sprawę na rozprawę główną, a w miarę możności wyznacza od razu jej termin.
\nW razie pojednania stron prowadzący posiedzenie umarza postępowanie.
\ninne sprawy z oskarżenia prywatnego, toczące się jednocześnie pomiędzy tymi samymi stronami.
\nrównież roszczenia pozostające w związku z oskarżeniem.
\nprzez sąd klauzuli wykonalności.
\nna rozprawę główną, a w miarę możności wyznacza od razu jej termin, chyba że zachodzi potrzeba skierowania sprawy na posiedzenie w celu innego rozstrzygnięcia.
\nStrony obecne powinny zgłosić wnioski dowodowe na posiedzeniu.
\noskarżyciel prywatny odstąpi od oskarżenia przed prawomocnym zakończeniem postępowania.
\nprzed rozpoczęciem przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej.
\npowodów uważa się za odstąpienie od oskarżenia.
\nArt. 440-442 stosuje się odpowiednio również na rozprawie.
\nPostępowanie przyspieszone
\nprzepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
\nJeżeli przestępstwo określone w art. 156 § 2, art. 166, 167 § 1, art. 171 § 1, art. 181 § 1, art. 182 § 1, art. 212 § 1, art. 236 oraz 237 Kodeksu karnego ma charakter chuligański, można zaniechać prowadzenia dochodzenia przeciwko sprawcy ujętemu na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem i doprowadzonemu przez Milicję Obywatelską do sądu w ciągu 48 godzin. Postępowanie przyspieszone toczy się w trybie publicznoskargowym także o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego.
\no przestępstwie oraz wnioski dowodowe; zawiadomienie zastępuje akt oskarżenia.
\nsię. Sąd rozpoznaje sprawę w składzie jednego sędziego.
\nstawić się we wskazanych dniu i godzinie.
\nw drodze rozporządzenia sposób zapewnienia oskarżonemu korzystania z pomocy obrońcy na rozprawie głównej.
\nna czas nie dłuższy niż 7 dni, jeżeli sąd zastosował tymczasowe aresztowanie w stosunku do zatrzymanego.
\nśrodka zapobiegawczego i przekazuje sprawę prokuratorowi, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego.
\nprzyspieszonym, rozpoznaje ją w tym samym składzie w trybie uproszczonym, chyba że ten jest niedopuszczalny. W tym wypadku przekazuje ją do właściwego postępowania.
\nlub orzeczonej obok kary pozbawienia wolności grzywny powyżej 25.000 złotych, przekazuje sprawę prokuratorowi, stosując do zatrzymanego tymczasowe aresztowanie; art. 218 stosuje się odpowiednio.
\nPowództwo cywilne nie jest dopuszczalne.
\nSąd wydając wyrok jest obowiązany jednocześnie sporządzić i ogłosić uzasadnienie.
\nstronom, a prokuratorowi także wtedy, gdy nie brał w sprawie udziału.
\nTermin do wniesienia rewizji wynosi 7 dni od daty doręczenia.
\nAkta sprawy wraz z rewizją przedstawia się niezwłocznie sądowi drugiej instancji.
\nSąd rewizyjny rozpoznaje sprawę najpóźniej w ciągu miesiąca od dnia otrzymania akt.
\nLudowej i Ministrem Spraw Wewnętrznych po zasięgnięciu opinii prezydium odpowiedniej wojewódzkiej rady narodowej ustali w drodze rozporządzenia miejscowości, w których stosuje się postępowanie przyspieszone.
\nPostępowanie sądowe co do orzeczeń w sprawach o wykroczenia
\nprzepisów stosuje się przepisy o postępowaniu uproszczonym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
\nktórego ją otrzymał. Orzeczenie sądu jest wiążące.
\ndo sądu organ lub osoby, które żądanie takie zgłosiły, mogą w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia o odmowie złożyć żądanie rozpoznania przez sąd zasadności odmowy skierowania sprawy lub odmowy przywrócenia terminu.
\nOrzeczenie o ukaraniu wydane w sprawie o wykroczenie, a jeżeli takie nie zapadło, to wniosek o ukaranie zastępuje w postępowaniu sądowym akt oskarżenia.
\no wykroczenia, jeżeli złożył wniosek o ukaranie lub żądanie skierowania sprawy do sądu, może brać nadal udział w postępowaniu sądowym w tym samym charakterze zamiast lub obok prokuratora.
\nPokrzywdzony, który złożył wniosek o ukaranie lub żądanie skierowania sprawy do sądu, może do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego przyłączyć się do postępowania w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Art. 44-48 stosuje się odpowiednio.
\nPowództwo cywilne nie jest dopuszczalne.
\nobowiązany ją rozpoznać w ciągu miesiąca od wpłynięcia sprawy do sądu.
