{"html": "<div class=\"lf-doc\"><p class=\"lf-p\">Pierwsza kontrola ma na celu wykrycie ptaków tokujących, w okresie najwyższej wykrywalności przed przystąpieniem do właściwych lęgów. Druga kontrola ma na celu wykrycie i ocenę liczebności ptaków w okresie inku„ƒ Œ‹Ǥ\u0003 \u001a\u0003 ‘„—\u0003 ‘–”‘Žƒ Š\u0003 obserwatorzy spędzają na danym •–ƒ‘™‹•—\u0003 \u0003 ‘\u0003 ƒŒ‹‡Œ\u0003 ʹǦͶ\u0003 ‰‘†œ‹›\u0003 †œ‹‡‹‡\u0003 (w zależności od pow‹‡”œ Š‹\u0003 ‘†’‘™‹‡†‹ Š\u0003 siedlisk), penetrując\u0003szczegółowo\u0003–‡”‡ǡ\u0003–ƒ\u0003„›\u0003‘dległość między trasami przejść nie była\u0003większa niż 100 m. \u0003 Wskaźniki i trendy liczebności w polskiej strefie wód \u0003 Monitoring Zimujących Ptaków Wód Przejściowych \u0003 Poniżej prze†stawiono liczebność oraz zagęszczenia (liczba osobników na km transektu) ʹʹ\u0003gatunków wchodzących w skład wskaźnika liczebności zimujących ptaków\u0003 ™‘†› Š\u0003\u0003 ȋ–ƒ„‡Žƒ\u0003 ͳǤͶǤͳȌǤ\u0003 Uzyskane dane pozwoliły na obliczenie trendów liczebności dla 18 gatunków (pozostałe 4 odnotowano w zbyt niskiej liczebności), dopasowując krzywą wykładniczą do †ƒ› ŠǤ\u0003 \u001a\u0003 Žƒ–ƒ Š\u0003 ʹͲͳͳǦʹͲͳ͸\u0003 ™śród ptaków zimujących na polskich wodach przejściowych dominowały trendy wzrostowe (wartość parametru większa niż 1,00), które stwierdzono —\u0003ͳͳ\u0003gatunków (–ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͶǤͳǡ\u0003”›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤͳȌǤ\u0003Średnio ptaki tej grupy zwiększały swoją liczebność o 8% ”‘ œ‹‡Ǥ\u0003\u0003 \u0003 Ͷͳ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>51 – Poz. 230 Należy zaznaczyć, że\u0003 analiza wieloletnich trendów poszczególnych gatunków zwykle †‘‘›™ƒƒ\u0003 Œ‡•–\u0003 †Žƒ\u0003 †użych jednostek geograficznych (np. Švažas ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͲͳǡ\u0003 \u0011‹Ž••‘\u0003 ʹͲͲͺǡ\u0003 Musilová ‹\u0003‹. 2009, Wetlands International 2015). W zależności od panujących w danym sezonie warunków pogodowych, a w szczególności stopnia zlodzenia zbiorników wodnych\u0003 ƒ\u0003 –‡”‡‹‡\u0003 całego kraju i w krajach sąsiednich, ptaki wodne przemieszczają się nawet na duże odległości ™\u0003’‘•œ—‹™ƒ‹—\u0003 ‹‡Œ• \u0003 †‘‰‘†› Š\u0003 †‘\u0003 ’”œ‡œ‹‘™ƒ‹ƒ\u0003 ȋ\u0015‹†‰‹ŽŽ\u0003 ‹\u0003 Fox 1990, Švažas ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ͳͻͻͶȌǤ\u0003 Można więc przypuszczać, że znaczenie wód przejściowych będzi‡\u0003™œrastało podczas surowych zim, ponieważ wody przejściowe (głównie ujściowe odcinki Wisły i Odry oraz strefa przybrzeżna Bałtyku) będą zamarzać później niż zbiorniki śródlądowe położone z dala od Pobrzeża Bałtyku.</div>\n<p class=\"lf-p\">W miejscach tych gromadzić się będą ptaki odlatujące z obiektów pokrytych lodem, a także œ\u0003Bałtyckich zalewów przymorskich, które zamarzają stosunkowo wcześnie (Švažas ‹\u0003‹Ǥ\u0003ͳͻͻͶȌǤ\u0003 Jednocześnie, trendy zamian klimatu powodują przesuwanie się europejskich zimowisk wielu ptaków wodnych w kierunku północnoǦ™• Š‘†‹\u0003 ȋ\u000f‡Š‹‘‹‡\u0003 ‹\u0003‹Ǥ\u0003 ʹͲͳ͵ǡ\u0003 \u0013ƒ˜‘Ǧ ‘”†ƒ\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 2015). Efektem tych zmian są silne kierunkowe trendy obserwowane w mniejszej skali geograficznej przy niezmienionych (lub nieznacznie zmienionych) liczebnościach całkowitych populacji zimujących\u0003™\u0003\b—”‘’‹‡Ǥ\u0003\u0003 \u0003 \u0017ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͶǤͳǤ\u0003 Liczba osobników oraz trend zmian liczebności 22 gatunków w Monitoringu Zimujących Ptaków Wód Przejściowych odnotowan‡\u0003ƒ\u0003͵ͳ\u0003‘„‹‡–ƒ Š\u0003™\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003ʹͲͳͳǦʹͲͳ͸Ǥ\u0003\u0003 ƒ–—‡\u0003 łabędź niemy Cygnus olor\u0003 łabędź czarnodzioby Cygnus columbianus\u0003 łabędź krzykliwy Cygnus cygnus\u0003 „‹”‰‹‹ƒ\u0003Polysticta stelleri\u0003 gągoł Bucephala clangula\u0003 „‹‡Žƒ œ‡\u0003Mergellus albellus\u0003 nurogęś Mergus merganser\u0003 •œŽƒ Šƒ”\u0003Mergus serrator\u0003 głowienka Aythya ferina\u0003 œ‡”‹ ƒ\u0003Aythya fuligula\u0003 ogorzałka Aythya marila\u0003 świstun Mareca penelope\u0003 krzyżówka Anas platyrhynchos\u0003 rożeniec Anas acuta\u0003 ›”ƒ‡ œƒ\u0003Anas crecca\u0003 ’‡”‘œ\u0003†™— œ—„›\u0003Podiceps cristatus\u0003 łyska Fulica atra\u0003 śmieszka Chroicocephalus ridibundus\u0003 ‡™ƒ\u0003•‹™ƒ\u0003Larus canus\u0003 ‡™ƒ\u0003•”‡„”œ›•–ƒ\u0003Larus argentatus\u0003 mewa siodłata Larus marinus\u0003 ‘”‘”ƒ\u0003Phalacrocorax carbo\u0003 ʹͲͳͳ\u0003 ʹ͵Ͷͷ\u0003 Ͳ\u0003 ʹͳͷ\u0003 Ͳ\u0003 ͳ͸͹ʹͻ\u0003 ͳͲ͹͹\u0003 ͳͲʹͲͷ\u0003 ͹ʹͳ\u0003 ͵Ͷ\u0003 ͳ͸ʹͷͶ\u0003 ͷͻͳ͸\u0003 ͹\u0003 ͳͳʹ͵ʹ\u0003 ͳ\u0003 Ͳ\u0003 ͻͶʹ\u0003 Ͷͺͳ\u0003 Ͷ͸ͶͲ\u0003 ʹ͸͹͸\u0003 ͳͻͺͳͺ\u0003 ͹͸ʹ\u0003 ͵ͷͲʹ\u0003 Liczba osobników\u0003™\u0003”‘—\u0003 ʹͲͳʹ\u0003 ʹͲͳ͵\u0003 ʹͲͳͶ\u0003 ʹͲͳͷ\u0003 ʹ͹Ͷ͸\u0003 ͸ͶͶͷ\u0003 ͸ͷͷ͹\u0003 ͵͸͹ͺ\u0003 Ͷ\u0003 Ͳ\u0003 ͳʹ\u0003 Ͳ\u0003 Ͷͷͺ\u0003 ͳͲͺͺ\u0003 ͹͸͵\u0003 Ͷͺ͸\u0003 Ͳ\u0003 Ͳ\u0003 Ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͳͲ͸Ͷͻ\u0003 ͳͶͺͶͲ\u0003 ͳ͹ʹͲͺ\u0003 ͳͻͲ͵ʹ\u0003 ͵ͻʹͺ\u0003 ͳͷͺͲ\u0003 Ͷͳ͸ͺ\u0003 ͵ͳ͹Ͳ\u0003 ͳͲͷͺͷ\u0003 ͵͵ͳ͵Ͷ\u0003 ʹͳʹ͹ͳ\u0003 ͳʹ͹ͷͲ\u0003 ͳʹͷͷ\u0003 ͻͳͺ\u0003 ͷͺͶ\u0003 ͻͷͻ\u0003 ͺʹͷ\u0003 ͳͶʹ\u0003 ʹͳͳͺ\u0003 ͳͳͻ͸\u0003 ͵Ͳ͹ͻ͵\u0003 ʹͺʹͶͺ\u0003 ͵ʹͷͻʹ\u0003 ʹͺͲͶͶ\u0003 ͳ͵ͳ͹Ͳ\u0003 ͵Ͳ͸ͺ\u0003 ͵ͳ͵ͷ͸\u0003 ͸͸ͲͲ\u0003 ͵͵\u0003 ͳ\u0003 ʹ͸\u0003 ʹͶ\u0003 ʹͻͲͳ͵\u0003 ͺ͵ʹͷ\u0003 ͳ͸͵ͺ͸\u0003 ͳ͵Ͳ͵͹\u0003 Ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 Ͳ\u0003 ͳͺͻ\u0003 ͳ͵\u0003 ͳ͸͹\u0003 ͵Ͳ\u0003 ͹͵Ͷ\u0003 ͺ͸Ͳ\u0003 ͵ͷͲ͹\u0003 ʹͷͺͲ\u0003 ͳͳͳͺͶ\u0003 ͳͲ͵ͷͻ\u0003 ʹͶͳͻͳ\u0003 ͷͷʹ͸\u0003 ͸͹͹͵\u0003 Ͷͻ͵Ͳ\u0003 ͷͶ͸ͳ\u0003 ͹͵͸ʹ\u0003 ͸͸Ͷͷ\u0003 ͵͹ͷͶ\u0003 ͵ͻͺͲ\u0003 ͶͷͶͲ\u0003 ʹͷͳͶͶ\u0003 ͳʹͻͻͺ\u0003 ͳͷͲʹʹ\u0003 ͳ͵͵ͺͺ\u0003 ͸͵Ͷ\u0003 Ͷ͵ͺ\u0003 ͷͶʹ\u0003 ͸ʹͺ\u0003 ͵ͷ͹͸\u0003 ͷͳ͸Ͷ\u0003 ͺʹ͵ͳ\u0003 ͷͲͳ͸\u0003 \u0017”‡†\u0003 ʹͲͳ͸\u0003 ͻͲͷͷ\u0003 ͳǡʹͶͶ\u0003 ͳͲ\u0003 Ǧ\u0003 ͷ͵͵\u0003 ͳǡͳ͵͵\u0003 Ͳ\u0003 Ǧ\u0003 ͳͻͻ͵ʹ\u0003 ͳǡͲͺʹ\u0003 ͳͲʹͶ\u0003 ͳǡͲͲʹ\u0003 ͳͺͶͶͳ\u0003 ͳǡͲͻʹ\u0003 ͳͲͻͶ\u0003 ͳǡͲʹͶ\u0003 ͶͶ͸\u0003 ͳǡ͸ͳͳ\u0003 ͶͶ͵ͷ\u0003 Ͳǡͺʹ͹\u0003 ͳ͸͹Ͳ\u0003 ͲǡͺͶͳ\u0003 ͳ\u0003 ͲǡͺͲͻ\u0003 ͸ʹͻʹ\u0003 Ͳǡͺ͹͸\u0003 Ͳ\u0003 Ǧ\u0003 ͳͲͲ\u0003 Ǧ\u0003 ʹͷͶͷ\u0003 ͳǡ͵͵͸\u0003 ͸͸ͳ͹\u0003 ͳǡͶͲ͵\u0003 ͸͸Ͳ͹\u0003 ͳǡͲ͸ʹ\u0003 ʹͶͶͷ\u0003 Ͳǡͻͷ͹\u0003 ͳ͵͹ͶͲ\u0003 ͲǡͻͲ͵\u0003 ͷͲʹ\u0003 ͲǡͻͶ͹\u0003 ͳͲͻ͸͸\u0003 ͳǡʹʹͺ\u0003 Trend określany jest jako uśrednione roczne tempo zmian liczebności populacji w okresie badań, szacowane z wykorzystaniem modelu wykładniczego. Dla gatunków notowanych w bardzo niskich liczebnościach nie oszacowano trendu z uwagi na niską miarodajność danych.\u0003 \u0003 Ͷʹ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>52 – Poz. 230 \u0003 \u0003 \u0003 \u0003 \u0003 Ͷ͵\u0003  Monitor Polski</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>53 – Poz. 230 \u0003 \u0003 \u0003 \u0003 ͶͶ\u0003  Monitor Polski</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>54 – Poz. 230 \u0003 \u0015›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤͳǤ\u0003 \u0003 Zmiany liczebności 22 gatunków ptaków na podstawie danych Monitoringu Zimujących Ptaków Wód Przejściowych w latach 2011ǦʹͲͳ͸\u0003(źródło danych PMŚ)Ǥ\u0003 \u0003 Łabędź niemy Cygnus olor \u0013‘’—Žƒ Œƒ\u0003 zimująca w strefie wód przejściowych była oceniana średnio na około\u0003 ͷͲͲͲ\u0003 osobników, przy wyraźnej tendencji wzrostowej Ǧ\u0003od ponad 2 tys. ptaków w latach 2011\u0003‹\u0003ʹͲͳʹ\u0003 do 9 tys. osobników w 2016 r. Średnie tempo wzrostu liczebności wynosiło w tym okresie 24% rocznie. Ponad 90% łabędzi niemych występowało na lagunach, a wzdłuż brzegów otwartego ‘”œƒ\u0003‘–‘™ƒ‘\u0003–›Ž‘\u0003ͳǦ4% ptaków (średnio 0,40 os./km transektu, zakres 0,23ǦͲǡ͹͹\u0003‘•ǤȀȌǤ\u0003 \u0003 Łabędź czarnodzioby Cygnus columbianus Stwierdzany bardzo nielicznie i nie corocznie, maksymalnie do 12 ptakówǤ\u0003 \u0003 Łabędź krzykliwy Cygnus cygnus ƒ–—‡\u0003‘–‘™ƒ›\u0003 ‘”‘ œ‹‡ǡ\u0003™\u0003Ž‹ œ„‹‡\u0003‘†\u0003‘oło\u0003ʹͲͲ\u0003†‘\u0003‘oła\u00031000 ptaków, przy wyraźnym –”‡†œ‹‡\u0003 ™œ”‘•–‘™›Ǥ\u0003 \u001a\u0003 Žƒ–ƒ Š\u0003 ʹͲͳͳǦ2016 liczebność populacji zimującej w strefie wód przejściowych rosła w tempie 13% rocznie. Łabędzie krzykliwe były stwierdzane niemal\u0003 wyłącznie na lagunach i jeziorach przymorskich i tylko pojedyncze ptaki notowano na wybrzeżu ‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǤ\u0003 \u0003 Birginiak Polysticta stelleri Stwierdzany wyjątkowo Ǧ\u0003–›Ž‘\u0003Œ‡†ƒ\u0003‘„•‡”™ƒ Œƒ\u0003’‘Œ‡†› œ‡‰‘\u0003’–ƒƒ\u0003™\u0003ʹͲͳͷ\u0003”Ǥ\u0003 \u0003 Ͷͷ\u0003  Monitor Polski</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>55 – Poz. 230 Gągoł Bucephala clangula ƒ–—‡\u0003 œ‹—Œący na polskich wodach przejściowych zazwyczaj w liczbie 15ǦʹͲ\u0003 –›•Ǥ\u0003 osobników. Jedynie w 2012 r. notowany wyraźnie mniej licznie (nieco ponad 10 tys. ptaków).</div>\n<p class=\"lf-p\">Liczebność w ciągu ostatnich 6 lat wykazywała trend wzrostowy i zwiększała się w tempie około\u0003 ͺΨ\u0003 rocznie. Większość gągołów była notowana na lagunach i w ujściowym odcinku Wisły Przekopu (średnio 82% populacji zimującej na wodach przejściowych), choć gatunek licznie występował również na przybrzeżnych odcinkach morza (średnie zagęszczenie 6,41 os./km,\u0003 œƒ”‡•\u0003ͳǡ͵ʹǦͳ͸ǡͳͲ\u0003‘•ǤȀȌǤ\u0003 \u0003 Bielaczek Mergellus albellus Populacja zimująca w latach 2011Ǧ2016 na terenie krajowych wód przejściowych wahała się w granicach od 1 do 4 tysięcy ptaków. Zmiany liczebności w tym okresie nie układały się ™\u0003‹‡”—‘™›\u0003 –”‡†\u0003 ‹\u0003 ™\u0003 kolejnych sezonach zimowych gatunek był notowany naprzemiennie ™\u0003wysokich (&gt;3000 osobników) lub niskich (&lt;1500) liczebnościach. Przeważająca większość\u0003 zimującej populacji (średnio 98%) była stwierdzana na zbiornikach (laguny, estuaria, jeziora ’”œ›‘”•‹‡), a zagęszczenia na odcinkach przybrzeżnych otwartego morza były niskie (średnio ͲǡͳͶ\u0003‘•ǤȀǡ\u0003œƒ”‡•\u0003ͲǡͲͶǦͲǡͷͶ\u0003‘•ǤȀȌǤ\u0003 \u0003 Nurogęś Mergus merganser Liczebność populacji zimującej na wodach przejściowych zmieniała się w latach 2011ǦʹͲͳ͸\u0003 ™\u0003 •œ‡”‘‹ Š\u0003 ‰”ƒ‹ ƒ Šǡ\u0003 ‘†\u0003 ‘oło\u0003 10 tys. do ponad 30 tys. osobników. Ponad 80% ptaków (w poszczególnych sezonach 67 do 97%) było notowanych na lagunach, podczas gdy wzdłuż brzegów otwartego morza gatunek był stwierdzany w zagęszczeniach od 0,58 do 5,08 os./km (średnio 2,52 os./ȌǤ\u0003\u0003 \u0003 Szlachar Mergus serrator Najmniej liczny spośród trzech gatunków traczy, notowany w kolejnych sezonach w dosyć podobnych liczebnościach (od około\u0003͸ͲͲ\u0003†‘\u0003‘oło\u00031200 ptaków, średnio około\u0003900 osobników).