Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o żegludze śródlądowej

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 12 lipca 2019 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o żegludze śródlądowej Spis treści Treść obwieszczenia Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej Rozdział 1 - Przepisy ogólne Rozdział 2 - Organy administracji żeglugi śródlądowej Rozdział 3 - Warunki uprawiania żeglugi Rozdział 4 - Rejestr administracyjny i pomiar statków Rozdział 5 - Bezpieczeństwo żeglugi Rozdział 6 - Śródlądowe drogi wodne Rozdział 6a - Usługi informacji rzecznej (RIS) Rozdział 7 - Pilotaż Rozdział 8 - Wypadki żeglugowe Rozdział 9 - Przepisy karne Rozdział 9a - Kary pieniężne Rozdział 10 - Zmiany w przepisach obowiązujących Rozdział 11 - Przepisy przejściowe i końcowe Załącznik - Wysokości opłat Treść obwieszczenia 1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych   (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej   (Dz. U. z 2017 r. poz. 2128), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych: 1) ustawą z dnia 12 kwietnia 2018 r. o rejestracji jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m   (Dz. U. poz. 1137), 2) ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej   (Dz. U. poz. 1694), 3) ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości   (Dz. U. z 2019 r. poz. 125), 4) ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)   (Dz. U. poz. 730), 5) ustawą z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej, ustawy o organizacji rynku rybnego oraz ustawy o rybołówstwie morskim   (Dz. U. poz. 642) oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 11 lipca 2019 r. 2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 1) art. 24, art. 27, art. 28 i art. 32 ustawy z dnia 12 kwietnia 2018 r. o rejestracji jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m   (Dz. U. poz. 1137), które stanowią: „  Art. 24. Likwiduje się rejestry prowadzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie: 1) art. 20 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 20; 2) art. 19 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 21; 3) art. 23 § 3 ustawy zmienianej w art. 22.  ” „  Art. 27. 1. Przez okres 90 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy podmioty prowadzące rejestry jachtów i sprzętu pływającego utrzymują prowadzone dotychczas rejestry, o których mowa w: 1) art. 20 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 20, 2) art. 19 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 21, 3) art. 23 § 3 ustawy zmienianej w art. 22 - do celów archiwalnych. 2. W okresie, o którym mowa w ust. 1, podmioty utrzymujące rejestry do celów archiwalnych wydają zainteresowanym zaświadczenia, wyciągi i odpisy na dotychczasowych zasadach. 3. W razie zapytania organów administracji publicznej dotyczącego danych w rejestrach podmioty, o których mowa w ust. 1, udzielają informacji w terminie 14 dni od dnia otrzymania zapytania. 4. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1, rejestry jachtów i sprzętu pływającego prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów oraz dokumenty stanowiące podstawę wpisu do tych rejestrów podlegają archiwizacji na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Art. 28. 1. Wpisy do rejestrów oraz dokumenty rejestracyjne wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność w przypadku: 1) wpisów do rejestrów dokonanych oraz dokumentów wydanych do dnia 1 stycznia 2000 r. - przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy; 2) wpisów do rejestrów dokonanych oraz dokumentów wydanych do dnia 1 stycznia 2006 r. - przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy; 3) wpisów do rejestrów dokonanych oraz dokumentów wydanych po dniu 1 stycznia 2006 r. - przez okres 30 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. 2. Właściciel jednostki pływającej, zarejestrowanej zgodnie z dotychczasowymi przepisami, która podlega obowiązkowi rejestracji, o którym mowa w art. 3 ust. 1, ma obowiązek ją zarejestrować przed upływem terminu ważności dokumentu rejestracyjnego określonego w ust. 1. Przepisów art. 18 ust. 7-9 nie stosuje się. 3. Właściciel jednostki pływającej, która zgodnie z dotychczasowymi przepisami nie podlegała obowiązkowi rejestracji, ma obowiązek ją zarejestrować w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. 4. Armator jednostki pływającej, która zgodnie z dotychczasowymi przepisami nie podlegała obowiązkowi posiadania dokumentu bezpieczeństwa, a która jest obowiązana do uzyskania tego dokumentu na podstawie ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, ma obowiązek uzyskania tego dokumentu w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 5. W przypadku jednostek pływających wybudowanych przed dniem 1 stycznia 2020 r. dowodem własności może być również oświadczenie właściciela. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.  ” „  Art. 32. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem art. 26 i art. 30, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 2) art. 2-18 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej   (Dz. U. poz. 1694), które stanowią: „  Art. 2. 1. Znosi się Dyrektorów Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Warszawie, Kędzierzynie-Koźlu oraz Krakowie. 2. Urzędy Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku oraz Warszawie stają się delegaturami odpowiednio w Gdańsku, Giżycku oraz Warszawie Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy. 3. Urzędy Żeglugi Śródlądowej w Kędzierzynie-Koźlu oraz Krakowie stają się delegaturami odpowiednio w Kędzierzynie-Koźlu oraz Krakowie Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu. 4. Osoby dotychczas powołane na Dyrektorów Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie stają się dyrektorami delegatur odpowiednio w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy oraz we Wrocławiu. Art. 3. Dyrektorzy Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy i we Wrocławiu stają się właściwi w sprawach, w których właściwi byli dyrektorzy przekształcanych urzędów żeglugi śródlądowej zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3. Art. 4. Należności i zobowiązania oraz prawa i obowiązki znoszonych w art. 2 ust. 1 organów i przekształcanych na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 urzędów żeglugi śródlądowej stają się odpowiednio należnościami i zobowiązaniami oraz prawami i obowiązkami właściwych dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej i urzędów żeglugi śródlądowej. Art. 5. Mienie Skarbu Państwa będące w dyspozycji przekształcanych Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie, w tym nieruchomości znajdujące się w ich trwałym zarządzie lub w użytkowaniu, staje się nieodpłatnie mieniem w dyspozycji właściwych urzędów żeglugi śródlądowej zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3. Art. 6. Stronami porozumień oraz umów zawartych przez dyrektorów przekształcanych Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie stają się właściwi dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3. Art. 7. 