Sąd może, w razie potrzeby, zażądać wyjaśnień stron lub zarządzić rozprawę.
\n
§ 3Sprostowanie wyroku umieszcza się na oryginale, a na żądanie stron także na wypisach
\n
wyroku.
\n
Art. 330
\n
Strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości jej żądania. Sąd może przed rozstrzygnięciem wniosku o uzupełnienie wyroku w razie potrzeby zażądać wyjaśnień stron lub zarządzić rozprawę.
\n
Art. 331Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga na wniosek strony wątpliwości co do wykładni tego
\n
wyroku, jakie mogłyby się nastręczyć przy jego wykonaniu.
\n
Art. 332
\n
Orzeczenie, uzupełniające wyrok, zapada w postaci wyroku,
\n
Art. 333
\n
Wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu1 na bieg terminu do założenia skargi rewizyjnej od wyroku.
\n
Rozdział III
\n
Postanowienia
\n
Art. 334Sąd wydaje swe orzeczenie w postaci postanowienia, jeżeli w myśl przepisów prawa niniejszego
\n
nie zapada wyrok.
\n
Art. 335
\n
§ 1
\n
Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący cofnął skargę, lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne.
\n
§ 2
\n
Postanowienie o umorzeniu postępowania może w każdej sprawie zapaść bez rozprawy, jeżeli skarżący cofnął skargę pismem.
\n
§ 3
\n
Sprawa raz umorzona nie może być wszczęta na nowo.
\n
Art. 336
\n
Postanowienia, kończące postępowanie, doręcza się stronom z urzędu z uzasadnieniem, z wyjątkiem postanowień, wydanych na podstawie rozprawy zgodnie z wnioskiem stron.
\n
Art. 337Postanowienia, niekończące postępowania (przedstanowcze) doręcza się stronom z uzasadnieniem
\n
tylko wtedy, gdy służy na nie zażalenie, jeżeli nie zostało wydane zgodnie z wnioskiem stron.
\n
Art. 338Postanowienia przedstanowcze mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności
\n
sprawy.
\n
Art. 339Do postanowień należy stosować odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli prawo niniejsze
\n
nie stanowi inaczej.
\n
Rozdział IV
\n
Prawomocność i wykonalność orzeczeń sądowych
\n
Art. 340
\n
Orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli stronom nie służy środek odwoławczy, albo jeżeli po wydaniu orzeczenia 'Strony w oświadczeniu, skierowanym do sądu, zrzekły się środka odwoławczego.
\n
Art. 341Orzeczenie prawomocne obowiązuje nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również
\n
inne sądy oraz urzędy Rzeczypospolitej.
\n
Art. 342Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą
\n
sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, nadto tylko między tymi samymi stronami, jeżeli z ustaw inaczej nie wynika.
\n
Art. 343Wyrok sądu jest natychmiast wykonalny w następujących przypadkach:
\n
1)jeżeli zatwierdza decyzję instytucji ubezpieczeń społecznych - w części zatwierdzającej;
\n
2)jeżeli przyznaje skarżącemu prawo do świadczeń periodycznych - w części, dotyczącej świadczeń, przypadających w czasie po wydaniu wyroku.
\n
Rozdział V
\n
Wykonanie orzeczeń sądowych
\n
Art. 344Instytucja ubezpieczeń społecznych powinna przystąpić do wykonania zapadłego przeciw
\n
niej wyroku w ciągu miesiąca od uprawomocnienia się wyroku lub od wydania wyroku natychmiast wykonalnego. Wyrok taki nie może być skierowany do wykonania przeciw instytucji ubezpieczeń społecznych przed upływem wyżej wskazanego terminu.
\n
Art. 345
\n
§ 1Wyrok sądu podlega wykonaniu w trybie egzekucji sądowej, a ponadto, jeżeli na jego
\n
zasadzie przypadają instytucji ubezpieczeń społecznych należności od przeciwnika, również w trybie egzekucji administracyjnej.
\n
§ 2Wyrok sądu, prawomocny lub natychmiast wykonamy, stanowi tytuł egzekucyjny, opatrzony
\n
zaś klauzulą wykonalności, nadaną przez tenże sąd - tytuł wykonawczy w egzekucji sądowej i administracyjnej.
\n
Art. 346
\n
§ 1
\n
Tytułowi egzekucyjnemu nadaje klauzulę wykonalności okręgowy sąd ubezpieczeń społecznych, w którym sprawa toczyła się. Trybunał Ubezpieczeń Społecznych może nadać klauzulę orzeczeniu, dopóki akta sprawy znajdują się w Trybunale.
\n
§ 2Klauzulę wykonalności nadaje sąd w osobie jednego sędziego na wniosek wierzyciela
\n
bez wezwania stron.
\n
§ 3
\n
Klauzula umieszczona będzie na wypisie orzeczenia lub sentencji.
\n
§ 4Klauzula wykonalności powinna zawierać:
\n
1)wymienienie sądu, nadającego klauzulę;
\n
2)wzmiankę, że tytuł uprawnia do egzekucji;
\n
3)datę nadania klauzuli;
\n
4)podpis sędziego;
\n
5)odcisk pieczęci sądu.
\n
Art. 347Jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego uprawnienie lub obowiązek przeszły na inną
\n
osobę, należy celem uzyskania klauzuli wykonalności przejście to wykazać dokumentem publicznym lub prywatnym z podpisem uwierzytelnionym; przejście to sąd zaznacza w klauzuli.
\n
Art. 348
\n
W razie potrzeby prowadzenia egzekucji na rzecz kilku osób lub przeciwko kilku osobom, albo z kilku części składowych majątku tego samego dłużnika, sąd, oprócz pierwszego tytułu wykonawczego, może wydać dalsze tytuły, oznaczając cel, do którego mają służyć i ich liczbę porządkową.
\n
Art. 349Ponowne wydanie tytułu wykonawczego w zamian utraconego może nastąpić jedynie z mocy
\n
postanowienia sądu po przeprowadzeniu rozprawy, Na ponownie wydanym tytule wykonawczym czyni się wzmiankę o wydaniu go w zamian pierwotnego tytułu.
\n
Art. 350
\n
§ 1
\n
Na postanowienie sądu co do nadania klauzuli wykonalności służy zażalenie,
\n
§ 2Termin do zażalenia biegnie dla wierzyciela od daty wydania mu tytułu wykonawczego
\n
lub postanowienia odmownego, dla dłużnika - od daty doręczenia mu zawiadomienia O wszczęciu egzekucji,
\n
Dział IV
\n
Postępowanie przed sądem jednoosobowym
\n
Art. 351W postępowaniu przed sądem orzekającym bez udziału ławników sędzia ma prawa i obowiązki
\n
przewodniczącego i sądu.
\n
Art. 352
\n
Jeżeli sędzia uzna, że postępowanie bez udziału ławników jest bądź niedopuszczalne, bądź niewskazane z uwagi na okoliczności sprawy, przekazuje sprawę pod rozpoznanie sądu z wdziałem ławników.