\npublicznym żądania skierowania sprawy do sądu postępowanie sądowe ulega umorzeniu, a orzeczenie wydane w postępowaniu w sprawach o wykroczenia staje się prawomocne.
\nstosuje się art. 36.
\nmożna nie wzywać, uznając że ich bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie nie będzie potrzebne, zwłaszcza gdy mają oni stwierdzić okoliczności, którym oskarżony nie zaprzeczał.
\nNa wniosek jednak oskarżonego, zgłoszony w ciągu 7 dni od daty otrzymania przez niego wezwania na rozprawę, należy osoby te wezwać.
\nSąd nie jest związany treścią orzeczenia wydanego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
\nNa rozprawie wolno odczytywać akta sprawy przekazanej sądowi.
\nosoby nie podlega zaskarżeniu.
\nkolegium orzekające przy wojewódzkiej komisji związków zawodowych ze względu na to, że okoliczności wymagają wymierzenia kary aresztu, od wydanego wyroku przysługuje rewizja na zasadach ogólnych.
\nPostępowanie sądowe po uprawomocnienia się orzeczenia
\nRewizja nadzwyczajna
\nrewizji nadzwyczajnej stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu rewizyjnym przed Sądem Najwyższym.
\nnadzwyczajna.
\nNiedopuszczalne jest uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej na niekorzyść oskarżonego, wniesionej po upływie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia.
\nGeneralny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.
\nlub Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej pokrzywdzony, skazany oraz osoba uprawniona do składania na jego korzyść środków odwoławczych, a w razie jego śmierci, nieobecności w kraju, nieletności lub choroby psychicznej także jego krewny w linii prostej, przysposabiający lub przysposobiony, brat, siostra oraz małżonek.
\nMinister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia. Organ, do którego złożono podanie, stosuje art. 545.
\nkandydata na żołnierza zawodowego nie uiszcza opłaty.
\nW razie uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej opłata ulega zwrotowi.
\nten organ, do którego wcześniej wpłynęło podanie.
\nktórykolwiek z uprawnionych organów, ponowne podanie można pozostawić bez rozpoznania.
\nSąd Najwyższy doręcza osobie, której ona dotyczy, a ponadto Prokuratorowi Generalnemu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, z wyjątkiem rewizji wniesionej przez niego.
\noraz na podstawie tych samych zarzutów można wnieść tylko raz.
\nrozpoznania rewizji nadzwyczajnej.
\nWniesieniu rewizji nadzwyczajnej na korzyść nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatarcie skazania, akt łaski, przedawnienie, śmierć oskarżonego lub przyczyna zawieszająca postępowanie.
\nW razie wniesienia rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie orzeczenia.
\nalbo obu tych środków zapobiegawczych razem.
\nzastosować środek zapobiegawczy, chyba że oskarżony był uniewinniony.
\nsię w składzie siedmiu sędziów.
\nmoże na posiedzeniu; we wszystkich innych wypadkach rozpoznanie sprawy następuje na rozprawie.
\nW posiedzeniu sądu ma prawo wziąć udział obrońca oskarżonego.
\nUznając rewizję nadzwyczajną za niezasadną, Sąd Najwyższy orzeka o jej oddaleniu.
\nO oddaleniu rewizji nadzwyczajnej od wyroku orzeka się wyrokiem.
\nWznowienie postępowania
\nw art. 388.
\nrozpoznania w trybie rewizji nadzwyczajnej.
\nCzyn, o którym mowa w art. 474 § 1 pkt 1, musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 11 lub art. 15.
\nlub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego.
\nWznowienie postępowania może nastąpić na wniosek stron, a w wypadku określonym w art.
\n474 § 2 także z urzędu.
\nw linii prostej, przysposabiający lub przysposobiony, rodzeństwo oraz małżonek.
\nwynikających z przestępstwa może nastąpić tylko przez sąd właściwy do orzekania w sprawach cywilnych.
\nsprawach cywilnych stosuje odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.
\nW kwestii wznowienia postępowania orzeka sąd wojewódzki w składzie trzech sędziów.
\nSąd Najwyższy w składzie trzech sędziów.
\nObrońca oskarżonego ma prawo wziąć udział w posiedzeniu.
\nW postępowaniu o wznowienie stosuje się odpowiednio art. 374 § 2-4, art. 380, 381, 384, 391, 405, 468 i 469, a w razie wznowienia postępowania na podstawie wskazanej we wniosku stosuje się odpowiednio art. 383 i 408.
\nsporządzony i podpisany przez adwokata. Art. 394 § 2 stosuje się odpowiednio.
\nwziąć udział w czynnościach sprawdzających.
\nzażalenie, chyba że orzekł o tym Sąd Najwyższy.
