📄 Tekst ustawy
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9720 —
Poz. 1142
1142
ROZPORZÑDZENIE MINISTRA ÂRODOWISKA1)
z dnia 12 wrzeÊnia 2008 r.
w sprawie sposobu monitorowania wielkoÊci emisji substancji obj´tych wspólnotowym systemem handlu
uprawnieniami do emisji
Na podstawie art. 41 ustawy z dnia 22 grudnia
2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U.
Nr 281, poz. 2784) zarzàdza si´, co nast´puje:
cji lub pierwiastka — odpowiadajàce handlowej
klasyfikacji „czysty”, przy czym w przypadku biomasy wyra˝enie to odnosi si´ do frakcji w´gla
z biomasy w ca∏kowitej iloÊci w´gla w paliwie lub
materiale;
§ 1. Rozporzàdzenie okreÊla:
1) sposób monitorowania wielkoÊci emisji;
2) cz´stotliwoÊç przekazywania danych dotyczàcych
monitorowanych wielkoÊci emisji;
3) zakres informacji zawartych w rocznym raporcie;
4) form´ i uk∏ad rocznego raportu;
5) sposób weryfikacji rocznych raportów.
§ 2. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o:
1) biomasie — rozumie si´ przez to niekopalny materia∏ organiczny ulegajàcy biodegradacji, pochodzàcy z roÊlin, zwierzàt i mikroorganizmów, a tak˝e produkty, produkty uboczne, pozosta∏oÊci i odpady z dzia∏alnoÊci w rolnictwie, leÊnictwie i z pokrewnych kategorii dzia∏alnoÊci przemys∏owej,
niekopalne i ulegajàce biodegradacji frakcje organiczne odpadów przemys∏owych i komunalnych,
w tym gazy i p∏yny odzyskiwane w procesie rozk∏adu niekopalnego i ulegajàcego biodegradacji
materia∏u organicznego; wykaz materia∏ów uznawanych za biomas´ jest okreÊlony w cz´Êci F za∏àcznika nr 1 do rozporzàdzenia; wskaênik emisji
biomasy wynosi zero [Mg CO2/TJ lub Mg lub m3];
2) ciàg∏ym pomiarze emisji — rozumie si´ przez to
zestaw czynnoÊci majàcych na celu okreÊlenie
wartoÊci wielkoÊci emisji poprzez kilkakrotne
w ciàgu godziny pomiary, przy zastosowaniu pomiaru na miejscu w kominie lub procedur polegajàcych na pobieraniu prób przez przyrzàd pomiarowy zlokalizowany w pobli˝u komina; nie obejmujàc metod pomiarowych polegajàcych na pobieraniu pojedynczych próbek z komina w rozumieniu rozporzàdzenia Ministra Ârodowiska z dnia
23 grudnia 2004 r. w sprawie wymagaƒ w zakresie
prowadzenia pomiarów wielkoÊci emisji (Dz. U.
Nr 283, poz. 2842);
3) CO2 zwiàzanym w paliwie — rozumie si´ przez to
iloÊç CO2 b´dàcà cz´Êcià paliwa;
4) czystym materiale lub paliwie — rozumie si´ przez
to materia∏ lub paliwo zawierajàce co najmniej
97 % (w odniesieniu do masy) okreÊlonej substan———————
1) Minister Ârodowiska kieruje dzia∏em administracji rzàdo-
wej — Êrodowisko, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r.
w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Ârodowiska (Dz. U. Nr 216, poz. 1606).
5) dok∏adnoÊci — rozumie si´ przez to stopieƒ zgodnoÊci wyniku pomiaru i rzeczywistej wartoÊci danej
wielkoÊci (albo wartoÊci referencyjnej/odniesienia,
okreÊlonej empirycznie przy zastosowaniu znormalizowanych metod przyj´tych w skali mi´dzynarodowej i materia∏ów kalibracyjnych sprawdzanych
pod kàtem zgodnoÊci), przy uwzgl´dnieniu zarówno czynników losowych, jak i systematycznych;
6) g∏ównych êród∏ach w instalacji, ∏àcznie z g∏ównymi strumieniami paliw i materia∏ów — rozumie si´
przez to êród∏a, które nie nale˝à do grupy pomniejszych êróde∏;
7) grupie emisji — rozumie si´ przez to przedzia∏,
w jakim znajduje si´ dana instalacja, okreÊlony
zgodnie ze Êrednià wielkoÊcià rocznej emisji CO2
w poprzednim okresie rozliczeniowym z ca∏ej instalacji, gdzie:
a) grupa A oznacza Êrednià wielkoÊç rocznej emisji CO2 w poprzednim okresie rozliczeniowym
≤ 50 tys. Mg CO2,
b) grupa B oznacza Êrednià wielkoÊç rocznej emisji CO2 w poprzednim okresie rozliczeniowym
> 50 tys. Mg CO2 i ≤ 500 tys. Mg CO2,
c) grupa C oznacza Êrednià wielkoÊç rocznej emisji
CO2 w poprzednim okresie rozliczeniowym
> 500 tys. Mg CO2;
8) przyrzàdzie pomiarowym — rozumie si´ przez to
urzàdzenie, które ma byç u˝yte do dokonania pomiarów samodzielnie lub w po∏àczeniu z urzàdzeniem/urzàdzeniami uzupe∏niajàcymi;
9) istotnej niezgodnoÊci — rozumie si´ przez to niezgodnoÊç z wymaganiami planu monitorowania,
która to niezgodnoÊç mo˝e byç potraktowana
przez organ kontrolny jako niezgodna z warunkami zezwolenia i mo˝e prowadziç do innego traktowania instalacji przez organ w∏aÊciwy;
10) metodyce monitorowania — rozumie si´ przez to
metody stosowane do ustalenia wielkoÊci emisji
z instalacji, ∏àcznie z doborem poziomów dok∏adnoÊci dla poszczególnych elementów zestawu danych;
11) metodzie bilansu energii — rozumie si´ przez to
metod´ s∏u˝àcà do szacowania iloÊci energii zawartej w paliwie zu˝ytym w kotle, obliczonej jako
suma ciep∏a u˝ytecznego i wszelkich strat energii,
mi´dzy innymi w drodze promieniowania, przenoszenia i emisji gazów spalinowych;
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9721 —
12) niepewnoÊci — rozumie si´ przez to parametr
zwiàzany z wynikiem okreÊlania wielkoÊci, charakteryzujàcy rozproszenie wartoÊci, jakie mo˝na racjonalnie przypisaç danej wielkoÊci, przy uwzgl´dnieniu wp∏ywu zarówno czynników systematycznych, jak i losowych, i wyra˝ony w procentach dla
przedzia∏u ufnoÊci wartoÊci Êredniej wynoszàcego
95 %, z uwzgl´dnieniem wszelkiej asymetrii
w rozk∏adzie wartoÊci;
13) niezgodnoÊci — rozumie si´ przez to jakàkolwiek
czynnoÊç lub pomini´cie czynnoÊci w instalacji
podlegajàcej weryfikacji, zamierzone lub niezamierzone, które jest sprzeczne z planem monitorowania;
14) nieracjonalnych kosztach — rozumie si´ przez to
koszty niewspó∏mierne do spodziewanego przez
prowadzàcego instalacj´ efektu w postaci podniesienia poziomu dok∏adnoÊci monitorowania wielkoÊci emisji CO2, które prowadzàcy instalacj´ poniós∏by w przypadku zastosowania podwy˝szonego poziomu dok∏adnoÊci, z tym ˝e nieracjonalnoÊç
kosztowa zosta∏a uzasadniona w zezwoleniu
wydanym przez organ w∏aÊciwy z zachowaniem
nale˝ytej starannoÊci; w odniesieniu do Êrodków
podnoszàcych jakoÊç monitorowania emisji, ale
niewywierajàcych bezpoÊredniego wp∏ywu na dok∏adnoÊç. Koszty mo˝na uznaç za nieracjonalne,
je˝eli przekraczajà wskaênikowy poziom 1 % Êredniej wartoÊci dost´pnych danych dotyczàcych
emisji podawanych w poprzednim okresie rozliczeniowym; w odniesieniu do instalacji nieposiadajàcych tego rodzaju danych historycznych, jako
poziom odniesienia stosuje si´ dane z reprezentatywnych instalacji, w których prowadzi si´ takie
same lub porównywalne dzia∏ania, skalowanych
zgodnie z ich mocà produkcyjnà;
15) nieracjonalnoÊci technicznej — rozumie si´ przez
to dzia∏ania nieuzasadnione pod wzgl´dem wykonalnoÊci technicznej, niewspó∏mierne do spodziewanego przez prowadzàcego instalacj´ efektu,
w postaci podniesienia poziomu dok∏adnoÊci monitorowania wielkoÊci emisji CO2, które mogà byç
zrealizowane przez prowadzàcego instalacj´
w wymaganym czasie, których nieracjonalnoÊç
zosta∏a stwierdzona i udokumentowana przez prowadzàcego instalacj´ w raporcie;
16) organie w∏aÊciwym — rozumie si´ przez to organ
w∏aÊciwy do wydania pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia na wprowadzanie gazów lub
py∏ów do powietrza, o których mowa w art. 378
ust. 1 i 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony Êrodowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25,
poz. 150, z póên. zm.2));
17) partii paliwa (surowca, materia∏u) — rozumie si´
przez to iloÊç paliwa (surowca, materia∏u) dostarczanà jednorazowo lub w sposób ciàg∏y w okreÊlonej jednostce czasu, poddawanà reprezentatywnemu próbkowaniu, dla których okreÊla si´ wartoÊç opa∏owà i zawartoÊç w´gla oraz inne cechy
sk∏adu chemicznego;
———————
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y
og∏oszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 111, poz. 708, Nr 138,
poz. 865, Nr 154, poz. 958 i Nr 171, poz. 1056.