\n
Art. 353Zarzut, że sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd z udziałem ławników, może być zgłoszony
\n
najpóźniej na pierwszym posiedzeniu sądu i przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy.
\n
Art. 354
\n
Jeżeli przepisy działu niniejszego nie stanowią inaczej, do postępowania przed sędzią, orzekającym bez udziału ławników, stosuje się odpowiednio ogólne. przepisy o postępowaniu przed okręgowym sądem ubezpieczeń społecznych.
\n
Tytuł III Środki odwoławcze
\n
Dział I
\n
Rewizja
\n
Art. 355
\n
§ 1Od wyroków okręgowych sądów ubezpieczeń społecznych służy stronom skarga rewizyjna
\n
do Trybunału Ubezpieczeń Społecznych.
\n
§ 2
\n
Z wyrokami zrównana są postanowienia, kończące postępowanie.
\n
Art. 356Skarga rewizyjna na orzeczenie okręgowego sądu ubezpieczeń społecznych nie służy w
\n
sprawach:
\n
1)o świadczenia z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby i macierzyństwa;
\n
2)o świadczenia z tytułu ubezpieczenia pracowników umysłowych na wypadek braku pracy;
\n
3)o świadczenia z tytułu zabezpieczenia robotników na wypadek bezrobocia;
\n
4)o zapomogę pośmiertną lub zasiłek pogrzebowy;
\n
5)o obowiązkowe świadczenia lecznicze w ubezpieczeniu emerytalnym i wypadkowym;
\n
6)o zwrot składek;
\n
7)o należności dodatkowe (odsetki zwłoki, koszty upomnień);
\n
8)o koszty procesu.
\n
Art. 357
\n
§ 1Skarga rewizyjna nie służy instytucji ubezpieczeń społecznych, jeżeli sąd zatwierdził
\n
zaskarżoną decyzję.
\n
§ 2
\n
Skarga nie służy stronie, jeżeli sąd uwzględnił jej żądanie lub orzekł ponad żądanie.
\n
Art. 358
\n
§ 1Skargę rewizyjną można oprzeć na następujących podstawach:
\n
1)na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
\n
2)na naruszeniu istotnych przepisów postępowania jeżeli uchybienia te mogły wpłynąć stanowczo na wynik sprawy.
\n
§ 2Skargę rewizyjną można oprzeć również na zarzucie:
\n
1)błędnego ustalenia niezdolności do zarobkowania lub do wykonywania zawodu;
\n
2)błędnego ustalenia związku przyczynowego niezdolności albo śmierci z wypadkiem w zatrudnieniu lub chorobą zawodową;
\n
3)błędnej oceny stopnia niezdolności.
\n
§ 3
\n
Strona, która nie zarzucała niewłaściwości sądu, nie może na niej oprzeć skargi rewizyjnej.
\n
Art. 359Skarga rewizyjna powinna czynić zadość ogólnym warunkom pisma procesowego, a ponadto
\n
powinna zawierać:
\n
1)oznaczenie zaskarżonego wyroku, ze wskazaniem, czy rewizja jest skierowaną przeciw całemu wyrokowi, czy przeciwko jego części;
\n
2)przytoczenie podstaw rewizyjnych oraz ich uzasadnienie;
\n
3)wniosek o uchylenie lub zmianę wyroku w całości bądź w części (wniosek rewizyjny).
\n
Art. 360Skargę rewizyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie miesięcznym
\n
od dnia doręczenia wyroku.
\n
Art. 361
\n
§ 1Przewodniczący w sądzie okręgowym wydaje w razie potrzeby zarządzenia co do usunięcia
\n
w terminie dwutygodniowym braków skargi rewizyjnej.
\n
§ 2
\n
Jeżeli strona w terminie nie uzupełniła braków skargi, albo jeżeli skarga jest spóźniona, przewodniczący zwraca ją stronie; odrzuca zaś skargę, jeżeli jest niedopuszczalna.
\n
§ 3
\n
Na zarządzenie zwrotu skargi lub na postanowienie, odrzucające ją, służy zażalenie.
\n
Art. 362
\n
§ 1Jeżeli skarga rewizyjna odpowiada wymaganiom formalnym, przewodniczący zarządzi jej
\n
doręczenie stronom pozostałym.
\n
§ 2Po doręczeniu skargi okręgowy sąd ubezpieczeń społecznych niezwłocznie przedstawia
\n
Trybunałowi Ubezpieczeń Społecznych akta sprawy łącznie z aktami postępowania przed instytucją ubezpieczeń społecznych.
\n
§ 3W ciągu miesiąca od doręczenia skargi strona może wmieść odpowiedź na skargę bezpośrednio
\n
do Trybunału Ubezpieczeń Społecznych.
\n
Art. 363
\n
§ 1Jeżeli przewodniczący w Trybunale Ubezpieczeń Społecznych uważa, że w sądzie okręgowym
\n
należało skargę rewizyjną odrzucić, bądź zarządzić usuniecie jaj braków, skieruje ją na posiedzenie niejawne, celem odrzucenia skargi, bądź zwrócenia jej sądowi okręgowemu dla usunięcia braków.
\n
§ 2W przeciwnym razie przewodniczący zarządzi doręczenie odpowiedzi na skargę rewizyjną
\n
pozostałym stronom.
\n
Art. 364
\n
§ 1
\n
Trybunał Ubezpieczeń Społecznych rozpoznaje sprawę, na posiedzeniu niejawnym;
\n
1)jeżeli skarga rewizyjna oparta jest wyłącznie na naruszeniu przepisów postępowania;
\n
2)jeżeli strony nie zażądały przeprowadzenia rozprawy w skardze rewizyjnej lllb w odpowiedzi na skargę,
\n
§ 2
\n
Trybunał jednak może wyznaczyć rozprawę.
\n
Art. 365Poza przypadkami, wymienionymi w artykule poprzedzającym, przewodniczący wyznacza
\n
rozprawę.
\n
Art. 366
\n
§ 1Rozprawa zaczyna się od sprawozdania sędziego, który w związku z podstawami i wnioskami
\n
rewizyjnymi przedstawia stan sprawy i streszcza lub odczytuje zaskarżony wyrok, jako też podaje istotną treść pism rewizyjnych.
\n
§ 2
\n
Z kolei zabierają głos strony: pierwszy głos należy do strony, wnoszącej skargę rewizyjną, a jeżeli kilka stron wniosło te skargi - do tej spośród nich, która zaskarżyła decyzję instytucji ubezpieczeń społecznych.
\n
Art. 367Trybunał Ubezpieczeń Społecznych orzeka po wysłuchaniu wniosku rzecznika interesu
\n
publicznego lub po złożeniu przez niego oświadczenia, iż nie zamierza złożyć wniosku,
\n
Art. 368
\n
§ 1Rozprawa odbywa się w granicach skargi rewizyjnej, stronom jednak wolno przytaczać
\n
nowe uzasadnienie podstaw rewizyjnych.