1. Pracownicy przekształcanych Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie stają się pracownikami odpowiednio Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy oraz we Wrocławiu na zasadach określonych w art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy   (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, 1000, 1076, 1608 i 1629), z uwzględnieniem ust. 2. 2. Urzędnicy służby cywilnej przekształcanych Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie stają się urzędnikami służby cywilnej odpowiednio Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy oraz we Wrocławiu. 3. Postępowania dotyczące naborów do służby cywilnej do przekształcanych Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie, wszczęte i nierozstrzygnięte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zostają rozstrzygnięte ze skutkiem zatrudnienia we właściwym urzędzie żeglugi śródlądowej zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3. 4. Komisja dyscyplinarna powołana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dla rozstrzygania spraw dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej członków korpusu służby cywilnej dotychczasowych urzędów żeglugi śródlądowej staje się komisją dyscyplinarną właściwą do rozstrzygania tych spraw dla członków korpusu służby cywilnej urzędów żeglugi śródlądowej, w tym ich delegatur, i kontynuuje rozpatrywanie niezakończonych postępowań. Art. 8. 1. Komisje egzaminacyjne, o których mowa w art. 36 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, działające przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przy dyrektorach przekształcanych Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie stają się komisjami egzaminacyjnymi działającymi przy właściwych dyrektorach urzędów żeglugi śródlądowej zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3. 2. Techniczne komisje inspekcyjne powołane na podstawie art. 10a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 stają się technicznymi komisjami inspekcyjnymi, o których mowa w art. 10a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Art. 9. 1. Dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. Dotychczasowe zarządzenia wydane na podstawie art. 8 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie zarządzeń wydanych na podstawie art. 8 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 10. 1. Postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone odpowiednio przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku albo Warszawie, prowadzi Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy. 2. Postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone odpowiednio przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Kędzierzynie-Koźlu albo Krakowie, prowadzi Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu. 3. W sprawach sądowoadministracyjnych lub administracyjnych, w których stroną lub uczestnikiem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy był odpowiednio Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku albo Warszawie, odpowiednio stroną lub uczestnikiem staje się Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy. 4. W sprawach sądowoadministracyjnych lub administracyjnych, w których stroną lub uczestnikiem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy był odpowiednio Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Kędzierzynie-Koźlu albo Krakowie, odpowiednio stroną lub uczestnikiem staje się Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu. 5. W sprawach sądowych, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Skarb Państwa był reprezentowany odpowiednio przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku albo Warszawie, właściwym do reprezentowania Skarbu Państwa staje się Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy. 6. W sprawach sądowych, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Skarb Państwa był reprezentowany odpowiednio przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Kędzierzynie-Koźlu albo Krakowie, właściwym do reprezentowania Skarbu Państwa staje się Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu. Art. 11. 1. Postępowania w sprawach o wykroczenia, prowadzone i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy odpowiednio przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku albo Warszawie, przejmuje do prowadzenia Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy. 2. Postępowania w sprawach o wykroczenia, prowadzone i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy odpowiednio przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Kędzierzynie-Koźlu albo Krakowie, przejmuje do prowadzenia Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu. Art. 12. 1. Dokumenty wydane lub wystawione na podstawie przepisów dotychczasowych przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie zachowują ważność do czasu upływu terminu, na jaki zostały wydane. 2. Poświadczenia dokumentów lub stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie zachowują ważność do czasu upływu terminu, na jaki zostały wydane. 3. Zaświadczenia wydane na podstawie przepisów dotychczasowych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez komisję egzaminacyjną, o której mowa w art. 36 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, zachowują ważność do czasu upływu terminu, na jaki zostały wydane. Art. 13. 1. Rejestry i ewidencje prowadzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy odpowiednio przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie stają się rejestrami i ewidencjami prowadzonymi przez właściwych Dyrektorów Urzędów Żeglugi Śródlądowej. 2. Dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, odpowiednio przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie, wpisy do rejestrów i ewidencji oraz zmiany wpisów w rejestrach i ewidencjach zachowują ważność. 