\nsprawę właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania. Od tego orzeczenia środek odwoławczy nie przysługuje.
\nnowe fakty i dowody wskazują na to, że skazanie jest oczywiście niesłuszne, lub postępowanie umorzyć. Od wyroku uniewinniającego lub umarzającego postępowanie przysługuje środek odwoławczy, chyba że orzekł o tym Sąd Najwyższy.
\nponownego skazania - zalicza się na poczet nowo orzeczonej kary.
\nSąd może zastosować środek zapobiegawczy.
\nono po jego śmierci lub jeżeli zachodzi przyczyna zawieszenia postępowania, prezes sądu wyznacza do obrony praw oskarżonego obrońcę z urzędu, chyba że wnioskodawca sam ustanowił już obrońcę.
\nPodjęcie postępowania warunkowo umorzonego przez sąd
\nwniosek oskarżyciela.
\numorzeniu rozpoznawał sąd.
\nwłaściwy do rozpoznania sprawy.
\nW posiedzeniu ma prawo wziąć udział oskarżony i jego obrońca.
\nzażalenie.
\nO podjęciu postępowania warunkowo umorzonego należy powiadomić poręczającego.
\nnowa na zasadach ogólnych.
\nOdszkodowanie za niesłuszne skazanie lub aresztowanie
\nuniewinniony lub skazany na podstawie łagodniejszego przepisu, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wykonania względem tego skazanego w całości lub w części kary, której nie powinien był ponieść.
\nnadzwyczajnej postępowanie umorzono wskutek okoliczności, których nie uwzględniono we wcześniejszym postępowaniu.
\nśrodka zabezpieczającego w warunkach określonych w § 1 i 2.
\ntymczasowego aresztowania.
\norzeczenie w pierwszej instancji, a w wypadku określonym w art. 487 § 4 w sądzie wojewódzkim właściwym ze względu na miejsce, w którym nastąpiło zwolnienie z tymczasowego aresztu.
\npowinny być rozpoznawane w pierwszej kolejności; postępowanie wolne jest od kosztów.
\nNa postanowienie wydane w myśl § 2 przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego.
\nuprawomocnienia się orzeczenia, dającego podstawę do odszkodowania i zadośćuczynienia, a w wypadku dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za oczywiście niesłuszne aresztowanie - od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.
\nkary lub oczywiście niesłusznego tymczasowego aresztowania utracił:
\nŻądanie odszkodowania należy zgłosić w terminie przewidzianym w art. 489 lub w ciągu roku od śmierci oskarżonego.
\nżądania odszkodowania przechodzi na małżonka, dzieci i rodziców.
\nPrzepisy rozdziału niniejszego mają zastosowanie do cudzoziemców na zasadzie wzajemności.
\nUłaskawienie
\nna jego korzyść środków odwoławczych, krewni w linii prostej, przysposabiający lub przysposobiony, rodzeństwo i małżonek skazanego oraz kolektyw pracowniczy i organizacja społeczna, o których mowa w art. 81 § 2.
\nProśbę o ułaskawienie przesyła się do sądu, który wydał wyrok w pierwszej instancji.
\nsąd orzekał, a gdy sąd orzekał w składzie jednoosobowym, postanowienie wydaje sąd w składzie sędziego i dwóch ławników. W skład sądu powinni w miarę możności wchodzić sędziowie i ławnicy, którzy brali udział w wydaniu wyroku.
\nsię skazanego w okresie odbywania kary, rozmiary odbytej już kary, stan zdrowia skazanego i jego warunki rodzinne powstałe po wydaniu wyroku, naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem oraz szczególne zdarzenia, jakie nastąpiły po wydaniu wyroku.
\npozostawia prośbę bez dalszego biegu.
\npoprzedniej prośby, bez biegu może być pozostawiona bez rozpoznania.
\nniezbędne ich części wraz ze swą opinią Prokuratorowi Generalnemu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
\nJeżeli sprawę rozpoznawał sąd wyższej instancji, akta przesyła się za jego pośrednictwem; sąd ten dołącza do akt swoją opinię.
\nGeneralny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przedstawia Radzie Państwa prośbę o ułaskawienie wraz z aktami sprawy i swoim wnioskiem.
\nRadzie Państwa prośbę o ułaskawienie, jeżeli uznaje, że zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie prawa łaski; w przeciwnym razie pozostawia prośbę bez dalszego biegu.
\nPrzepis art. 495 stosuje się odpowiednio.
\nGeneralnemu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w celu nadania biegu zgodnie z art.
\n493 lub 499.
\nLudowej, który może żądać przedstawienia sobie akt sprawy, z opiniami sądów albo przedstawić akta Radzie Państwa bez zwracania się o opinię.
\nakta sprawy lub wszczyna z urzędu postępowanie o ułaskawienie w każdym wypadku, w którym Rada Państwa tak postanowi.