\n
§ 3
\n
Trybunał Ubezpieczeń Społecznych rozpoznaje sprawę w granicach wniosków rewizyjnych, bierze jednak z urzędu pod rozwagę, czy wyrok lub jego część zaskarżona nie zapadły z naruszeniem prawa materialnego lub z naruszeniem istotnych przepisów postępowania.
\n
Art. 369Trybunał znosi całe postępowanie lub uchyla cały wyrok, choćby skarga rewizyjna dotyczyła
\n
tylko jego części:
\n
1)w razie niedopuszczalności postępowania przed sądami ubezpieczeń społecznych;
\n
2)jeżeli orzekał sędzia lub ławnik wyłączony z mocy samego prawa;
\n
3)jeżeli o ten sam przedmiot toczy się już między stronami sprawa wcześniej wszczęta lub jeżeli sprawa została już prawomocnie osądzona;
\n
4)jeżeli w toku postępowania przed okręgowym sądem ubezpieczeń społecznych strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania lub, nie mając zdolności procesowej, nie była należycie reprezentowana.
\n
Art. 370Trybunał Ubezpieczeń Społecznych bierze również pod rozwagę te niepodlegające zaskarżeniu
\n
w drodze zażalenia postanowienia okręgowego sądu ubezpieczeń społecznych i zarządzenia przewodniczącego, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jeżeli prawo mniejsze nie wyłącza środków odwoławczych.
\n
Art. 371Trybunał Ubezpieczeń Społecznych oddala skargę rewizyjną, jeżeli nie ma uzasadnionych
\n
podstaw rewizyjnych, albo jeżeli wyrok zaskarżony, pomimo błędnego uzasadnienia, w wyniku ostatecznym odpowiada prawu.
\n
Art. 372
\n
§ 1Jeżeli Trybunał Ubezpieczeń Społecznych uznał, że nie ma naruszenia istotnych przepisów
\n
postępowania, a zachodzi naruszenie prawa materialnego, zmienia odpowiednio zaskarżony wyrok, będąc związany stanem faktycznym, ustalonym w wyroku.
\n
§ 2Jeżeli skargę na decyzję instytucji ubezpieczeń społecznych należało odrzucić w okręgowym
\n
sądzie ubezpieczeń społecznych, Trybunał znosi całe postępowanie.
\n
§ 3Jeżeli Trybunał uznał, że błędnie ustalono niezdolność do zarobkowania lub do wykonywania
\n
zawodu, albo związek przyczynowy niezdolności lub śmierci z wypadkiem w zatrudnieniu lub chorobą zawodową, bądź że błędnie oceniono stopień niezdolności, może je sam ustalić lub ocenić po zasięgnięciu w miarę potrzeby opinii biegłego lub zarządzeniu oględzin.
\n
Art. 373Jeżeli Trybunał Ubezpieczeń Społecznych uznał, że zachodzi naruszenie istotnych przepisów
\n
postępowania, albo że stan faktyczny sprawy wymaga uzupełnienia, wówczas uchyla zaskarżony wyrok w całości lub w części i odsyła sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydął wyrok, lub innemu sądowi. W razie odesłania sprawy temu samemu sądowi, sąd ten rozpoznaje ją w innym składzie.
\n
Art. 374Sąd, któremu sprawa została odesłana, jest związany wykładnią prawa, zawartą w orzeczeniu
\n
Trybunału Ubezpieczeń Społecznych. Nie można opierać skargi rewizyjnej na wyrok, wydany po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa, zawartą w orzeczeniu Trybunału.
\n
Art. 375
\n
§ 1Orzeczenia Trybunału Ubezpieczeń Społecznych z uzasadnieniem doręcza się z urzędu
\n
stronom i rzecznikowi interesu publicznego.
\n
§ 2
\n
Po doręczeniu orzeczenia Trybunał zwraca akta okręgowemu sądowi ubezpieczeń społecznych.
\n
Art. 376
\n
Jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Trybunałem Ubezpieczeń Społecznych, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed okręgowym sądem ubezpieczeń społecznych.
\n
Dział II
\n
Zażalenie
\n
Art. 377Na postanowienia okręgowego sądu ubezpieczeń społecznych, jak również na zarządzenia
\n
przewodniczącego służy zażalenie do Trybunału Ubezpieczeń Społecznych w przypadkach, przewidzianych w prawie niniejszym.
\n
Art. 378
\n
§ 1Przepisy o skardze rewizyjnej stosuje się odpowiednio do zażalenia z tą zmianą, że
\n
termin do wniesienia zażalenia i odpowiedzi na zażalenie wynosi tydzień.
\n
§ 2Trybunał rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym; przed rozstrzygnięciem może
\n
zażądać wyjaśnień, a w razie potrzeby wyznaczyć rozprawę.
\n
Tytuł IV Wznowienie postępowania
\n
Art. 379
\n
§ 1
\n
Strony mogą żądać wznowienia postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem.
\n
§ 2Z wyrokiem zrównane jest postanowienie, kończące postępowanie, z wyjątkiem postanowienia
\n
o niewłaściwości sądu.
\n
Art. 380Strona może żądać wznowienia postępowania i uchylenia wyroku z powodu nieważności:
\n
1)jeżeli orzekał sędzia lub ławnik, wyłączony z mocy samego prawa, a strona przed uprawomocnieniem się wyroku nie mogła domagać się wyłączenia;
\n
2)jeżeli strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania lub, nie mając zdolności procesowej, nie była należycie reprezentowana; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli brak zastępstwa zarzucano przed uprawomocnieniem się wyroku albo jeżeli strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
\n
Art. 381
\n
§ 1Można również żądać wznowienia postępowania na tej podstawie:
\n
1)że wyrok został oparty na dokumencie podrobionym lub sfałszowanym;
\n
2)że wyrok został oparty na orzeczeniu innego sądu lub na decyzji władzy administracyjnej, następnie prawomocnie uchylonych;
\n
3)że władza administracyjna lub sądowa, właściwa do rozstrzygnięcia pytania wstępnego, rozstrzygnęła je prawomocnie odmiennie od oceny, przyjętej za podstawę wyroku;
\n
4)że wyrok został uzyskany przez czyja karalny.
\n
§ 2
\n
Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, bądź takich nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ istotny na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
\n
Art. 382Można żądać wznowienia z powodu czynu karalnego jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony
\n
prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.
\n
Art. 383
\n
§ 1Do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżony
\n
wyrok, a gdy zaskarżono wyroki obydwóch instancji - Trybunał Ubezpieczeń Społecznych.
\n
§ 2Do wznowienia na innej podstawie właściwy jest Trybunał Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli
\n
orzekał co do istoty sprawy, poza tym - okręgowy sąd ubezpieczeń społecznych, który wydał zaskarżony wyrok.