Poz. 1142
18) paliwie (materia∏ach) w obrocie handlowym — rozumie si´ przez to paliwa (materia∏y) o okreÊlonym sk∏adzie, podlegajàce cz´stemu i swobodnemu obrotowi, jeÊli dana partia paliwa (materia∏u)
by∏a przedmiotem handlu mi´dzy stronami ekonomicznie niezale˝nymi, wliczajàc w to wszystkie
komercyjne paliwa znormalizowane, gaz ziemny,
ci´˝ki i lekki olej opa∏owy, w´giel, koks naftowy;
19) planie monitorowania — rozumie si´ przez to
szczegó∏owà, kompletnà i przejrzystà dokumentacj´ metodyki monitorowania wielkoÊci emisji z instalacji, w tym dokumentacj´ w zakresie gromadzenia i obróbki danych, a tak˝e systemu kontroli
poprawnoÊci danych;
20) pomniejszych êród∏ach, pomniejszych strumieniach paliw i materia∏ów wsadowych — rozumie
si´ przez to êród∏a, strumienie materia∏ów
wsadowych, które emitujà rocznie nie wi´cej ni˝
5 tys. Mg CO2 lub na które przypada nie wi´cej
ni˝ 10 % (do maksymalnej wielkoÊci wk∏adu
100 tys. Mg CO2 pochodzàcego z paliw kopalnych
rocznie) ca∏kowitej rocznej wielkoÊci emisji CO2
z danej instalacji, przy czym chodzi o wielkoÊç
wi´kszà w kategoriach bezwzgl´dnych wielkoÊci
emisji;
21) powa˝nym zafa∏szowaniu — rozumie si´ przez to
zafa∏szowanie (pomini´cie, b∏´dnà interpretacj´
i b∏´dy, bez uwzgl´dniania dopuszczalnej niepewnoÊci) w rocznym raporcie, które wed∏ug oceny
weryfikatora mo˝e wp∏ynàç na wiarygodnoÊç raportu;
22) poziomie dok∏adnoÊci — rozumie si´ przez to metodyk´ ustalania poszczególnych elementów zestawu danych (dotyczàcych rodzaju instalacji
i êróde∏ w ramach instalacji, wskaêników emisji
oraz wspó∏czynników utleniania lub konwersji),
w poszczególnych grupach emisji, w celu jak najdok∏adniejszego okreÊlenia wielkoÊci emisji CO2;
poziom dok∏adnoÊci oznaczony jest kolejnymi liczbami od 1 do 4, z tym ˝e im wi´ksza liczba, tym
poziom dok∏adnoÊci jest wy˝szy; równowa˝ne poziomy dok∏adnoÊci oznaczone sà lit. a lub b;
23) poziomie istotnoÊci — rozumie si´ przez to próg
iloÊciowy lub punkt odci´cia zastosowany do
okreÊlenia prawid∏owych wniosków z weryfikacji
danych dotyczàcych wielkoÊci emisji, podanych
w rocznym raporcie;
24) poziomie pewnoÊci — rozumie si´ przez to stopieƒ, do jakiego weryfikator jest przekonany, ˝e
wnioski z weryfikacji dowodzà, i˝ informacje przekazane w rocznym raporcie dla instalacji sà wolne
od powa˝nych zafa∏szowaƒ lub zafa∏szowania takie wyst´pujà;
25) racjonalnym zapewnieniu — rozumie si´ przez to
wysoki, ale nie absolutny poziom zapewnienia,
wyra˝ony pozytywnie we wnioskach z weryfikacji,
czy weryfikowany roczny raport jest wolny od powa˝nych zafa∏szowaƒ oraz czy instalacja nie wykazuje powa˝nych niezgodnoÊci;
26) ryzyku zawodnoÊci systemów kontroli wewn´trznej — rozumie si´ przez to podatnoÊç parametru
w rocznym raporcie na powa˝ne zafa∏szowanie,
któremu system kontroli nie zapobiegnie, nie wykryje go ani nie skoryguje na czas;
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9722 —
27) ryzyku niewykrycia — rozumie si´ przez to ryzyko
polegajàce na tym, ˝e weryfikator nie wykryje powa˝nego zafa∏szowania lub powa˝nej niezgodnoÊci;
28) ryzyku nieod∏àcznym — rozumie si´ przez to podatnoÊç zestawu danych okreÊlonych w rocznym
raporcie na powa˝ne zafa∏szowania, przy za∏o˝eniu, ˝e nie prowadzono zwiàzanych z nim dzia∏aƒ
kontrolnych;
29) ryzyku weryfikacyjnym — rozumie si´ przez to ryzyko wyra˝enia przez weryfikatora nieprawid∏owych wniosków z weryfikacji, b´dàcych funkcjà
ryzyka nieod∏àcznego, ryzyka zawodnoÊci systemów kontroli wewn´trznej i ryzyka niewykrycia;
30) strumieniu materia∏ów wsadowych lub paliw
— rozumie si´ przez to rodzaj paliwa, surowca lub
produktu, który w wyniku zu˝ycia lub produkcji
powoduje powstawanie emisji CO2 w jednym êródle lub w wi´kszej liczbie êróde∏;
31) systemie pomiarowym — rozumie si´ przez to
kompletny zestaw przyrzàdów pomiarowych i innego sprz´tu, stosowany do okreÊlania elementów zestawu danych;
32) warunkach normalnych — rozumie si´ przez to
temperatur´ wynoszàcà 273,15 K (tj. 0 °C) i ciÊnienie wynoszàce 101 325 Pa dla metra szeÊciennego
(m3), wykorzystywane przez prowadzàcego instalacj´ do monitorowania wielkoÊci emisji CO2, które sà udokumentowane i przedstawione w rocznym raporcie;
33) weryfikatorze — rozumie si´ przez to uprawnionego, niezale˝nego audytora lub wojewódzkiego
inspektora ochrony Êrodowiska, dokonujàcego
weryfikacji w zakresie zgodnoÊci informacji zawartych w rocznym raporcie ze stanem faktycznym;
34) wzorcowaniu — rozumie si´ przez to zestaw czynnoÊci, które w danych warunkach okreÊlajà zale˝noÊci mi´dzy wartoÊciami wskazywanymi przez
przyrzàd pomiarowy lub system pomiarowy lub
wartoÊciami reprezentowanymi przez wzorzec
miary lub materia∏ referencyjny a odpowiednimi
wartoÊciami wielkoÊci uzyskanymi na podstawie
wzorca porównawczego;
35) zachowawczoÊci — rozumie si´ przez to zestaw
za∏o˝eƒ, który zosta∏ zdefiniowany w taki sposób,
aby nie nastàpi∏o niedoszacowanie emisji;
36) zestawie danych — rozumie si´ przez to nast´pujàce wartoÊci odpowiednio: iloÊç zu˝ytego paliwa
(surowca, materia∏u), wartoÊç opa∏owà paliwa,
wskaênik emisji, wspó∏czynnik utleniania lub konwersji, zawartoÊç w´gla oraz frakcje biomasy;
37) znormalizowanych paliwach handlowych — rozumie si´ przez to znormalizowane paliwa handlowe
w skali mi´dzynarodowej, których wartoÊç opa∏owa zosta∏a okreÊlona z dok∏adnoÊcià ±1 % z poziomem ufnoÊci 95 %;
38) êródle — rozumie si´ przez to urzàdzenie lub zespó∏ urzàdzeƒ mo˝liwy do zidentyfikowania w ramach instalacji jako oddzielne êród∏o, z którego
emitowane sà gazy cieplarniane;
Poz. 1142
39) êród∏ach de minimis, strumieniach materia∏ów
wsadowych lub paliw de minimis — rozumie si´
przez to grup´ pomniejszych êróde∏, które ∏àcznie
emitujà maksymalnie 1 tys. Mg CO2 lub mniej lub
na które przypada nie wi´cej ni˝ 2 % (do maksymalnej wielkoÊci wk∏adu 20 tys. Mg CO2 pochodzàcych z paliw kopalnych rocznie) ca∏kowitej
rocznej emisji CO2 z instalacji przed odj´ciem
przenoszonego CO2, przy czym chodzi o wielkoÊç
wi´kszà w kategoriach bezwzgl´dnych wielkoÊci
emisji.
§ 3. 1. Monitoruje si´ ca∏kowità wielkoÊç emisji
CO2 z instalacji, z podzia∏em na:
1) emisje powstajàce w warunkach normalnej eksploatacji instalacji oraz
2) emisje powstajàce w warunkach odbiegajàcych
od normalnych, w∏àcznie z rozruchem i zamykaniem instalacji lub poszczególnych êróde∏ wchodzàcych w sk∏ad instalacji oraz sytuacjami awaryjnymi, wyst´pujàcymi w danym okresie rozliczeniowym.
2. Ogólny sposób monitorowania wielkoÊci emisji
CO2 dla wszystkich rodzajów instalacji obj´tych
wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do
emisji okreÊla za∏àcznik nr 1 do rozporzàdzenia.
3. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z procesów spalania paliw okreÊla za∏àcznik nr 2 do rozporzàdzenia.
4. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z rafinerii ropy naftowej okreÊla za∏àcznik
nr 3 do rozporzàdzenia.
5. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z pieców koksowniczych okreÊla za∏àcznik
nr 4 do rozporzàdzenia.
6. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z instalacji pra˝enia i spiekania rud metali,
w tym rudy siarczkowej, okreÊla za∏àcznik nr 5 do rozporzàdzenia.
7. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z instalacji do pierwotnego lub wtórnego
wytopu surówki ˝elaza lub stali surowej, w tym do
ciàg∏ego odlewania stali, okreÊla za∏àcznik nr 6 do rozporzàdzenia.
8. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z instalacji do produkcji klinkieru cementowego w piecach obrotowych okreÊla za∏àcznik nr 7 do
rozporzàdzenia.
9. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z instalacji do produkcji wapna okreÊla za∏àcznik nr 8 do rozporzàdzenia.
10. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z instalacji do produkcji szk∏a, w tym w∏ókna szklanego, okreÊla za∏àcznik nr 9 do rozporzàdzenia.
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9723 —
11. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z instalacji do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocà wypalania okreÊla za∏àcznik
nr 10 do rozporzàdzenia.
12. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci
emisji CO2 z instalacji do produkcji papieru lub tektury okreÊla za∏àcznik nr 11 do rozporzàdzenia.