\nwyroku w mocy sąd wydaje niezwłocznie opinię w kwestii ułaskawienia. Po uprawomocnieniu się wyroku sąd przedstawia akta Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego.
\no braku podstaw do wniesienia rewizji nadzwyczajnej, Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, jeżeli również nie znajduje do niej podstaw, przedstawia niezwłocznie akta sprawy Radzie Państwa wraz ze swym wnioskiem w kwestii ułaskawienia.
\nDo czasu rozstrzygnięcia tego wniosku wyrok nie ulega wykonaniu.
\nto krótki okres pozostałej do odbycia kary, sąd wydający opinię oraz Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej mogą wstrzymać wykonanie kary lub zarządzić przerwę w jej wykonaniu do czasu ukończenia postępowania o ułaskawienie.
\nPostanowienia przewidziane w rozdziale niniejszym nie wymagają sporządzenia uzasadnienia.
\nw art. 500 § 1 nie są dostępne także dla sądu rewizyjnego do czasu ogłoszenia wyroku przez ten sąd.
\nWyrok łączny
\nskazanej wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji.
\nwyższego rzędu.
\nz sądów, który wymierzył karę surowszą.
\nWyrok łączny sąd wydaje z urzędu lub na wniosek skazanego albo prokuratora.
\npostępowania w tej kwestii.
\nSąd w razie potrzeby zwraca się do zakładów karnych, w których skazany przebywał, o nadesłanie opinii o zachowaniu się skazanego w okresie odbywania kary, jak również informacji o warunkach rodzinnych, majątkowych i co do stanu zdrowia skazanego oraz danych o odbyciu kary z poszczególnych wyroków.
\nWniosek o wydanie wyroku łącznego pochodzący od prokuratora powinien zawierać dane, o których mowa w § 1.
\nWyrok łączny zapaść może jedynie po przeprowadzeniu rozprawy.
\nlub sąd postanowi inaczej. Art. 304 § 2 nie stosuje się.
\nnajpóźniej wydanym wyrokiem, chyba że skazany ustanowi nowego obrońcę w sprawie o wydanie wyroku łącznego.
\nwyroku łącznego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zwyczajnym przed sądem pierwszej instancji.
\nJeżeli po wydaniu wyroku łącznego zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, z chwilą jego wydania poprzedni wyrok łączny traci moc.
\nJeżeli jeden z wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego ulega uchyleniu lub zmianie, wyrok łączny traci moc, a sąd w miarę potrzeby wydaje nowy wyrok łączny.
\nwykonaniu w zakresie objętym wyrokiem łącznym.
\njuż kar pozbawienia wolności lub równej temu okresowi przewodniczący niezwłocznie zarządza zwolnienie skazanego, jeżeli nie jest on pozbawiony wolności w innej sprawie.
\nPrzesyłając zarządzenie do wykonania, załącza się wydany wyrok łączny.
\nodbywania kary orzeczonej wyrokiem łącznym, oraz wymienić okresy zaliczone na poczet kary łącznej.
\nPostępowanie w sprawach karnych w stosunkach międzynarodowych
\nImmunitety przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych
\nw toku i w wykonaniu ich funkcji urzędowych:
\nzatrzymaniu lub tymczasowemu aresztowaniu jedynie w razie zarzutu popełnienia zbrodni.
\nO ich zatrzymaniu lub tymczasowym aresztowaniu zawiadamia się niezwłocznie Ministra Spraw Zagranicznych.
\nprawomocnego wyroku sądu polskiego.
\nsię w sposób wyraźny immunitetu w stosunku do osoby wymienionej w tych przepisach.
\nzrzeczenie, o którym mowa w § 1, musi być dokonane przez właściwą organizację międzynarodową.
\nlub do występowania w charakterze biegłych; można jednak zwrócić się o wyrażenie przez te osoby zgody na złożenie zeznań lub na wystąpienie w charakterze biegłych.
\nzawierać zagrożenia stosowaniem środków przymusu, a w razie niestawiennictwa na wezwanie lub odmowy złożenia zeznań nie można wobec nich stosować tych środków.
\nDo osób wymienionych w art. 513 stosuje się odpowiednio art. 515, jeżeli okoliczności, których zeznania lub opinie mają dotyczyć, związane są z wykonywaniem przez te osoby funkcji urzędowych lub służbowych.
\ni dokumentów odnoszących się do tych funkcji.
\nlub mają w Polsce stałe miejsce zamieszkania.
\nSprawiedliwości, a prokuratorzy do Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
\nPomoc prawna i doręczenia w sprawach karnych
\nW drodze pomocy prawnej mogą być dokonywane niezbędne czynności postępowania karnego, a w szczególności:
\nO doręczenie pisma przebywającej za granicą osobie, która ma obywatelstwo polskie, lub o przesłuchanie takiej osoby w charakterze oskarżonego, świadka lub biegłego sąd lub prokurator zwraca się do polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.