\n
Art. 384
\n
§ 1Skargę o wznowienie wnosi się w terminie dwumiesięcznym, licząc:
\n
1)w przypadku udziału sędziego lub ławnika wyłączonego - od dnia, w którym strona dowiedziała się o przyczynie wyłączenia;
\n
2)w przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana - od dnia, w którym o zaskarżonym wyroku dowiedziała się strona lub jej zastępca ustawowy;
\n
3)w przypadku czynu karalnego - od dnia uprawomocnienia się wyroku lub postanowienia, zapadłego w postępowaniu karnym;
\n
4)w przypadku uchylenia orzeczenia lub decyzji albo odmiennego rozstrzygnięcia pytania wstępnego - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia właściwego sądu lub decyzji władzy administracyjnej;
\n
5)w przypadku późniejszego wykrycia orzeczenia albo nowych faktów i dowodów - od dnia, w którym strona dowiedziała się o nich.
\n
§ 2Bieg terminu rozpoczyna się nie wcześniej, niż od dnia uprawomocnienia się zaskarżonego
\n
wyroku.
\n
Art. 385Po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się wyroku nie można żądać wznowienia z wyjątkiem
\n
przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie zastąpiona, oraz przypadku czynu karalnego.
\n
Art. 386Skarga o wznowienie powinna odpowiadać warunkom pisma procesowego, a ponadto powinna
\n
zawierać:
\n
1)oznaczenie zaskarżonego wyroku;
\n
2)podstawę wznowienia i jej uzasadnienie;
\n
3)okoliczności, stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi;
\n
4)wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku.
\n
Art. 387
\n
§ 1Sąd zbada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera
\n
się na ustawowej podstawie wznowienia. Na żądanie sądu skarżący uprawdopodobni okoliczności, stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. W braku jednego z warunków ustawowych sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę,
\n
§ 2Sąd odrzuci skargę również na rozprawie, jeżeli okaże się brak ustawowej podstawy
\n
wznowienia lub niezachowanie terminu.
\n
Art. 388Sąd postanowi po rozważeniu stanu rzeczy, czy naprzód rozstrzygnąć tylko o dopuszczalności
\n
wznowienia, czy też połączyć badanie dopuszczalności z rozpoznaniem sprawy.
\n
Art. 389
\n
§ 1Jeżeli Trybunał Ubezpieczeń Społecznych jest właściwy do rozstrzygnięcia o wznowieniu
\n
z innych przyczyn niż z przyczyny nieważności, wyda tylko postanowienie o dopuszczalności wznowienia, natomiast rozpoznanie sprawy przekaże okręgowemu sądowi ubezpieczeń społecznych.
\n
§ 2
\n
Jeżeli jednak chodzi o ustalenie niezdolności do zarobkowania (wykonywania zawodu), o ustalenie związku przyczynowego niezdolności z wypadkiem w zatrudnieniu lub chorobą zawodową, albo o ocenę stopnia niezdolności, Trybunał może sam rozpoznać sprawę.
\n
Art. 390
\n
Sędzia, którego udział lub zachowanie się w procesie poprzednim jest podstawą skargi, jest wyłączony od orzekania w postępowaniu ze skargi o wznowienie.
\n
Art. 391Do postępowania ze skargi o wznowienie stosuje się odpowiednio poza przepisami działu
\n
niniejszego inne przepisy prawa niniejszego.
\n
Art. 392Sąd może na wniosek strony wstrzymać wykonanie zaskarżonego wyroku, jeżeli interes
\n
publiczny nie stoi temu na przeszkodzie, a wykonanie wyroku grozi stronie niepowetowaną szkodą.
\n
Art. 393Wznowienie jest niedopuszczalne od prawomocnego orzeczenia, zapadłego wskutek skargi
\n
o wznowienie, Tytuł V Skarga w obronie prawa
\n
Art. 394
\n
§ 1Rzecznik interesu publicznego może wnieść skargę w obronie prawa na każde prawomocne
\n
orzeczenie okręgowego sądu ubezpieczeń społecznych w celu ustalenia należytej wykładni prawa.
\n
§ 2Nie można opierać skargi na podstawach, sprzecznych z wykładnią prawa, ustaloną przez
\n
Trybunał Ubezpieczeń Społecznych na skutek przekazania mu przez okręgowy sąd ubezpieczeń społecznych do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, budzącego wątpliwości w sprawie, w której od orzeczenia tego sądu nie służy środek odwoławczy.
\n
Art. 395Trybunał Ubezpieczeń Społecznych rozpoznaje skargę rzecznika bez zawiadomienia i udziału
\n
stron, na posiedzeniu niejawnym po wysłuchaniu rzecznika.
\n
Art. 396
\n
Uwzględniając skargę w obronie ustawy, Trybunał Ubezpieczeń Społecznych ustala uchybienie, a uchyla zaskarżone orzeczenie jedynie w przypadkach, wymienionych w art. 369 pkt
\n
1)i 2).
\n
Art. 397Na wniosek rzecznika interesu publicznego Trybunał może wstrzymać wykonanie zaskarżonego
\n
orzeczenia do czasu rozpoznania skargi.
\n
Część III Przepisy wprowadzające
\n
Dział I
\n
Przepisy przejściowe
\n
Art. 398
\n
§ 1W okresie trzech lat od dnia wejścia w życie prawa niniejszego:
\n
1)sędzią okręgowego sądu ubezpieczeń społecznych może być także mianowana osoba, która posiada warunki, wymagane w art. 82 lit. a) - e) prawa o ustroju sądów powszechnych, oraz co najmniej przez pięć lat pracowała w administracji rządowej na stanowisku referendarskim w zakresie ubezpieczeń społecznych, bądź na równorzędnym stanowisku w instytucji ubezpieczeń społecznych;
\n
2)sędzią Trybunału Ubezpieczeń Społecznych oraz rzecznikiem interesu publicznego i jego zastępcą może być takie mianowana osoba, która co najmniej sześć lat pozostawała na stanowisku co najmniej sędziego grodzkiego lub podprokuratora, oraz osoba, która, posiadając warunki, wymagane w art. 82 lit. a) - e) prawa o ustroju sądów powszechnych, pracowała co najmniej osiem lat na stanowisku referendarskim w administracji rządowej w zakresie ubezpieczeń społecznych, bądź na równorzędnym stanowisku w instytucji ubezpieczeń społecznych,
\n
§ 2
\n
Liczba sędziów okręgowych sądów ubezpieczeń społecznych, którzy nie posiadają warunków, przewidzianych w art. 82 lit. f) i g) prawa o ustroju sądów powszechnych, nie może przewyższać połowy ogólnej liczby sędziów tych sądów. Zasadę tę stosuje się odpowiednio do sędziów Trybunału Ubezpieczeń Społecznych.
\n
§ 3W okresie najbliższych trzech lat od dnia wejścia w życie prawa niniejszego nie będzie
\n
wymagany:
\n
1)przy mianowaniu na stanowisko prezesa i wiceprezesa okręgowego sądu ubezpieczeń społecznych
\n
-warunek uprzedniego pozostawania przez co najmniej dwa lata na stanowisku sędziego tego sądu;
\n
2)przy mianowaniu na stanowisko prezesa i wiceprezesa Trybunału Ubezpieczeń Społecznych
\n
-warunek uprzedniego pozostawania przez co najmniej trzy lata na stanowisku sędziego tego Trybunału.