§ 4. 1. Monitorowanie wielkoÊci emisji CO2, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, wykonuje si´ poprzez
wskazanie zestawu danych stosowanego we wzorach
obliczeniowych okreÊlonych w cz´Êci A za∏àcznika
nr 1 do rozporzàdzenia lub na podstawie pomiarów
okreÊlonych w cz´Êci B za∏àcznika nr 1 do rozporzàdzenia.
2. W przypadku prowadzenia monitorowania na
podstawie pomiarów, prowadzàcy instalacj´ potwierdza uzyskane wielkoÊci emisji CO2 za pomocà wzorów
obliczeniowych okreÊlonych w za∏àcznikach nr 1—11
do rozporzàdzenia.
Poz. 1142
z dnia 16 lipca 2004 r. — Prawo telekomunikacyjne
(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z póên. zm.3)).
§ 6. Sposób weryfikacji rocznych raportów jest
okreÊlony w za∏àczniku nr 13 do rozporzàdzenia.
§ 7. Szczegó∏owy sposób monitorowania wielkoÊci emisji CO2 z instalacji za pomocà ciàg∏ych pomiarów emisji okreÊla za∏àcznik nr 14 do rozporzàdzenia.
§ 8. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Ârodowiska z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie sposobu monitorowania wielkoÊci emisji substancji obj´tych
wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do
emisji (Dz. U. Nr 16, poz. 124).
§ 9. Przepisy rozporzàdzenia stosuje si´ od dnia
1 stycznia 2008 r. w zakresie dotyczàcym sposobu monitorowania wielkoÊci emisji, cz´stotliwoÊci przekazywania danych dotyczàcych monitorowanych wielkoÊci emisji, zakresu informacji zawartych w rocznym
raporcie oraz formy i uk∏adu rocznego raportu.
§ 5. 1. Zakres informacji zawartych w rocznym raporcie oraz forma i uk∏ad rocznego raportu okreÊla za∏àcznik nr 12 do rozporzàdzenia.
§ 10. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie
14 dni od dnia og∏oszenia.
2. Prowadzàcy instalacj´ przekazuje dane dotyczàce monitorowanych wielkoÊci emisji CO2 w rocznym
raporcie.
———————
3. Roczny raport przekazywany jest w formie pisemnej oraz elektronicznej za poÊrednictwem publicznych sieci telekomunikacyjnych w rozumieniu ustawy
Minister Ârodowiska: M. Nowicki
3) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U.
z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 163, poz. 1362
i Nr 267, poz. 2258, z 2006 r. Nr 12, poz. 66, Nr 104,
poz. 708 i 711, Nr 170, poz. 1217, Nr 220, poz. 1600,
Nr 235, poz. 1700 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r. Nr 23,
poz. 137, Nr 50, poz. 331 i Nr 82, poz. 556 oraz z 2008 r.
Nr 17, poz. 101.
Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Ârodowiska
z dnia 12 wrzeÊnia 2008 r. (poz. 1142)
Za∏àcznik nr 1
OGÓLNY SPOSÓB MONITOROWANIA WIELKOÂCI EMISJI CO2 DLA WSZYSTKICH RODZAJÓW INSTALACJI
OBJ¢TYCH WSPÓLNOTOWYM SYSTEMEM HANDLU UPRAWNIENIAMI DO EMISJI
1. Monitorowanie wielkoÊci emisji CO2 wykonuje
si´ przez u˝ycie wzorów obliczeniowych okreÊlonych
w za∏àcznikach do rozporzàdzenia lub na podstawie pomiarów, z wykorzystaniem zestawu danych okreÊlonych z poziomem dok∏adnoÊci wynikajàcym z zakwalifikowania instalacji do odpowiedniej grupy emisji,
zgodnie ze Êrednià wielkoÊcià rocznej emisji CO2 w poprzednim okresie rozliczeniowym z instalacji obj´tej
wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do
emisji.
———————
1) Rodzaje
instalacji okreÊlone w rozporzàdzeniu Ministra
Ârodowiska z dnia 31 marca 2006 r. w sprawie rodzajów
instalacji obj´tych wspólnotowym systemem handlu
uprawnieniami do emisji (Dz. U. Nr 60, poz. 429, z póên.
zm.).
Dla rodzajów instalacji1) elementy zestawu danych
podaje si´ z poziomem dok∏adnoÊci wynikajàcym z zakwalifikowania instalacji do odpowiedniej grupy emisji,
zgodnie z tabelà nr 4.
2. W odniesieniu do rodzajów instalacji, dla których rozporzàdzenie przewiduje równowa˝ny poziom
dok∏adnoÊci, mo˝na dowolnie zastosowaç jeden z poziomów, zamieniç jeden poziom na drugi, odnotowujàc takà zamian´ w rocznym raporcie, pod warunkiem
˝e w zezwoleniu znajduje si´ opis spe∏niania przez
prowadzàcego instalacj´ wymagaƒ obu poziomów
dok∏adnoÊci.
3. W odniesieniu do rodzajów instalacji, dla których
rozporzàdzenie przewiduje alternatywnà metod´ obli-
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9724 —
czeniowà2), mo˝na dowolnie zastosowaç jednà z podanych metod, zamieniç jednà metod´ na drugà, odnotowujàc takà zamian´ w rocznym raporcie, pod warunkiem ˝e w okreÊlonej w zezwoleniu procedurze monitorowania znajduje si´ opis spe∏niania przez prowadzàcego instalacj´ wymagaƒ obu metod obliczeniowych.
4. Je˝eli z rocznego raportu za rok „n” wynika,
˝e wielkoÊç emisji monitorowanego CO2 przekracza
wielkoÊç granicznà w grupie emisji (odpowiednio
50 tys. Mg CO2 lub 500 tys. Mg CO2), to nale˝y zmieniç poziom dok∏adnoÊci na odpowiedni, okreÊlony
dla danej grupy emisji; zmiana musi nastàpiç najpóêniej od dnia 1 stycznia roku „n+2” i mieç charakter trwa∏y.
5. Je˝eli sposób monitorowania wielkoÊci emisji
CO2 oparty na najwy˝szym poziomie dok∏adnoÊci jest
czasowo niewykonalny z powodów nieracjonalnoÊci
technicznej, mo˝na stosowaç poziom dok∏adnoÊci
o jeden stopieƒ ni˝szy do czasu przywrócenia warunków umo˝liwiajàcych stosowanie poprzedniego wy˝szego poziomu dok∏adnoÊci. Nale˝y podjàç wszelkie
mo˝liwe dzia∏ania niezb´dne dla umo˝liwienia jak najszybszego przywrócenia poziomu dok∏adnoÊci stosowanego pierwotnie do celów monitorowania.
6. Wszelkie zmiany poziomów dok∏adnoÊci oraz
szczegó∏owe informacje na temat przejÊciowo stosowanej metodyki monitorowania, w tym czas jej stosowania oraz wielkoÊç emisji CO2, pochodzàcà z poszczególnych okresów odst´pstwa od metodyki okreÊlonej w zezwoleniu, nale˝y uzasadniç i w pe∏ni udokumentowaç w rocznym raporcie. Zmiana poziomów
dok∏adnoÊci, jaka mia∏a miejsce w czasie danego roku
okresu rozliczeniowego, powinna byç uj´ta w oddzielnej cz´Êci raportu za odpowiednie cz´Êci danego roku
okresu rozliczeniowego.
7. Je˝eli do monitorowania wielkoÊci emisji CO2
stosuje si´ dla danego typu paliwa wartoÊci opa∏owe
i wskaêniki emisji, w∏aÊciwe dla danego kraju, zg∏oszone w najnowszym wykazie przekazanym do Sekretariatu Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych
w sprawie zmian klimatycznych, nale˝y stosowaç
wskaêniki emisji, wartoÊci opa∏owe z Tabel wartoÊci
opa∏owych i wskaêników emisji CO2 do raportowania
w ramach Wspólnotowego Systemu Handlu Uprawnieniami do Emisji obowiàzujàcych w danym roku kalendarzowym, przygotowanych w oparciu o dane
zg∏oszone w najnowszym wykazie przekazanym do
Sekretariatu Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatycznych i zastosowanych w Raporcie inwentaryzacji emisji gazów cieplarnianych i ich prekursorów do powietrza za ostatni dost´pny rok, og∏oszonych na stronach internetowych
Ministerstwa Ârodowiska i informacyjnie na stronach
internetowych Krajowego Administratora Systemu
Handlu Uprawnieniami do Emisji.
8. Nie monitoruje si´ wielkoÊci emisji CO2 ze spalania paliw w silnikach spalinowych wykorzystywanych do celów transportowych.
———————
2) „Metoda W — W´glany”, „Metoda G — Gips”, „Metoda
P — Produkcja klinkieru” i „Metoda T — Tlenki alkaliczne”
przedstawione w za∏àcznikach nr 2, 7, 8, 9, 10 do rozporzàdzenia.
Poz. 1142
9. Sposób monitorowania wielkoÊci emisji CO2
przez ka˝dego prowadzàcego instalacj´ jest oparty na
planie monitorowania.