3. Rejestry, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, są prowadzone na dotychczasowych zasadach określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 24 ustawy zmienianej w art. 1, jednak nie dłużej niż przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 14. Upoważnienia do wykonywania przeglądów technicznych statków wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie art. 34j ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1 przez Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie zachowują ważność do czasu upływu terminu, na jaki zostały wydane. Art. 15. Elementy umundurowania, przydzielone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pracownikom Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie, obowiązanym do noszenia umundurowania na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, zachowują ważność do dnia upływu okresu używalności tych elementów umundurowania, jednak nie dłużej niż przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 16. Dotychczasowe oznakowanie pojazdów służbowych i jednostek pływających Urzędów Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku, Giżycku, Kędzierzynie-Koźlu, Krakowie oraz Warszawie zachowuje ważność przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 17. 1. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa, w części ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej w zakresie kosztów będących skutkiem finansowym niniejszej ustawy, wynosi 35,136 mln zł, przy czym w: 1) 2018 r. - 2,213 mln zł; 2) 2019 r. - 3,547 mln zł; 3) 2020 r. - 3,672 mln zł; 4) 2021 r. - 3,672 mln zł; 5) 2022 r. - 3,672 mln zł; 6) 2023 r. - 3,672 mln zł; 7) 2024 r. - 3,672 mln zł; 8) 2025 r. - 3,672 mln zł; 9) 2026 r. - 3,672 mln zł; 10) 2027 r. - 3,672 mln zł. 2. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej nadzoruje wykorzystanie limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, i dokonuje oceny wykorzystania tego limitu według stanu na koniec każdego kwartału, a w przypadku IV kwartału - według stanu na dzień 20 listopada danego roku. 3. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczeniem przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, zostaną zastosowane mechanizmy korygujące polegające na ograniczeniu o nie więcej niż 25% limitu wydatków przez obniżenie kosztów utrzymania urzędu żeglugi śródlądowej przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznego wykonywania zadań ustawowych przez te urzędy. 4. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, oraz odpowiedzialnym za wdrożenie mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 3, jest dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej. Art. 18. Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia.  ”  ; 3) odnośnika nr 1 oraz art. 103 i art. 108 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości   (Dz. U. z 2019 r. poz. 125), które stanowią: „  1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW   (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 89).  ” „  Art. 103. Wydane przed dniem wejścia w życie ustawy upoważnienia do przetwarzania danych osobowych zachowują moc przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.  ” „  Art. 108. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 58 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2019 r.; 2) art. 82 pkt 5 w zakresie art. 25c-25h, które wchodzą w życie po upływie roku od dnia ogłoszenia.  ”  ; 4) odnośnika nr 1 oraz art. 173 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)   (Dz. U. poz. 730), które stanowią: „  1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2).  ” „  Art. 173. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 87 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia; 2) art. 107 pkt 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2019 r.; 3) art. 157 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 13 października 2019 r.  ”  ; 5) odnośnika nr 1 oraz art. 4-14 ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej, ustawy o organizacji rynku rybnego oraz ustawy o rybołówstwie morskim   (Dz. U. poz. 642), które stanowią: „  1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającą dyrektywę 2009/100/WE i uchylającą dyrektywę 2006/87/WE (Dz. Urz. UE L 252 z 16.09.2016, str. 118 oraz Dz. Urz. UE L 174 z 10.07.2018, str. 15).  ” „  Art. 4. 1. Osoba dotychczas pełniąca funkcję przewodniczącego lub eksperta komisji inspekcyjnej, która jest obowiązana do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 10a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, składa je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, organ inspekcyjny, który powołał daną osobę do pełnienia funkcji przewodniczącego lub eksperta komisji inspekcyjnej, odwołuje ją z pełnienia tej funkcji. Art. 5. 1. Baza informacji o statkach, członkach załóg statków oraz o stanie śródlądowych dróg wodnych, prowadzona zgodnie z art. 11a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, staje się bazą informacji o statkach, członkach załóg statków oraz o stanie śródlądowych dróg wodnych, o której mowa w art. 11a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 2. Informacje wprowadzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do bazy informacji o statkach, członkach załóg statków oraz o stanie śródlądowych dróg wodnych zachowują ważność. 3. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, na podstawie art. 11a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 6. 1. Postępowania w sprawie wydania lub przedłużenia wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej albo wspólnotowego tymczasowego świadectwa zdolności żeglugowej, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem postępowań prowadzonych na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stają się postępowaniami w sprawie o wydanie odpowiednio unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 2. W przypadku gdy w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, strona przedłożyła zaświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzające zgodność z wymaganiami technicznymi, o których mowa w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 34b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zwraca stronie to zaświadczenie oraz wzywa ją do przedłożenia zaświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzającego zgodność z wymaganiami technicznymi, o których mowa w art. 34b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 3. W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, zamiast zaświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzającego zgodność z wymaganiami technicznymi, o których mowa w art. 34b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, można przedłożyć, w okresie jego ważności, zaświadczenie, które zostało zatwierdzone przez organ inspekcyjny zgodnie z art. 7 ust. 2 niniejszej ustawy. Art. 7. 1. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzające zgodność z wymaganiami technicznymi, o których mowa w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 34b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stanowi, w okresie jego ważności, potwierdzenie spełnienia przez statek wymagań technicznych, o których mowa w art. 34b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, niezbędnych do uzyskania odpowiednio unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, pod warunkiem zatwierdzenia zgodnie z ust. 2. 2. Organ inspekcyjny, na wniosek armatora, zatwierdza, w formie adnotacji, w okresie jego ważności, zaświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzające zgodność z wymaganiami technicznymi, o których mowa w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 34b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, jeżeli statek spełnia wymagania techniczne, o których mowa w art. 34b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 3. Do wniosku o wydanie unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej zamiast dokumentu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, można załączyć zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1. 4. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzające zgodność z wymaganiami technicznymi, o których mowa w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 34b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, w okresie jego ważności, może stanowić podstawę dla organu inspekcyjnego do odstąpienia od przeprowadzania inspekcji technicznej w części, jeżeli z tego zaświadczenia wynika, że statek spełnia częściowo wymagania techniczne, o których mowa w art. 34b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 5. W celu uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej do wniosku o przeprowadzenie inspekcji technicznej statku załącza się także zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4, jeżeli zostało wydane. Art. 8. Obowiązek, o którym mowa w art. 32 ust. 3a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w odniesieniu do zmian zaistniałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, armator powinien wykonać w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 9. 1. Wspólnotowe świadectwa zdolności żeglugowej oraz wspólnotowe tymczasowe świadectwa zdolności żeglugowej zachowują ważność do czasu upływu terminu, na jaki zostały wydane. 2. Do wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej oraz wspólnotowych tymczasowych świadectw zdolności żeglugowej w okresie ich ważności stosuje się przepisy dotyczące odpowiednio unijnych świadectw zdolności żeglugowej albo tymczasowych unijnych świadectw zdolności żeglugowej. 3. Wspólnotowe świadectwa zdolności żeglugowej oraz wspólnotowe tymczasowe świadectwa zdolności żeglugowej nie mogą być przedłużane ani odnawiane, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 33 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1. Art. 10. Rejestr wydanych wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej, o którym mowa w art. 34 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, staje się rejestrem unijnych świadectw zdolności żeglugowej, o którym mowa w art. 34 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Art. 11. Instytucje klasyfikacyjne uznane przez Komisję Europejską zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/87/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylającą dyrektywę Rady 82/714/EWG   (Dz. Urz. UE L 389 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.a)Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 389 z 30.12.2006, str. 261, Dz. Urz. UE L 166 z 27.06.2008, str. 31, Dz. Urz. UE L 255 z 23.09.2008, str. 5, Dz. Urz. UE L 260 z 30.09.2008, str. 13, Dz. Urz. UE L 32 z 31.01.2009, str. 1, Dz. Urz. UE L 109 z 30.04.2009, str. 14, Dz. Urz. UE L 6 z 10.01.2013, str. 1 i 49, Dz. Urz. UE L 158 z 10.06.2013, str. 356 oraz Dz. Urz. UE L 272 z 12.10.2013, str. 41.) są instytucjami klasyfikacyjnymi uznanymi przez Komisję Europejską zgodnie z art. 34ac ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1. Art. 12. 1. Dla statku, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, który nie był dotychczas objęty zakresem stosowania dyrektywy 82/714/EWG z dnia 4 października 1982 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej (Dz. Urz. WE L 301 z 28.10.1982, str. 1, z późn. zm.b)Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 236 z 23.09.2003, str. 33 oraz Dz. Urz. UE L 363 z 20.12.2006, str. 344., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 143), może zostać wydane unijne świadectwo zdolności żeglugowej pomimo niezgodności z wymaganiami technicznymi, o których mowa w art. 34b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, o ile: 1) te niezgodności nie stanowią oczywistego zagrożenia dla bezpieczeństwa żeglugi oraz 2) statek ten był poddany inspekcji technicznej od dnia 30 grudnia 2006 r. do dnia 30 grudnia 2018 r. 2. W unijnym świadectwie zdolności żeglugowej wydanym na podstawie ust. 1 odnotowuje się każdą niezgodność, o której mowa w ust. 1. 3. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej, wydane na podstawie ust. 1, uprawnia do uprawiania żeglugi przez dany statek wraz ze stwierdzonymi niezgodnościami, które zostały odnotowane w tym świadectwie, do czasu ich usunięcia, w szczególności przez wymianę niezgodnych części lub obszarów statku lub ich odpowiednie przerobienie, i odnotowania tego faktu w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej. 4. Wymiana części na identyczne lub o równoważnej technologii i wzorze dokonywana w ramach napraw i konserwacji nie stanowi usunięcia niezgodności, o którym mowa w ust. 3. 