</p>\n<p class=\"lf-p\">Spotykany głównie (średnio 62% ptaków, zakres 42Ǧ84%) wzdłuż brzegów otwartego morza, ™\u0003zagęszczeniach układających się na poziomie 1,19 os./km (zakres 0,71 do 1,49 os./km). Jedna trzecia obserwowanych szlacharów przebywała na lagunach, a ‘„•‡”™ƒ Œ‡\u0003–‡‰‘\u0003‰ƒ–——\u0003œ\u0003Œ‡œ‹‘”\u0003 przymorskich i ujściowych odcinków rzek były wyjątkowe. \u0003 \u0003 Głowienka Aythya ferina Populacja zimująca w latach 2011Ǧ2016 w strefie wód przejściowych była niewielka (od kilkudziesięciu do około\u00032 tys. ptaków; średnio około\u0003800 osobników), przy zarysowującym się trendzie wzrostowym liczebności. Głowienki spotykane były głównie na lagunach i\u0003’”œ›‘”•‹ Š\u0003 jeziorach (&gt;90% obserwowanych ptaków), a stwierdzenia wzdłuż brzegów otwartego morza i na rzekach były wyjątkowe. \u0003 \u0003 Czernica Aythya fuligula \u001a\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003ʹͲͳͳǦ2016 na krajowych wodach przejściowych zimowało z reguły od około\u0003ͳͷ\u0003 –›•Ǥ\u0003†‘\u0003’‘ƒ†\u0003͵Ͳ\u0003–›•Ǥ\u0003\u0006œ‡”‹ Ǥ\u0003 edynie w 2016 r. odnotowano mniej niż 5 tys. osobników. Większość stwierdzeń (średnio 86%, zakres 55Ǧ97%) dotyczyła ptaków przebywających na zbiornikach ‘\u0003charakterze lagun. Na przymorskich jeziorach spotykana stosunkowo nielicznie (średnio 9% ptaków, zakres 0Ǧ20%). Obserwacje z wód przybrzeżnych otwartego morza i rzek były nieliczne (łącznie 6%). Zagęszczenia czernic obserwowanych wzdłuż brzegów Bałtyku układały się na ’‘œ‹‘‹‡\u0003Ͳǡͺ͵\u0003‘•ǤȀ\u0003ȋœƒ”‡•\u0003ͲǡͲ͸\u0003Ǧͳǡ͸ͻ\u0003‘•ǤȀȌǤ\u0003 Ogorzałka Aythya marila Populacja zimująca była oceniana zazwyczaj na około\u0003ʹ\u0003–›•Ǥ\u0003†‘\u0003ͳ͵Ǥ\u0003–›•Ǥ\u0003\u0013takówǤ\u0003 ‡†›‹‡\u0003™\u0003 2014 r. stwierdzono ponad 30 tys. ogorzałek. Blisko 90% ptaków stwierdzano na lagunach (średnia 89%, zakres 73Ǧ100%). Ptaki stwierdzane wzdłuż brzegów otwartego morza stanowiły \u0003 Ͷ͸\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>56 – Poz. 230 średnio 10% populacji zimującej na wodach przejściowych kraju (zakres 0Ǧ27%) i występowały w zagęszczeniach rzędu 0,45 os./km (œƒ”‡•\u0003ͲǡͲ͸\u0003†‘\u0003Ͳǡͻͺ\u0003‘•ǤȀȌǤ\u0003 \u0003 Świstun Mareca penelope Gatunek stwierdzany corocznie, ale w bardzo niskich liczebnościach, maksymalnie 33\u0003’–ƒ‹\u0003 ™\u0003ʹͲͳʹ\u0003”Ǥ\u0003 \u0003 Krzyżówka Anas platyrhynchos Gatunek licznie zimujący na polskich wodach przejściowych, przy dosyć dużej zmienności liczby ptaków stwierdzanych w kolejnych sezonach (od 6–30 tys. ptaków). Generalnie, w okresie objętym sprawozdaniem, liczebność spadała w tempie około\u000313% rocznie. Średnio ponad 80% ptaków występowała na zbiornikach i tylko niewielka frakcja była notowana na przybrzeżnych odcinkach otwartego morza, gdzie średnie zagęszczenia wynosiły 3,02 os./km (zakres 0,48Ǧͷǡ͸͵\u0003 ‘•ǤȀȌǤ\u0003 \u0003 Rożeniec Anas acuta \u001a\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003ʹͲͳͳǦ2016 stwierdzono 3 przypadki zimowania pojedynczych osobników. \u0003 \u0003 Cyraneczka Anas crecca Populacja zimująca na krajowych wodach przejściowych była nieliczna (maksymalnie ponad 300 osobników) i w połowie sezonów notowano mniej niż 30 ptaków lub nie stwierdzano gatunku w ogóle. \u0003 \u0003 Perkoz dwuczuby Podiceps cristatus W pierwszej połowie okresu badań (2011ǦʹͲͳ͵Ȍ\u0003 ‘–‘™ƒ›\u0003 ™\u0003 Ž‹ œ„‹‡\u0003 ‘oło\u0003 ͹ͲͲǦͻͲͲ\u0003 ptaków, podczas gdy w kolejnych trzech sezonach stwierdzany już w liczebnościach przekraczających 2500 osobników. Nieco więcej niż połowa ptaków (średnio 54%, zakres 18Ǧ 82%) przebywała na zbiornikach o charakt‡”œ‡\u0003 Žƒ‰—ǡ\u0003 ƒ\u0003 ͶͶΨ\u0003 ȋœƒ”‡•\u0003 ͳ͹Ǧ87%) zimowała na przybrzeżnych wodach otwartego morza. Średnie zagęszczenia perkozów dwuczubych notowanych wzdłuż brzegu morskiego kształtowały się na poziomie 2,31 os./km (zakres 0,54Ǧ ͷǡͶͻ\u0003‘•ǤȀȌǤ\u0003\u0011ƒ\u0003’”œ›‘”•‹ Š\u0003Œ‡œ‹‘”ƒ Š\u0003‹\u0003rzekach gatunek spotykany był nielicznie.\u0003 \u0003 Łyska Fulica atra Liczebność populacji zimującej w latach 2011Ǧ2016 na krajowych wodach przejściowych wahała się w szerokich granicach, od około\u0003500 do blisko 25 000 ptaków (średnio około\u0003ͻ͹ͲͲ\u0003 osobników). Dwie trzecie łysek było notowanych na lagunach (średnia 63%, zakres 6ǦͻͷΨȌǡ\u0003Œ‡†ƒ\u0003 trzecia na jeziorach przymorskich (średnia 32%, zakres 5Ǧ92%), a obserwacje z wybrzeża otwartego morza i rzek były nieliczne. Zagęszczenia łysek występujących wzdłuż brzegu ‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003morza wynosiły średnio 0,87 os./km, przy szerokim zakresie zmienności od 0,01 do ʹǡͺͶ\u0003‘•ȀǤ\u0003\u0003 \u0003 Śmieszka Chroicocephalus ridibundus Liczebność populacji zimującej była stosunkowo stała i kształtowała się na poziomie od ‘oło\u00035 tys. do 7 tys. osobników. Dwie trzecie ptaków tego gatunku występowało na lagunach (średnio 64%, zakres 45Ǧ73%). Wzdłuż brzegu otwartego morza notowano około\u000335% ptaków</div>\n<p class=\"lf-p\">–‡‰‘\u0003 ‰ƒ–——\u0003 ȋœƒ”‡•\u0003 ʹͷǦ54%), przy zagęszczeniach wynoszących średnio 2,59 os./km (zƒ”‡•\u0003 ͳǡ͹͹Ǧ4,54 os./km). Liczebność całkowita zimujących śmieszek wykazywała tendencję wzrostową i zwiększała się w tempie około\u0003͸Ψ\u0003”‘ œ‹‡Ǥ\u0003\u0003 Mewa siwa Larus canus Populacja zimująca liczyła od około\u0003ʹǡͷ\u0003–›•Ǥ\u0003†‘\u0003‘oło\u00036,5 tys. osobników, z reguły jednak niej niż 5 tys. ptaków. Najliczniej spotykana w 2012 r., kiedy odnotowano łącznie 6645 osobników. Z\u0003reguły spotykana na lagunach (średnio 75% osobników, zakres 64Ǧ87%). Wzdłuż \u0003 Ͷ͹\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>57 – Poz. 230 „”œ‡‰—\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒ\u0003•’otykana rzadziej (23% osobnikówǡ\u0003œƒ”‡•\u0003ͳͲǦ34%) w zagęsœ œ‡‹ƒ Š\u0003 pomiędzy 0,91 a 3,45 os./km (średnio 1,61 os./km).\u0003 \u0003 Mewa srebrzysta Larus argentatus Najliczniejsza spośród mew zimujących w strefie wód przejściowych. W dwóch pierwszych sezonach badań (Žƒ–ƒ\u0003 ʹͲͳͳ\u0003 ‹\u0003 2012) liczebność kształtowała się na poziomie 2Ͳ\u0003 –›•Ǥ\u0003 Ǧ\u0003 ʹͷ\u0003 –›•Ǥ\u0003 ptaków, po czym spadła do poziomu 13 tys.Ǧ15 tys., na którym utrzymywała się w pozostałych latach badań. Blisko połowa ptaków (średnio 48%, zakres 31Ǧ59%) była notowana nad lagunami.</div>\n<p class=\"lf-p\">Wzdłuż brzegu otwartego morza występowało 46% ptaków teg‘\u0003‰ƒ–——\u0003ȋœƒ”‡•\u0003͵͸Ǧ͸ͺΨȌǡ\u0003’”œ›\u0003 zagęszczeniach wynoszących średnio 11,18 os./km (zakres 6,72 do 24,08 os./km). \u0003 \u0003 Mewa siodłata Larus marinus Liczebność gatunku w ciągu całego okresu badań wykazywała stosunkowo niedużą zmienność, od około\u0003ͶͷͲ\u0003†‘\u0003‘oło\u0003͹ͷͲ\u0003’taków, przy czym najliczniej była stwierdzana w dwóch ’‹‡”™•œ› Š\u0003 •‡œ‘ƒ Š\u0003 ȋŽƒ–ƒ\u0003 ʹͲͳͳ\u0003 ‹\u0003 2012). Połowa ptaków (średnio 54%, zakres 33Ǧ72%) była notowana na lagunach. Wzdłuż brzegu otwartego morza spotykana rzadziej (34% osobników, œƒ”‡•\u0003ʹʹǦ44%), w zagęszczeniach układających się na poziomie od 0,16 os./km do 0,61 os./km (średnio 0,36 os./km). \u0003 \u0003 Kormoran Phalacrocorax carbo W pierwszych dwóch sezonach badań notowany w liczebnościach rzędu około\u0003 ͵ͷͲͲ\u0003 ptaków, w kolejnych sezonach coraz liczniejszy i w 2016 r. stwierdzono już około\u0003 ͳͳ\u0003 ͲͲͲ\u0003 osobników. Występował głównie na lagunach (średnio 82% osobników, zakres 70Ǧ94%). Wzdłuż brzegów otwartego Bałtyku spotykany w zagęszczeniach wynoszących średnio 1,75 os./km ȋœƒ”‡•\u0003Ͳǡʹͺ\u0003–\u00034,83 os./km). Pomimo przejściowego spadku liczebności w 2015 r., średnie tempo wzrostu liczebności populacji szacowane jest na blisko 23% rocznie. \u0003 \u0003 Monitoring Zimujących Ptaków Morskich \u0003 Liczebność 10 gatunków na transektach badanych w ramach Monitoringu Zimujących Ptaków Morskich zestawiono ™\u0003 –ƒ„‡Ž‹\u0003 ͳǤͶǤʹǤ\u0003 Uzyskane dane pozwoliły na oszacowanie zmian liczebności dla 3 najliczniejszych gatunków stanowiących ‘†\u0003ͻͲ\u0003†‘\u0003ͻͶΨ\u0003œ‰”—’‘™ƒ‹ƒǣ\u0003lodówki, —ŠŽ‹\u0003‹\u0003ƒ”ƒ œ‹Ǥ\u0003 ‡†›‹‡\u0003†Žƒ\u0003—ŠŽ‹\u0003™›ƒœƒ‘\u0003‹•–‘–›\u0003•–ƒ–›•–› œ‹‡\u0003‹‡™‹‡Ž‹\u0003–”‡†\u0003•’ƒ†‘™›\u0003ȋǦ͸Ψ\u0003 rocznie; λ=\u0003ͲǡͻͶͷǡ\u0003\u0016\bα\u0003ͲǡͲʹͶȌǤ\u0003\u0003 \u0003 \u0017ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͶǤʹǤ\u0003 Liczba osobników 10 gatunków podstawowych w Monitoringu Zimujących Ptaków \u0010‘”•‹ Š\u0003‘†‘–‘™ƒƒ\u0003ƒ\u0003ͷ͸\u0003–”ƒ•‡–ƒ Š\u0003™\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003ʹͲͳͳǦʹͲͳ͸\u0003(źródło danych PMŚ)Ǥ\u0003 ƒ–—‡\u0003 \u0003 \u0011—”\u0003”†œƒ™‘•œ›‹\u0003Gavia stellata\u0003 \u0011—”\u0003 œƒ”‘•œ›‹\u0003Gavia arctica\u0003 \u0013‡”‘œ\u0003”†œƒ™‘•œ›‹\u0003Podiceps grisegena\u0003 \u0013‡”‘œ\u0003”‘‰ƒ–›\u0003Podiceps auritus\u0003 Lodówka Clangula hyemalis\u0003 \u0010ƒ”ƒ œƒ\u0003Melanitta nigra\u0003 \u0018ŠŽƒ\u0003Melanitta fusca\u0003 \u0011—”œ›\u0003Uria aalge\u0003 \u0004Žƒ\u0003Alca torda\u0003 \u0011—”‹\u0003Cepphus grylle\u0003 ʹͲͳͳ\u0003 ͳ\u0003 ʹͳ\u0003 ͺ\u0003 ͵ͷ\u0003 ͳͷʹ͹Ͳ\u0003 ͹ʹͶ\u0003 ͻ͹͹ͷ\u0003 ͳ\u0003 ͷͳ\u0003 ͳͲ\u0003 ʹͲͳʹ\u0003 ͹\u0003 ͵ͻ\u0003 Ͷ\u0003 ʹʹ\u0003 ʹͻͷʹͻ\u0003 ͳʹͷ͸\u0003 ͳʹͶͺʹ\u0003 ͵͵\u0003 ͹ͳ͹\u0003 ͳͳ\u0003 Liczba osobników\u0003 ʹͲͳ͵\u0003 ʹͲͳͶ\u0003 ʹͲͳͷ\u0003 ʹʹ\u0003 ͳʹ\u0003 ʹ͵\u0003 ͳͲ\u0003 ͳ͸\u0003 ͳ͹\u0003 Ͷ\u0003 ͳͶ\u0003 ͺ\u0003 ͳ͸\u0003 ʹ͸\u0003 ͵Ͳ\u0003 ͳͶ͹͵͹\u0003 ʹͲ͹ͺͺ\u0003 ͳʹͲͶ͵\u0003 ͸ͶͶ\u0003 ͳͲ͸Ͳ\u0003 ͸ͻͻ\u0003 ͳͳ͹Ͳ͹\u0003 ͸͹ͻͶ\u0003 ͹͸ʹ͸\u0003 ͻ\u0003 ͳ͵\u0003 ͵ͻ\u0003 ͻͶ\u0003 ͹͵\u0003 ͺͺ\u0003 ͳͲ\u0003 ͻ\u0003 ͳʹ\u0003 ʹͲͳ͸\u0003 ͳͷ\u0003 ͳͷ\u0003 Ͷ\u0003 ʹͶ\u0003 ͳ͸ͳͲ͵\u0003 ͳ͵͸ͺ\u0003 ͷͻͺͻ\u0003 ͺ\u0003 ͹ͺ\u0003 ͺ\u0003 \u0003 Liczebność lodówki i markaczki w omawianym okresie można uznać za stabilną, gdyż\u0003‹‡\u0003 —•–ƒŽ‘‘\u0003 istotnego statystycznie trendu zmian liczebności\u0003 ȋ”›•Ǥ\u0003 ͳǤͶǤʹȌǤ\u0003 \u001a\u0003 ‘•–ƒ–‹ Š\u0003 ‹Ž—ƒ•–—\u0003 \u0003 Ͷͺ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>58 – Poz. 230 Žƒ–ƒ Š\u0003liczebność\u0003ƒ œ‡\u0003‘”•‹ Š\u0003zimując› Š\u0003na Bałtyku wykazałƒ\u0003•‹Ž›\u0003–”‡†\u0003•’ƒ†‘™›\u0003ȋ\u0016‘˜\u0003‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 2011). Wyniki uzyskane podczas sześciu lat monitoringu\u0003 †Žƒ\u0003 \u0013\u0012\u0010\u0003 wskazują, że tylko w ’”œ›’ƒ†—\u0003—ŠŽ‹\u0003ƒ›\u0003†‘\u0003 œ›‹‡‹ƒ\u0003œ\u0003‹•–‘–›\u0003•–ƒ–›•–› œ‹‡\u0003spadkiem liczebnościǤ\u0003\u0013ozostałe dwa ‰ƒ–—‹\u0003™›†ƒŒą się pod tym względem stabilne, lecz szerokie przedziały ufności nie pozwalają na wyciągnięcie jednoznacznych wnioskówǤ\u0003 \u0003 \u0015›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤʹǤ\u0003 Zmiany liczebności 3 gatunków najliczniejszych kaczek morskich: lodówki (lewy panel), uhli (środkowy panel) oraz markaczki (prawy panel) na podstawie wyników Monitoringu Zimujących Ptaków Morskich w latach 2011Ǧ2016. Niebieska wstęga na wykresie oznacza błąd standardowy\u0003(źródło danych PMŚ)Ǥ\u0003 \u0003 \u0003 Monitoring Produktywności Bielika \u001a\u0003 ʹͲͳͷ\u0003 ”Ǥ\u0003 do oceny sukcesu lęgowego wykorzystano wyniki kontroli 79\u0003 •–ƒ‘™‹•ǡ\u0003 †Žƒ\u0003 których ustalono końcowy wynik lęgu. W 48 przypadkach lęgi zakończyły się sukcesem –\u0003•— ‡•\u0003 lęgowy wynosił 60,8%. Spośród 31 gniazd, w których stwierdzono stratę lęgu, 7 skontrolowano poprzez wspinanie się na drzewa. Ustalono, że w trzech gniazdach nie było ubitej wyściółki, zatem pary te w ogóle nie przystąpiły do rozrodu.\u0003 Do oceny sukcesu lęgowego w 2016 rǤ\u0003 ™›‘”œ›•–ƒ‘\u0003 ™›‹‹\u0003 ‘–”‘Ž‹\u0003 ͸ͻ\u0003 •–ƒ‘™‹•\u0003 œ\u0003 ustalonym końcowym wynikiem lęgu. W 33 przypadkach (47,8% par) lęgi zakończyły się •— ‡•‡m. Sukces lęgowy w 2016 rǤ\u0003 był o 13% niższy od stwierdzonego w poprzednim roku.</div>\n<p class=\"lf-p\">Spośród 36 gniazd, w których stwierdzono stratę lęgu, 21 skontrolowano poprzez wspinanie się na drzewa. Ustalono, że w 3 przypadkach pary w ogóle nie przystąpiły do rozrodu. W\u0003pozostałych 18 stwierdzono obecność wyściółki, jaj lub skorup jaj, a w jednym przypadku ślady przebywania małych piskląt. Może to oznaczać, że ptaki były w 2016 rǤ\u0003 w dobrej kondycji i w większości przystąpiły do lęgów, ale w początkowej ich fazie doszło do\u0003 znacznych strat. Pary zajmujące rewiry lęgowe, ale nie przystępujące do lęgów stanowiły w 2016 rǤ\u0003œƒŽ‡†™‹‡\u0003ͶΨ\u0003ȋ͵\u0003’ƒ”›\u0003ƒ\u0003͸ͻ\u0003œ‡\u0003 znanym wynikiem lęguȌǤ\u0003 Liczba młodych i produktywność obliczona dla wszystkich kontrolowanych stanowisk W 48 gniazdach spośród ͹ͻ\u0003 •‘–”‘Ž‘™ƒ› Š\u0003 ™\u0003 ʹͲͳͷ\u0003 ”Ǥ\u0003 stwierdzono obecność młodych poprzez wykonanie kontroli z ziemi. W przypadku gniazd, w których nie udało się wypatrzeć młodego, ale wygląd gniazda i otoczenia wskazywał na sukces lęgowy, przyjęto, że w\u0003gnieździe przebywało co najmniej 1 młode. Uwzględniając wszystkie stanowiska lęgowe skontrolowane w \u0003 Ͷͻ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>59 – Poz. 230 ʹͲͳͷ\u0003 ”Ǥ\u0003 z ziemi, w 48 gniazdach z sukcesem stwierdzono łącznie 77\u0003odchowanych młodych.