Monitorowanie emisji CO2 prowadzi prowadzàcy instalacj´ na podstawie planu monitorowania, który
zawiera:
1) opis instalacji, która ma byç obj´ta monitorowaniem, w tym: oznaczenie prowadzàcego instalacj´
i jego adres zamieszkania lub siedziby, informacj´
o tytule prawnym do instalacji, informacj´ o rodzaju instalacji oraz charakterystyk´ technicznà
êróde∏ powstawania i miejsca emisji substancji,
informacje o rodzajach wykorzystywanych materia∏ów, surowców i paliw oraz o wielkoÊci produkcji w ka˝dym roku z ostatnich 5 lat;
2) informacje dotyczàce zakresu obowiàzków zwiàzanych z monitorowaniem i raportowaniem w odniesieniu do danej instalacji;
3) wykaz êróde∏ emisji i strumieni materia∏ów wsadowych, które majà byç obj´te monitorowaniem
w ramach ka˝dego rodzaju instalacji prowadzonego w tej instalacji;
4) opis metody obliczeƒ lub metody pomiarów, która ma byç zastosowana;
5) wykaz poziomów dok∏adnoÊci dla poszczególnych
elementów zestawu danych: danych dotyczàcych
rodzaju instalacji, odpowiednio zu˝ytego paliwa
i jego wartoÊci opa∏owej, wskaêników emisji,
wspó∏czynników utleniania lub konwersji dla ka˝dego strumienia materia∏ów wsadowych, który
ma byç obj´ty monitorowaniem;
6) opis systemów pomiarowych oraz specyfikacje
i dok∏adnà lokalizacj´ przyrzàdów pomiarowych,
które zostanà zastosowane do ka˝dego ze strumieni materia∏ów wsadowych lub paliw, który ma
byç obj´ty monitorowaniem;
7) w stosownych przypadkach dowody wykazujàce
zgodnoÊç z progami niepewnoÊci dla danych dotyczàcych rodzaju instalacji oraz innych parametrów dla poziomów dok∏adnoÊci zastosowanych
dla ka˝dego ze strumieni materia∏ów wsadowych
lub paliw;
8) w stosownych przypadkach opis metody stosowanej do próbkowania paliwa i materia∏ów w celu
ustalenia wartoÊci opa∏owej, zawartoÊci w´gla,
wskaêników emisji i wspó∏czynnika utleniania lub
konwersji oraz zawartoÊci biomasy dla ka˝dego ze
strumieni materia∏ów wsadowych lub paliw;
9) opis êróde∏ lub metod analitycznych, które prowadzàcy instalacj´ zamierza u˝yç do okreÊlenia wartoÊci opa∏owych, zawartoÊci w´gla, wskaênika
emisji, wspó∏czynnika utleniania, wspó∏czynnika
konwersji lub frakcji biomasy dla ka˝dego ze strumieni materia∏ów wsadowych lub paliw;
10) w stosownych przypadkach, wykaz i opis nieakredytowanych laboratoriów i odnoÊnych procedur
analitycznych, wraz z wykazem wszelkich odnoÊnych procedur zapewnienia jakoÊci;
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9725 —
Poz. 1142
11) w stosownych przypadkach, opis systemu ciàg∏ego pomiaru emisji do wykorzystania na potrzeby monitorowania êróde∏ emisji (w tym punktów pomiarowych, cz´stotliwoÊci pomiarów, stosowanych urzàdzeƒ, procedur wzorcowania, gromadzenia danych i procedur ich przechowywania oraz metod potwierdzania obliczeƒ i raportowania w zakresie danych dotyczàcych dzia∏alnoÊci, wskaêników emisji);
14) w stosownych przypadkach, informacje na temat
odpowiednich powiàzaƒ z dzia∏aniami podejmowanymi w ramach programu ekozarzàdzania i audytu (EMAS)3) lub innych systemów zarzàdzania w dziedzinie ochrony Êrodowiska,
w szczególnoÊci na temat procedur i kontroli
majàcych znaczenie dla monitorowania i sprawozdawczoÊci w odniesieniu do wielkoÊci emisji CO2.
12) w stosownych przypadkach, kiedy zastosowano
metod´ rezerwowà, wyczerpujàcy opis metody
i analizy niepewnoÊci, je˝eli nie zosta∏a wczeÊniej
obj´ta w ramach podpunktów 1—11;
Uk∏ad planu monitorowania
13) opis procedur pozyskiwania danych i ich obróbki
oraz dzia∏aƒ kontrolnych, jak równie˝ opis tych
dzia∏aƒ zgodnie z niniejszym za∏àcznikiem;
Plan monitorowania sporzàdza si´ zgodnie z tabelà A. Tabel´ A mo˝na adaptowaç stosownie do liczby
rodzajów instalacji i êróde∏ oraz rodzajów paliw i procesów obj´tych monitorowaniem.
Tabela A. Plan monitorowania
———————
3) Europejski system ekozarzàdzania i audytu EMAS — na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie
ekozarzàdzania i audytu (EMAS) (Dz. U. Nr 70, poz. 631, z 2005 r. Nr 175, poz. 1462 oraz z 2007 r. Nr 93, poz. 621).
4) Nale˝y podaç liczb´ porzàdkowà okreÊlonà w rozporzàdzeniu Rady Ministrów w sprawie przyj´cia Krajowego Planu Roz-
dzia∏u Uprawnieƒ do emisji dwutlenku w´gla na dany okres rozliczeniowy.
5) Czy jest wymagana, wstawiç tak lub nie.
6) Wype∏niaç tylko w przypadku, kiedy instalacja obj´ta jest obowiàzkiem sprawozdawczym na podstawie rozporzàdzenia
(WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeƒ i zmieniajàcego dyrektyw´ Rady 91/689/EWG i 96/61/WE, a w zezwoleniu
dla instalacji nie ma wi´cej ni˝ jednej kategorii dzia∏alnoÊci obj´tej E-PRTR. Podanie tej informacji nie jest obowiàzkowe;
stosuje si´ jà wy∏àcznie dla celów uzupe∏niajàcych identyfikacj´, jako dodatek do podanej nazwy i adresu.
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9726 —
Poz. 1142
———————
7) Maksymalna iloÊç wyrobu lub wyrobów, która mo˝e byç wytworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pra-
cy instalacji.
8) IloÊç energii wprowadzonej do instalacji w paliwie w jednostce czasu przy jej nominalnym obcià˝eniu.
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9727 —
Poz. 1142
———————
9) Stosowany poziom dok∏adnoÊci — nale˝y wpisaç przy wykorzystywaniu przez prowadzàcego instalacj´ mo˝liwoÊci od-
st´pstw.
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9728 —
Poz. 1142
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9729 —
Poz. 1142
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9730 —
10. Zmiany w planie monitorowania muszà byç
precyzyjnie sformu∏owane, uzasadnione i w pe∏ni
udokumentowane w wewn´trznej dokumentacji prowadzonej przez prowadzàcego instalacj´ oraz w rocznym raporcie.
Poz. 1142
Zp = C • NCV
gdzie:
C
— oznacza zu˝yte paliwo [Mg] lub [m3],
NCV — oznacza wartoÊç opa∏owà paliwa [TJ/Mg]
lub [TJ/m3].
Cz´Êç A
Obliczanie wielkoÊci emisji CO2
1. Do obliczania wielkoÊci emisji CO2 stosuje si´
nast´pujàcy wzór:
E = D • We • Wu
gdzie:
E
D
We
Wu
— oznacza wielkoÊç emisji CO2 [Mg CO2],
— oznacza dane dotyczàce rodzaju instalacji
(zu˝yte paliwo i wartoÊç opa∏owa),
— oznacza
wskaênik
emisji
wyra˝ony
w [Mg CO2/TJ],
— oznacza wspó∏czynnik utleniania wyra˝ony
jako u∏amek liczby ca∏kowitej,
W´giel [C] zawarty w paliwie, który w procesie spalania nie uleg∏ ca∏kowitemu utlenieniu do postaci CO2,
uwzgl´dnia si´ we wspó∏czynniku utleniania i wyra˝a
jako u∏amek liczby ca∏kowitej. W przypadku gdy
wspó∏czynnik utleniania uwzgl´dnia si´ we wskaêniku
emisji, nie stosuje si´ oddzielnego wspó∏czynnika
utleniania.
3. Szczegó∏owe wzory obliczeƒ wielkoÊci emisji
CO2 z procesu spalania sà okreÊlone w za∏àczniku nr 2
do rozporzàdzenia.
4. WielkoÊç emisji CO2 pochodzàcà z procesów
technologicznych oblicza si´ za pomocà nast´pujàcego wzoru:
E = D • We • Wk
gdzie:
lub wzór z alternatywnej metody, o ile metoda taka
jest okreÊlona w za∏àcznikach nr 2—11 do rozporzàdzenia, dotyczàcych poszczególnych rodzajów instalacji.
E
D
2. WielkoÊç emisji CO2 pochodzàcà z procesu spalania paliw oblicza si´ za pomocà nast´pujàcego wzoru:
We
E = Zp • We • Wu
Wk
— oznacza wielkoÊç emisji CO2 [Mg CO2],
— oznacza dane dotyczàce rodzaju instalacji
oparte na parametrze zu˝ycia materia∏ów,
wydajnoÊci przetwórczej lub wielkoÊci produkcji; wyra˝one jako [Mg] lub [m3],
— oznacza
wskaênik
emisji
wyra˝ony
w [Mg CO2/Mg lub Mg CO2/m3],
— oznacza wspó∏czynnik konwersji.
gdzie:
E
Zp
We
Wu
— oznacza wielkoÊç emisji CO2 [Mg CO2],
— oznacza iloÊç zu˝ytego paliwa wyra˝onà
w postaci zawartoÊci energii [TJ],
— oznacza
wskaênik
emisji
wyra˝ony
w [Mg CO2/TJ],
— oznacza wspó∏czynnik utleniania wyra˝ony
jako u∏amek liczby ca∏kowitej.
W´giel zawarty w materia∏ach wsadowych, który
w trakcie procesu spalania nie ulega ca∏kowitemu
utlenieniu do postaci CO2, uwzgl´dnia si´ we wspó∏czynniku konwersji i wyra˝a jako u∏amek liczby ca∏kowitej. W przypadku gdy wspó∏czynnik konwersji
uwzgl´dnia si´ we wskaêniku emisji, nie stosuje si´
oddzielnego wspó∏czynnika konwersji. IloÊç u˝ytego
materia∏u wsadowego wyra˝a si´ parametrami masy
lub obj´toÊci [Mg lub m3].
———————
10) Europejski system ekozarzàdzania i audytu EMAS — na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie
ekozarzàdzania i audytu (EMAS) (Dz. U. Nr 70, poz. 631, z 2005 r. Nr 175, poz. 1462 oraz z 2007 r. Nr 93, poz. 621).
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9731 —
5. Szczegó∏owe okreÊlenie metody obliczania
wielkoÊci emisji CO2 pochodzàcej z procesów technologicznych dotyczàcych ró˝nych rodzajów instalacji sà
okreÊlone w za∏àcznikach nr 3—11 do rozporzàdzenia.