5. Za oczywiste zagrożenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uznaje się w szczególności naruszenie wymagań dotyczących stabilności konstrukcji statku, zdolności żeglugowej, właściwości manewrowych lub szczególnych cech danego statku, zgodnie z minimalnymi wymaganiami technicznymi mającymi zastosowanie do statków pływających po śródlądowych drogach wodnych rejonów 1, 2, 3 i 4, określonymi w załączniku II dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającej dyrektywę 2009/100/WE i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE   (Dz. Urz. UE L 252 z 16.09.2016, str. 118, z późn. zm.)c)Zmiana wymienionej dyrektywy została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 174 z 10.07.2018, str. 15., chyba że jest dopuszczone w ramach odstępstw określonych w tych wymaganiach. Art. 13. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzonych na podstawie art. 34b ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 14. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.  ”  . a) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 389 z 30.12.2006, str. 261, Dz. Urz. UE L 166 z 27.06.2008, str. 31, Dz. Urz. UE L 255 z 23.09.2008, str. 5, Dz. Urz. UE L 260 z 30.09.2008, str. 13, Dz. Urz. UE L 32 z 31.01.2009, str. 1, Dz. Urz. UE L 109 z 30.04.2009, str. 14, Dz. Urz. UE L 6 z 10.01.2013, str. 1 i 49, Dz. Urz. UE L 158 z 10.06.2013, str. 356 oraz Dz. Urz. UE L 272 z 12.10.2013, str. 41. b) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 236 z 23.09.2003, str. 33 oraz Dz. Urz. UE L 363 z 20.12.2006, str. 344. c) Zmiana wymienionej dyrektywy została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 174 z 10.07.2018, str. 15. Załącznik   -   Tekst jednolity ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich: 1) dyrektywy 76/135/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej (Dz. Urz. WE L 21 z 29.01.1976); 2) dyrektywy 80/1119/EWG z dnia 17 listopada 1980 r. w sprawie sprawozdań statystycznych dotyczących przewozu rzeczy po wodnych drogach śródlądowych (Dz. Urz. WE L 339 z 15.12.1980, ze zm.); 3) (uchylony) 4) dyrektywy 87/540/EWG z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika towarów drogą wodną w transporcie krajowym i międzynarodowym i wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji dla tego zawodu (Dz. Urz. WE L 322 z 12.11.1987); 5) dyrektywy 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewozu rzeczy i osób żeglugą śródlądową (Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991); 6) dyrektywy 96/35/EWG z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie wyznaczania i kwalifikacji zawodowych doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie drogowym, kolejowym i żegludze śródlądowej towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. WE L 145 z 19.06.1996); 7)I) dyrektywy 96/50/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie harmonizacji warunków uzyskiwania krajowych patentów kapitanów łodzi do celów przewozu rzeczy towarów i pasażerów śródlądowymi wodnymi drogami we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996); 7)II) dyrektywy 96/50/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie harmonizacji warunków uzyskiwania krajowych patentów kapitanów łodzi do celów przewozu towarów i pasażerów śródlądowymi wodnymi drogami we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996); 8) dyrektywy 2000/18/WE z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie minimalnych wymogów egzaminacyjnych dla doradców do spraw bezpieczeństwa w drogowym, kolejowym i śródlądowym transporcie rzeczy niebezpiecznych (Dz. Urz. WE L 118 z 19.05.2000); 9) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającej dyrektywę 2009/100/WE i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE (Dz. Urz. UE L 252 z 16.09.2016, str. 118 oraz Dz. Urz. UE L 174 z 10.07.2018, str. 15). Pkt 3 uchylony przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej, ustawy o organizacji rynku rybnego oraz ustawy o rybołówstwie morskim (Dz. U. poz. 642), która weszła w życie z dniem 20 kwietnia 2019 r. I) Pkt 7 w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku II. II) Pkt 7 ze zmianą wprowadzoną przez art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 12 kwietnia 2018 r. o rejestracji jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m (Dz. U. poz. 1137), która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. Pkt 9 dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej, ustawy o organizacji rynku rybnego oraz ustawy o rybołówstwie morskim (Dz. U. poz. 642), która weszła w życie z dniem 20 kwietnia 2019 r. Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne. Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. 1. Ustawa reguluje sprawy związane z uprawianiem żeglugi na wodach śródlądowych uznanych za żeglowne na podstawie przepisów Prawa wodnego, zwanych dalej „śródlądowymi drogami wodnymi”. 2. Ustawa określa: 1) organy administracji żeglugi śródlądowej i ich kompetencje; 2) warunki uprawiania żeglugi; 3) zasady prowadzenia rejestru administracyjnego i wykonywania pomiaru statków; 4) wymagania bezpieczeństwa żeglugi; 5) zasady klasyfikacji i utrzymania śródlądowych dróg wodnych; 5a) zasady prowadzenia zharmonizowanego systemu usług informacji rzecznej; 5b) zasady prowadzenia bazy danych statków; 6) zasady wykonywania pilotażu; 7) postępowanie w razie wypadku żeglugowego; 8) przepisy karne. 32)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 3.. Przepisy ustawy stosuje się także do statków służących do przewozów międzybrzegowych, zarobkowego przewozu osób lub ładunków, uprawiania sportu lub rekreacji, zarobkowego połowu ryb, wykonywania robót technicznych lub eksploatacji złóż kruszywa na innych wodach śródlądowych niż określone w ust. 1. 33)Ze zmianami wprowadzonymi przez art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2018 r. o rejestracji jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m (Dz. U. poz. 1137), która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.. Przepisy ustawy stosuje się także do statków służących do przewozów międzybrzegowych, przewozu osób lub ładunków, uprawiania sportu lub rekreacji, połowu ryb, wykonywania robót technicznych lub eksploatacji złóż kruszywa na innych wodach śródlądowych niż określone w ust. 1. Art. 2. 1. W sprawach wyposażenia statków żeglugi śródlądowej i kwalifikacji ich załóg przepisy ustawy stosuje się także na wodach morskich, z uwzględnieniem odrębnych przepisów. 2. Granice między wodami śródlądowymi a wodami morskimi określają przepisy Prawa wodnego. Art. 3. 1. W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące umowy przewozu oraz przepisy Prawa przewozowego. 