</div>\n<p class=\"lf-p\">Produkcja młodych wyliczona tą metodą wyniosła 1,60 młodego na parę z sukcesem i 0,97 na parę lęgowąǤ\u0003 \u001a\u0003 ʹͲͳ͸\u0003 ”Ǥ\u0003 w 33 z 69 skontrolowanych gniazd stwierdzono obecność młodych metodą kontroli z ziemi, szacując ich liczbę łącznie na 56. Produkcja młodych wyliczona tą metodą wyniosła 1,70 młodego na parę z sukcesem i 0,81 w przeliczeniu na parę lęgową.\u0003\u0010‹‘\u0003‹•‹‡‰‘\u0003 sukcesu lęgowego okazało się, że produkcja młodych w przeliczeniu na parę z sukcesem jest zbliżona do wyniku z 2015 r. W 11 gniazdach stwierdzono 2 młode, a w 22 jedno.\u0003 Liczba młodych i produktywność obliczona dla rewirów, w których wykonano kontrole wnętrza gniazda W celu wykorzystania danych do obliczenia wskaźnika produktywności bielika w całym basenie Morza Bałtyckiego wykonano również dodatkowe kontrole gniazd poprzez wspinanie się ƒ\u0003 †”œ‡™ƒ\u0003 ȋ–›Ž‘\u0003 –ƒ‹‡\u0003 †ƒ‡\u0003 \b\u000f\u0006\u0012\u0010\u0003 ™›‘”œ›•–—Œ‡\u0003 †‘\u0003 ‘„Ž‹ zenia wskaźnika). W 2015 rǤ\u0003 skontrolowano w ten sposób 33 gniazda, natomiast w 2016 r. 40 gniazd. Wyniki uzyskane w obu latach wskazują, że kontrole z ziemi zaniżają liczbę piskląt o około 25Ǧ͵ͲΨǤ\u0003 Rzeczywista produktywność bielika (liczba młodych na gniazd‘\u0003 œ\u0003 •— ‡•‡Ȍ\u0003 ™\u0003 ʹͲͳͷ\u0003 ”Ǥ\u0003 wynosiła 1,81, natomiast liczba piskląt na\u0003 parę lęgową Ǧ\u0003 ͳǡͶʹǤ\u0003 \u001a\u0003 ʹͲͳ͸\u0003 ”Ǥ\u0003 ‘„ƒ\u0003 –‡\u0003 ’ƒ”ƒ‡–”›\u0003 wynosiły odpowiednio 1,84 oraz 0,88.\u0003 \u0003 Monitoring Kormorana \u0003 \u001a\u0003 ‘”‡•‹‡\u0003 ’”‘™ƒ†œ‡‹ƒ\u0003 ‘‹–‘”‹‰—ǡ\u0003 –ŒǤ\u0003 ™\u0003 Žƒ–ƒ Š\u0003 ʹͲͳͷ\u0003 ‹\u0003 2016 liczba par lęgowych ‘rmorana na terenie Polski wzrosła z 28354 do 30091, w tym z 12\u0003 ͻͻͻ\u0003 †‘\u0003 ͳ͵\u0003 Ͷͷͻ\u0003 ’ƒ”\u0003 ™\u0003ͳͲ\u0003‹Ž‘‡–”‘™›\u0003’ƒ•‹‡\u0003ƒ†‘”•‹Ǥ\u0003 W strefie 10 km od linii brzegowej Morza Bałtyckiego w latach 2015Ǧ2016 znajdowało się sześć kolonii. W 2016 rǤ\u0003stanowiły one 10% znanych kolonii kormoranów w Polsce i\u0003gniazdowało w nich 45% krajowej populacji lęgowej (1% mniej niż w poprzednim roku). Wzrost liczebności ptaków w koloniach nadmorskich między 2015 ”Ǥ\u0003ƒ\u0003ʹͲͳ͸\u0003”Ǥ\u0003wyniósł 3,5%, natomiast poza tą strefą –\u00037,5%. Wyraźny wzrost liczby\u0003par lęgowych nastąpił w rejonie Zalewu Szczecińskiego i jez‹‘”ƒ\u0003 Dąbie (+11%), spadek, kolejny już rok, w Kątach Rybackich nad Zatoką Gdańską (ǦͳͳΨȌǤ\u0003 \u0003 Monitoring Rybitwy Czubatej \u0003 \u001a\u0003 ʹͲͳͷ\u0003 ”Ǥ\u0003 przeprowadzono 2 kontrole na stanowisku w ujściu Wisły, podczas których liczono wszystkie zniesienia rybitwy czubatej. Największą liczebność, 493 pary, odnotowano ’‘† œƒ•\u0003 †”—‰‹‡Œ\u0003 ‘–”‘Ž‹\u0003 ȋ͸\u0003 œ‡”™ ƒ\u0003 ʹͲͳͷȌǤ\u0003 Rybitwy czubate rozpoczęły składanie jaj około\u0003 ͵\u0003 maja. Pierwszą kontrolę przeprowadzono 5 maja i odnotowano 48 zniesień. Był to wyjątkowo wczesny termin w czasie ich bieżącej obecności w ujściu Wisły i pozwalał oczekiwać wysokiego</p>\n<p class=\"lf-p\">sukcesu lęgowego. W wyniku zbudowania lądowej drogi na wyspę (–œ™Ǥ\u0003 ‹‡”‘™‹ ƒȌ\u0003 ͳʹ\u0003 ƒŒƒ\u0003 kolonia zaczęła być plądrowana\u0003przez drapieżniki. Lisy i norki początkowo zniszczyły większość zniesień rybitw rzecznych i dużą część rybitw białoczelnych, ale pod koniec maja, gdy rozpoczęło się klucie rybitw czubatych, zjadały wszystkie pojawiające się pisklęta. W obliczu dużych strat w lęgach część ptaków przystąpiła powtórnie do lęgów na początku czerwca (m.in.\u0003ʹͲͲ\u0003’ƒ”\u0003”›„‹–™\u0003 czubatych i 100 par rybitw rzecznych), ale te lęgi również zakończyły się niepowodzeniem, także dlatego, że do presji ze strony lądowych drapieżników dołączały się coraz liczniejsze mewy •”‡„”œ›•–‡Ǥ\u0003\u0003 \u001a\u0003 ʹͲͳ͸\u0003 ”Ǥ\u0003 przeprowadzono 7 kontroli połączonych z liczeniem gniazd. 1 maja dorosłe rybitwy czubate były obecne w kolonii w liczbie kilkudziesięciu osobników, lecz nie znaleœ‹‘‘\u0003 zniesień. 16 maja policzono 190 zniesień, a do 4 czerwca liczba gniazd wzrosła do 330, w tym odnotowano pierwsze klucia. Największą liczebność, 440 zniesień rybitw czubatych, odnotowano podczas kontroli miesiąc później, 3 lipca. Była to kontrola połą œ‘ƒ\u0003œ\u0003obrączkowaniem piskląt, których do tego dnia zaobrączkowano 466 (269 w dn‹—\u0003 ͳͺ\u0003 œ‡”™ ƒ\u0003 ‹\u0003 ͳͻ͹\u0003 ™\u0003†‹—\u0003 ͵\u0003 Ž‹’ ƒȌǤ\u0003 Pozostawiono również kilkadziesiąt małych piskląt bez obrączkowania. Należy uznać, że 330 par \u0003 ͷͲ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>60 – Poz. 230 policzonych 4 czerwca odniosło sukces lęgowy\u0003i nie powtarzało lęgów, a 440 gniazd z 3 lipca to kolejne pary lęgowe. Kolonia liczyła więc łącznie nie mniej niż 770 par. 11\u0003Ž‹’ ƒ\u0003‘oło\u0003‰‘†œ‹›\u0003 11:00 nastąpiło\u0003 szybkie i krótkotrwałe zjawisko wezbrania wód oblewających łachę z kolonią ”›„‹–™Ǥ\u0003\u0017‡‰‘\u0003†‹ƒ\u0003poziom wody w Zatoce Gdańskiej był wysoki i\u0003płaska fala o wysokości około\u0003͵Ͳ\u0003 cm, która nadeszła od wschodu, przelała się przez kolonię rybitw. W wyniku tego prawie wszystkie gniazda z jajami zostały zniszczone, a jaja spłukane do wody. Pozostało około\u0003 ʹͲͲ\u0003 nielotnych piskląt, ale te zginęły w ciągu kilku kolejnych dni w wyniku gwałtownych sztormów i opadów, które nawiedziły wybrzeże. 16 lipca nie było śladów kolonii –\u0003 ƒ‹\u0003 ŒƒŒǡ\u0003 ƒ‹\u0003 ‹‡Ž‘–› Š\u0003 piskląt. Podczas kontroli 30 lipca znaleziono osiem nowych zniesień\u0003 ™\u0003innej części łachy, w niewielkiej kolonii śmieszek i rybitw rzecznych. Wszystkie te zniesienia składały się z jednego jaja i zniknęły (najprawdopodobniej zjedzone przez drapieżniki) do połowy sierpnia.\u0003\u0003 \u0003 Monitoring Biegusa Zmiennego \u0003 \u001a\u0003 Žƒ–ƒ Š\u0003 ʹͲͳͳǦʹͲͳ͸\u0003 nie stwierdzono par lęgowych biegusa zmiennego\u0003 Calidris alpina\u0003 schinzii\u0003ƒ\u0003–‡”‡‹‡\u0003”ƒŒ—Ǥ\u0003 ‡†›‡\u0003•–™‹‡”†œ‡‹‡\u0003’‘Œ‡†› œ‡‰‘\u0003’–ƒƒ\u0003’‘ Š‘†œ‹\u0003œ\u0003ʹͲͳͳ\u0003”Ǥ\u0003 \u0003 \u0003 Ryby \u0003 Struktura gatunkowa ichtiofauny jest uzależniona między innymi od warunków ƒ„‹‘–› œ› Šǡ\u0003 szczególnie od zasolenia i głębokości. Istotna w kształtowaniu zespołu ryb jest tolerancja poszczególnych gatunków na zmiany zasolenia. Strefę przejściową zasiedlają zarówno ‰ƒ–—‹\u0003‘”•‹‡\u0003Œƒ\u0003‹\u0003słodkowodne. W tym drugim przypadku ‹•–‘–ƒ\u0003jest wartość zas‘Ž‡‹ƒ\u0003wód, przy której\u0003dany gatunek może bytować, a także wartość graniczna zasolenia, przy której\u0003może się z sukcesem reprodukować. Większość gatunków słodkowodnych występujących w strefie przejściowej wód Polski wykształciła mechanizm wędrówek tarłowych\u0003 †‘\u0003 ‹‡Œ• \u0003 „ƒ”†œ‹‡Œ\u0003 wysłodzonych (np. ujść rzek). Większą tolerancję na zwiększone zasolenie ryb morskich wykazują ryby okoniowate (sandacz, okoń, jazgarz) a mniejszą Ǧ\u0003karpiowate (m.in leszcz, płoć). Zasolenie limituje również częstość rejestracji gatunków atlantyckich. Większość z nich (np. zimnicę, nagłada, czarniaka, plamiaka, rdzawca) spotkać można w zachodniej części POM.\u0003 Ważną cechą zespołów ryb jest ich mobilność. Za wyjątkiem barier fizjologicznych związanych ze zbyt niskim lub zbyt wysokim zasoleniem, większość gatunków ryb przemieszcza się nawet na znaczne odległości w trakcie wędrówek żerowiskowych lub tarłowych. Ryby występujące w strefie przejściowej wód Polski są w większości oportunistami pokarmowymi, co</div>\n<p class=\"lf-p\">oznacza, że nie są silnie uzależnione od występowania określonego taksonu bezkręgowców dennych. Bardziej istotna jest głębokość dna, od której uzależniona jest zdolność penetracji zasobów pokarmowych przez poszczególne gatunki ryb bentosożernych.\u0003 Ryby stale występujące w \u0013\u0012\u0010\u0003 należą do ponad 60\u0003 gatunków. Część gatunków ™›‹‡‹‘› Š\u0003™\u0003–ƒ„‡Ž‹\u0003ͳǤͶǤ͵\u0003Œ‡•–\u0003‘–‘™ƒƒ\u0003•–‘•—‘™‘\u0003”œƒ†‘Ǥ\u0003\u000f‹•–ƒ\u0003–ƒ\u0003‹‡\u0003œƒ™‹‡”ƒ\u0003™•œ›•–‹ Š\u0003 gatunków ryb zaobserwowanych okazjonalnie przez rybaków lub naukowców z\u0003‹› Š\u0003‹•–›–— Œ‹\u0003 gromadzących dane o ichtiofaunie (np. pojedynczych okazów gatunków nierodzimych lub ryb migrujących okazjonalnie z rzek, jezior oraz ryb atlantyckich) i należy ją traktować jako listę otwartą, zawierającą jednak ty’‘™›\u0003†Žƒ\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003skład gatunkowy. Połowy komercyjne ograniczone są do kilkunastu gatunków: największe połowy rejestruje się dla szprota, śledzia, dorsza i storni.</p>\n<p class=\"lf-p\">Częstym przyłowem są inne płastugi: gładzica i\u0003skarp. Poszukiwanymi przez rybołówstwo ‰ƒ–—ƒ‹\u0003•ą ryby łososiowate (łosoś, troć) oraz węgorz. \u0003 \u0003 \u0003 \u0003 ͷͳ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>61 – Poz. 230 \u0003 \u0017ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͶǤ͵Ǥ\u0003 Lista gatunków ryb i minogów zarejestrowanych w \u0013\u0012\u0010\u0003 wykonana w ramach wstępnej oceny stanu środowisƒ\u0003 wód morskich (na podstawie statystyki rybackiej, obserwacji połowów rybackich i\u0003połowów badawczych MIRǦ\u0013 \u0005Ȍ\u0003Ǧ\u0003‘’”ƒ ‘™ƒ‹‡\u0003 Ǥ\u0003\u0013•—–›\u0003(GIOŚ, 2014)Ǥ\u0003 \u0003 \u0011ƒœ™ƒ\u0003’‘Ž•ƒ\u0003 Nazwa łacińska\u0003 Śledź\u0003 Clupea harengus membras\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0016œ’”‘–\u0003 \u001a›‘”œ›•–ƒ‹‡\u0003 ‘‡” ›Œ‡Ȁ•–ƒ–—•\u0003 ‘ Š”‘›\u0003 Połowy ukierunkowane\u0003 Sprattus sprattus ȋ\u0016 Š‡‹†‡”ǡ\u0003ͳͻͲͶȌ\u0003 Połowy ukierunkowane\u0003 \u0007‘”•œ\u0003 Gadus morhua ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Połowy ukierunkowane\u0003 \u0016–‘”‹ƒ\u0003 Platichthys flesus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Połowy ukierunkowane\u0003 Gładzica\u0003 Pleuronectes platessa\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Przyłów w połowach †‡› Š\u0003 \u0016ƒ”’\u0003 Psetta maxima\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Łosoś atlantycki\u0003 Salmo salar\u0003\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Przyłów w połowach dennych, połowy\u0003 —‹‡”—‘™ƒ‡\u0003 Troć wędrowna\u0003 Pstrąg tęczowy\u0003 Węgorzyca\u0003 \u0010‘–‡Žƒ\u0003\u0003 \u001a‹–Ž‹‡\u0003 \u0013Žƒ‹ƒ\u0003 \u0006œƒ”‹ƒ\u0003 \u0015†œƒ™‹‡ \u0003 \u0012•–”‘„‘\u0003 ‹‹ ƒ\u0003 Nagład\u0003 \u0017‘„‹ƒ•œ\u0003 \u0003 Salmo trutta \u0003trutta ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0003 Oncorhynchus mykiss ȋ\u001aƒŽ„ƒ—ǡ\u0003 ͳ͹ͻʹȌ\u0003 Połowy ukierunkowane\u0003 Połowy ukierunkowane\u0003 Przyławiany\u0003 \u0012„•œƒ”\u0003 występowania/uwagi\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 wody przybrzeżne, lokalnie i ‘”‡•‘™‘\u0003\u0003™‘†›\u0003 przejściowe\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 Wszystkie typy wód ȋ‰ƒ–—‡\u0003ƒƒ†”‘‹ œ›Ȍ\u0003 Wszystkie typy wód ȋ‰ƒ–—‡\u0003ƒƒ†”‘‹ œ›Ȍ\u0003 Wszystkie typy wód, ‰ƒ–—‡\u0003™’”‘™ƒ†œ‘›\u0003 œƒ”›„‹‡‹ƒ‹\u0003 Zoarces viviparus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 przyławiany\u0003 strefa przybrzeżna, niektóre części wód przejściowych\u0003 Enchelyopus cimbrius\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹͸͸Ȍ\u0003 