Poziomy dok∏adnoÊci
1. Mo˝na zastosowaç ró˝ne poziomy dok∏adnoÊci
dla ró˝nych elementów zestawu danych, je˝eli sà one
opisane w procedurze monitorowania okreÊlonej
w zezwoleniu.
2. Stosuje si´ metod´ najwy˝szego poziomu dok∏adnoÊci do ustalania wszystkich zmiennych dla
wszystkich strumieni materia∏ów wsadowych lub paliw w odniesieniu do wszystkich instalacji nale˝àcych
do grupy emisji B lub C.
3. Mo˝na zastosowaç ni˝szy poziom dok∏adnoÊci
dla danego elementu zestawu danych, najbli˝szy
w ramach metodyki monitorowania, wy∏àcznie
w przypadku, gdy w sposób przekonywujàcy udokumentuje si´, ˝e zastosowanie najwy˝szego poziomu
dok∏adnoÊci jest z przyczyn technicznych niewykonalne lub b´dzie skutkowa∏o nieracjonalnie wysokimi
kosztami.
4. Stosuje si´ w stosunku do wszystkich g∏ównych
êróde∏ w instalacji i g∏ównych strumieni materia∏ów
wsadowych co najmniej poziomy dok∏adnoÊci okreÊlone w tabeli nr 4.
5. Mo˝na zastosowaç poziom dok∏adnoÊci 1 jako
minimum dla elementów zestawu danych stosowanych w obliczeniach wielkoÊci emisji z pomniejszych
êróde∏, pomniejszych strumieni materia∏ów wsadowych oraz zastosowaç metody monitorowania i sprawozdawczoÊci, korzystajàc z w∏asnej oceny szacunkowej dla êróde∏ de minimis i strumienia materia∏ów
wsadowych lub paliw de minimis, nie stosujàc podzia∏u na poziomy dok∏adnoÊci.
6. W odniesieniu do paliwa z biomasy i materia∏ów kwalifikujàcych si´ jako czyste mo˝na zastosowaç
metody monitorowania bez podzia∏u na poziomy dok∏adnoÊci, w odniesieniu do instalacji lub technicznie
mo˝liwych do zidentyfikowania jej cz´Êci, chyba ˝e zastosuje si´ metod´ odejmowania obliczonej wartoÊci
emisji pochodzàcej z biomasy od wartoÊci emisji
okreÊlonej za pomocà ciàg∏ego pomiaru emisji. Takie
metody niestosujàce podzia∏u na poziomy dok∏adnoÊci obejmujà metod´ bilansu energetycznego.
7. WielkoÊci emisji CO2 pochodzàce z paliw zawierajàcych zanieczyszczenia w formie skamielin i materia∏ów kwalifikujàcych si´ jako biomasa podaje si´
i szacuje si´ przy pomocy metod niestosujàcych podzia∏u na poziomy dok∏adnoÊci. Paliwa mieszane
i materia∏y zawierajàce biomas´ charakteryzuje si´
z zastosowaniem wymagaƒ cz´Êci G pkt 4, chyba ˝e
strumieƒ materia∏ów wsadowych kwalifikuje si´ jako
êród∏a de minimis lub strumieƒ materia∏ów wsadowych lub paliw de minimis.
8. Je˝eli zastosowanie metodyki najwy˝szego poziomu dok∏adnoÊci lub zastosowanie poziomu dok∏adnoÊci okreÊlonego w zezwoleniu sà czasowo nie-
Poz. 1142
wykonalne z powodów technicznych, mo˝na zastosowaç najwy˝szy z dost´pnych poziomów dok∏adnoÊci,
do czasu przywrócenia warunków umo˝liwiajàcych
stosowanie poprzedniego poziomu. Nale˝y podjàç
wszelkie dzia∏ania niezb´dne do jak najszybszego
przywrócenia poziomu dok∏adnoÊci stosowanego
pierwotnie do celów monitorowania i raportowania.
Zmiany poziomów dok∏adnoÊci muszà byç w pe∏ni
udokumentowane i opisane w rocznym raporcie ze
szczegó∏owymi informacjami na temat przejÊciowej
metodyki monitorowania.
9. Luki w danych, wynikajàce z okresów przerw
w pracy systemów pomiarowych, nale˝y traktowaç
zgodnie z dobrà praktykà zawodowà, zapewniajàcà
zachowawcze
oszacowanie
wielkoÊci
emisji,
z uwzgl´dnieniem przepisów dokumentu referencyjnego w sprawie zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli11).
10. W przypadku zmiany poziomów dok∏adnoÊci
w trakcie roku okresu rozliczeniowego wielkoÊç emisji
CO2 okreÊla si´ jako oddzielne cz´Êci raportu w odniesieniu do odpowiednich cz´Êci danego roku okresu
rozliczeniowego.
Metody rezerwowe
1. W przypadkach, w których zastosowanie co najmniej poziomu dok∏adnoÊci 1 dla strumieni materia∏ów wsadowych, z wyjàtkiem êróde∏ de minimis, strumienia materia∏ów wsadowych lub paliw de minimis,
jest technicznie niewykonalne lub skutkowa∏oby nieracjonalnymi kosztami, stosuje si´ tzw. metod´ rezerwowà. Zwalnia to z obowiàzku zastosowania wymagaƒ z cz´Êci A „Poziomy dok∏adnoÊci” niniejszego za∏àcznika do rozporzàdzenia i pozwala na opracowanie
w pe∏ni zindywidualizowanej metodyki monitorowania. Przedstawia si´ przekonywujàce uzasadnienie, ˝e
przez zastosowanie tej alternatywnej metodyki w odniesieniu do ca∏ej instalacji, ogólne poziomy niepewnoÊci podane w tabeli nr 1 za∏àcznika nr 1 do rozporzàdzenia dla rocznej wielkoÊci emisji CO2 zostajà
spe∏nione dla ca∏ej instalacji.
2. Analiza niepewnoÊci ocenia iloÊciowo niepewnoÊci wszystkich elementów zestawu danych stosowanych do obliczenia rocznej wielkoÊci emisji CO212).
Analiz´ przeprowadza si´ na podstawie danych z poprzedniego roku oraz aktualizuje si´ jà co roku i za∏àcza do rocznego raportu.
3. Stosuje si´ i podaje w rocznym raporcie dost´pne dane lub najlepsze szacunki zestawu danych,
w stosownych przypadkach stosujàc analizy laboratoryjne. Odpowiednie metody zamieszcza si´ w planie
monitorowania. Tabela nr 1 nie ma zastosowania do
instalacji, w których wielkoÊç emisji CO2 okreÊla si´
za pomocà ciàg∏ego pomiaru emisji, zgodnie z za∏àcznikiem nr 14 do rozporzàdzenia.
———————
11) „Dokument referencyjny w sprawie ogólnych zasad mo-
nitorowania”, lipiec 2003 r.
to the Expression of Uncertainty in Measurement, ISO”; wydanie polskie „Wyra˝anie niepewnoÊci
pomiaru. Przewodnik”, G∏ówny Urzàd Miar, 1999 r., oraz
norma ISO 5172.
12) „Guide
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9732 —
Poz. 1142
Tabela nr 1. Rezerwowe progi ca∏kowitej niepewnoÊci
Dane dotyczàce rodzaju instalacji
1. Dane dotyczàce rodzaju instalacji reprezentujà
informacje o przep∏ywie materia∏ów, zu˝yciu paliwa,
materia∏ach wsadowych lub o wielkoÊci produkcji,
wyra˝onych w jednostkach energii [TJ] (w wyjàtkowych przypadkach równie˝ jako masa lub obj´toÊç
[Mg lub m3]) odnoÊnie do paliwa oraz masy lub obj´toÊci surowców lub produktów [Mg lub m3].
nast´pny odpowiedni dzieƒ roboczy, który oddzieli
dany rok rozliczeniowy od nast´pnego. Odchylenia,
które mogà stosowaç si´ do jednego lub kilku strumieni materia∏ów wsadowych, odnotowuje si´, dajàc
podstaw´ wartoÊci reprezentatywnej dla roku kalendarzowego, a nast´pnie konsekwentnie uwzgl´dnia
si´ w nast´pnym roku.
Wskaêniki emisji CO2
Mo˝na zastosowaç dane dotyczàce rodzaju instalacji okreÊlone na podstawie zakupionej iloÊci paliwa
lub materia∏u — potwierdzonej rachunkiem, okreÊlonych zgodnie z poziomami dok∏adnoÊci opisanymi
w zezwoleniu.
1. Wskaêniki emisji CO2 opierajà si´ na zawartoÊci
w´gla [C] w paliwach lub materia∏ach wsadowych.
Wyra˝a si´ je jako wspó∏czynniki spalania [Mg CO2/TJ]
lub wspó∏czynniki procesu [Mg CO2/Mg albo
Mg CO2/m3].
2. W przypadku gdy danych dotyczàcych rodzaju
instalacji na potrzeby obliczenia wielkoÊci emisji CO2
nie mo˝na okreÊliç bezpoÊrednio, dane te okreÊla si´
poprzez ocen´ zmian zapasów, obliczajàc przy u˝yciu
nast´pujàcego wzoru:
2. W przypadku gdy stosowanie wskaêników emisji CO2 dla paliwa wyra˝onych w [Mg CO2/TJ] skutkowa∏oby nieracjonalnymi kosztami, to do monitorowania wielkoÊci emisji CO2 mo˝na stosowaç
wzgl´dem paliw wskaênik emisji CO2 ze spalania,
oparty na zawartoÊci w´gla w paliwach wyra˝ony w
[Mg CO2/Mg]. Do przeliczania w´gla [C] na odpowiednià wartoÊç dla CO2 stosuje si´ wspó∏czynnik13) 3,664
[Mg CO2/Mg C].