\no dokonanie tych czynności do sądu lub innego organu państwa obcego. W wypadku gdy chodzi o dokonanie przeszukania, zajęcia i wydania przedmiotu, należy do wniosku dołączyć duplikat postanowienia sądu lub prokuratora nakazującego przeprowadzenie tej czynności w danej sprawie.
\nSądy i prokuratury udzielają pomocy prawnej na wniosek sądów i prokuratur państw obcych.
\norganom obcego państwa, jeżeli żądana czynność byłaby sprzeczna z zasadami porządku prawnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej albo naruszałaby jej suwerenność.
\nstosuje się ustawy polskie. Należy jednak uczynić zadość życzeniu tych organów, aby przy dokonaniu czynności zastosowano szczególny tryb postępowania lub szczególną formę, jeżeli nie jest to sprzeczne z zasadami porządku prawnego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
\nKoszty udzielenia pomocy prawnej ustala się zgodnie z art. 554 i 555.
\nsię dobrowolnie przed sądem, nie może być ani ścigany, ani zatrzymany, ani też tymczasowo aresztowany zarówno z powodu przestępstwa będącego przedmiotem danego postępowania karnego, jak i jakiegokolwiek innego przestępstwa popełnionego przed przekroczeniem polskiej granicy państwowej. Nie może być także w stosunku do niego wykonana kara orzeczona za takie przestępstwo.
\nPolskiej Rzeczypospolitej Ludowej, chociaż mógł to uczynić w ciągu 7 dni od czasu, gdy sąd oznajmi mu, że obecność jego stała się zbędna.
\nutraconego zarobku, a biegłemu ponadto wynagrodzenie za sporządzenie opinii.
\nzamieścić pouczenie o treści § 1-3. Nie należy natomiast zamieszczać zagrożenia stosowaniem środków przymusu z powodu niestawiennictwa.
\nWystąpienie o wydanie lub przewóz osób ściganych lub skazanych przebywających za granicą oraz o wydanie przedmiotów
\nkarne, zgłasza Prokuratorowi Generalnemu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze.
\nkary pozbawienia wolności zgłasza Ministrowi Sprawiedliwości właściwy sąd.
\nprzez terytorium państwa obcego oraz o wydanie z terytorium państwa obcego dowodów rzeczowych lub przedmiotów uzyskanych przez sprawcę przez przestępstwo.
\nDo wniosku dołącza się duplikat postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wraz z uzasadnieniem, wyjaśniającym okoliczności faktyczne i podstawę prawną ścigania.
\nzamiast postanowienia wymienionego w § 1 odpis tego wyroku.
\ndo właściwego organu państwa obcego o tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie osoby, co do której ma być złożony wniosek o wydanie, po czym niezwłocznie składa wniosek zgodnie z art. 523 i 524.
\norzeczona kara śmierci, kary tej w razie skazania nie orzeka się.
\ntych przestępstw, co do których nastąpiło wydanie, postępowanie przeciwko osobie wydanej nie może toczyć się co do innych przestępstw popełnionych przed dniem wydania.
\ntej osoby przez właściwe organy na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
\nArt. 224 stosuje się także, gdy zatrzymanie nastąpiło za granicą.
\nterytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w ciągu miesiąca od daty prawomocnego ukończenia postępowania, a w razie skazania - w ciągu 2 miesięcy od daty odbycia lub darowania kary, albo jeżeli po opuszczeniu terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej powróci, ograniczeń wynikających z art. 526 § 2 i art. 527 pkt 2 nie stosuje się.
\nobce sąd przesyła odpis wyroku Ministrowi Sprawiedliwości, który odpis ten przekazuje właściwemu organowi obcego państwa. Art. 143 § 2 stosuje się odpowiednio.
\nprzy ich wydaniu zastrzeżono zwrot; podobnie należy postąpić z dowodami rzeczowymi.
\nWnioski państw obcych o wydanie lub przewóz osób ściganych lub skazanych albo o wydanie przedmiotów
\nprzeprowadzenia przeciw niej postępowania karnego lub wykonania orzeczonej co do niej kary prokurator przesłuchuje tę osobę i w miarę potrzeby zabezpiecza dowody znajdujące się w kraju, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo sądu wojewódzkiego.
\nopinii należy umożliwić osobie ściganej złożenie wyjaśnień ustnie lub na piśmie, a w razie wniosku o wydanie w celu przeprowadzenia postępowania karnego należy na uzasadniony wniosek tej osoby przeprowadzić dowody znajdujące się w kraju.
\nLudowej, który o rozstrzygnięciu wniosku zawiadamia organ obcego państwa.