przyławiany\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 Merlangius merlangus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0012ƒœŒ‘ƒŽ‹‡\u0003‘‡” ›Œ›ǡ\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 przyławiany\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 Melanogrammus aeglefinus Rzadki, przyławiany\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 zachodnia część\u0003 Pollachius virens (\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ Rzadki, przyławiany\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 zachodnia część\u0003 Pollachius pollachius ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 Rzadki, przyławiany\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 zachodnia część\u0003 Trachurus trachurus ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 Rzadki, przyławiany\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 zachodnia część\u0003 Limanda limanda\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Rzadki, przyławiany\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 wody przybrzeżne, zachodnia część\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">Scophthalmus rhombus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 Rzadki, przyławiany\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 wody przybrzeżne, zachodnia część\u0003 Ammodytes tobianus\u0003\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0012ƒœŒ‘ƒŽ‹‡\u0003‘‡” ›Œ›\u0003\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 ͷʹ\u0003  Monitor Polski \u0011ƒœ™ƒ\u0003’‘Ž•ƒ\u0003</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>62 – Nazwa łacińska\u0003 \u001a›‘”œ›•–ƒ‹‡\u0003 ‘‡” ›Œ‡Ȁ•–ƒ–—•\u0003 ‘ Š”‘›\u0003 Poz. 230 \u0012„•œƒ”\u0003 występowania/uwagi\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 \u0007‘„‹Œƒ\u0003 Hyperoplus lanceolatus\u0003\u0003ȋ\u000f‡\u0003 \u0012ƒœŒ‘ƒŽ‹‡\u0003‘‡” ›Œ›\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 \u0016ƒ—˜ƒ‰‡ǡ\u0003ͳͺʹͶȌ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 Kur diabeł\u0003 Myoxocephalus scorpius\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 \u0017ƒ•œƒ\u0003 Cyclopterus lumpus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 \u0010ƒ”‡Žƒ\u0003 Scomber scombrus\u0003\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0012ƒœŒ‘ƒŽ‹‡\u0003‘‡” ›Œ›\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 wody przybrzeżne\u0003 \u0013ƒ”’‘•œ\u0003 Alosa fallax\u0003ȋ\u000fƒ ‡’‡†‡ǡ\u0003ͳͺͲ͵Ȍ\u0003 ƒ–—‡\u0003 Š”‘‹‘›ǡ\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 przyławiany\u0003 wody przybrzeżne, lokalnie i ‘”‡•‘™‘\u0003\u0003™‘†›\u0003 przejściowe (gatunek ƒƒ†”‘‹ œ›Ȍ\u0003 \u0004Ž‘œƒ\u0003 Alosa alosa ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 ƒ–—‡\u0003 Š”‘‹‘›ǡ\u0003”œƒ†‹\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 przybrzeżne, lokalnie i okresowo wody przejściowe Ǧ\u0003zachodnia część (gatunek ƒƒ†”‘‹ œ›Ȍ\u0003 Węgorz \u0003 Anguilla anguilla ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Połowy ukierunkowane\u0003 Wody przejściowe, \u0003 przybrzeżne, okazjonalnie w ‘–™ƒ”–›\u0003‘”œ—\u0003ȋ‰ƒ–—‡\u0003 ƒ–ƒ†”‘‹ œ›Ȍ\u0003 \u0005‡Ž‘ƒ\u0003 Belone belone\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹͸ͳȌ\u0003 Połowy ukierunkowane, \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 przyławiany\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych (Zƒ–‘ƒ\u0003 \u0013— ƒȌ\u0003 \u0016ƒ†ƒ œ\u0003 Sander lucioperca ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Połowy ukierunkowane, Wody przybrzeżne, przyławiany\u0003 przejściowe, spotykany w ™‘†ƒ Š\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒ\u0003 Okoń\u0003 Perca fluviatilis\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Połowy ukierunkowane, Wody przybrzeżne, przyławiany\u0003 przejściowe, spotykany w ™‘†ƒ Š\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒ\u0003 \u0016–›ƒ\u0003 Osmerus eperlanus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0012ƒœŒ‘ƒŽ‹‡\u0003‘‡” ›Œ›ǡ\u0003 Wody przybrzeżne, przyławiany\u0003 przejściowe, spotykany w ™‘†ƒ Š\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒ\u0003 \u0006‹‡”‹\u0003 Gasterosteus aculeatus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›\u0003 Wody przybrzeżne, ͳ͹ͷͺȌ\u0003 przejściowe, spotykany w ™‘†ƒ Š\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒ\u0003 \u0006‹‡”‹ œ‡\u0003 Pungitius pungitius\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›\u0003 Wody przejściowe, ͳ͹ͷͺȌ\u0003 przybrzeżne\u0003 \u0005ƒ„ƒ\u0003 Neogobius melanostomus\u0003\u0003ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003 \u0012ƒœŒ‘ƒŽ‹‡\u0003‘‡” ›Œ›ǡ\u0003\u0003 Wody przybrzeżne, śniadogłowa ͳͺͳͶȌ\u0003 ‹™ƒœ›Œ›\u0003‘„ ›ǡ\u0003 przejściowe, spotykany w ȋ„› œƒȌ\u0003 przyławiany\u0003 ™‘†ƒ Š\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒ\u0003 ‰ƒ–—‡\u0003‹‡”‘†œ‹›\u0003 \u0005ƒ„ƒ\u0003’‹ƒ•‘™ƒ\u0003 Pomatoschistus microps\u0003ȋ\u000e”ø›‡”ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 Wszystkie typy wód\u0003 ͳͺ͵ͺȌ\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 Babka mała\u0003 Pomatoschistus minutus\u0003ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 Wszystkie typy wód\u0003 ͳ͹͹ͲȌ\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 \u0005ƒ„ƒ\u0003 œƒ”ƒ\u0003 Gobius niger\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹ǡ\u0003 Wszystkie typy wód\u0003 ‰ƒ–—‡\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 \u0005ƒ„ƒ\u0003 Gobiusculus flavescens\u0003ȋ ƒ„”‹ ‹—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹ǡ\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">Wszystkie typy wód\u0003 œƒ”‘’Žƒƒ\u0003 ͳ͹͹ͻȌ\u0003 ‰ƒ–—‡\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 \u0003 ͷ͵\u0003  Monitor Polski \u0011ƒœ™ƒ\u0003’‘Ž•ƒ\u0003</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>63 – \u001a›‘”œ›•–ƒ‹‡\u0003 \u0012„•œƒ”\u0003 ‘‡” ›Œ‡Ȁ•–ƒ–—•\u0003 występowania/uwagi\u0003 ‘ Š”‘›\u0003 Babka szczupła\u0003 Neogobius fluviatilis ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003ͳͺͳͶȌ\u0003\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003‹™ƒœ›Œ›\u0003 Wody przejściowe, gatunek ‘„ ›\u0003 nierodzimy, słodkoǦ słonawowodny\u0003 Babka łysa\u0003 Babka gymnotrachelus ȋ\u000e‡••Ž‡”ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003‹™ƒœ›Œ›\u0003 Wody przejściowe, gatunek ͳͺͷ͹Ȍ\u0003 ‘„ ›\u0003 nierodzimy, słodkoǦ \u0003 słonawowodny\u0003 \u000f‹•‹ ƒ\u0003 Agonus cataphractus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 \u0007‡‹\u0003 Liparis liparis\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹͸͸Ȍ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹ǡ\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 niektóre części wód przejściowych (Zatoka Gdańska)\u0003 Ostropłetwiec\u0003 Pholis gunnellus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 Taśmiak\u0003 Lumpenus lamptetaeformis\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹ǡ\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ȋ\u001aƒŽ„ƒ—ǡ\u0003ͳ͹ͻʹȌ\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 niektóre części wód przejściowych (Zatoka Gdańska)\u0003 Kur głowacz\u0003 Taurulus bubalis\u0003ȋ\b—’Š”ƒ•‡ǡ\u0003ͳ͹ͺ͸Ȍ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 przybrzeżne, zach‘†‹ƒ\u0003 część\u0003 \u000e—”‡\u0003 œ‡”™‘›\u0003 Chelidonichthys lucerna\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 przybrzeżne, zachodnia część\u0003 \u000e—”‡\u0003•œƒ”›\u0003 Eutrigla gurnardus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 przybrzeżne, œƒ Š‘†‹ƒ\u0003 część\u0003 \u0016ƒ”†‡Žƒ\u0003\u0003 Engraulis encrasicolus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 Przyłów, rzadki\u0003 \u001a‘†›\u0003‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003‘”œƒǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 wody przybrzeżne,\u0003 niektóre części wód przejściowych\u0003 ‰Ž‹ œ‹ƒ\u0003 Sygnathus typhle\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 Wody przejściowe, Š”‘‹‘›\u0003 ’”œ›brzeżne\u0003 Wężynka\u0003 Nerophis ophidion\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 Wody przejściowe, Š”‘‹‘›\u0003 przybrzeżne\u0003 \u0013‘ ‹‡”‹‡ \u0003 Spinachia spinachia\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 Wody przejściowe, ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 przybrzeżne\u0003 Minóg rzeczny\u0003 Lampetra fluviatilis\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 Wody przejściowe, ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 przybrzeżne, gatunek ƒƒ†”‘‹ œ›\u0003 Minóg morski\u0003 Petromyzon marinus\u0003\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003”œƒ†‹ǡ\u0003 Wody przejściowe, ͳ͹ͷͺȌ\u0003 ‰ƒ–—‡\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 przybrzeżne, gatunek ƒƒ†”‘‹ œ›\u0003 \u0016œ œ—’ƒ\u0003 Esox lucius\u0003\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u000f‘ƒŽ‹‡\u0003—‹‡”—‘™ƒ‡\u0003 Wody przejściowe, połowy, przyławiany\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 \u0016‹‡Œƒ\u0003 Coregonus maraena\u0003ȋ\u0005Ž‘ Šǡ\u0003ͳ͹͹ͻȌ\u0003 \u000f‘ƒŽ‹‡\u0003—‹‡”—‘™ƒ‡\u0003 Wody przejściowe, połowy, przyławiany\u0003 przybrzeż‡ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003•‡‹Ǧ ƒƒ†”‘‹ œ›\u0003 Miętus\u0003 Lota lota ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Lokalnie przyławiany\u0003 Wody przejściowe, przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 ƒœ‰ƒ”œ\u0003 Gymnocephalus cernua\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›\u0003 Wody przejściowe, ͳ͹ͷͺȌ\u0003 przybrzeżne\u0003 \u0006‹‘•ƒ\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">Pelecus cultratus\u0003\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Lokalnie przyławiany, Wody przejściowe, poza Zalewem Wiślanym przybrzeżne\u0003 ‰ƒ–—‡\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 \u0003 Nazwa łacińska\u0003 ͷͶ\u0003 Poz. 230  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>64 – \u0011ƒœ™ƒ\u0003’‘Ž•ƒ\u0003 Nazwa łacińska\u0003 \u0006‡”–ƒ\u0003 Vimba vimba\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u001a›‘”œ›•–ƒ‹‡\u0003 ‘‡” ›Œ‡Ȁ•–ƒ–—•\u0003 ‘ Š”‘›\u0003 Lokalnie przyławiany\u0003 Poz. 230 \u0012„•œƒ”\u0003 występowania/uwagi\u0003 Wody przejściowe, przybrzeżne, gatunek ƒƒ†”‘‹ œ›\u0003 Płoć\u0003 Rutilus rutilus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u000f‘ƒŽ‹‡\u0003—‹‡”—‘™ƒ‡\u0003 Wody przejściowe, połowy, przyławiany\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 \u000f‡•œ œ\u0003 Abramis brama ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 \u000f‘ƒŽ‹‡\u0003—‹‡”—‘™ƒ‡\u0003 Wody przejściowe, połowy, przyławiany\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 Boleń\u0003 Leucuscus aspius ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Lokalnie przyławiany Wody przejściowe, ȋ”œƒ†‘Ȍ\u0003\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 \u0005”œƒƒ\u0003 Barbus barbus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Lokalnie przyławiany Wody przejściowe, ȋ”œƒ†‘Ȍ\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 Karaś srebrzysty\u0003 Carassius gibelio ȋ\u0005Ž‘ Šǡ\u0003ͳ͹ͺʹȌ\u0003\u0003 \u000f‘ƒŽ‹‡\u0003—‹‡”—‘™ƒ‡\u0003 Wody przejściowe, połowy, przyławiany\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 Karaś pospolity\u0003 Carassius carassius ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 Lokalnie przyławiany Wody przejściowe, ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 ȋ”œƒ†‘Ȍ\u0003\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 \u000eƒ”’\u0003 Cyprinus carpio ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Lokalnie