MC = MP + (MS – ME) – MO
gdzie:
MC — oznacza materia∏ przetworzony w danym roku
okresu rozliczeniowego,
MP — oznacza materia∏ zakupiony w danym roku
okresu rozliczeniowego,
MS — oznacza zapas materia∏u istniejàcy na poczàtku danego roku okresu rozliczeniowego,
ME — oznacza zapas materia∏u pozosta∏y na koƒcu
danego roku okresu rozliczeniowego,
MO — oznacza materia∏ wykorzystany do innych celów (do transportu lub odsprzeda˝y).
3. W przypadku gdy ustalenie iloÊci MS i ME za
pomocà bezpoÊrednich pomiarów jest technicznie
niewykonalne albo powodowa∏oby ponoszenie nieracjonalnie wysokich kosztów, mo˝na oszacowaç te
dwie wielkoÊci w oparciu o dane z poprzednich lat
w korelacji z wielkoÊcià produkcji w danym roku okresu rozliczeniowego lub udokumentowanych metod
i odnoÊnych danych w zweryfikowanych sprawozdaniach finansowych za dany rok okresu rozliczeniowego.
4. W przypadku gdy okreÊlenie danych dotyczàcych rodzaju instalacji dla ca∏ego roku rozliczeniowego jest technicznie niewykonalne lub mog∏oby skutkowaç nieracjonalnie wysokimi kosztami, wybiera si´
3. Wskaêniki emisji CO2 oraz sposoby wyznaczania wskaêników emisji CO2 dla konkretnych rodzajów
instalacji sà okreÊlone w cz´Êciach E i G.
4. Wy˝sze poziomy dok∏adnoÊci wymagajà wyznaczenia specjalnych wskaêników emisji CO2 dla konkretnych rodzajów instalacji zgodnie ze sposobami
okreÊlonymi w cz´Êci G. Metody oparte na poziomie
dok∏adnoÊci 1 wymagajà u˝ycia referencyjnych
wskaêników emisji CO2, okreÊlonych w cz´Êci E.
5. Biomas´ uznaje si´ za substancj´ neutralnà pod
wzgl´dem emisji CO2, w zwiàzku z tym do biomasy
stosuje si´ wskaênik emisji CO2 wynoszàcy zero
[Mg CO2/TJ lub Mg lub m3]. Wykaz ró˝nych rodzajów
materia∏ów uznawanych za biomas´ jest okreÊlony
w cz´Êci F.
6. W odniesieniu do paliw lub materia∏ów zawierajàcych zarówno w´giel [C] pochodzenia kopalnego,
jak i w´giel [C] w postaci biomasy stosuje si´ wa˝ony
wskaênik emisji CO2 oparty na procentowej zawartoÊci w´gla kopalnego w ∏àcznej zawartoÊci w´gla w pa———————
13) Wspó∏czynnik okreÊla si´ jako stosunek mas atomowych
w´gla (12,011) i tlenu (15,9994).
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9733 —
liwie. Obliczenie odpowiednio dokumentuje si´ zgodnie z wymaganiami okreÊlonymi w cz´Êci G.
7. CO2 zwiàzany w paliwie, który jest przenoszony
do instalacji obj´tych wspólnotowym systemem jako
cz´Êç paliwa, w∏àcza si´ do wskaênika emisji CO2 dla
tego paliwa. CO2 zwiàzany w paliwie, pochodzàcy ze
strumienia materia∏ów wsadowych, ale nast´pnie
przeniesiony z instalacji jako cz´Êç paliwa, mo˝e zostaç odj´ty od wielkoÊci emisji CO2 z tej instalacji —
niezale˝nie od tego, czy zostaje dostarczony do innej
instalacji obj´tej systemem, czy nie. W ka˝dym przypadku zostaje on uwzgl´dniony w rocznym raporcie
jako informacja dodatkowa.
Poz. 1142
1,5 % bezpoÊrednio, stosujàc przep∏ywomierze masy
lub obj´toÊci lub wa˝àc, albo poÊrednio z masy odnoÊnego produktu.
4. W przypadkach, w których cz´Êç przenoszonego
CO2 zosta∏a wygenerowana z biomasy lub gdy instalacja tylko cz´Êciowo jest obj´ta wspólnotowym systemem, odejmuje si´ tylko odpowiednià frakcj´ masy
przenoszonego CO2 pochodzàcego z paliw kopalnych
i materia∏ów. Odpowiednie metody przypisywania
tych frakcji szacuje si´ zachowawczo.
Cz´ Êç B
Pomiary wielkoÊci emisji CO2
Wspó∏czynnik utleniania lub konwersji
1. W przypadku gdy dany wskaênik emisji CO2 nie
uwzgl´dnia procentowej zawartoÊci w´gla [C], który
nie uleg∏ utlenieniu lub nie zosta∏ przetworzony w procesie, stosuje si´ dodatkowo wspó∏czynnik utleniania
lub konwersji.
2. W przypadku gdy w danej instalacji stosowane
sà ró˝ne paliwa lub materia∏y i oblicza si´ wspó∏czynniki utleniania dla konkretnych rodzajów instalacji,
mo˝na okreÊliç jeden zbiorczy wspó∏czynnik utleniania dla rodzaju instalacji i stosowaç go wzgl´dem
wszystkich paliw lub materia∏ów albo przypisaç nieca∏kowite utlenianie do jednego g∏ównego strumienia
paliwa lub materia∏u, a wobec innych paliw lub materia∏ów stosowaç wartoÊç wspó∏czynnika utleniania
równà 1.
Przenoszony CO2
1. CO2, który nie zosta∏ wyemitowany z instalacji,
lecz zosta∏ wyprowadzony z niej w postaci czystej substancji, lub zosta∏ bezpoÊrednio wykorzystany i zwiàzany w produkcie lub surowcu wsadowym, odejmuje
si´ od obliczonej wielkoÊci emisji CO2, opisujàc sposób wyliczenia iloÊci przenoszonego CO2. OdnoÊnà
iloÊç przenoszonego CO2 zg∏asza si´ jako pozycj´ dodatkowà w rocznym raporcie.
2. Za przenoszony CO2 mo˝na uznawaç czysty
CO2, który zostaje wyprowadzony z instalacji m. in.
w celu wykorzystania:
1) do nasycania napojów;
2) jako suchy lód do celów ch∏odniczych;
3) jako czynnik gaÊniczy, czynnik ch∏odniczy lub jako
gaz laboratoryjny;
4) do dezynfekcji ziarna;
5) w produktach i surowcach w przemyÊle spo˝ywczym, chemicznym lub celulozowym;
6) jako w´glany zwiàzane w suszony rozpryskowo
produkt z pó∏suchego oczyszczania gazów spalinowych (SDAP).
3. W stosownych przypadkach mas´ CO2 lub w´glanu przenoszonego rocznie okreÊla si´ z maksymalnà dopuszczalnà niepewnoÊcià wynoszàcà mniej ni˝
1. WielkoÊç emisji CO2 mo˝e byç okreÊlona przy
u˝yciu systemów ciàg∏ych pomiarów emisji, zwanych
dalej „CEMS”, ze wszystkich lub z wybranych êróde∏,
stosujàc do tego celu znormalizowane lub przyj´te
metody potwierdzajàce, ˝e stosowanie metody CEMS
umo˝liwia osiàgni´cie wi´kszej dok∏adnoÊci ni˝ obliczenie wielkoÊci emisji CO2 przy u˝yciu najwy˝szych
poziomów dok∏adnoÊci.
2. Konkretne rozwiàzania w zakresie metod opartych na pomiarach przedstawiono w za∏àczniku nr 14
do rozporzàdzenia.
3. System CEMS po uruchomieniu poddaje si´
okresowym kontrolom pod kàtem jego funkcjonalnoÊci
i prawid∏owoÊci dzia∏ania. Kontrole systemu obejmujà:
1) czas reakcji;
2) liniowoÊç;
3) interferencje;
4) dryft wartoÊci dla mierzonej wielkoÊci;
5) dok∏adnoÊç w porównaniu do metody referencyjnej.
4. W zmierzonych wielkoÊciach emisji CO2 wartoÊç emisji CO2 pochodzàcà z frakcji biomasy wyznaczonà w oparciu o metod´ obliczeniowà odejmuje si´
od ca∏kowitej emisji CO2 z instalacji i zg∏asza jako pozycj´ dodatkowà.
Poziomy dok∏adnoÊci metod pomiarowych
1. Dla ka˝dego êród∏a wymienionego w zezwoleniu, dla którego odnoÊne wielkoÊci emisji CO2 ustalane sà z zastosowaniem CEMS, stosuje si´ najwy˝szy
poziom dok∏adnoÊci zgodny z za∏àcznikiem nr 14 do
rozporzàdzenia.
2. Ni˝szy poziom dok∏adnoÊci wobec danego elementu zestawu danych, najbli˝szy w hierarchii metodyki monitorowania, mo˝na zastosowaç tylko w przypadku przed∏o˝enia przekonywajàcych dowodów, ˝e
zastosowanie najwy˝szego poziomu dok∏adnoÊci jest
z przyczyn technicznych niewykonalne lub doprowadzi do nieracjonalnie wysokich kosztów. Dlatego wybrany poziom dok∏adnoÊci metody powinien zapewniaç najwy˝szy poziom dok∏adnoÊci, jaki jest technicznie wykonalny, i nie prowadziç do ponoszenia nieracjonalnie wysokich kosztów.
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9734 —
Poz. 1142
3. W odniesieniu do okresu rozliczeniowego
2008—2012 stosuje si´ co najmniej poziom dok∏adnoÊci 2, wskazany w za∏àczniku nr 14 do rozporzàdzenia,
chyba ˝e nie jest to technicznie wykonalne.
rozliczeniowego. JeÊli taki okres nie ma zastosowania ze wzgl´du na znaczne zmiany technologiczne w instalacji, okreÊla si´ w sposobie monitorowania reprezentatywne ramy czasowe,
w miar´ mo˝liwoÊci trwajàce 1 rok.
Dalsze procedury i wymagania
Obliczenia Êredniej arytmetycznej i odchylenia
standardowego przedstawia si´ weryfikatorowi.