\npolskim albo korzysta w Polsce z prawa azylu.
\nczasu ukończenia w Polsce postępowania karnego przeciwko tej samej osobie lub odbycia przez nią orzeczonej kary albo jej darowania.
\nJeżeli wniosek o wydanie dotyczy przestępstwa, którego sprawca podlega wydaniu, sąd, a przed wniesieniem sprawy do sądu prokurator może wydać postanowienie o tymczasowym aresztowaniu osoby ściganej; art. 222 stosuje się odpowiednio.
\naresztowanie ściganego na czas nie dłuższy niż miesiąc, jeżeli organy państwa obcego zwracają się o to zapewniając, że co do osoby ściganej za przestępstwo, co do której będzie złożony wniosek o wydanie przez Polską Rzeczpospolitą Ludową, zapadł prawomocny wyrok skazujący lub wydano nakaz aresztowania.
\nścigający państwa obcego oraz Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
\nzażądał ich uzupełnienia, a państwo obce nie nadeśle w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania uzupełnienia wniosku o wydanie organowi, który je zgłosił, potrzebnych dokumentów lub informacji, tymczasowe aresztowanie uchyla się.
\nnie przejmie jej w terminie 7 dni od ustalonego dnia wydania, osobę, którą postanowiono wydać, należy niezwłocznie zwolnić.
\nPolskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
\nwolności, tymczasowe aresztowanie uchyla się.
\nudziela Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Art. 532-536 stosuje się odpowiednio.
\npokrywa państwo obce, które złożyło wniosek.
\ndowody rzeczowe lub uzyskanych przez przestępstwo właściwy jest prokurator lub sąd w zależności od tego, do czyjego rozporządzenia przedmioty te zostały zdeponowane.
\npaństwu obcemu, oraz wskazywać rzeczy podlegające zwrotowi po ukończeniu postępowania karnego przewidzianego przez organy państwa obcego. Postanowienie należy uzasadnić.
\nPrzepisy końcowe
\nzawiadamia się niezwłocznie właściwy miejscowo urząd konsularny tego państwa lub w braku takiego urzędu - przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa.
\nobcego państwa oraz z osobami wymienionymi w art. 512 i 513 sądy porozumiewają się we wszystkich wypadkach, w tym również przy doręczaniu pism procesowych, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, a prokuratorzy za pośrednictwem Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a ci z kolei przez Ministra Spraw Zagranicznych.
\nMinistra Sprawiedliwości, a prokuratorzy w wypadkach określonych przez Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej mogą porozumiewać się bezpośrednio.
\nPolska Rzeczpospolita Ludowa jest stroną, stanowi inaczej.
\nma w tym przedmiocie umowy, a państwo to nie zapewnia wzajemności.
\nKoszty sądowe
\nKoszty postępowania karnego
\ntymczasowo Skarb Państwa.
\nKoszty obrońcy i pełnomocnika wykłada w toku postępowania strona, która go ustanowiła.
\nsię do oskarżenia lub wraz z oświadczeniem o podtrzymaniu oskarżenia, od którego prokurator odstąpił, dowód wpłacenia do kasy sądowej zryczałtowanej równowartości kosztów postępowania.
\nkosztów postępowania.
\nrodzinną, majątkową i wysokość dochodów nie jest w stanie wyłożyć kosztów.
\nW orzeczeniu kończącym postępowanie sąd zawsze określa, kto ponosi koszty postępowania.
\nponiesionymi w toku postępowania przygotowawczego.
\nwyłożone przezeń koszty postępowania.
\nsłużbę wojskową w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.
\nPrzepisy § 1 i 3 stosuje się odpowiednio w razie warunkowego umorzenia postępowania.
\nz oskarżeniem w części uniewinniającej ponosi Skarb Państwa albo oskarżyciel prywatny.
\nw razie pojednania się stron przed rozprawą, natomiast całej opłaty w razie pojednania się stron przed sądem społecznym.
\nW sprawach z oskarżenia prywatnego w razie umorzenia postępowania na podstawie art.
\n11 pkt 2 oraz w razie warunkowego umorzenia postępowania prezes sądu z urzędu zarządza zwrot opłaty wniesionej przez oskarżyciela prywatnego, a sąd orzekający kosztami postępowania obciąża oskarżonego.
\nz urzędu, na rzecz zespołu adwokackiego opłaty przewidziane w przepisach o opłatach za czynności zespołów adwokackich. Nie dotyczy to wypadku określonego w art. 69.
\nwyrok uniewinniający zasądza od oskarżyciela prywatnego na rzecz właściwego zespołu adwokackiego opłaty, o których mowa w § 1.
\nsądowej.
\nnawet w części, koszty postępowania odwoławczego ponosi ten, kto wniósł środek odwoławczy, a jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego - Skarb Państwa.