2. Ustawa nie narusza przepisów Prawa ochrony środowiska oraz przepisów Prawa wodnego. Art. 44)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej, ustawy o organizacji rynku rybnego oraz ustawy o rybołówstwie morskim (Dz. U. poz. 642), która weszła w życie z dniem 20 kwietnia 2019 r.. 1. Przepisów ustawy, z wyjątkiem przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu, sygnalizacji i łączności oraz oznakowania dróg wodnych, nie stosuje się do statków Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz statków morskich przebywających na śródlądowych drogach wodnych. 2. Przepisy ustawy dotyczące unijnego świadectwa zdolności żeglugowej stosuje się także do statków morskich spełniających warunki, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1-5, przebywających na śródlądowych drogach wodnych, z wyjątkiem statków: 1) posiadających świadectwo zgodności z przepisami Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada 1974 r.   (Dz. U. z 1984 r. poz. 318 i 319, z 1986 r. poz. 177, z 2005 r. poz. 1016, z 2008 r. poz. 1173 oraz z 2017 r. poz. 142) wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.   (Dz. U. z 1984 r. poz. 320 i 321) i z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia 11 listopada 1988 r.   (Dz. U. z 2008 r. poz. 1173), zwanej dalej „konwencją SOLAS”, lub równoważne świadectwo, świadectwo zgodności z przepisami Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych, sporządzonej w Londynie dnia 5 kwietnia 1966 r.   (Dz. U. z 1969 r. poz. 282) wraz z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych, 1966, sporządzonym w Londynie dnia 11 listopada 1988 r.   (Dz. U. z 2009 r. poz. 372), zwanej dalej „konwencją o liniach ładunkowych”, lub równoważne świadectwo oraz międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczaniu olejami (IOPP) potwierdzający zgodność z przepisami Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym tej konwencji, sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.   (Dz. U. z 1987 r. poz. 101, z 2016 r. poz. 1979 oraz z 2017 r. poz. 1449) oraz Protokołem z 1997 r. uzupełniającym Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973, zmodyfikowanym przynależnym do niej Protokołem z 1978 r., sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.   (Dz. U. z 2005 r. poz. 1679), zwanej dalej „konwencją MARPOL”; 2) nieobjętych konwencją SOLAS, konwencją o liniach ładunkowych lub konwencją MARPOL: a) w przypadku statków morskich - posiadających świadectwa i znaki wolnej burty wymagane przez przepisy ich państw bandery, b) w przypadku statków pasażerskich - posiadających certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego wydany zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich   (Dz. Urz. UE L 163 z 25.06.2009, str. 1, z późn. zm.)5)Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 162 z 29.06.2010, str. 1, Dz. Urz. UE L 141 z 28.05.2016, str. 51 oraz Dz. Urz. UE L 315 z 30.11.2017, str. 40., lub c) w przypadku statków używanych do uprawiania sportu lub rekreacji - posiadających świadectwo kraju, pod którego banderą pływa dana jednostka, potwierdzające odpowiedni poziom bezpieczeństwa. Art. 5. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) statek - urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego, w tym również prom, wodolot i poduszkowiec, przeznaczone lub używane na śródlądowych drogach wodnych do: a) przewozu osób lub rzeczy, b) pchania lub holowania, c) inspekcji, nadzoru nad bezpieczeństwem ruchu żeglugowego lub szkolenia, d) ratowania życia lub mienia, e) połowu ryb, f) wykonywania prac technicznych, utrzymania szlaków żeglugowych lub eksploatacji złóż kruszyw, g) uprawiania sportu lub rekreacji, h) celów mieszkalnych, biurowych, gastronomicznych, hotelowych lub warsztatowych, a także jako przystanie pływające, doki lub zakłady kąpielowe; 1a6)Dodany przez art. 21 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.) statek przeznaczony lub używany wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji - jacht rekreacyjny lub jacht komercyjny oraz jednostkę pływającą używaną do amatorskiego połowu ryb; 1b6)Dodany przez art. 21 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.) jacht rekreacyjny - statek przeznaczony lub używany wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, inny niż jacht komercyjny; 1c6)Dodany przez art. 21 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.) jacht komercyjny - statek przeznaczony lub używany wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, w ramach prowadzenia działalności polegającej na: a) odpłatnym przewozie osób, b) odpłatnym wykonywaniu rejsów szkoleniowych, c) odpłatnym udostępnianiu statku w celach amatorskiego połowu ryb w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym   (Dz. U. z 2018 r. poz. 1476 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), d) odpłatnym udostępnianiu statku obsadzonego załogą, e) każdym innym odpłatnym wykorzystaniu lub udostępnianiu statku - o ile w ramach tej działalności nie jest używany do przewozu więcej niż 12 pasażerów; 1d6)Dodany przez art. 21 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.) jednostka pływająca używana do amatorskiego połowu ryb - statek używany do amatorskiego połowu ryb w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym; 2) armator - właściciela statku lub osobę, która uzyskała od właściciela tytuł prawny do władania statkiem we własnym imieniu; 3) port lub przystań - akwen i grunt oraz związaną z nimi infrastrukturę, znajdującą się w granicach portu lub przystani; 4) port macierzysty - port, który armator wskazał jako miejsce stałego postoju statku; 5) szlak żeglowny - pas wody przeznaczony do żeglugi; 6) głębokość tranzytowa - najmniejszą głębokość szlaku żeglownego określonego odcinka drogi wodnej; 7) wypadek żeglugowy - zdarzenie związane z ruchem lub postojem statku, w wyniku którego nastąpiło uszkodzenie ciała powodujące rozstrój zdrowia lub śmierć człowieka, uszkodzenie mienia znacznej wartości albo poważną awarię w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska; 8) państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederację Szwajcarską; 9) państwo trzecie - państwo niebędące państwem członkowskim; 107)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4.) dokument bezpieczeństwa statku - unijne świadectwo zdolności żeglugowej, tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej, świadectwo zdolności żeglugowej i uproszczone świadectwo zdolności żeglugowej; 11) dokument