\n
§ 4Przepisów art. 54 i 55 nie stosuje się do mianowania sędziów w okresie do trzech miesięcy
\n
od dnia wejścia w życie prawa niniejszego.
\n
Art. 399W okresie trzech lat od dnia wejścia w życie prawa niniejszego sędzia okręgowego sądu
\n
ubezpieczeń społecznych może być przeniesiony na inne miejsce służbowe w razie zmiany okręgów sądowych na podstawie orzeczenia Trybunału Ubezpieczeń Społecznych, powziętego w trybie art. 102 § 2 lit. c) prawa o ustroju sądów powszechnych na wniosek Ministra Sprawiedliwości.
\n
Art. 400Do czasu wydania rozporządzeń, przewidzianych w prawie niniejszym, stosowane będą
\n
odpowiednio przepisy, obowiązujące w sądownictwie powszechnym.
\n
Art. 401
\n
§ 1Sprawy, należące w myśl przepisów prawa niniejszego do właściwości sądów ubezpieczeń
\n
społecznych, wszczęte przed dniem wejścia w życie tego prawą we właściwych dotychczas organach orzekających i do tego dnia niezakończone, przejmują właściwe sądy ubezpieczeń społecznych, a mianowicie:
\n
1)sprawy, wniesione do wyższych urzędów ubezpieczeń w Katowicach, Poznaniu i Toruniu, do sądów rozjemczych w Warszawie, Lwowie, Krakowie i Łodzi, do sądu Polubownego we Lwowie oraz do Brackiego Sądu Rozjemczego w Katowicach - przejmują właściwe okręgowe sądy ubezpieczeń społecznych;
\n
2)sprawy, wniesione do Wojewódzkiego Urzędu Ubezpieczeń w Katowicach, do Trybunału dla spraw ubezpieczeń społecznych w Poznaniu oraz do Wyższego Sądu Rozjemczego dla spraw bractw górniczych - przejmuje Trybunał Ubezpieczeń Społecznych.
\n
§ 2Sprawy o świadczenia z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby i macierzyństwa, wszczęte
\n
przed dniem wejścia w życie prawa niniejszego w urzędach ubezpieczeń na obszarze górnośląskiej części województwa śląskiego i do tego dnia niezakończone, przejmują właściwe komisje rozjemcze.
\n
§ 3Wnioski, oparte na przepisach §§ 1240 i 1241 ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy z dnia
\n
19 lipca 1911 r. (Dz. U. Rzeszy str. 509 i nast.), zgłoszone przed dniem wejścia w życie prawa niniejszego w urzędach ubezpieczeń i do tego dnia niezałatwione, przejmują właściwe instytucje ubezpieczeń społecznych.
\n
Art. 402
\n
§ 1Sprawy, przejęte przez okręgowe sądy ubezpieczeń społecznych, toczą się według przepisów
\n
prawa niniejszego z uwzględnieniem już dokonanych czynności i zebranego materiału.
\n
§ 2Sprawy, przejęte przez Trybunał Ubezpieczeń Społecznych, toczą się do ukończenia według
\n
przepisów dotychczasowych. W razie uchylenia przez Trybunał zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy okręgowemu sądowi ubezpieczeń społecznych, sąd ten rozpatruje sprawę według przepisów prawa niniejszego.
\n
§ 3W razie uchylenia orzeczenia urzędu ubezpieczeń w sprawach z §§ 1240 i 1241 ordynacji
\n
ubezpieczeniowej Rzeszy z dnia 19 lipca 1911 r. sprawa będzie przekazana właściwej instytucji ubezpieczeń społecznych, a w sprawach o świadczenia chorobowe - komisji rozjemczej.
\n
Art. 403Sprawy, należące w myśl przepisów prawa niniejszego do właściwości sądów ubezpieczeń
\n
społecznych, wniesione przed dniem wejścia w życie tego prawa do wojewódzkich władz administracji ogólnej, do Ministerstwa Opieki Społecznej lub do Najwyższego Trybunału Administracyjnego, toczą się aż do ukończenia według przepisów dotychczasowych.
\n
Art. 404Sprawy, należące w myśl przepisów prawa niniejszego do właściwości sądów ubezpieczeń
\n
społecznych, wszczęte przed dniem wejścia w życie tego prawa w sądach powszechnych lub w sądach pracy, toczą się do ukończenia według przepisów dotychczasowych.
\n
Art. 405
\n
§ 1Jeżeli do dnia wejścia w życia prawa niniejszego nie upłynął jeszcze termin do wniesienia
\n
skargi (odwołania) na decyzję instytucji ubezpieczeń społecznych lub orzeczenie urzędu ubezpieczeń, a skargi (odwołania) nie wniesiono do właściwego dotychczas organu orzekającego
\n
-skargę, wnosi się do okręgowego sądu ubezpieczeń społecznych, jednak w terminie właściwym według dotychczas obowiązujących przepisów.
\n
§ 2Jeżeli do dnia wejścia w życie prawa niniejszego nie upłynął jeszcze termin do wniesienia
\n
środka odwoławczego od orzeczenia wyższego urzędu ubezpieczeń lub Brackiego Sądu Rozjemczego w Katowicach, a środka odwoławczego nie wniesiono do właściwego dotychczas organu orzekającego - środek odwoławczy wnosi się do Trybunału Ubezpieczeń Społecznych w terminie właściwym według dotychczas obowiązujących przepisów. Do tych spraw stosuje się odpowiednio przepisy art. 402 § 2.
\n
Art. 406
\n
§ 1
\n
Przepisy prawa niniejszego o wznowieniu postępowania stosuje się odpowiednio do spraw, należących do właściwości sądów ubezpieczeń społecznych, zakończonych prawomocnym orzeczeniem dotychczas właściwych organów orzekających, z wyjątkami określonymi w §§ 2 i 3,
\n
§ 2Po wznowienia postępowania w sprawie o świadczenia z tytułu ubezpieczenia na wypadek
\n
choroby i macierzyństwa, zakończonej prawomocnym orzeczeniem urzędu ubezpieczeń, właściwa jest komisja rozjemcza, a w sprawie z §§ 1240 i 1241 ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy z dnia 19 lipca 1911 r. - instytucja ubezpieczeń społecznych.
\n
§ 3Do wznowienia postępowania w sprawach, zakończonych prawomocną decyzją wojewódzkiej
\n
władzy administracji ogólnej lub Ministerstwa Opieki Społecznej, albo orzeczeniem sądu powszechnego lub sądu pracy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
\n
Art. 407W okresie trzech lat od dnia wejścia w życie prawa niniejszego pełnomocnikiem instytucji
\n
ubezpieczeń społecznych, mającej swoją siedzibę na obszarze górnośląskiej części województwa śląskiego, może być również pracownik tej instytucji, który nie posiada warunków, określonych w art. 119.