przyławiany Wody przejściowe, ȋ”œƒ†‘Ȍ\u0003\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny, osobniki z zarybień\u0003 \u000f‹\u0003 Tinca tinca ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 \u000f‘ƒŽ‹‡\u0003—‹‡”—‘™ƒ‡\u0003 Wody przejściowe, połowy, przyławiany\u0003 przybrzeżne, gatunek sł‘†‘™‘†›\u0003 Kleń\u0003 Squalius cephalus ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003Ž‘ƒŽ‹‡\u0003 Wody przejściowe, przyławiany\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 Krąp\u0003 Blicca bjoerkna ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Lokalnie przyławiany \u0003 Wody przejściowe, przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 \u0016ƒ’ƒ\u0003 Ballerus sapa (\u0013ƒŽŽƒ•, 1814)\u0003 Lokalnie przyławiany Wody przejściowe, \u0003 ȋ”œƒ†‘Ȍ\u0003\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny, nierodzimy\u0003 \u0018Ž‡Œƒ\u0003 Alburnus alburnus ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003Ž‘ƒŽ‹‡\u0003 Wody przejściowe, przyławiany\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 Rozpiór\u0003 Ballerus ballerus\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u0011‹‡‘‡” ›Œ›ǡ\u0003Ž‘ƒŽ‹‡\u0003 Wody przejściowe, przyławiany\u0003 przybrzeżne, gatunek słodkowodny\u0003 Wzdręga\u0003 Scardinius erythrophthalmus Lokalnie przyławiany \u0003 Wody przejściowe, ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 przybrzeżne, gatu‡\u0003 słodkowodny\u0003 Różanka\u0003 Rhodeus amarus (\u0005Ž‘ Šǡ\u0003ͳ͹ͺʹ)\u0003\u0003 Niekomercyjny, występuje Wody przejściowe, gatunek Ž‘ƒŽ‹‡ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 słodkowodny\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 \u000e‘œƒ\u0003 Cobitis taenia \u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺ\u0003\u0003 Niekomercyjny, występuje Wody przejściowe, ‰ƒ–—‡\u0003 Ž‘ƒŽ‹‡ǡ\u0003\u0003‰ƒ–—‡\u0003 słodkowodny\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 \u0013‹•‘”œ\u0003 Misgurnus fossilis ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Niekomercyjny, występuje Wody przejściowe, gatunek Ž‘ƒŽ‹‡ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 słodkowodny\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 Kiełb\u0003 Gobio gobio ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Niekomercyjny, występuje \u001a‘†›\u0003’”œ‡Œściowe, gatunek Ž‘ƒŽ‹‡ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 słodkowodny\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">Š”‘‹‘›\u0003 \u0013‹‡‹‡Ž‹ ƒ\u0003 Alburnoides bipunctatus ȋ\u0005Ž‘ Šǡ\u0003 Niekomercyjny, występuje Wody przejściowe, gatunek ͳ͹ͺʹȌ\u0003 Ž‘ƒŽ‹‡ǡ\u0003‰ƒ–—‡\u0003 słodkowodny\u0003 Š”‘‹‘›\u0003 \u0003 ͷͷ\u0003  Monitor Polski \u0011ƒœ™ƒ\u0003’‘Ž•ƒ\u0003</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>65 – \u001a›‘”œ›•–ƒ‹‡\u0003 \u0012„•œƒ”\u0003 ‘‡” ›Œ‡Ȁ•–ƒ–—•\u0003 występowania/uwagi\u0003 ‘ Š”‘›\u0003 Słonecznica\u0003 Leucaspius delineatus ȋ ‡ ‡Žǡ\u0003 Niekomercyjny, występuje Wody przejściowe, gatunek ͳͺͶ͵Ȍ\u0003\u0003 Ž‘ƒŽ‹‡\u0003 słodkowodny\u0003 ‡Ž‡ \u0003 Leuciscus leuciscus \u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 Niekomercyjny, występuje Wody przejściowe, gatunek ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Ž‘ƒŽ‹‡\u0003 słodkowodny\u0003 Jaź\u0003 Leuciscus idus ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Niekomercyjny, występuje Wody przejściowe, gatunek Ž‘ƒŽ‹‡\u0003 słodkowodny\u0003 \u0016—\u0003‡—”‘’‡Œ•‹\u0003 Silurus glanis ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Lokalnie przyławiany Wody przejściowe, gatunek ȋ”œƒ†‘Ȍ\u0003\u0003 słodkowodny\u0003 Pstrąg potokowy\u0003 Salmo trutta fario\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Lokalnie przyławiany Wody przejściowe, gatunek ȋ”œƒ†‘Ȍ\u0003\u0003 słodkowodny\u0003 ‡•‹‘–”\u0003‘•–”‘‘•›\u0003 Acipenser oxyrinchus\u0003ȋ\u0010‹– Š‹ŽŽǡ\u0003 ƒ–—‡\u0003 Š”‘‹‘›ǡ\u0003objęty Wody przejściowe, ͳͺͳͷȌ\u0003 zakazem połowu, lokalnie przybrzeżne, gatunek przyławiany (rzadko)\u0003 ƒƒ†”‘‹ œ›ǡ\u0003 ”‡•–›–—‘™ƒ›\u0003œƒ”›„‹‡‹ƒ‹\u0003 Poz. 230 Nazwa łacińska\u0003 \u0003 Lokalnie, w wodach przejściowych i przybrzeżnych (Zalew Wiślany, Zalew Szczeciński, Zatoka Pucka) dużą rolę w połowach odgrywają takie gatunki jak sandacz, okoń, płoć, leszcz.</div>\n<p class=\"lf-p\">Ograniczone czasowo i przestrzennie są połowy belony (wiosna, Zatoka Pucka) czy ‹‘•›\u0003ȋ ƒŽ‡™\u0003 Wiślany). ƒ–‘ƒ\u0003 \u0013— ƒ\u0003 Œ‡•–\u0003 ‘„•œƒ”‡\u0003 •‹Ž‹‡\u0003 œ†‡‰”ƒ†‘™ƒ‡Œ\u0003 ‹\u0003 przekształconej struktur›\u0003 ‹ Š–‹‘ˆƒ—›\u0003 pod względem występujących tam gatunków ryb. W latach 70Ǧ–› Š\u0003 \u001b\u001b\u0003 ™‹‡—\u0003 poławiano tam przede wszystkim ryby słodkowodne i\u0003dwuśrodowiskowe Ǧ\u0003 węgorz‡ǡ\u0003 ‘‘‹‡ǡ\u0003 płocie i szczupaki. Aktualnie akwen ten zasiedlają przede wszystkim niekomercyjne gatunki ryb (ciernik, cierniczek, babka bycza) a rybołówstwo jest znacznie ograniczone. P”ƒ™‹‡\u0003 ͻͷΨ\u0003 wyładunków rybackich na tym akwenie przypada na pięć gatunkówǣ\u0003 dorsza, stornię, belonę, śledzia i okonia. Często spotyka się gatunki charakterystyczne dla łąk podwodnych Ǧ\u0003iglicznię i wężynkę, które znalazły odpowiednie warunki by–‘™ƒ‹ƒ\u0003 ™\u0003‰Ž‘ƒ Š\u0003 ‹–‘™ƒ–› ŠǤ\u0003 \b•–—ƒ”‹—\u0003 Odry, do którego\u0003 zalicza się Zalew Szczeciński w”ƒœ\u0003 œ\u0003przyległymi wodami jest środowiskiem niezwykle zróżnicowanym pod względem hydrogeologicznym oraz biologicznym. Jest to obszar wysokiej presji antropogenicznej związanej z transportem (ruch statków torem wodnym ŚwinoujścieǦ\u0016œ œ‡ ‹Ȍǡ\u0003”‡”‡ƒ ›Œ‡Œ\u0003‹\u0003”›backiej. Na zespół ryb bytujący w Zalewie Szczecińskim składają się głównie gatunki słodkowodne (karpiowate, okoniowate) oraz gatunki migrujące Ǧ\u0003 anadromiczne sieja, ryby łososiowate oraz katadromiczny węgorz. Na Zalewie Szczecińskim prawie 95% wyładunków ’”œ›’ƒ†ƒ\u0003ƒ\u0003 œ–‡”›\u0003‰ƒ–—‹ǣ\u0003’łoć, leszcz, okoń ‹\u0003•ƒ†ƒ œ. Zalew Wiślany jest płytkim, znacznie zeutrofizowanym zbiornikiem wodnym, charakteryzującym się gradientem zasolenia wody w osi z zachodu na wschód. Do Polski należy około ͳȀ͵\u0003 ‘„•œƒ”—\u0003 ’‘™‹‡”œ Š‹\u0003 ƒŽ‡™—Ǥ\u0003 Zespół ichtiofauny jest dość różnorodny, z przewagą ryb karpiowatych w części œƒ Š‘†‹‡Œ\u0003‹\u0003przewagą ryb okoniowatych w części wschodniej. Ponadto sezonowo migrują tu na tarło stynki oraz masowe ilości śledzi tarła wiosennego. Na Zalewie Wiślanym prawi‡\u0003 ͻͷΨ\u0003\u0003 wyładunków przypada na pięć gatunków: śledź, płoć, leszcz, sandacz i ‘‘ńǤ\u0003 Z uwagi na istotną rolę korytarzy ekologicznych dla gatunków ryb słodkowodnych oraz dwuśrodowiskowych (anadromicznych i katadromicznych), ważne są ujścia największych rzek \u0013‘Ž•‹\u0003Ǧ\u0003Wisły i Odry\u0003‘”ƒœ\u0003’”œ›‘”•‹ Š. W obszarze mieszania wód słodkich i słonych bytują ryby zarówno słodkowodne jak i morskie. Najczęściej spotykanymi gatunkami są śledź, ryby karpiowate (leszcz, płoć), okoniowate (okoń, sandacz), stornia, stynka i ryby\u0003dwuśrod‘™‹•‘™‡\u0003 Ǧ\u0003troć, łosoś, certa. Ujście\u0003Odry (w szczególności Świna), w odróżnieniu od Ujścia Wisły, jest silnie</p>\n<p class=\"lf-p\">œ‘†›ˆ‹‘™ƒ‡\u0003 działalnością człowieka (zespół portowy SzczecinǦŚwinoujście), co może zmieniać zachowania migracyjne ryb. \u0003Także ujścia rzek przymorskich w Mrzeżynie, Kołobrzeg—ǡ\u0003 Darłówk—ǡ\u0003 \u0018•– ‡ǡ\u0003 \u0015‘™ƒ Š\u0003 ‹\u0003 Łeb‹‡\u0003 są w istotnym stopniu zmodyfikowane przez istniejącą\u0003 infrastrukturę portową.\u0003 Pomimo dużej liczby danych opisujących ichtiofaunę w \u0013\u0012\u0010, ich przydatność do celu opisu zespołów ryb jest znacznie ograniczona. Efekt połowu (próbkowania zespołu) jest zdeterminowany przede wszystkim zastosowanym narzędziem połowu a także wybranym terminem badań. Brak jest danych pochodzących ze standaryzowanych połowów, co może być podstawą budowania typologii biotycznej a także oceny stanu i zmian w zespołach ryb. \u001a\u0003‘”‡•‹‡\u0003 \u0003 ͷ͸\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>66 – Poz. 230 ʹͲͳ͵ǦʹͲͳ͸\u0003 ‘‹–‘”‹‰\u0003 †‹ƒ‰‘•–› œ›\u0003 ‹ Š–‹‘ˆƒ—›\u0003 ’”œ‡’”‘™ƒ†œ‘‘\u0003 ™‡\u0003 ™•œ›•–‹ Š\u0003 Œ™ ’\u0003 ‹\u0003 wybranych jcwp przybrzeżnych na potrzeby współpracy z HELCOM.\u0003 \u0003 Typy biotyczne zespołów ryb \u0003 \u001a\u0003 ”ƒƒ Š\u0003 prac przeprowadzonych w ramach wstępnej oceny stanu środowiska wód ‘”•‹ Š\u0003ȋGIOŚ\u00032014) metodą ekspercką określono wstępnie podział Polskich Wód Morskich na typy biotyczne zespołów ryb\u0003ȋ”›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤ͵ȌǤ\u0003Budując typologię oparto się\u0003na dostępnych źródłachǡ\u0003™\u0003 –›ǣ\u0003 ͳȌ ™›‹ƒ Š\u0003 monitoringu ichtiofauny wód przejściowych i przybrzeżnych ’”œ‡’”‘™ƒ†œ‘‡‰‘\u0003™\u0003ʹͲͳͳ\u0003”Ǥǡ\u0003\u0003 ʹȌ ’pisach ichtiofauny, o ile powstały na podstawie wykonanych połowów\u0003„ƒ†ƒ™ œ› Šǡ\u0003 ‘’—„Ž‹‘™ƒ› Š\u0003™\u0003ogólnodostępnej literaturœ‡\u0003ƒ—‘™‡ŒǢ\u0003 ͵Ȍ •‡”‹‹\u0003†ƒ› Š\u0003œ\u0003™‹‡Ž‘Ž‡–‹‡Œ\u0003•–ƒ–›•–›‹\u0003”›„ƒ ‹‡ŒǢ\u0003 ͶȌ †anych dostępnych w sprawozdaniach\u0003 z realizacji różnego rodzaju projektów obejmujących połowy badawcze\u0003\u0010 \u0015Ǧ\u0013 \u0005Ǣ\u0003\u0003 ͷȌ †anych z obserwacji połowów rybackich prowadzonych w ramach Wieloletniego \u0013”‘‰”ƒ—\u0003 „‹‡”ƒ‹ƒ\u0003 \u0007ƒ› Š\u0003 \u0015›„ƒ ‹ Š\u0003 ȋ’”‘‰”ƒ\u0003 ”ƒŒ‘™›\u0003 ƒ\u0003 Žƒ–ƒ\u0003 ʹͲͲ͹ǦʹͲͳ͵\u0003 określony w załączniku do uchwały nr 212/2007 Rady Ministrów z dnia 19 paź†œ‹‡”‹ƒ\u0003 ʹͲͲ͹\u0003 ”Ǥ\u0003 ™\u0003 •’”ƒ™‹‡\u0003 —•–ƒ‘™‹‡‹ƒ\u0003 \u001a‹‡Ž‘Ž‡–‹‡‰‘\u0003 \u0013”‘‰”ƒ—\u0003 „‹‡”ƒ‹ƒ\u0003 \u0007ƒ› Š\u0003 \u0015›„ƒ ‹ Š\u0003 ƒ\u0003 Žƒ–ƒ\u0003 ʹͲͲ͹Ǧ2013, zmienionej uchwałą nr 84/2010 Rady Ministrów z dnia 1\u0003 œ‡”™ ƒ\u0003ʹͲͳͲ\u0003”Ǥ\u0003oraz programy wcześniejszeȌǤ\u0003 \u0003 \u0015›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤ͵Ǥ\u0003 \u0003 Typy biotyczne zespołów ryb w POM (opracowanie własne Psuty i\u0003\u0016œ›ƒ‡ǡ\u0003\u0010 \u0015Ǧ\u0013 \u0005\u0003ȌǤ\u0003 \u0003 Z uwagi na stosunkowo niską różnorodność gatunkową ichtiofauny, zespoły ryb poszczególnych typów biotycznych nie charakteryzują się całkowicie odrębnym składem gatunkowym. Wyróżniono następujące typy biotyczne zespołów ”›„ǣ\u0003 \u0003 \u0003 ͷ͹\u0003  Monitor Polski</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>67 – Poz. 230 Zespół ryb Zalewu Puckiego O zasięgu obejmującym Zalew Pucki i Zatokę Pucką Zewnętrzną (do głębokości 20 m), œ†‘‹‘™ƒ›\u0003 przez ryby ciernikowate (ciernik, cierniczek), okonia, babkę byczą i stornię.</div>\n<p class=\"lf-p\">Często spotyka się gatunki charakterystyczne dla łąk podwodnych Ǧ\u0003 iglicznię i wężynkę, które znalazły odpowiednie warunki bytowania w glonach nitkowatych. \u0003 \u0003 Zespół ryb Zalewu Szczecińskiego i wód przyległych O zasięgu obejmującym Zalew Szczeciński, Zalew Kamieński oraz Ujście Świny i Dziwny. Na zespół ryb składają się głównie gatunki słodkowodne (karpiowate, okoniowate) oraz gatunki migrująceǣ\u0003ƒƒ†”‘‹ œƒ\u0003sieja, ryby łososiowate oraz katadromiczny węgorz. Ważny rejon dla rozrodu i podchowu narybku ryb słodkowodnych (sandacz, leszcz, okoń, płoć) i korytƒ”œ\u0003 ekologiczny ryb dwuśrodowiskowych.\u0003 \u0003 Zespół ryb Zalewu Wiślanego Do Polski należy około ͳȀ͵\u0003 ‘„•œƒ”—\u0003 ’‘™‹‡”œ Š‹\u0003 ƒŽ‡™—Ǥ\u0003 Zespół ichtiofauny jest dość różnorodny, z przewagą ryb karpiowatych w części zachodniej i przewagą ryb okoniowatych w części wschodniej. Ponadto sezonowo migrują tu na tarło stynki oraz masowe ilości śledzi tarła wiosennego. Ważny rejon dla rozrodu i podchowu narybku ryb słodkowodnych (sandacz, leszcz, okoń, płoć) i korytarz ekologiczny (dorzecze Wisły) ryb dwuśrodowiskowych.