\nstronę, kosztami postępowania odwoławczego obciąża się stronę, która środek odwoławczy cofnęła. Nie dotyczy to kosztów spowodowanych przez oskarżyciela publicznego lub posiłkowego.
\nkrzywd lub wyzywającego zachowania się pokrzywdzonego, koszty postępowania dzieli się między stronami według zasad słuszności.
\nsąd dzieli między nimi według zasad słuszności, mając w szczególności na względzie wydatki spowodowane ich sprawami.
\njego wszczęcia na:
\noraz opłaty na rzecz zespołu adwokackiego z tytułu udziału w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika strony.
\nwysokość i sposób obliczania wydatków, o których mowa w art. 554.
\nw § 1, określa sąd lub prokurator.
\nPaństwa kosztów postępowania oraz od zapłaty opłat na rzecz zespołu adwokackiego z tytułu udziału w sprawie obrońcy z urzędu, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby zbyt uciążliwe ze względu na stan rodzinny, majątkowy i wysokość dochodów zobowiązanego.
\nod dnia, kiedy należało je uiścić.
\nwniesiono rewizji.
\nKoszty związane z powództwem cywilnym i zasądzeniem odszkodowania
\ntego powództwa stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym.
\nPowód cywilny powinien uiścić opłaty należne od powództwa najpóźniej przy rozpoczęciu rozprawy głównej. Oskarżony uiszcza opłatę tylko wtedy, gdy jego rewizja dotyczy wyłącznie powództwa cywilnego.
\nnależne mu koszty procesu, a jeżeli powód był zwolniony od uiszczenia kosztów, sąd zasądza od skazanego odpowiednią sumę na rzecz Skarbu Państwa.
\nprzewidzianym w art. 396 § 4 uiszczony wpis zalicza się w postępowaniu cywilnym, jeżeli pokrzywdzony wniósł o to w terminie 30 dni od daty ogłoszenia lub doręczenia orzeczenia.
\nZaliczenie następuje również w wypadkach przewidzianych w art. 57 § 2 i w art. 58.
\nPaństwa stosowne koszty sądowe według przepisów obowiązujących w postępowaniu cywilnym w wypadku zasądzenia powództwa cywilnego.
\nPostępowanie karne w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych
\nPrzepisy ogólne
\npostępowaniu uproszczonym, prywatnoskargowym i przyspieszonym; poza tym stosuje się przepisy działów poprzednich, chyba że przepisy działu niniejszego stanowią inaczej.
\nżołnierzy, jeżeli zostali oni zwolnieni z czynnej służby wojskowej przed wniesieniem aktu oskarżenia. Nie dotyczy to przestępstw określonych w rozdziałach XXXVIII-XLIII Kodeksu karnego oraz innych przestępstw, którymi naruszono wojskowy obowiązek służbowy.
\nprzestępstwo podlegające orzecznictwu sądów powszechnych, a przestępstwa pozostają ze sobą w takim związku, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga ich łącznego rozpoznania, rozpoznaje je łącznie sąd wojskowy.
\nPrzepis § 1 stosuje się odpowiednio w postępowaniu przygotowawczym.
\ndo jej rozpoznania w całości bądź ze względu na rodzaj jednego z czynów, bądź ze względu na osobę jednego z oskarżonych, a dobro wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, sąd wojskowy może rozpoznać sprawę łącznie lub przekazać ją w tym celu sądowi powszechnemu.
\nwojskowemu.
\nPrzekazanie nie może nastąpić, jeżeli sprawa dotyczy przestępstwa określonego w rozdziałach XXXVIII-XLIII Kodeksu karnego lub wymienionego w art. 565 niniejszego kodeksu.
\npracownika cywilnego zatrudnionego w jednostce wojskowej, jeżeli interes Sił Zbrojnych nie wymaga rozpoznania sprawy przez sąd wojskowy.
\nNa przekazanie sprawy w myśl art. 567 i 568 zażalenie nie przysługuje.
\nW sprawach o przestępstwa wymienione w art. 564 § 1 pkt 1 i 2 orzeka sąd wojskowy, obejmujący swoją właściwością jednostkę wojskową, w której żołnierz pełnił służbę wojskową lub pracownik cywilny był zatrudniony.
\nalbo ze względu na zajmowane stanowisko określa się według chwili wszczęcia przeciwko oskarżonemu postępowania karnego.
\nodpowiednio wojskowemu sądowi okręgowemu lub sądowi równorzędnemu.
\nwojskowe sądy okręgowe lub garnizonowe albo sądy im równorzędne, stosownie do zakresu właściwości określonego w przepisach o sądach wojskowych.
\no przestępstwa:
\nśrodki odwoławcze oraz inne sprawy przewidziane dla Sądu Najwyższego lub dla sądu wyższego rzędu.