dopuszczający statek do żeglugi - dokument bezpieczeństwa statku albo inny dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego albo państwa trzeciego, potwierdzający dopuszczenie statku do żeglugi po wodach śródlądowych tego państwa; 12) usługi informacji rzecznej (RIS) - zharmonizowane usługi informacyjne wspierające zarządzanie ruchem i transportem w żegludze śródlądowej; 13) użytkownik RIS - podmiot korzystający z usług informacji rzecznej (RIS); 148)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4.) tradycyjna jednostka pływająca - statek, wykorzystywany w szczególności do celów pokazowych, którego wiek, charakterystyka techniczna, konstrukcja lub unikalność ma znaczenie dla zachowania zasad tradycyjnego żeglarstwa lub tradycyjnych technik żeglugi śródlądowej lub ma istotne znaczenie dla danego okresu historycznego, a także replika tradycyjnej jednostki pływającej; 158)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4.) replika tradycyjnej jednostki pływającej - statek zbudowany w większości z materiałów oryginalnych dla tradycyjnej jednostki pływającej z zastosowaniem sposobu konstrukcji zgodnego z planami lub wzorami dla tradycyjnej jednostki pływającej. 2. Statkiem o napędzie mechanicznym jest statek posiadający mechaniczne urządzenia napędowe, niezależnie od sposobu ich zamocowania. 3. Statkiem polskim jest statek, który stanowi własność: 1) Skarbu Państwa; 2) osoby prawnej mającej siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej; 3) obywatela polskiego zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej. Rozdział 2 Organy administracji żeglugi śródlądowej Art. 6. 1. Organami administracji żeglugi śródlądowej są: 1) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej - jako naczelny organ administracji żeglugi śródlądowej; 29)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. poz. 1694), która weszła w życie z dniem 1 października 2018 r.) Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy, Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu oraz Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie, zwani dalej „dyrektorami urzędów żeglugi śródlądowej” - jako terenowe organy administracji żeglugi śródlądowej. 1a. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej sprawuje nadzór nad działalnością dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej w zakresie uregulowanym w niniejszej ustawie. 1b10)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej pełni funkcję organu kontroli nad instytucjami klasyfikacyjnymi w zakresie przestrzegania przepisów ustawy. 2. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej podlegają ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej. 3. (uchylony)11)Przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Art. 712)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. 1. Dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej spośród kandydatów posiadających wiedzę i doświadczenie w zakresie żeglugi śródlądowej lub prowadzenia inwestycji na śródlądowych drogach wodnych. 2. Dyrektora delegatury urzędu żeglugi śródlądowej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, na wniosek właściwego dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, spośród kandydatów posiadających wiedzę i doświadczenie w zakresie żeglugi śródlądowej. Art. 8. 113)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy wykonuje zadania przy pomocy Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy i delegatur urzędów żeglugi śródlądowej w Gdańsku, Giżycku oraz Warszawie. 1a14)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu wykonuje zadania przy pomocy Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu i delegatur urzędów żeglugi śródlądowej w Kędzierzynie-Koźlu oraz Krakowie. 1b14)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie wykonuje zadania przy pomocy Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie. 1c14)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. Delegaturą urzędu żeglugi śródlądowej kieruje dyrektor delegatury. 2. (uchylony)15)Przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 316)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia: 1) terytorialny zakres działania dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej i siedziby urzędów żeglugi śródlądowej, kierując się kryteriami ekonomicznymi i intensywnością ruchu żeglugowego; 2) siedziby oraz właściwość miejscową delegatur urzędów żeglugi śródlądowej w sprawach z zakresu działania dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej, uwzględniając liczbę spraw występujących na danym terenie. 416)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze zarządzenia, statut urzędu żeglugi śródlądowej oraz delegatur urzędów żeglugi śródlądowej określający organizację tego urzędu oraz jego delegatur. 517)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może przejąć lub przekazać do załatwienia delegaturze urzędu żeglugi śródlądowej sprawę należącą do właściwości innej delegatury tego urzędu żeglugi śródlądowej albo przekazać do załatwienia wskazanej delegaturze urzędu żeglugi śródlądowej sprawę należącą do swojej właściwości. 617)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu właściwości delegatury urzędu żeglugi śródlądowej oraz w sprawach przekazanych do załatwienia przez właściwego dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej na podstawie ust. 5 dyrektor delegatury urzędu żeglugi śródlądowej wydaje w imieniu właściwego dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej. 717)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. W zakresie swojej właściwości miejscowej dyrektorzy delegatur Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy oraz dyrektorzy delegatur Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu wykonują zadania związane z uprawnieniami i obowiązkami, załatwiają sprawy oraz wykonują czynności należące odpowiednio do Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy albo Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu, z wyłączeniem uprawnień, obowiązków, spraw i czynności, o których mowa w: 118)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.) art. 9 ust. 2 pkt 2a, art. 10a ust. 1 i 2, art. 14, art. 26a ust. 1 i 2, art. 34d ust. 1 i 2, art. 34j ust. 1 i 5 oraz art. 43 ust. 4a, 4b pkt 1 i ust. 6; 2) art. 237 ust. 3 pkt 2, art. 357 oraz art. 401 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne   (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 oraz z 2019 r. poz. 125 i 534). Art. 9. 1. Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej należą sprawy z zakresu administracji rządowej związane z uprawianiem żeglugi na śródlądowych drogach wodnych w zakresie unormowanym niniejszą ustawą. 2. Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej należy: 1) nadzór nad bezpieczeństwem żeglugi śródlądowej; 2) przeprowadzanie inspekcji statków; 2a19)Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9.) przeprowadzanie pomiaru statku i inspekcji technicznej statku; 3) weryfikacja ustalonej głębokości tranzytowej na szlaku żeglownym; 4) kontrola przestrzegania przepisów dotyczących żeglugi na śródlądowych drogach wodnych, w portach, przystaniach i zimowiskach; 5) kontrola stanu oznakowania szlaku żeglownego, śluz, pochylni, mostów, urządzeń nad wodami i wejść do portów; 6) przeprowadzanie postępowania w sprawach wypadków żeglugowych; 7) kontrola dokumentów przewozowych i zgodności przewożonego przez statek ładunku z tymi dokumentami; 8) kontrola obcych statków w zakresie zgodności wykonywanych przewozów z postanowieniami umów międzynarodowych oraz pozwoleń na te przewozy; 9) współdziałanie z innymi organami w zakresie bezpieczeństwa żeglugi, ochrony środowiska, ochrony portów lub przystani, w tym wykonywania zadań obronnych i zadań o charakterze niemilitarnym, w szczególności zapobiegania aktom terroru i likwidacji ich skutków; 10) kontrola dokumentów armatorów dotyczących Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu Rezerwowego; 1120)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 21.) wykonywanie zadań organu krajowego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004   (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1177/2010”, w zakresie usług przewozu drogą wodną śródlądową, z tym że rozpatrywanie skarg, o których mowa w art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia, należy do właściwości dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2f; 1121)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 21 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.) wykonywanie zadań organu krajowego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004   (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1177/2010”, w zakresie usług przewozu drogą wodną śródlądową, z tym że rozpatrywanie skarg, o których mowa w art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia, należy do właściwości dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 2f; 1222)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.) przekazywanie do Europejskiej bazy danych statków, zwanej dalej „Bazą EHDB”, prowadzonej przez Komisję Europejską, zgodnie z art. 19 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającej dyrektywę 2009/100/WE i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE   (Dz. Urz. UE L 252 z 16.09.2016, str. 118, z późn. zm.)23)Zmiana wymienionej dyrektywy została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 174 z 10.07.2018, str. 15. ,zwanej dalej „dyrektywą 2016/1629”, określonych danych o statkach podlegających obowiązkowi posiadania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej oraz o dokumentach dotyczących tych statków, oraz przekazywania danych z tej bazy. 2a. (uchylony)24)Przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 2b. (uchylony)24)Przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 2c25)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 9.. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej działa jako organ inspekcyjny. 2d. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego miejscowo do zarządzania usługami informacji rzecznej (RIS), kierując się koniecznością zapewnienia realizacji zadań w zakresie przekazywania informacji objętych tymi usługami, a także koniecznością zapewnienia infrastruktury niezbędnej do wykonywania tych zadań, w celu poprawy bezpieczeństwa i efektywności ruchu statków. 2e. Do właściwości dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość została określona w przepisach wydanych na podstawie ust. 2d, należy także zarządzanie usługami informacji rzecznej (RIS). 2f. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego do rozpatrywania skarg, o których mowa w art. 25 ust. 3 rozporządzenia nr 1177/2010, biorąc pod uwagę natężenie ruchu pasażerskiego występującego w żegludze śródlądowej. 2g. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie prowadzi bazę informacji o statkach, członkach załóg statków oraz o stanie śródlądowych dróg wodnych, zwaną dalej „bazą danych statków”. Baza danych statków jest prowadzona w systemie teleinformatycznym. 2h26)Dodany przez art. 54 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), która weszła w życie z dniem 4 maja 2019 r.. W przypadku niecierpiącym zwłoki dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, realizując zadania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4-8 i 10, wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozpo rządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.27)Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2.), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”, przez udostępnienie informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej oraz w siedzibie urzędu w widocznym miejscu. 2i26)Dodany przez art. 54 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), która weszła w życie z dniem 4 maja 2019 r.. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wstrzymuje ani nie ogranicza wykonywania przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4-8 i 10. 3. (uchylony)28)Przez art. 1 pkt 4 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Art. 9a. 1. W przypadku gdy pasażer nie jest zadowolony ze sposobu rozpatrzenia przez przewoźnika lub operatora terminalu, w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010, skargi, o której mowa w art. 24 tego rozporządzenia, lub nie uzyska on odpowiedzi na taką skargę, może wnieść skargę do dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2f. 2. Do skargi wniesionej do dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej pasażer dołącza: 1) kopię skargi skierowanej do przewoźnika lub operatora terminalu, w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010; 2) kopię odpowiedzi na skargę, o której mowa w pkt 1, albo oświadczenie, że odpowiedź nie została udzielona w terminie określonym w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1177/2010; 3) kopię bile …