\u0003 \u0003 Zespół ryb strefy przybrzeżnej Zatoki Gdańskiej z Ujściem Wisły Obejmujący głębszą część (powyżej 20 m) Zatoki Puckiej Zewnętrznej i Zatokę Gdańską Wewnętrzną. Występują ’”œ‡†‡\u0003 ™•œ›•–‹ Š\u0003 ”›„›\u0003 ‘”•‹‡\u0003 (śledź, szpro–ǡ\u0003 †‘”•œǡ\u0003 •–‘”‹ƒȌ\u0003 œ‡\u0003 œƒ œ›\u0003 udziałem ryb słodkowodnych (sandacz, leszcz, okoń) i dwuśrodowiskowych (ryby łososiowate). W obszarze mieszania wód słodkich i słonych bytują ryby zarówno słodkowodne jak i morskie. Najczęściej spotykanymi gatunkami są śledź, ryby karpiowate (leszcz, płoć), okoniowate (okoń, sandacz), stornia, stynka i ryby dwuśrodowiskowe Ǧ\u0003troć, łosoś, certa. \u0003 \u0003 Zespół ryb strefy przybrzeżnej otwartego morza Obejmujący strefę 2 mil morskich od brzegu, do głębokości przeciętnie 20 m. Występują tu przede wszystkim ryby morskie, jednak szczególnie w okolicach ujść rzek i kanałów zwiększa się udział ryb słodkowodnych i dwuśrodowiskowych w strukturze ichtiofauny. Aktualnie brakuje wiedzy o lokalizacjach najważniejszych tarlisk i wzrostu narybkuǤ\u0003 \u0003 Zespół ryb Zatoki Pomorskiej Obejmujący otwarty akwen, którego tylko część leży w \u0013\u0012\u0010, o głębokości nieprzekraczającej 20 m. PołudniowoǦzachodnia część Zatoki należy do estuarium Odry i pozostaje pod wpływem wód słodkich. W obszarze mieszania wód słodkich i słonych bytują ryby zarówno słodkowodne jak i morskie. Najczęściej spotykanymi gatunkami są śledź, ryby karpiowate (leszcz, płoć), okoniowate (okoń, sandacz), stornia, stynka i ryby dwuśrodowiskowe Ǧ\u0003troć, łosoś, certa. Często notowane są ryby charakterystyczne dla zachodniego Bałtyku. \u0003</p>\n<p class=\"lf-p\">\u0003 Zespół ryb Ławicy Słupskiej Obejmujący zróżnicowane i cenne przyrodniczo siedliska denne w środkowej części \u0013\u0012\u0010Ǥ\u0003 Cechy charakterystyczne ichtiofauny tego rejonu są stosunkowo mało poznane, jednak z uwagi na specyficzne warunki siedliskowe, obszar ten powinien zostać wyróżniony w typologii zespołów ryb z uwagi na potencjalnie dużą rolę w reprodukcji niektórych gatunków ryb (np. śledź, skarp, ”›„›\u0003œ\u0003”‘†œƒŒ—\u0003 ‘„‹‹†ƒ‡ȌǤ\u0003 \u0003 Zespół ryb otwartego morza Obejmuje niewymienione wcześniej \u0013\u0012\u0010. Z uwagi na gradient zasolenia zauważaŽƒ\u0003Œ‡•–\u0003 zmienność składu gatunkowego ichtiofauny z zachodu (częste obserwacje ryb migrujących z zachodniego Bałtyku) na wschód. Obserwuje się także różnice w rozmiarach ryb tych samych gatunków łowionych masowo (np. storni). Z uwagi na powyższe rozróżniono część zachodnią \u0003 ͷͺ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>68 – Poz. 230 ȋ‘„‡Œmującą kwadraty statystyczne wedłu‰\u0003ICES 24 i 25) oraz wschodnią (kwadrat statystyczny ™edłu‰\u0003 \u0006\b\u0016\u0003ʹ͸ȌǤ\u0003 \u0003 Siedliska bentosowe \u0003 Mapa EUSeaMap z rozmieszczeniem ogólnych typów siedlisk bentosowych w Morzu Bałtyckim, powstała w ramach pr‘Œ‡–—\u0003\b\u0010\u0012\u0007‡–\u0003ȋ\b—”‘’‡ƒ\u0003\u0010ƒ”‹‡\u0003\u0012„•‡”˜ƒ–‹‘\u0003\u0007ƒ–ƒ\u0003\u0011‡–™‘”Ǣ\u0003 ™™™Ǥ‡‘†‡–Ǧseabedhabitats.eu) sfinansowanego przez European Commission’s DirectorateǦ General for Maritime Affairs and Fisheries (DG MARE), który realizowano w latach 2009ǦʹͲͳ͵\u0003ȋ \u0003 ‡–ƒ’\u0003 ’”‘Œ‡–—Ȍ\u0003 ‘”ƒœ\u0003 ™\u0003 Žƒ–ƒ Š\u0003 ʹͲͳ͵Ǧ2016 (II etap projektu) w oparciu o dane z badań środowiskowych, jak i na podstawie modelowych map rozmieszczenia siedlisk. Mapa powstała z potrzeby wypełnienia wymogów europejskich dyrektyw, takich jak RDSM, ale także w ramach ’”‘Œ‡–—\u0003 ‘”‹œ‘\u0003ʹͲʹͲ\u0003ȋ™\u0003”ƒƒ Š\u0003 \u0003‡–ƒ’—\u0003’”‘Œ‡–—\u0003œƒ\u0003Žƒ–ƒ\u0003ʹͲͳ͹ǦʹͲʹͲȌǤ\u0003\u0010‡–‘†ƒ\u0003œƒ•–‘•‘™ƒƒ\u0003™\u0003 opracowaniu mapy oraz jej wiarygodność zostały przedstawione w raporcie technicznym (Populus i in. 2017), natomiast ogólne typy siedlisk zgodne z RDSM wymieniono w aneksie do ”ƒ’‘”–—\u0003–‡ Š‹ œ‡‰‘\u0003ȋ\u0010ƒ ƒ\u0003‹\u0003‹Ǥ\u0003ʹͲͳ͹ȌǤ\u0003\u001a›‹‡‹‘‡\u0003ogólne typy siedlisk oceniane są w ramach •‹‡†Ž‹•\u0003„‡–‘•‘™› Š\u0003œ‰‘†‹‡\u0003œ\u0003™›‘‰ƒ‹\u0003†‡ ›œŒ‹\u0003ʹͲͳ͹ȀͺͶͺ\u0003ƒ\u0003’‘†•–ƒ™‹‡\u0003Žƒ•›ˆ‹ƒ Œ‹\u0003•‹‡†Ž‹•\u0003 \b\u0018\u0011 \u0016\u0003 ȋƒ‰Ǥ\u0003 European Union Nature Information SystemȌ\u0003 ™•ƒœƒ‡Œ\u0003 ™\u0003 †‡ ›œŒ‹\u0003 ʹͲͳ͹ȀͺͶͺǡ\u0003 œ‘†›ˆ‹‘™ƒ‡Œ\u0003 ƒ\u0003 ’‘–”œ‡„›\u0003 \u0015\u0007\u0016\u0010\u0003 ȋ\b˜ƒ•\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͳ͸ȌǤ\u0003 Klasyfikacja ta powstała z inicjatywy Europejskiej Agencji Środowiska (EEA, ang. European Environment AgencyȌ\u0003‹\u0003™\u0003–›\u0003’”œ›’ƒ†—\u0003 odnosi się do 3. i 4. poziomu, a więc charakterystyki abiotycznej środowiska: typ substratu dna morskiego w podziale na strefę litoralną i\u0003circalitoralną wraz ze związanymi z nimi zespołami organizmów (makrozoobentos, makrofity). Zgodnie z definicją zastosowaną w opracowaniu \b˜ƒ•\u0003‹\u0003‹Ǥ\u0003ȋʹͲͳ͸Ȍ\u0003•–”‡ˆƒ\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽƒ\u0003 Šarakteryzuje się wystarczającą ilością światła do wzrostu roślin naczyniowych, takich jak Zostera spp. oraz zielenic. Zasięg występowania tej strefy ograniczony jest penetracją światła do 1%. W strefie circalitoralnej nie ma wystarczającej ilości światła, aby mogły występować w niej rośliny naczyniowe i zielenice, lecz jest odpowiednia dla brunatnic i krasnorostów. \u0003 \u0011ƒ\u0003”›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤͶ\u0003przedstawiono ogólne typy siedlisk, natomiast w –ƒ„‡Ž‹\u0003ͳǤͶǤͶǤ\u0003™›‹‡‹‘‘\u0003Œ‡\u0003™\u0003 obrębie poszczególnych obszarów oceny w POM w kolejności dominacji pod względem œƒŒ‘™ƒej powierzchni, na których zlokalizowane są reprezentatywne stacje monitoringowe makrofitów i makrozoobentosu w polskiej strefie Bałtyku. \u0003 \u0003 \u0003 ͷͻ\u0003  Monitor Polski \u0015›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤͶǤ\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">\u0003 \u0003</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>69 – Poz. 230 \u0003 Ogólne typy siedlisk EUNIS występujące w POM na ’‘†•–ƒ™‹‡\u0003 †ƒ› Š\u0003 \u0016\u0003 ™›‘ƒ› Š\u0003 ™\u0003”ƒƒ Š\u0003’”‘Œ‡–—\u0003\b—”‘’‡\u0003\u0010ƒ”‹‡\u0003\u0012„•‡”˜ƒ–‹‘\u0003\u0007ƒ–ƒ\u0003\u0011‡–™‘”\u0003ȋ\b\u0010\u0012\u0007‡–Ȍ\u0003\u0016‡ƒ„‡†\u0003 ƒ„‹–ƒ–•\u0003 ȋ™™™Ǥ‡‘†‡–Ǧ•‡ƒ„‡†Šƒ„‹–ƒ–•Ǥ‡—ȌǤ\u0003 ͸Ͳ\u0003 ͹ͳͲǡʹͺ\u0003 Zatoka Gdańska Wewnętrzna\u0003 Ujście Dziwny\u0003 Ujście Wisły \u0013”œ‡‘’\u0003 Ujście Świny\u0003 Mierzeja Wiślana\u0003 Półwysep Hel\u0003 ͺǡͻʹ\u0003 Ͷͳǡ͵͵\u0003 ͹Ͳǡͳͷ\u0003 ʹǡ͵ͺ\u0003 ͸Ͷǡʹ͵\u0003 ͸ͳ\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003 ‹” ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 muły strefy circalitoralnej oddalonej od „”œ‡‰—\u0003 ‘•ƒ†›\u0003‹‡•œƒ‡\u0003•–”‡ˆ›\u0003 ‹” ƒŽ‹–‘”ƒŽ‡Œ\u0003 ‘††ƒŽ‘‡Œ\u0003‘†\u0003„”œ‡‰—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 muły infralitoralu\u0003 muły infralitoralu\u0003 muły infralitoralu\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 muły infralitoralu\u0003 muły circalitoralu\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 muły infralitoralu\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003 ‹” ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 muły circalitoralu\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ‘•ƒ†›\u0003‹‡•œƒ‡\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003 ‹” ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 muły\u0003 ‘•ƒ†›\u0003‹‡•œƒ‡\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003 ‹” ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ͳʹͻ͵ǡ͵͹\u0003 Ǧ\u0003 Ǧ\u0003 ʹʹʹǡͷͶ\u0003 ͹ͷǡͶͺ\u0003 ʹ͸ǡ͸͹\u0003 ͳͳͶǡͳͳ\u0003 ͳͲͲǡ͹ͻ\u0003 ʹͳǡ͸ͻ\u0003 ͵ͷͷǡ͹͸\u0003 ʹͶͳǡ͵͹\u0003 ͻͶǡͶʹ\u0003 ʹǡ͵ͺ\u0003 ͶͶǡͺͷ\u0003 ͺǡͳ͸\u0003 ͺǡͻʹ\u0003 Ͷͳǡ͵͵\u0003 ͹Ͳǡͳͷ\u0003 ͳͺ͵͹ǡͳ͸\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005͸\u0003 \u0010\u0005͸\u0003 \u0010\u0005͸\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005͸\u0003 \u0010\u0006͸\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005͸\u0003 \u0010\u0006ͷ\u0003 \u0010\u0006͸\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005Ͷ\u0003 \u0010\u0006ͷ\u0003 \u0010\u0006͸\u0003 \u0010\u0005Ͷ\u0003 \u0010\u0006ͷ\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0007Ͷ\u0003 ͸ͻͲͻǡ͸͸\u0003 ͵͵ͶͲǡͺ͸\u0003 ʹͳ͹ͶǡͶͺ\u0003 ʹͶ͵͹ǡͺʹ\u0003 ʹ͸Ͳǡ͹͸\u0003 ͵ͷͲʹǡ͸Ͳ\u0003 ͳͲͲͳǡͷ͹\u0003 ͺͳͷǡͶͳ\u0003 Powierzchnia ogólnego –›’—\u0003•‹‡†Ž‹•ƒ\u0003ȏʹȐǢ\u0003 ȋǦ\u0003„”ƒ\u0003†ƒ› ŠȌ\u0003 \u0010\u0006ͷ\u0003 \u0010\u0007͸\u0003 \u0010\u0006ͷ\u0003 \u0010\u0007͸\u0003 \u0010\u0006ͷ\u0003 \u0010\u0007Ͷ\u0003 \u0010\u0006͸\u0003 \u0010\u0007͸\u0003 Kod ogólnego\u0003 –›’—\u0003•‹‡†Ž‹•ƒ\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003‹\u0003 \u0016\u0010ͳ\u0003ȋƒ”‘ˆ‹–›Ȍ\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 Wskaźnik/zespół organizmów\u0003</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>70 – \u0003 Ͷ͵ǡͷͻ\u0003 ͶͲ͹ǡʹͺ\u0003 ͵Ͳͳǡ͹Ͷ\u0003 ͳͳͳǡͳʹ\u0003 Zalew Kamieński\u0003 Zalew Szczeciński\u0003 Zalew Wiślany\u0003 ƒŽ‡™\u0003\u0013— ‹\u0003 ʹͺͷǡͻʹ\u0003 ͳ͹͹ͺͶǡͷͷ\u0003 \u0005ƒ•‡\u0003\u0005‘”Š‘Ž•‹\u0003 muły circalitoralu\u0003 muły strefy circalitoralnej oddalonej od „”œ‡‰—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003 ‹” ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ‘•ƒ†›\u0003‹‡•œƒ‡\u0003•–”‡ˆ›\u0003 ‹” ƒŽ‹–‘”ƒŽ‡Œ\u0003 ‘††ƒŽ‘‡Œ\u0003‘†\u0003„”œ‡‰—\u0003 muły strefy circalitoralnej oddalonej od „”œ‡‰—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003 ‹” ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 Ogólny typ siedliska (na podstawie Žƒ•›ˆ‹ƒ Œ‹\u0003\b\u0018\u0011 \u0016\u0003™edłu‰\u0003†‡ ›œŒ‹\u0003 ʹͲͳ͹ȀͺͶͺȌ\u0003 Monitor Polski ƒ–‘ƒ\u0003\u0013— ƒ\u0003 Zewnętrzna\u0003 ͳͲͺͻ͹ǡ͸ʹ\u0003 Basen Gdański\u0003 •‹‡†Ž‹•‘\u0003„‡–‘•‘™‡\u0003 dna miękkiego\u0003 \u0013‘™‹‡”œ Š‹ƒ\u0003 ‘„•œƒ”—\u0003‘ ‡›\u0003 lub głazowiska* Ž—„\u0003†ƒ\u0003 ‹‡•œƒ‡‰‘ȗ\u0003 ȏʹȐ\u0003 ʹͳͲͷǡͺ͵\u0003 \u001a• Š‘†‹\u0003\u0005ƒ•‡\u0003 ‘–Žƒ†œ‹\u0003 \u0012„•œƒ”\u0003‘ ‡›\u0003 ™\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003 \u0012 ‡‹ƒ›\u0003‡Ž‡‡–\u0003 ‡‘•›•–‡—\u0003 \u0017ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͶǤͶǤ\u0003 Ogólne typy siedlisk uwzględnione w ocenie siedlisk bentosowych w POMǤ\u0003  Poz. 230 Zalew Szczeciński\u0003 Zalew Wiślany\u0003 ͶͲ͹ǡʹͺ\u0003 ͵Ͳͳǡ͹Ͷ\u0003 Ͷ͵ǡͷͻ\u0003 ͳǡͻͻȗ\u0003 ʹǡͷ͹ȗ\u0003 ͳͳͳǡ͵ȗ\u0003 ͳͷ͵ǡ͸͹\u0003 ͷͺǡͺ͵\u0003 ͻͺǡͷͺ\u0003 Ͷ͸ǡͲʹ\u0003 ͵ͺǡ͹ͺ\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 skały i rafa biogeniczna ‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—Ȁ•ƒŽ‹•–‡\u0003‹\u0003ƒ‹‡‹•–‡\u0003†‘\u0003 ‘”•‹‡\u0003 skały i rafa biogeniczna ‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—Ȁ•ƒŽ‹•–‡\u0003‹\u0003ƒ‹‡‹•–‡\u0003†‘\u0003 ‘”•‹‡\u0003 skały i rafa biogeniczna infralitoralu oraz ‘•ƒ†›\u0003‹‡•œƒ‡\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003 ‹” ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ‘•ƒ†›\u0003‰”—„‘œ‹ƒ”‹•–‡\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ’‹ƒ•‹\u0003‹ˆ”ƒŽ‹–‘”ƒŽ—\u0003 ͳͶͲǡͻͻ\u0003 ͳ͹ǡͶ͵\u0003 muły infralitoralu\u0003 Ogólny typ siedliska (na podstawie Žƒ•›ˆ‹ƒ Œ‹\u0003\b\u0018\u0011 \u0016\u0003™edłu‰\u0003†‡ ›œŒ‹\u0003 ʹͲͳ͹ȀͺͶͺȌ\u0003 \u0013‘™‹‡”œ Š‹ƒ\u0003 ‘„•œƒ”—\u0003‘ ‡›\u0003 lub głazowiska* Ž—„\u0003†ƒ\u0003 ‹‡•œƒ‡‰‘ȗ\u0003 ȏʹȐ\u0003 Ͳǡͳ͵\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005ͳǡ\u0003\u0010\u0005Ͷ\u0003 \u0010\u0004ͳ\u0003 \u0010\u0004ͳ\u0003 \u0010\u0006ͷ\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005͵\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005ͷ\u0003 \u0010\u0005͸\u0003 Kod ogólnego\u0003 –›’—\u0003•‹‡†Ž‹•ƒ\u0003 ͸ʹ\u0003 Ǧ\u0003 ͷʹǡͷͷ\u0003 Ǧ\u0003 Ǧ\u0003 Ǧ\u0003 Ǧ\u0003 ʹͲǡ͵͹\u0003 ͳͷ͵ǡ͸͹\u0003 ͵ͲǡͶ͸\u0003 ͻͺǡͷͺ\u0003 ʹǡͲͷ\u0003 Ͷ͸ǡͲʹ\u0003 ͵ʹǡͶͷ\u0003 ͳͶͲǡͻͻ\u0003 ͳ͹ǡͶ͵\u0003 Ͳǡͳ͵\u0003 Powierzchnia ogólnego –›’—\u0003•‹‡†Ž‹•ƒ\u0003ȏʹȐǢ\u0003 ȋǦ\u0003„”ƒ\u0003†ƒ› ŠȌ\u0003 \b\u0016\u0010 œȀƒ”‘ˆ‹–›\u0003 \b\u0016\u0010 œȀƒ”‘ˆ‹–›\u0003 \b\u0016\u0010 œȀƒ”‘ˆ‹–›\u0003 \u0016\u0010ͳȀƒ”‘ˆ‹–›\u0003 \u0016\u0010ͳȀƒ”‘ˆ‹–›\u0003 \u0016\u0010ͳȀƒ”‘ˆ‹–›\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 \u0005Ȁƒ”‘œ‘‘„‡–‘•\u0003 Wskaźnik/zespół organizmów\u0003</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>71 – \u0003 ȗ\u0003\u0003\u0012znacza powierzchnię głazowiska lub powierzchnię dna mieszanego (powierzchnie te są mniejsze od powierzchni ocenianego akwenu)Ǥ \u0003 •‹‡†Ž‹•‘\u0003„‡–‘•‘™‡\u0003 makrofitów w œƒŽ‡™ƒ Š\u0003 •‹‡†Ž‹•‘\u0003„‡–‘•‘™‡\u0003 †ƒ\u0003‹‡•œƒ‡‰‘\u0003 \u0005ƒ•‡\u0003\u0005‘”Š‘Ž•‹\u0003 –\u0003głazowisko Ławicy Słupskiej\u0003 \u0015‘™›ǦJarosławiec Wschód –\u0003 głazowisko Rowy\u0003 ƒ–‘ƒ\u0003\u0013— ƒ\u0003 Zewnętrzna (wody przybrzeżne Klifu Orłowskiego)\u0003 Zalew Kamieński\u0003 \u0015‘™›ǦJarosławiec Wschód\u0003 JarosławiecǦ \u0016ƒ”„‹‘™‘\u0003 \u0016ƒ”„‹‘™‘Ǧ\u0007œ‹™ƒ\u0003 \u0007œ‹™ƒǦŚwina\u0003 \u0013‘”–\u0003 Władysławowo\u0003 WładysławowoǦ Jastrzębia Góra\u0003 Jastrzębia GóraǦ \u0015‘™›\u0003 \u0015‘™›ǦJarosławiec Zachód\u0003 \u0012„•œƒ”\u0003‘ ‡›\u0003 ™\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003 Monitor Polski •‹‡†Ž‹•‘\u0003„‡–‘•‘™‡\u0003 †ƒ\u0003–™ƒ”†‡‰‘\u0003 \u0012 ‡‹ƒ›\u0003‡Ž‡‡–\u0003 ‡‘•›•–‡—\u0003  Poz. 230  Monitor Polski</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>72 – Poz. 230 Poniżej przedstawiono opis elementów biotycznych tworzących siedliska bentosowe ‹\u0003wykorzystanych do oceny stanu środowiska: makrofitów oraz organizmów bezkręgowych.\u0003 W granicach POM makrofity występują na dwóch obszarach dna twardego: głazowiska Ławicy Słupskiej i głazowiska Rowy (–ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͶǤͶ), zajmujących łącznie 113,874 kmʹǡ\u0003 ‘\u0003•–ƒ‘™‹\u0003 Ͷǡ͵͹Ψ\u0003’‘™‹‡”œ Š‹\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003ȋ”›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤͷȌǡ\u0003ƒ\u0003†‹‡\u0003‹‡•œƒ›\u0003ȋ’‹ƒ•œ œ›•–‘Ǧƒ‹‡‹•–›Ȍ\u0003™\u0003™‘†ƒ Š\u0003 przybrzeżnych klifu orłowskiego w Gdyni (Zatoka Pucka Zewnętrzna), a także na dnie miękkim: ™\u0003 ƒ–‘ ‡\u0003\u0013— ‹‡Œ\u0003‹\u0003™\u0003œƒŽ‡™ƒ ŠǤ\u0003 \u0003 \u0015›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤͷǤ\u0003 Lokalizacja siedlisk dna twardego: głazowisko Ławicy Słupskiej i głazowisko Rowy oraz siedliska dna mieszanego w rejonie Klifu Orłowskiego, występujące w POMǤ\u0003 Głazowisko Ławicy Słupskiej obejmuje północnoǦzachodnią część Ławicy Słupskiej (współrzędne geograficzne punktu środkowego stanowiska 54°58,271’N; 16°35,126’E), zlokalizowaną w zakresie głębokości 8Ǧ20 m, około 46 km na północ od miejscowości nadbrzeżnej \u0018•–ƒ\u0003ȋ”›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤ͸). Powierzchnia głazowiska wynosi 111,3 kmʹ\u0003i stanowi 14% powierzchni całego ‘„•œƒ”—\u0003 Š”‘‹‘‡‰‘\u0003 \u0011ƒ–—”ƒ\u0003 ʹͲͲͲ\u0003 –\u0003 Ławica Słupska PLC990001. Rzeźba dna jest bardzo urozmaicona, wyróżniająca obszar głazowiska spośród innych rejonów południowego Bałtyku.</div>\n<p class=\"lf-p\">Charakterystycznym elementem morfologicznym są ciągi wzniesień zbudowane przeważnie z bloków skalnych i głazów, odpornych na erozję (KrukǦDowgiałło i in. 2011). Twarde dno oraz stosunkowo duża przezroczystość wody stwarzają dogodne warunki rozwoju różnorodnych gatunkowo zespołów bentosowych, wśród których występują cenne przyrodniczo w ekosystemie ‘”•‹\u0003–œ™Ǥ\u0003‰ƒ–—‹\u0003•‹‡†Ž‹•‘–wórcze (Andrulewicz i in. 2004, Brzeska 2009, KrukǦDowgiałło i in. 2011). Należą do nich gatunki krasnorostów: Furcellaria lumbricalisǡ\u0003 Ceramium diaphanum\u0003 (objęte ochroną gatunkową) i Polysiphonia fucoides\u0003 oraz małże Mytilus trossulusǤ\u0003 \u001a\u0003 ™‹‡Ž—\u0003 miejscach głazowiska Ławicy Słupskiej rozwijają się gatunki makroglonów rzadkie nie tylko w \u0013\u0012\u0010ǡ\u0003 ’Ǥ\u0003 Coccotylus truncatusǡ\u0003 Desmarestia viridisǡ\u0003 Rhodomela confervoides, ale także w skali całego Bałtyku Właściwego, np. Delesseria sanguinea\u0003 ȋ\u000e”—ǦDowgiałło i in. 2011, da‡\u0003 œ\u0003 Państwowego Monitoringu Środowiska 2008ǦʹͲͳ͹ȌǤ\u0003\u0003 Głazowisko Rowy usytuowane jest w strefie przybrzeżnej środkowego wybrzeża Polski, na głębokości od 2 do 18 m, około 1,5 km na północ od miejscowości Rowy (współrzędne geograficzne punktu środkowego stanowiska 54°40,900’N; 17°02,810’E) (”›•Ǥ\u0003 ͳǤͶǤͷȌǤ\u0003 Obowiązująca mapa –\u0003\b\u0018\u0016‡ƒ\u0010ƒ’\u0003ȋ”›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤͶ) nie zawiera informacji o lokalizacji głazowiska Rowy, które zidentyfikowano w POM po raz pierwszy w 1997 r. (KrukǦDowgiałło 2000). W\u0003‘Ž‡Œ› Š\u0003 \u0003 ͸͵\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>73 – Poz. 230 latach badano kompleksowo zespoły organizmów be–‘•‘™› Š\u0003 ƒ\u0003 †‹‡\u0003 –™ƒ”†›\u0003 ȋ\u0012•‘™‹‡ ‹\u0003‹\u0003 \u000e”—ǦDowgiałło 2006, KrukǦDowgiałło i in. 2008, Brzeska 2009, Barańska i in. 2016), a w 2010 rǤ\u0003 makroglony głazowiska objęto regularnymi badaniami w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska (Państwowy Monitoring Środ‘™‹•ƒ\u0003 ʹͲͳͲǦ2017). Głazowisko Rowy leży w sąsiedztwie Słowińskiego Parku Narodowego i objęte jest ochroną w ramach sieci Natura 2000 w formie obszaru PLH220023 Ostoja Słowińska (SDF obszaru PLH220023) i obszaru PLB990002 Przybrzeżne wody Bałtyku (SDF obsza”—\u0003 \u0013\u000f\u0005ͻͻͲͲͲʹȌǤ\u0003 \u0016‹‡†Ž‹•‘\u0003 •–ƒ‘™‹\u0003 ‘„•œƒ”\u0003 ’Žƒ–ˆ‘”›\u0003 abrazyjnej z licznymi głazami i polami otoczaków tworzącymi zwarty bruk abrazyjny. Na jego powierzchni rozwijają się bogate gatunkowo i obfite ilościowo zespoły organizmów bentosowych.</div>\n<p class=\"lf-p\">Dominują gatunki krasnorostów, takie jak Polysiphonia fucoides\u0003 ‹\u0003 Furcellaria lumbricalisǡ\u0003 sporadycznie występują gatunki rzadkie w\u0003\u0013\u0012\u0010ǡ\u0003 –ƒ‹‡\u0003 Œƒ\u0003 „”—ƒ–‹ ƒ\u0003 Sphacelaria cirrosa\u0003 ‹\u0003 ”ƒ•‘”‘•–\u0003Ceramium tenuicorne\u0003ȋ\u0012•‘™‹‡ ‹\u0003‹\u0003\u000e”—ǦDowgiałło 2006, KrukǦDowgiałło i in. 2008, \u0005”œ‡•a 2009, Państwowy Monitoring Środowiska 2010ǦʹͲͳ͹ȌǤ\u0003\u0003 W POM, wśród rozległych rejonów dna miękkiego występuje zaledwie kilka miejsc porośniętych roślinami naczyniowymi. Należy do nich m. in. Zatoka Pucka. Rejon Zatoki Puckiej, a szczególnie jej wewnętrzna część (Zalew Pucki) oraz strefy przybrzeżne części zewnętrznej (Zatoka Pucka Zewnętrzna), uznawany jest za unikalny pod względem przyrodniczym obszar w polskiej strefie Bałtyku, przede wszystkim ze względu na rozległość łąk podwodnych ‹\u0003różnorodność gatunków makrofitów (KrukǦDowgiałło i Brzeska 2009). Oprócz największej liczby gatunków chronionych (8), występują tutaj licznie gatunki rzadkie (6). Zatoka Pucka jest Œ‡†››\u0003”‡Œ‘‡\u0003™\u0003\u0013\u0012\u0010, w którym notowane są objęte ochroną ramienice: ramienica bałtycka Chara balticaǡ\u0003”‘œ•‘ Šƒ\u0003‘”•ƒ\u0003Tolypella nidifica\u0003i krynicznik włosowaty Nitella capillaris, a także rośliny naczyniowe, które na piaszczystych obszarach dna tworzą jednoǦǡ\u0003†™—Ǧ\u0003lub trójgatunkowe łąki podwodne. Najcenniejszym i jednocześnie najbardziej zagrożonym składnikiem łąk ’‘†™‘†› Š\u0003Œ‡•–\u0003–”ƒ™ƒ\u0003‘”•ƒ\u0003Zostera marina, objęta ścisłą ochroną. \u0003 Wyjątkowy pod względem przyrodniczym jest rejon kamienistoǦ’‹ƒ•œ œ›•–‡‰‘\u0003 †ƒ\u0003 ™\u0003wodach przybrzeżnych u podnóża klifu orłowskiego w Zatoce Pukciej Zewnętrznej, kontrolowany w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska od 2002 rǤ, a nieuwzględniony na obowiązującej mapie –\u0003\b\u0018\u0016‡ƒ\u0010ƒ’\u0003ȋ”›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤͶȌǤ\u0003Wśród osadów występują tutaj piaski średnioǦ\u0003‹\u0003 gruboziarniste oraz rozporoszone na dnie liczne kamienie i głazy (Uścinowicz i\u0003 ƒ Š‘™‹ œ\u0003ͳͻͻʹǡ\u0003 Osowiecki i Żmudziński 2000), nie tworzące rozległych i zwartych struktur kamienistych, tak jak w przypadku głazowiska Rowy czy głazowiska Ławicy\u0003Słupskiej. W\u0003Žƒ•›ˆ‹ƒ Œ‹\u0003\b\u0018\u0011 \u0016\u0003œƒ™ƒ”–‡Œ\u0003™\u0003 †ecyzji 2017/848 nie istnieje siedlisko cechujące się tego typu osadami. Jest ono wymienione natomiast w klasyfikacji siedlisk bałtyckich (HELCOM 2013f) i wskazuje, że obszary cechujące się różnorodnością typów osadu, przy braku zdecydowanej dominacji jednego z nich, zaliczane są do rejonów dna mieszanego (Baltic photic mixed substrate). W wodach przybrzeżnych klifu orłowskiego znajduje się również siedlisko: skały i rafa biogeniczna infralitoralu, tworzone przez sztuczne podłoże –\u0003 progi podwodne, stanowiące doskonały substrat, na którym rozwijają się</p>\n<p class=\"lf-p\">obficie makroglony oraz fauna poroślowa (\u000e”—ǦDowgiałło i in. 2009). Rejon wód przybrzeżnych klifiu orłowskiego jest jedynym miejscem w Zatoce Puckiej, w którym ziden–›ˆ‹‘™ƒ‘\u0003 •–ƒ‘™‹•‘\u0003 ’”œ›–™‹‡”†œ‘‡Œ\u0003 ˆ‘”›\u0003 Š”‘‹‘‡‰‘\u0003 ”ƒ•‘”‘•–—\u0003 ™‹†Ž‹ƒ\u0003 Furcellaria lumbricalisǡ\u0003 ”œƒ†‹‡\u0003™\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003‰ƒ–—‹\u0003„”—ƒ–‹ \u0003Sphacelaria cirrosaǡ\u0003Protohalopteris radicans\u0003‘”ƒœ\u0003„ƒ”†œ‘\u0003”œƒ†‹\u0003 ‰ƒ–—‡\u0003”ƒ•‘”‘•–—\u0003Ceramium virgatum. Kamienie i głazy obficie porastają zielenice z rodzaju \u0018Ž˜ƒ\u0003 ‹\u0003 \u0006Žƒ†‘’Š‘”ƒ\u0003 ‘”ƒœ\u0003 ”ƒ•‘”‘•–\u0003 Polysiphonia fucoidesǤ\u0003 \u0011ƒ\u0003 †‹‡\u0003 ’‹ƒ•œ œ›•–›\u0003 ƒ–‘‹ƒ•–\u0003 występują łąki podwodne, tworzone głównie przez objęty ochroną gatunkek Zostera marina ȋ\u0012•‘™‹‡ ‹\u0003 ‹\u0003Żmudziński ʹͲͲͲǡ\u0003 \u000e”—ǦDowgiałło i in. 2009, Państwowy Monitoring Środowiska ʹͲͲʹǦʹͲͳ͹ȌǤ\u0003 Roślinność podwodna występująca na dnie miękkim notowana jest także w\u0003 ƒŽ‡™‹‡\u0003 Wiślanym, Zalewie Szczecińskim ‹\u0003 ƒŽ‡™‹‡\u0003Kamieńskim. Generalnie jest ‘ƒ\u0003słabo rozwinięta ze względu na słabą przezroczystość wody (od 0,4 do 1 m) i silne falowanie (ZalewskaǦGałosz\u0003ʹͲͳͲȌǤ\u0003 Większość obszaru dna Zalewu Wiślanego zajmują osady mulistoǦilaste w centralnej części, natomiast w strefie przybrzeżnej przeważają osady piaszczyste, zwłaszcza we wscŠ‘†‹‡Œǡ\u0003 brzeżnej partii zalewu oraz przy brzegu południowym –\u0003Wysoczyzny Elbląskiej oraz przy brzegu północnym –\u0003Mierzei Wiślanej (”›•Ǥ\u0003ͳǤͶǤͶ., Olenycz i Barańska 2014). Również dno w przybrzeżnej \u0003 ͸Ͷ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>74 – Poz. 230 strefie Zalewów: Szczecińskiego i Kamieńskiego jest piaszczyste, natomiast w\u0003głębszych rejonach –\u0003 muliste (Ławicki i in. 2012). Brzegi zalewów porastają zbiorowiska roślinności naczyniowej charakterystyczne dla zbiorników słodkowodnych. W pasie roślin wynurzonych dominuje roślinność szuwarowa wykształcona w postaci rozległych i zwartych fitocenoz. Najczęstszymi jej elementami są szuwary trzcinowe (zespół Phragmitetum australisȌ\u0003 ‹\u0003oczeretowe (zespół Scirpetum lacustrisȌǡ\u0003 ”‘œ’‘wszechnione są także inne zbiorowiska ze związku Phragmitionǡ\u0003 ƒ\u0003także fitocenozy ze związku Magnocaricion. W bardziej zacisznych miejscach osłoniętych przed falowaniem dogodne warunki rozwojowe znajdują zbiorowiska nymfeidów reprezentowane m.in. przez grążel żółty Nuphar lutea, grzybienie białe Nymphaea alba, a także grzybieńczyk wodny Limnanthemum nymphoides. Rośliny te tworzą własne fitocenozy i stanowią także element fitocenoz szuwarowych. Wśród roślin zanurzonych dominują takie gatunki jak rdestnice \u0013‘–amogeton sp., wywłócznik kłosowy Myriophyllum spicatum\u0003 œ›\u0003 ”‘‰ƒ–‡\u0003 •œ–›™›\u0003 Ceratophyllum demersum. Znacznie rzadszym elementem roślinności w zalewach są ramienice Characeae i tworzone przez nie fitocenozy (tzw. „łąki ramienicowe”), (Nagengast i Warzocha ʹͲ04). W Zalewie Wiślanym obserwuje się wpływ zasolenia, czego konsekwencją jest największy, w porównaniu do innych zalewów, udział gatunków słonawowodnych (ZalewskaǦGałosz 2010) niewystępujących w Zalewie Szczecińskim i Kamieńskim ȋ\u0011ƒ‰‡‰ƒ•–\u0003‹\u0003\u001aƒ”œ‘ Šƒ\u0003ʹͲͲͶȌǤ\u0003\u0003 Siedlisko bentosowe na dnie miękkim wód otwartych, przybrzeżnych i przejściowych ™\u0003POM reprezentowane jest również przez makrozoobentos, który jest powszechnie\u0003—œƒ™ƒ›\u0003 za dobry wskaźnik oceny stanu jakości zbiorników wodnych ȋ\u0015‘•‡„‡”‰\u0003 ‹\u0003 \u000f‘‘\u0003 ͳͻͺͺǡ\u0003 \u0015‘•‡„‡”‰\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ͳͻͻʹǡ\u0003 \u0007‹ƒœ\u0003 ‹\u0003 \u0015‘•‡„‡”‰\u0003 1995). Makrozoobentos tworzy zespół zwierząt bezkręgowych o rozmiarach powyżej 1 mm. W jego skład wchodzą organizmy żyjące na powierzchni osadów dennych (epifauna), jak i w głębi osadu (infauna). W większości są to gatunki osiadłe o długim (przynamniej rocznym) cyklu życiowym.