1. Tempo zbierania prób danych
— inne parametry
Ârednie godzinowe („prawid∏owy godzinowy zbiór
danych”) oblicza si´ w stosownych przypadkach dla
wszystkich elementów ustalania emisji, zgodnie z za∏àcznikiem nr 14 do rozporzàdzenia, przez wykorzystanie wszystkich punktów danych dost´pnych dla tej
konkretnej godziny.
W przypadku sprz´tu, który nie by∏ kontrolowany
lub który pozostawa∏ niesprawny przez cz´Êç tej godziny, Êrednià godzinowà oblicza si´ proporcjonalnie
do pozosta∏ych punktów danych dla tej konkretnej godziny.
W przypadku gdy nie ma mo˝liwoÊci obliczenia
prawid∏owego godzinowego zbioru danych dla elementu ustalenia emisji z uwagi na fakt, ˝e dost´pnych
jest mniej ni˝ 50 % maksymalnej liczby godzinowych
punktów danych14), godzina taka jest stracona. W ka˝dym przypadku gdy obliczenie prawid∏owego godzinowego zbioru danych jest niemo˝liwe, oblicza si´
wartoÊci zast´pcze.
2. Brakujàce dane
W przypadku gdy nie mo˝na otrzymaç prawid∏owego godzinowego zbioru danych dla jednego lub
wi´cej elementów obliczeƒ emisji ze wzgl´du na brak
kontroli nad sprz´tem (np. w przypadku wzorcowania
lub b∏´dów wynikajàcych z zak∏óceƒ) lub jego niesprawnoÊci, okreÊla si´ wartoÊci zast´pcze dla ka˝dej
z brakujàcych godzin z prawid∏owym zbiorem danych
zgodnie z poni˝szym:
— st´˝enia
W przypadku gdy nie mo˝na uzyskaç prawid∏owego godzinowego zbioru danych dla parametru
mierzonego bezpoÊrednio jako st´˝enie, wartoÊç
zast´pczà C*zast dla tej godziny oblicza si´ w nast´pujàcy sposób:
gdzie:
–
C
— Êrednia arytmetyczna st´˝eƒ konkretnego
parametru,
σC_ —najlepsza wartoÊç szacunkowa odchylenia
standardowego st´˝enia konkretnego parametru.
Ârednià arytmetycznà i odchylenie standardowe
oblicza si´ na koniec danego roku okresu rozliczeniowego z ca∏ego zbioru danych dotyczàcych
emisji odnotowanych w trakcie tego roku okresu
———————
14) W stosunku do maksymalnej liczby punktów danych go-
dzinowych, wynikajàcych z cz´stotliwoÊci pomiarów.
W przypadku gdy nie mo˝na uzyskaç prawid∏owego godzinowego zbioru danych dla parametrów niemierzonych bezpoÊrednio jako st´˝enia,
wartoÊci zast´pcze tych parametrów otrzymuje
si´ z modelu bilansu masowego lub metodà bilansu energetycznego w procesie. Pozosta∏e mierzone elementy obliczenia emisji wykorzystuje si´
do walidacji wyników.
Model bilansu masowego lub energetycznego
i za∏o˝enia stanowiàce ich podstaw´ dokumentuje si´ i przedstawia weryfikatorowi wraz z wynikami obliczeƒ.
3. Potwierdzajàce obliczenia emisji
Równolegle z ustalaniem wielkoÊci emisji CO2 metodami opartymi na pomiarach, rocznà wielkoÊç emisji CO2 okreÊla si´ przez obliczenia oparte na jednym
z poni˝szych rozwiàzaƒ:
1) obliczenia wielkoÊci emisji CO2 przedstawione
w odnoÊnych za∏àcznikach do rozporzàdzenia dla
poszczególnych rodzajów instalacji, przy czym
w celu obliczenia wielkoÊci emisji CO2 mo˝na stosowaç ni˝sze poziomy dok∏adnoÊci, lub
2) obliczenia wielkoÊci emisji CO2 przedstawione w Wytycznych Mi´dzyrzàdowego Zespo∏u
ds. Zmian Klimatu z 2006 r., zwanych dalej „wytycznymi IPCC”, przy czym mo˝na zastosowaç
metody poziomu dok∏adnoÊci 1.
Mi´dzy wynikami pomiarów i metody obliczeniowej mogà wystàpiç odchylenia. Bada si´ korelacje pomi´dzy wynikami z pomiarów i z metody obliczeniowej, uwzgl´dniajàc mo˝liwoÊç zaistnienia rodzajowego odchylenia wynikajàcego z zastosowania tych dwu
ró˝nych metod. Bioràc pod uwag´ t´ korelacj´, wykorzystuje si´ wyniki metody obliczeniowej do skroÊnego sprawdzenia wyników uzyskanych metodà pomiarów.
OkreÊla si´ i umieszcza w rocznym raporcie odnoÊne dane, je˝eli sà dost´pne, lub najlepsze mo˝liwe
szacunki danych dotyczàcych rodzaju instalacji, wartoÊci opa∏owych, wskaêników emisji CO2, wspó∏czynników utleniania i innych parametrów wykorzystanych do ustalania wielkoÊci emisji CO2, zgodnie z za∏àcznikami nr 2—11 do rozporzàdzenia, wykorzystujàc
w stosownych przypadkach analizy. W planie monitorowania okreÊla si´ odnoÊne metody, jak równie˝ wybranà metod´ potwierdzania obliczeƒ.
W przypadku gdy porównanie z wynikami metody
obliczeniowej wskazuje wyraênie na nieprawid∏owoÊci w wynikach pomiarów, stosuje si´ wartoÊci zast´pcze.
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9735 —
Poz. 1142
Cz´Êç C
dwie dogodne regu∏y uwzgl´dniania nieskorelowanych niepewnoÊci przy ich dodawaniu i mno˝eniu, lub stosujàc odpowiednie zachowawcze przybli˝enia, je˝eli wyst´pujà niepewnoÊci wspó∏zale˝ne:
1) W odniesieniu do metodyki opartej na obliczeniach, opisanej w zezwoleniu, okreÊla si´ kombinacj´ poziomów dok∏adnoÊci dla ka˝dego strumienia materia∏ów wsadowych w ramach danej
instalacji oraz wszystkie inne szczegó∏owe aspekty metodyki monitorowania wybranej dla danej
instalacji. W ten sposób okreÊla si´ zakres niepewnoÊci wynikajàcych bezpoÊrednio z prawid∏owego
stosowania metodyki monitorowania.
a) dla niepewnoÊci sumy (np. poszczególnych
wartoÊci wchodzàcych w sk∏ad wartoÊci rocznej):
Ocena niepewnoÊci
1. Obliczenie
2) Przedstawienie kombinacji poziomów dok∏adnoÊci w raporcie uznaje si´ za okreÊlenie niepewnoÊci w zakresie sprawozdawczoÊci. W przypadku
stosowania metodyki opartej na obliczeniach, nie
ma wymogu przedstawienia sprawozdania na temat niepewnoÊci.
3) Dopuszczalne niepewnoÊci systemu pomiarowego dla poszczególnych poziomów dok∏adnoÊci
obejmujà okreÊlone niepewnoÊci funkcjonowania
zastosowanych urzàdzeƒ pomiarowych, niepewnoÊci zwiàzane z wzorcowaniem urzàdzeƒ (w stosownych przypadkach z wzorcowaniem) oraz
wszelkie dodatkowe niepewnoÊci zwiàzane z wykorzystywaniem urzàdzeƒ w praktyce. Przedstawione wartoÊci progowe w ramach poziomów dok∏adnoÊci odnoszà si´ do niepewnoÊci zwiàzanych
z wartoÊcià za jeden rok okresu rozliczeniowego.
4) W zakresie dotyczàcym paliw lub materia∏ów
w obrocie handlowym zezwala si´ na okreÊlenie
rocznego przep∏ywu paliwa/materia∏u wy∏àcznie
na podstawie fakturowanej iloÊci paliwa/materia∏u, bez dalszego udowadniania towarzyszàcych
niepewnoÊci, a zastosowanie odpowiednich norm
krajowych lub mi´dzynarodowych zapewnia spe∏nienie odpowiednich wymagaƒ w odniesieniu do
danych na temat rodzaju instalacji w zakresie
transakcji handlowych.
5) We wszystkich pozosta∏ych przypadkach przedstawia si´ na piÊmie dowody dotyczàce poziomu niepewnoÊci zwiàzanego z okreÊleniem danych dotyczàcych rodzaju instalacji dla ka˝dego strumienia
materia∏ów wsadowych, w celu wykazania zgodnoÊci z progami niepewnoÊci zdefiniowanymi
w za∏àcznikach nr 2—11 do rozporzàdzenia.
6) Obliczenia sporzàdza si´ na podstawie specyfikacji dostarczonych przez dostawc´ przyrzàdów pomiarowych. Je˝eli specyfikacje takie nie sà dost´pne, zapewnia si´ oszacowanie niepewnoÊci
takiego przyrzàdu pomiarowego. W obu przypadkach uwzgl´dnia si´ konieczne korekty do tych
specyfikacji wynikajàce z rzeczywistych warunków
u˝ytkowania, takich jak: starzenie si´ urzàdzenia,
warunki Êrodowiska fizycznego, wzorcowanie
i utrzymanie. Poprawki te mogà obejmowaç zachowawcze osàdy dokonywane przez ekspertów.