\n
Art. 408Koszty pierwszego urządzenia Trybunału Ubezpieczeń Społecznych oraz poszczególnych
\n
okręgowych sądów ubezpieczeń społecznych ponosi Zakład Ubezpieczeń Społecznych,
\n
Dział II
\n
Przepisy końcowe
\n
Art. 409Z dniem wejścia w życie prawa niniejszego tracą moc wszystkie dotychczasowe przepisy
\n
w zakresie, unormowanym prawem niniejszym, a w szczególności:
\n
1)a) w ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy z dnia 19 lipca 1911 r. (Dz. U. Rzeszy str. 509 i nast.) w brzmieniu, obowiązującym na obszarze górnośląskiej części województwa śląskiego, oraz w brzmieniu, obowiązującym na obszarze województw poznańskiego i pomorskiego,
\n
§§ 35109, 529 - 536, 1487 - 1500, 1614 - 1616, 1618 - 1622, 1624, 1626, 1632, 1636
\n
-1742, 1745 - 1805, b) rozporządzenie cesarskie z dnia 24 grudnia 1911 r. o toku czynności i postępowaniu Urzędu Ubezpieczeń Rzeszy (Dz. U. Rzeszy str. 1083 i nast.), c) rozporządzenie cesarskie z dnia 24 grudnia 1911 r. o toku czynności i postępowaniu wyższych urzędów ubezpieczeń (Dz. U. Rzeszy str. 1095 i nast.), d) rozporządzenie cesarskie z dnia 24 grudnia 1911 r. o toku czynności i postępowaniu urzędów ubezpieczeń (Dz. U. Rzeszy str. 1107 i nast.), e) rozporządzenie Wojewody Śląskiego z dnia 28 czerwca 1922 r. w przedmiocie utworzenia Wojewódzkiego Urzędu Ubezpieczeniowego (Dz. U. Śl. Nr 4, poz. 13), f) rozporządzenie Wojewody Śląskiego z dnia 28 czerwca 1922 r. w przedmiocie Wyższego Urzędu Ubezpieczeniowego (Dz. U. Śl. Nr 4, poz. 14), g) rozporządzenie Wojewody Śląskiego z dnia 28 czerwca 1922 r. w przedmiocie utworzenia Urzędów Ubezpieczeniowych (Dz. U. Śl. Nr 4, poz. 15), h) ustawa z dnia 23 maja 1923 r. w przedmiocie Wojewódzkiego Urzędu Ubezpieczeń (Dz.
\n
U. Śl. Nr 22, poz. 134). i) rozporządzenie Ministra b. dzielnicy pruskiej z dnia 10 stycznia 1921 r. w sprawie wykonywania nadzoru oraz sprawowania orzecznictwa w na wyższej instancji w sprawach ubezpieczenia inwalidowego, ubezpieczenia od wypadków oraz ubezpieczenia urzędników prywatnych (Dz. Urz. Min. b. dzieln. pruskiej Nr 5, poz. 24), j) rozporządzenie Ministra b. dzielnicy pruskiej z dnia 1 listopada 1921 r. w sprawie ustroju i wewnętrznego toku czynności Trybunału dla spraw ubezpieczeń społecznych (Dz. U. R. P. z 1922 r. Nr 12, poz. 110);
\n
2)a) w ustawie z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 396) w brzmieniu, zmienionym rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. (Dz. U. R. P. Nr 95, poz. 855) art. 57 ust. (1) pkt 4), art. 63, art. 268 ust. (1), art. 309 i 310, b) nieuchylone dotychczas przepisy ustawy z dnia 28 grudnia 1887 r. o ubezpieczeniu robotników od wypadków (Dz. u. p. austr. Nr 1 z 1888 r.) w brzmieniu obowiązującym;
\n
3)a) w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1927 r. o ubezpieczeniu pracowników umysłowych (Dz. U. R. P. Nr 106, poz. 911) w brzmieniu, zmienionym ustawą z dnia 15 marca 1934 r. (Dz. U. R. P. Nr 39, poz. 347), art. 130, 139 ust. (1) pkt 2) i art. 164, b) nieuchylone dotychczas przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 1906 r. o ubezpieczeniu pensyjnym funkcjonariuszów (Dz. u. p. austr. Nr 1 z 1907 r.) w brzmieniu obowiązującym, c) nieuchylone dotychczas przepisy rozporządzenia Ministra b. dzielnicy pruskiej z dnia 17 listopada 1920 r. w sprawie organizacji ubezpieczenia urzędników prywatnych (Dz.
\n
Urz. Min. b. dzieln. pruskiej Nr 81, poz. 553), d) ustawa z dnia 24 czerwca 1925 r. o przekazaniu Wojewódzkiemu Urzędowi Ubezpieczeń w Katowicach czynności Wyższego Sądu Rozjemczego w sprawach ubezpieczeń funkcjonariuszów prywatnych (Dz. U. śl. Nr 10, poz. 24), e) nieuchylone dotychczas przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1911 r. o ubezpieczeniu funkcjonariuszów prywatnych (Dz. U. Rzeszy str. 989 i nast.), f) rozporządzenie cesarskie z dnia 21 czerwca 1913 r. o toku czynności i postępowaniu sądów rozjemczych dla spraw ubezpieczenia funkcjonariuszów prywatnych (Dz. U. Rzeszy str. 329 i nast.), g) rozporządzenie cesarskie z dnia 21 czerwca 1913 r. o toku czynności i postępowaniu Wyższego Sądu Rozjemczego dla spraw ubezpieczenia funkcjonariuszów prywatnych (Dz.
\n
U. Rzeszy str. 431 i nast.);
\n
4)a) w tytule VII pruskiej powszechnej ustawy górniczej w brzmieniu obwieszczenia pruskiego Ministerstwa Handlu i Przemysłu z dnia 17 czerwca 1912 r. (Zb. u. prusk. str. 137 i nast.), „ustawa o bractwach górniczych” §§ 58 i 70 - 84, b) rozporządzenie z dnia 8 grudnia 1913 r. o postępowaniu rozjemczym w sporach ubezpieczenia w bractwach górniczych (Zb. u. prusk. str. 403 i nast.), c) rozporządzenie z dnia 8 grudnia 1913 r. o postępowaniu przed Wyższym Sądem Rozjemczym dla spraw bractw górniczych (Zb. u. prusk. str. 420 i nast.); 5) w ustawie z dnia 16 marca 1933 r. o Funduszu Pracy (Dz. U. R. P. Nr 22 poz. 163) w brzmieniu, nadanym rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. (Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 849), art. 11 ust. (4),
\n
Art. 410Przepisy prawa niniejszego nie naruszają trybu rozstrzygania sporów:
\n
1)w zakresie zaopatrzenia emerytalnego, odszkodowania za nieszczęśliwe wypadki i pomocy leczniczej funkcjonariuszów państwowych i zawodowych wojskowych oraz pracowników, do których mają zastosowanie przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym i odszkodowaniu za nieszczęśliwe wypadki pracowników przedsiębiorstwa „Polskie Koleje Państwowe”;
\n
2)w zakresie przekazywania składek pomiędzy władzami skarbowymi i Państwowym Zakładem Emerytalnym, a instytucjami ubezpieczającymi oraz pomiędzy Zakładem Ubezpieczeń Społecznych a (instytucjami zastępczymi i pomiędzy instytucjami zastępczymi.