\nsąd wojskowy, do którego właściwości należy sprawa o przestępstwo popełnione przez żołnierza zajmującego wyższe stanowisko służbowe, a w razie równości stanowisk - starszego stopniem służbowym. Jeżeli jednak w stosunku do jednego z oskarżonych właściwy jest wojskowy sąd okręgowy lub sąd równorzędny, orzeka on w stosunku do wszystkich sprawców.
\nsąd właściwy dla sprawcy przestępstwa zagrożonego karą najsurowszą.
\nrównież Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, a uprawnienia prokuratora wojewódzkiego przysługują odpowiednio prokuratorowi okręgu wojskowego lub równorzędnemu.
\nsądami wojskowymi rozumieć szefa sądu.
\nprzez to prokuratora wojskowego.
\nProkurator wojskowy może wszcząć postępowanie karne o przestępstwa wymienione w art. 303 § 1 i 2, art. 309, 315, 327 i 328 Kodeksu karnego także bez wniosku dowódcy jednostki, jeżeli według jego oceny wymagają tego względy dyscypliny wojskowej.
\nżołnierzowi oskarżonemu o przestępstwo określone w art. 304 § 3 Kodeksu karnego.
\npokrzywdzonego przestępstwem ściganym z urzędu.
\nz oskarżenia prywatnego, jeżeli według jego oceny wymaga tego interes społeczny.
\nna podstawie § 1, postępowanie w sprawie umarza się, chyba że interes społeczny stoi temu na przeszkodzie; w razie złożenia wniosku po rozpoczęciu przewodu sądowego w pierwszej instancji konieczna jest ponadto zgoda oskarżonego.
\nbrać udział oficer śledczy prokuratury. Nie dotyczy to postępowania przed Izbą Wojskową Sądu Najwyższego.
\nstopień wojskowy niż oskarżony.
\nUdział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy przed wszystkimi sądami wojskowymi, chyba że przedmiotem rozpoznania jest przestępstwo zagrożone karą najwyżej 2 lat pozbawienia wolności, jednakże i wówczas na wniosek żołnierza odbywającego zasadniczą służbę wojskową albo wtedy, gdy szef sądu lub sąd uznają to za potrzebne, należy wyznaczyć obrońcę.
\nnie stosuje się.
\nŚrodki przymusu i postępowanie przygotowawcze
\nMilicji Obywatelskiej dotyczą także Wojskowej Służby Wewnętrznej.
\nw warunkach określonych w art. 206 także przełożonemu wojskowemu i organom dowódcy garnizonu.
\nTymczasowe aresztowanie oskarżonego żołnierza, poza wypadkami, o których mowa w art.
\n217, może nastąpić również wtedy, gdy wzgląd na dyscyplinę wojskową za tym przemawia.
\nżołnierza lub pracownika cywilnego zatrudnionego w jednostce wojskowej.
\nwaga lub zawiłość sprawy.
\nwojskowej.
\nprzewidzianych w art. 155, 269 i 270.
\nAkt oskarżenia może sporządzić także prowadzący dochodzenie lub śledztwo.
\ni wnosi do sądu prokurator wojskowy.
\nPostępowanie przed sądem
\nNie mogą być obecni na rozprawie przeciw oficerowi żołnierze nie mający stopnia oficerskiego, a na rozprawie przeciw chorążemu - żołnierze nie mający co najmniej stopnia chorążego lub podoficerskiego, jeżeli nie biorą udziału w sprawie, chyba że przewodniczący zezwoli na ich obecność.
\ngdy spowodowałoby to ujawnienie wiadomości, które ze względu na ważny interes państwa lub służby wojskowej nie powinny im być udostępnione.
\nSąd wojskowy pierwszej instancji sporządza na piśmie wyrok wraz z uzasadnieniem.
\nwyroku.
\nTermin na wniesienie rewizji biegnie dla każdego uprawnionego od daty ogłoszenia wyroku, a dla oskarżonego pozbawionego wolności, który nie był obecny przy ogłoszeniu wyroku, od daty doręczenia, i wynosi 7 dni.
\nSądu Najwyższego, Prezes Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej lub Naczelny Prokurator Wojskowy.
\nNaczelny Prokurator Wojskowy wypowiedzą się o braku podstaw do wniesienia rewizji nadzwyczajnej od wyroku skazującego na karę śmierci lub utrzymującego taki wyrok w mocy, Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, jeżeli również nie znajduje do niej podstaw, przedstawia niezwłocznie akta sprawy Radzie Państwa wraz ze swym wnioskiem w przedmiocie ułaskawienia. Do czasu rozstrzygnięcia tego wniosku wyrok nie ulega wykonaniu.
\ntrzech sędziów.
\nPokaż całość