7) W przypadku stosowania systemów pomiarowych bierze si´ pod uwag´ zbiorczy wp∏yw
wszystkich sk∏adowych systemu na niepewnoÊç
danych dotyczàcych rodzaju instalacji, stosujàc
prawo propagacji b∏´dów, z którego wynikajà
dla nieskorelowanych niepewnoÊci:
dla skorelowanych niepewnoÊci:
gdzie:
Uca∏k
— niepewnoÊç
iloczynu
wyra˝ona
w procentach,
xn i Un — niepewne wielkoÊci i zwiàzane z nimi
procentowe niepewnoÊci,
b) dla niepewnoÊci iloczynu (np. ró˝nych parametrów u˝ytych do przeliczenia odczytów przyrzàdu):
dla nieskorelowanych niepewnoÊci:
dla skorelowanych niepewnoÊci:
gdzie:
Uca∏k — niepewnoÊç produktu wyra˝ona w procentach,
Un
— procentowe niepewnoÊci
z ka˝dà wielkoÊcià.
zwiàzane
8) Poprzez proces zapewniania jakoÊci i kontroli jakoÊci panuje si´ nad zakresem i zmniejsza pozostajàce niepewnoÊci w danych dotyczàcych wielkoÊci emisji CO2 przedstawianych w rocznym raporcie. W trakcie procesu weryfikacji weryfikator
sprawdza prawid∏owoÊç stosowania metodyki
monitorowania opisanej w zezwoleniu, ocenia
sposób zarzàdzania niepewnoÊciami i zmniejszanie pozostajàcych niepewnoÊci za pomocà stosowanych procedur zapewniania jakoÊci i kontroli jakoÊci.
2. Pomiary
1) Do monitorowania wielkoÊci emisji CO2 mo˝na zastosowaç sposób monitorowania oparty na pomiarach, je˝eli prowadzi on do wiarygodnych wyników o ni˝szym poziomie niepewnoÊci ni˝ odpowiednia metoda obliczeniowa. Zg∏asza si´ iloÊciowe wyniki poszerzonej analizy niepewnoÊci,
uwzgl´dniajàcej nast´pujàce êród∏a niepewnoÊci:
a) okreÊlone niepewnoÊci urzàdzeƒ do prowadzenia ciàg∏ego pomiaru,
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9736 —
b) niepewnoÊci zwiàzane z wzorcowaniem urzàdzeƒ,
c) dodatkowe niepewnoÊci zwiàzane z praktycznym wykorzystaniem urzàdzeƒ monitorujàcych.
2) Uzasadnia si´ u˝ycie systemu ciàg∏ych pomiarów
emisji dla wybranych lub wszystkich êróde∏ w ramach instalacji, jak równie˝ wszystkie szczegó∏owe aspekty metodyki monitorowania dla tych êróde∏. W ten sposób okreÊla si´ zakres niepewnoÊci
wynikajàcych bezpoÊrednio z prawid∏owego stosowania metodyki monitorowania opisanej w zezwoleniu.
3) Przedstawia si´ w rocznym raporcie wielkoÊç niepewnoÊci, wynikajàcà z wst´pnej, poszerzonej analizy niepewnoÊci w odniesieniu do odpowiednich
êróde∏ i strumieni materia∏ów wsadowych. Przedstawienie tej wielkoÊci niepewnoÊci w rocznym raporcie uznawane jest za okreÊlenie niepewnoÊci.
4) Poprzez proces zapewnienia i kontroli jakoÊci panuje si´ nad zakresem i zmniejsza pozostajàce niepewnoÊci w danych dotyczàcych emisji przedstawianych w rocznym raporcie. W trakcie procesu
weryfikacji weryfikator sprawdza prawid∏owoÊç
stosowania metodyki monitorowania, ocenia sposób zarzàdzania niepewnoÊciami i zmniejszanie
pozostajàcych niepewnoÊci za pomocà stosowanych procedur zapewnienia i kontroli jakoÊci.
Cz´Êç D
Sposób zapewnienia jakoÊci i kontroli jakoÊci
Warunki ogólne
1. W celu monitorowania wielkoÊci emisji CO2
opracowuje si´, dokumentuje, wprowadza i utrzymuje skuteczny system gromadzenia, zarzàdzania i obróbki danych w zakresie monitorowania i rozliczania
wielkoÊci emisji CO2 zgodnie z za∏àcznikami nr 1—11
do rozporzàdzenia (zwane dalej „dzia∏aniami w zakresie przep∏ywu danych”). Wspomniane dzia∏ania w zakresie przep∏ywu danych obejmujà: pomiary, monitorowanie, przetwarzanie i obliczanie parametrów,
umo˝liwiajàce sporzàdzanie rocznych raportów. Informacje przechowywane w systemie zarzàdzania danymi obejmujà informacje wymienione w za∏àczniku
nr 12 do rozporzàdzenia.
System kontroli
1. Skuteczny system kontroli powinien gwarantowaç, aby roczny raport wynikajàcy z dzia∏aƒ w zakresie przep∏ywu danych nie zawiera∏ zafa∏szowaƒ, oraz
zapewniaç zgodnoÊç rocznego raportu z procedurà
monitorowania okreÊlonà w zezwoleniu i niniejszym
za∏àczniku.
2. System kontroli powinien sk∏adaç si´ z procesów majàcych na celu skuteczne monitorowanie
i sprawozdawczoÊç, zgodnie z za∏o˝eniami projektu
i procesu wdro˝enia go przez osoby odpowiedzialne
za roczne raporty. System kontroli sk∏ada si´ z nast´pujàcych cz´Êci:
1) w∏asny system stosowany do oceny ryzyka nieod∏àcznego i ryzyka zawodnoÊci systemów kontroli
Poz. 1142
wewn´trznej, przeinaczeƒ lub opuszczeƒ (zafa∏szowaƒ) w rocznych raportach oraz do oceny niezgodnoÊci z planem monitorowania, procedurà
monitorowania okreÊlonà w zezwoleniu i niniejszym za∏àczniku do rozporzàdzenia;
2) dzia∏ania kontrolne, pomagajàce
stwierdzone czynniki ryzyka.
ograniczyç
3. Ocenia si´ i ulepsza system kontroli, w celu
unikni´cia zafa∏szowaƒ i istotnych niezgodnoÊci z wymaganiami w rocznym raporcie. Oceny obejmujà
wewn´trzne audyty systemu kontrolnego i danych
sprawozdawczych. System kontroli mo˝e zawieraç
odniesienia do innych procedur i dokumentów, w tym
do tych zawartych w ramach programu ekozarzàdzania i audytu (EMAS)15) lub innych systemów zarzàdzania w dziedzinie ochrony Êrodowiska, a tak˝e systemów kontroli finansowej. W przypadku takiego odniesienia dba si´, by odpowiedni i mo˝liwy do zastosowania system uwzgl´dnia∏ wymagania zawarte w planie monitorowania, zezwoleniu i w∏aÊciwym za∏àczniku do rozporzàdzenia.
Dzia∏ania kontrolne
Dla potrzeb kontroli i ograniczenia ryzyka nieod∏àcznego i ryzyka zawodnoÊci systemów kontroli
wewn´trznej wskazuje si´ i wdra˝a poni˝sze dzia∏ania
kontrolne.
Procedury i zakres obowiàzków
1. Opisuje si´ obowiàzki w zakresie dzia∏aƒ zwiàzanych z przep∏ywem danych, jak równie˝ dzia∏aƒ kontrolnych. W miar´ mo˝liwoÊci oddziela si´ obowiàzki
kolidujàce ze sobà, w tym obowiàzki dotyczàce dzia∏aƒ w zakresie obróbki i kontroli, wprowadzajàc w zamian alternatywne Êrodki kontroli.
2. Dokumentuje si´ dzia∏ania w zakresie przep∏ywu danych oraz w zakresie dzia∏aƒ kontrolnych zgodnie z przepisami w postaci procedur pisemnych,
w tym:
1) sekwencj´ i interakcj´ dzia∏aƒ gromadzenia i obróbki danych, w tym stosowanych metod obliczeniowych i pomiarowych;
2) dokonywanie oceny ryzyka definicji systemu kontroli oraz ocen systemu kontroli;
3) zarzàdzanie niezb´dnymi kompetencjami dla obowiàzków przypisanych;
4) zapewnianie jakoÊci w odniesieniu do stosowanego sprz´tu pomiarowego i technologii informatycznej;
5) wewn´trzne przeglàdy danych podlegajàcych
sprawozdawczoÊci;
6) procesy zlecone na zewnàtrz;
———————
15) Europejski system ekozarzàdzania i audytu EMAS (ang.
Eco-Management and Audit Scheme) — na podstawie
ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie
ekozarzàdzania i audytu (EMAS) (Dz. U. Nr 70, poz. 631,
z 2005 r. Nr 175, poz. 1462 oraz z 2007 r. Nr 93, poz. 621).
Dziennik Ustaw Nr 183
— 9737 —
7) korekty i dzia∏ania naprawcze;
8) zapisy i dokumentacj´.
3. W stosownych przypadkach ka˝da z tych procedur dotyczy nast´pujàcych elementów:
1) obowiàzków;
2) zapisów (elektroniczne lub fizyczne);
Poz. 1142
2. Dzia∏ania w zakresie zapewnienia i kontroli jakoÊci mo˝na realizowaç w sposób prosty i skuteczny na
szczeblu operacyjnym, dokonujàc porównaƒ wartoÊci
ustalanych w ramach monitorowania przy u˝yciu metod wertykalnych i horyzontalnych.
3. Metoda wertykalna porównuje dane dotyczàce
emisji monitorowane dla tej samej instalacji w ró˝nych latach. B∏àd w zakresie monitorowania jest
prawdopodobny, je˝eli ró˝nic mi´dzy danymi z ró˝nych lat nie mo˝na wyjaÊniç:
3) stosowanych systemów informatycznych;
1) zmianami w poziomie dzia∏alnoÊci;
4) wejÊç i wyjÊç, a tak˝e powiàzaƒ z poprzednim i nast´pnym dzia∏aniem;
2) zmianami dotyczàcymi paliw lub materia∏ów wsadowych;
5) cz´stotliwoÊci.
3) zmianami dotyczàcymi procesów emisji (np. poprawa efektywnoÊci energetycznej).
Procedury te stosuje si´ do ograniczania wskazanych
elementów ryzyka.
Zapewnianie jakoÊci
1. W stosownych przypadkach, zgodnie z istniejàcymi przepisami ustawy z dnia 11 maja 2001 r. — Prawo o miarach16) i odpowiednich rozporzàdzeƒ wykonawczych, zapewnia si´ regularne wzorcowanie, regulacj´ i kontrol´ stosownych urzàdzeƒ pomiarowych
przed ich u˝yciem oraz ich sprawdzenie pod kàtem
zgodnoÊci z wzorcami odpowiada …
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.