\n
Art. 411
\n
§ 1
\n
Pozostają w mocy przepisy, normujące tryb rozstrzygania sporów w zakresie ubezpieczenia, określonego w art. 304 ust. (3) ustawy z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym.
\n
§ 2Rozporządzenie Rady Ministrów może poddać spory, wymienione w § 1, właściwości sądów
\n
ubezpieczeń społecznych, przy czym w sprawach tych stosować się będzie zasady następujące:
\n
1)skargę można wnieść tylko na decyzję właściwego organu rozjemczego;
\n
2)skargę można wnieść tylko w przypadkach, określonych w art. 212;
\n
3)na orzeczenie okręgowego sądu ubezpieczeń społecznych nie służy skarga rewizyjna.
\n
§ 3Wyłączenie sporów, wymienionych w § 1, spod właściwości sądów ubezpieczeń społecznych
\n
wymaga ustawy.
\n
Art. 412Z dniem wejścia w życie prawa niniejszego ulegają likwidacji:
\n
1)Wojewódzki Urząd Ubezpieczeń w Katowicach;
\n
2)Trybunał dla spraw ubezpieczeń społecznych w Poznaniu;
\n
3)wyższe urzędy ubezpieczeń w Katowicach, Poznaniu i Toruniu;
\n
4)urzędy ubezpieczeń, działające przy powiatowych władzach administracji ogólnej;
\n
5)sądy rozjemcze w Warszawie, Lwowie, Krakowie i Łodzi;
\n
6)Sąd polubowny dla ubezpieczenia pensyjnego we Lwowie;
\n
7)Wyższy Sąd Rozjemczy dla spraw bractw górniczych z siedzibą w Warszawie;
\n
8)Bracki Sąd Rozjemczy w Katowicach.
\n
Art. 413Czynności wyższych urzędów ubezpieczeń i urzędów ubezpieczeń, nieobjęte zakresem działania
\n
sądów ubezpieczeń społecznych, przejmują z dniem wejścia w życie prawa niniejszego następujące organa administracji państwowej:
\n
1)czynności wyższych urzędów ubezpieczeń, przewidziane w §§ 121, 149, 1276 i 1470 ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy z dnia 19 lipca 1911 r. wojewódzkie władze administracji ogólnej, a przewidziane w § 1631 - władza nadzorcza;
\n
2)czynności urzędów ubezpieczeń, przewidziane w §§ 119, 121, 149, 160, 1256, 1276, 1422, 1427, 1438, 1461 - 1463, 1465, 1466, 1470, 1550 i 1612 powołanej ordynacji ubezpieczeniowej
\n
-powiatowe władze administracji ogólnej;
\n
3)czynności urzędów ubezpieczeń, przewidziane w §§ 1613, 1617, 1623, 1625 i 1629 powołanej ordynacji ubezpieczeniowej - powiatowe władze administracji ogólnej, a w miastach wydzielonych - zarządy miejskie;
\n
4)orzekanie w sprawie zwolnienia od obowiązku ubezpieczenia, przewidziane w §§ 1240 i 1241 powołanej ordynacji ubezpieczeniowej - właściwa instytucja ubezpieczeń społecznych.
\n
Art. 414
\n
§ 1Zwierzchni nadzór nad kasami chorych i Zakładem Ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa
\n
w Chorzowie, działającymi na obszarze górnośląskiej części województwa śląskiego, przejmuje z dniem wejścia w życie prawa niniejszego Minister Opieki Społecznej; bezpośredni zaś nadzór nad tymi instytucjami sprawować będzie wojewoda śląski w zakresie, oznaczonym przez Ministra Opieki Społecznej w drodze rozporządzeń.
\n
§ 2Do rozstrzygania odwołań w sprawach o świadczenia z ubezpieczenia na wypadek choroby
\n
na obszarze górnośląskiej części województwa śląskiego powołuje się komisje rozjemcze.
\n
Skład komisyj rozjemczych, ich liczbę, sposób powoływania i tryb postępowania określą rozporządzenia Śląskiej Rady Wojewódzkiej.
\n
§ 3Czynności Wojewódzkiego Urzędu Ubezpieczeń, Wyższego Urzędu Ubezpieczeń w Katowicach
\n
i urzędów ubezpieczeń na obszarze górnośląskiej części województwa śląskiego, nieobjęte zakresem działania sądów ubezpieczeń społecznych ani władz nadzorczych (§ 1) oraz nieprzekazane właściwym władzom w myśl przepisów artykułu poprzedzającego, zostaną przekazane z zastrzeżeniem § 2 władzom, określonym rozporządzeniem Śląskiej Rady Wojewódzkiej; rozporządzenie to unormuje również tryb postępowania w tych sprawach.
\n
Art. 415W ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy z dnia 19 lipca 1911 r. (Dz. U. Rzeszy str. 509
\n
i nast.) wprowadza się zmiany następujące:
\n
1)w miejsce uchylonych przepisów karnych, zawartych w §§ 529 - 536 i 1487 - 1500, wprowadza się art. 269 - 286 ustawy z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 396) w brzmieniu obowiązującym, a ponadto stosuje się odpowiednio przepisy art. 227 i 228 tej ustawy;
\n
2)§ 1744 otrzymuje brzmienie: „ Sprawy, zakończone prawomocną decyzją instytucji ubezpieczeń społecznych, powinny być na wniosek strony lub z urzędu poddane ponownemu rozpatrzeniu, jeżeli zachodzą warunki, przewidziane w prawie o sądach ubezpieczeń społecznych do wznowienia postępowania. ” .
\n
Art. 416W ustawie z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym
\n
(Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 396) w brzmieniu, nadanym rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. (Dz. U. R. P. Nr 95, poz. 855), wprowadza się zmiany następujące:
\n
1)w art. 33 ust. (1) otrzymuje brzmienie: „ Członek rady traci mandat w razie przyjęcia mandatu do rady Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo pełnienia czynności ławnika sądu ubezpieczeń społecznych, wreszcie, jeżeli zachodzą inne okoliczności, pozbawiające biernego prawa wyborczego (art. 29 i 30). ” ;
\n
2)w art. 54 ust. (9) skreśla się, a ust. (10) otrzymuje numerację ust. (9) i następujące brzmienie: „
\n
(9)Przepisy o postępowaniu komisji rozjemczej wydaje Minister Opieki Społecznej w drodze rozporządzenia. ” ;
\n
3)w art. 102 ust. (4) otrzymuje brzmienie: „ Spory między ubezpieczalniami lub działającymi na obszarze górnośląskiej części województwa śląskiego kasami chorych a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych (Funduszem Ubezpieczenia od wypadków w zatrudnieniu i chorób zawodowych) z tytułu rozrachunku rozstrzygają sądy ubezpieczeń społecznych. ” ;
\n
4)w art. 255 dodaje się ust. (2) o brzmieniu następującym: „
\n
(2)Władza nadzorcza nie może unieważniać ani zawieszać tych decyzji i uchwał instytucyj ubezpieczeń społecznych, od których służy prawo skargi do sądów ubezpieczeń społecznych. ” ;
\n
5)art. 284 otrzymuje brzmienie: „
\n
(1)Kary, wymienione w art. 277, nakłada ubezpieczalnia społeczna.
\n
(2)Do orzekania w sprawach o przestępstwa, określone w art. 269 - 276 i 279, powołane są władze administracji ogólnej.
\n
(3)Do orzekania w sprawach o inne przestępstwa, określone w części VIII ustawy niniejszej, powołane są sądy powszechne. ” .
\n
Art. 417W tytule VII pruskiej powszechnej ustawy górniczej w brzmieniu obwieszczenia pruskiego
\n
Ministerstwa Handlu i Przemysłu z dnia. 17 czerwca 1912 r. (Zb. u. prask. str. 137 i nast.) „ustawa o bractwach górniczych” § 57 otrzymuje brzmienie: „ Odwołania od decyzyj administracji bractwa górniczego w sprawach świadczeń kasy chorych rozstrzyga komisja rozjemcza bractwa.
\n
W skład komisji rozjemczej wchodzą po połowie przedstawiciele posiadaczy zakładów brackich i starsi braccy.
\n
Sposób przeprowadzania wyborów członków komisji rozjemczej i ich zastępców oraz przewodniczącego i jego zastępcy, ilość członków komisji i ich zastępców oraz zasady odszkodowania za udział w posiedzeniach normuje statut bractwa górniczego.
\n
Komisja rozjemcza orzeka w zespołach, złożonych z przewodniczącego lub jego zastępcy i dwóch członków lub ich zastępców po jednym z grupy starszych brackich i przedstawicieli posiadaczy zakładów brackich.
\n
Odwołanie do komisji rozjemczej można zgłaszać nie później niż w ciągu dni trzydziestu od dnia doręczenia decyzji.
\n
Przepisy o postępowaniu komisji rozjemczej wydaje Minister Opieki Społecznej w drodze rozporządzenia. ” .
\n
Art. 418W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę
\n
pracowników umysłowych (Dz. U. R. P. Nr 35, poz. 323) wprowadza się zmiany następujące:
\n
1)art. 19 otrzymuje brzmienie: „ W razie niemożności pełnienia przez pracownika obowiązków wskutek choroby lub nieszczęśliwego wypadku, jeżeli one nie zostały wywołane rozmyślnie, wskutek powołania go do ćwiczeń wojskowych rezerwy lub pełnienia obowiązków sędziego przysięgłego, ławnika sądu pracy, albo ławnika sądu ubezpieczeń społecznych, albo też wskutek wykluczenia go od zajęć przez władzę sanitarną dla zapobieżenia rozwleczeniu choroby zaraźliwej - pracownik zachowuje przez okres trzech miesięczny prawo do wynagrodzenia w całości, chyba że w ciągu trzech miesięcy umowa o pracę ulegnie rozwiązaniu wskutek upływu czasu, wskutek ukończenia okresu wykonania określonej roboty, na który umowę zawarto, lub wskutek wypowiedzenia, dokonanego przed zaistnieniem jednej z przyczyn wyżej wymienionych.
\n
Pracodawca może z wynagrodzenia strącać kwoty, jakie pracownik otrzyma ze Skarbu Państwa w czasie ćwiczeń wojskowych, pełnienia obowiązków sędziego przysięgłego, ławnika sądu pracy, lub ławnika sądu ubezpieczeń społecznych, albo też wykluczenia go od zajęć przez władze sanitarne. W razie choroby lub nieszczęśliwego wypadku pracodawca może z wynagrodzenia strącać te kwoty, jakie pracownik otrzyma w gotówce z tytułu ubezpieczenia prawnopublicznego. ” ;
\n
2)art. 29 otrzymuje brzmienie: „ Wypowiedzenie przez pracodawcę umowy o pracę nie może nastąpić podczas urlopu, choroby pracownika lub wykluczenia go od zajęć przez władzę sanitarną, o ile choroba lub wykluczenie od zajęć nie trwa dłużej, niż trzy miesiące, oraz podczas odbywania ćwiczeń wojskowych i pełnienia obowiązków sędziego przysięgłego, ławnika sądu pracy lub ławnika sądu ubezpieczeń społecznych.
\n
Jeżeli pracownik zachoruje, zostanie wykluczony od zajęć, powołany do ćwiczeń wojskowych lub do pełnienia obowiązków sędziego przysięgłego, ławnika sądu pracy, albo też ławnika sądu ubezpieczeń społecznych, powinien zawiadomić o tym pracodawcę niezwłocznie pod rygorem utracenia uprawnień, z ust. 1 artykułu niniejszego wynikających. ” ,
\n
Art. 419Przy egzekucji sądowej orzeczenia sądu ubezpieczeń społecznych przeciwko instytucji
\n
ubezpieczeń społecznych nie stosuje się ograniczenia egzekucji, zawartego w art. 578 § 2 Kodeksu Postępowania Cywilnego.
\n
Art. 420
\n
§ 1Wynagrodzenie za czynności zawodowe adwokatów w postępowaniu przed sądami i instytucjami
\n
ubezpieczeń społecznych określa taryfa, wydana w drodze rozporządzenia przez Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Opieki Społecznej.
\n
§ 2Umowa o wynagrodzenie wyższe od przewidzianego taryfą jest nieważna, jeżeli adwokat
\n
występuje jako pełnomocnik osoby, żądającej świadczeń ubezpieczeniowych.
\n
§ 3Przedstawiciel stowarzyszenia zawodowego nie może pobierać od strony wynagrodzenia
\n
za zastępstwo przed sądem ubezpieczeń społecznych. Przeciwna temu umowa jest nieważna.
\n
Sąd może nie dopuścić do występowania przed sądem ubezpieczeń społecznych przedstawiciela stowarzyszenia zawodowego w przypadku posiadania wiadomości o pobieraniu wynagrodzenia od strony przez przedstawiciela stowarzyszenia.
\n
§ 4Rozporządzenie Ministrów Sprawiedliwości i Opieki Społecznej określa zasady i warunki
\n
prowadzenia spraw przed sądami ubezpieczeń społecznych przez przedstawicieli stowarzyszeń zawodowych.
\n
Art. 421
\n
§ 1Rada Ministrów wyda w drodze rozporządzeń przepisy o postępowaniu przed instytucjami
\n
ubezpieczeń społecznych, wykonywającymi ubezpieczenia, określone ustawą z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 396) oraz rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1927 r. o ubezpieczeniu pracowników umysłowych (Dz. U. R. P. Nr 106, poz. 911).
\n
§ 2Rada Ministrów może również rozciągnąć powyższe przepisy na inne instytucje ubezpieczeń
\n
społecznych i odpowiednio je dostosować.
\n
Art. 422
\n
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom Sprawiedliwości i Opieki Społecznej.
\n
Art. 423Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1940 r., a co do spraw z zakresu
\n
zabezpieczenia robotników na wypadek bezrobocia - z dniem 1 kwietnia 1941 r.
\n
Pokaż całość