</div>\n<p class=\"lf-p\">Charakter ƒ”‘œ‘‘„‡–‘•—ǡ\u0003 –ŒǤ\u0003 Œ‡‰‘\u0003 •ład taksonomiczny, liczebność ‹\u0003biomasę kształtują przede wszystkim\u0003 œ›‹‹\u0003 ˆ‹œ› œ‘Ǧ chemiczne środowiska morskiego. Do najważniejszych czynników naturalnych zaliczyć należy zasolenie, zawartość tlenu ™\u0003warstwie wody nad dnem oraz rodzaj osadów dennych. \u0003 ƒ•‘Ž‡‹‡\u0003™\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003mieści się w dolnej strefie przedziału wód ‡œ‘ŠƒŽ‹‘™› Š\u0003 ‹\u0003 ™›‘•‹\u0003 ͹–ͻ\u0003 ȏ’”ƒ–› œ› Š\u0003 Œ‡†‘•–‡\u0003 œƒ•‘Ž‡‹ƒ\u0003 ™edług PSS’78] w warstwie wody nad halokliną oraz powyżej 13 w warstwie przydennej głębi południowobałtyckich.</p>\n<p class=\"lf-p\">Większość bezkręgowców dennych południowego Bałtyku to gatunki euryhalinowe odznaczające •‹ę dużą tolerancją na zmiany zasolenia. Najbardziej odporny pod tym względem jest rogowiec bałtycki (Limecola balthica), który zasiedla prawie cały obszar Bałtyku. Wąskim zakresem tolerancji odznaczają się tzw. gatunki reliktowe preferujące wyższe zasolenie\u0003 i zasiedlające głębsze i zimniejsze obszary dna: małże astarta północna Astarte borealis ‹\u0003ƒ•–ƒ”–ƒ\u0003œƒ Š‘†‹ƒ\u0003A. elliptica, skorupiak podwój wielki Saduria entomon, ‘”ƒœ\u0003 ’”‹ƒ’—Ž‹†›\u0003 Priapulus caudatus\u0003 ‹\u0003 Halicryptus spinulosus. Organizmy preferujące niskie zasolenie (np. ślimaki z rodziny Hydrobiidae, ”‘œ†‡’ƒ\u0003”œ‡ œƒ\u0003Theodoxus fluviatilis, błotniarka jajowata Radix labiata\u0003oraz kiełże Gammarus duebeni\u0003‹\u0003G. zaddachi) zasiedlają najczęściej rejony ujść rzecznych i\u0003œƒŽ‡™›Ǥ\u0003\u0003 \u0011ƒ•› ‡‹‡\u0003 –Ž‡‡\u0003 ’”œ›†‡‡Œ\u0003 ™ƒ”•–™›\u0003 ™ody jest istotnym czynnikiem limitującym występowanie makrozoobentosu. W strefie dna płytkiego (0–ʹͷ\u0003 Ȍ\u0003 ˆƒŽ‘™ƒ‹‡ǡ\u0003 ’”œ›†‡‡\u0003 ‹\u0003powierzchniowe prądy wody oraz mieszanie pionowe powodują, że woda nad dnem i osady są dobrze nasycone tlenem. Na dnie głębszym, poniżej halokliny (50–͹Ͳ\u0003Ȍǡ\u0003–‡’‡”ƒ–—”ƒ\u0003™‘†›\u0003Œ‡•–\u0003 niższa niż w warstwie powierzchniowej, zaś zasolenie i gęstość wody są większe. Ponieważ mieszanie się przydennych mas wody z dobrze natlenionymi wodami powierzchniowymi jest utrudnione, jedynym źródłem tlenu nad dnem są wlewy natlenionej, słonej wody z Morza Północnego. Jednak w wyniku procesu mineralizacji materii organicznej (obumarłego planktonu) opadającej z warstwy prześwietlonej (eufotycznej) dochodzi z czasem do wyczerpania tlenu ”‘œ’—•œ œ‘‡‰‘\u0003 ™\u0003 ™‘dzie (Feistel i in. 2008). W wyniku beztlenowego rozkładu materii organicznej wytwarzany jest toksyczny siarkowodór. Niedostatek tlenu (hipoksja) lub jego brak \u0003 ͸ͷ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>75 – Poz. 230 (anoksja) dotyczy przede wszystkim rejonów głębi południowobałtyckich znajdujących się w ‰”ƒ‹ ƒ Š\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003–\u0003Gdańskiej, Bornholmskiej oraz w mniejszym stopniu południowego stoku Głębi Gotlandzkiej. Muliste dno tych głębi i rejonów dna poniżej halokliny pozbawione jest najczęściej życia makroskopowego. Po wlewach, do czasu wyczerpania tlenu, zasiedlają je\u0003 ƒŒ„ƒ”†œ‹‡Œ\u0003 odporne na jego deficyt, oportunistyczne gatunki wieloszczetów skoloplos Scoloplos armiger\u0003 ‹\u0003 złotorunka bałtycka Bylgides sarsi\u0003 oraz na wpół pelagiczny skorupiak –\u0003 podwój wielki Saduria entomonǤ\u0003\u0003\u0003 Dynamika wód jest czynnikiem kształtującym zoocenozy denne w strefie przybrzeżnej otwartego morza. Intensywne prądy wody w tej strefie nie sprzyjają masowej kolonizacji makrozoobentosu. Fauna denna jest uboga pod względem jakościowym i ilościowym. Typowym przedstawicielem makrozoobentosu zasiedlającym\u0003 przemieszczane prądami ławice piasku jest †”‘„›\u0003•‘”—’‹ƒ\u0003Bathyporeia pilosaǤ\u0003\u0003 Rodzaj osadu w głównej mierze kształtuje strukturę gatunkową makrozoobentosu. \u001a\u0003granicach POM, w zależności od miejsca i głębokości, występują iły i muły, piaski, żwiry oraz Žokalnie skupiska kamieni. Dno płytszych rejonów w pobliżu południowych brzegów oraz południowobałtyckich ławic –\u0003 Pomorskiej, częściowo Słupskiej i Środkowej ma charakter piaszczysty. W głębszych miejscach występują miękkie muły. Na pograniczu piasków i mułów (od 20 do 70 m) występuje cała gama osadów przejściowych, od piasków ilastych do zapiaszczonych mułów. Miejscami występują skupiska kamieni, bądź też zalega glina ze żwirem. Dno muliste, zwłaszcza w osłoniętych zatokach i obszarach przyujściowych rzek, zasobne jest w rozdrobnioną i częściowo rozłożoną materię roślinną zwaną detrytusem. \u0003 Każdy rodzaj osadu dna morskiego zasiedla charakterystyczny dla niego zespół organizmów bezkręgowych. Typowymi mieszkańcami płytkiego dna piaszczystego są: drobny •‘”—’‹ƒ\u0003 „ƒ–›’‘”‡Œƒ\u0003 Bathyporeia pilosaǡ\u0003 ™‹‡Ž‘•œ œ‡–\u0003 ’›‰‘•’‹‘\u0003 Pygospio elegans\u0003 oraz małż Ǧ\u0003 sercówka Cerastoderma glaucum. Wraz ze wzrostem głębokości oraz koncentracji materii organicznej w osadach rośnie udział gatunków preferujących dno piaszczystoǦmuliste: małży rogowiec bałtycki Limecola balthica\u0003 i małgiew piaskołaz Mya arenaria, skorupiaków z rodzaju Corophium\u0003 i pośródka pospolitego Diastylis rathkei. Dno kamieniste zasiedlają gatunki trwale przytwierdzone do powierzchni kamieni: omułek Mytilus trossulus, pąkŽƒ\u0003 Amphibalanus improvisus\u0003 i siatecznik bałtycki Einhornia crustulenta. Gatunki te zaliczane są do grupy tzw.</div>\n<p class=\"lf-p\">gatunków siedliskotwórczych, gdyż tworzą siedliska dla innych gatunków, np.: kiełży, ślimaków i wypławków. Makrozoobentos stwierdzony w rejonie głazowiska Rowy, na tle innych badań prowadzonych w strefie przybrzeżnej otwartego wybrzeża polskiego Bałtyku, uznać należy za wyjątkowo bogaty pod względem różnorodności taksonomicznej oraz jego obfitości. Stwierdzono tam występowanie 23 gatunków oraz nieoznaczone do gatunku osobniki reprezentujące gromady \u0012Ž‹‰‘ Šƒ‡–ƒ\u0003‹\u0003\u0011‡‡”–‹‡ƒ\u0003ȋ\u0012•‘™‹‡ ‹\u0003‹\u0003\u000e”—ǦDowgiałło 2006).\u0003 \u0003 W historii badań zoobentosu Południowego Bałtyku wykonano zaledwie kilka projektów „ƒ†ƒ™ œ› Š\u0003™\u0003wyniku, których\u0003przedstawiono rozkład powierzchniowy dominujących gatunków i zespołów zoobentosu. Do ważniejszych zaliczyć należy wyniki badań przeprowadzonych w Žƒ–ƒ Š\u0003ͳͻͶͺ–1954 na 272 stacjach badawczych (Demel i Mańkowski 1951, Demel i Mulicki 1954).</p>\n<p class=\"lf-p\">W ich wyniku powstały mapy rozmieszczenia gatunków dominujących i\u0003rozkładu biomasy ƒ”‘œ‘‘„‡–‘•—Ǥ\u0003\u001a\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003ͳͻͷ͸–1957 Mulicki i Żmudziński (1969) badając ponownie rozkład biomasy makrozoobentosu stwierdzili po raz pierwszy obecność dużych powierzchniowo „pustyń bentosowych” (obszarów azoicznych) w rejonie Głębi Bornholmskiej i\u0003Głębi Gdańskiej. Stan deficytu lub braku tlenu na dnie południowobałtyckich głębi utrzymuje się do chwili obecnej.</p>\n<p class=\"lf-p\">Badania makrozoobentosu obejmujące swym zakresem obszar POM przeprowadził w latach ͳͻ͹ͺ–ͳͻͺ͵\u0003 \u001aƒ”œ‘ Šƒ\u0003 ȋͳͻͻͷȌǤ\u0003 \u0004—–‘”\u0003 przedstawił opis struktury i\u0003klasyfikację zespołów makrofauny dennej i na tej podstawie wyszczególnił pięć dominujących zespołów fauny dennej:\u0003 \u0003 ͳȌ Macoma (Limecola) balthica – Mya arenaria\u0003–\u0003zespół dna piaszczystego występujący do głębokości 20 m w Zatoce Pomorskiej i do 25 m w rejonie morza otwartego, w którego\u0003 \u0003 ͸͸\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>76 – Poz. 230 skład wchodzą 22 taksonyǢ\u0003 ’od względem liczebności dominują ślimaki z rodziny ›†”‘„‹‹†ƒ‡\u0003‹\u0003Pygospio elegansǡ\u0003pod względem biomasy\u0003–\u0003\u0003małżeǢ\u0003 ʹȌ Mytilus edulis\u0003ȋtrossulusȌ\u0003–\u0003Gammarus salinus\u0003–\u0003zespół dna kamienistego Ławicy Słupskiej na głębokości 14ǦʹͲ\u0003, w którego\u0003skład wchodzi 18 taksonów (w tym 11 należących do skorupiaków) zasiedlających głazowisko pokryte glonamiǢ\u0003œespół ten występuje również na dnie u podnóża aktywnych klifów oraz płytkowodnych głazowisk otwartego wybrzeżaǢ\u0003 ͵Ȍ Macoma (Limecola) balthica – Mesidotea (Saduria) entomon\u0003 –\u0003 zespół sięgający do głębokości halokliny (50Ǧ60 m w Basenie Bornholmskim i zachodniej części Rynny \u0016łupskiej, 70 m we wschodniej części Rynny Słupskiej, 80 m w Basenie Gdańskim i\u0003\u0005ƒ•‡‹‡\u0003 ‘–Žƒ†œ‹), w którego\u0003skład wchodzi 12Ǧ20 taksonów na stokach Rynny Słupskiej i 14 w Zatoce GdańskiejǢ\u0003’od względem biomasy dominuje Macoma (Limecola) balthicaǢ\u0003 ͶȌ Astarte borealis –\u0003Astarte eliptica\u0003–\u0003zespół zasiedlający gliniastoǦ’‹ƒ•œ œ›•–‘Ǧżwirowe dno Rynny Słupskiej na głębokości 60–ͻͲ\u0003, w którego\u0003skład wchodzi 20 taksonówǢ\u0003†ominują Astarte\u0003•’’Ǥǡ\u0003Saduria entomonǡ\u0003Scoloplos armiger\u0003‹\u0003Terebellides stroemiǢ\u0003 ͷȌ Scoloplos armiger – Macoma (Limecola) balthica –\u0003zespół zasiedlający mulisty południowy stok Basenu Bornholmskiego (poniżej 40–60 m), stoki Basenu Gdańskiego (poniżej 75 m) i Gotlandzkiego (poniżej 80 m)ǡ\u0003 ™\u0003 skład którego\u0003 wchodzi 11 taksonów, głownie wieloszczetówǢ\u0003†‘‹—Œ‡\u0003Scoloplos armigerǤ\u0003 Siedliska pelagiczne \u0003 Wody otwartych akwenów morskich stanowią główne siedlisko, gdzie odbywa się podstawowa produkcja pierwotna, dająca podstawę piramidzie troficznej. Mikroskopijne organizmy fitoplanktonowe zabezpieczają rozwój\u0003 zooplanktonu, który z kolei jest bazą pokarmową dla ryb, a przynajmniej na jakimś etapie ich życia. \u0006ŠŽ‘”‘ˆ‹ŽǦƒ\u0003 Œ‡•–\u0003 ’‘™•œ‡ Š‹‡\u0003 stosowanym aproksymatorem biomasy fitoplanktonu, z uwagi na łatwość analizy i pomiaru zawartości w środowisku wodnymǡ\u0003ƒ\u0003Œ‡‰‘\u0003oncentracja jest silnie zależna od stężeń substancji „‹‘‰‡› Š\u0003 ™\u0003 ‘”œ—\u0003 ȋ Ž‡‹‰ǦLehtinen i in. 2008, ŁysiakǦPastuszak i in. 2009), a więc silnie powiązana z presją antropogeniczną w postaci ładunków tych substancji dopływających z lądu ‹\u0003ƒ–‘•ˆ‡”›\u0003 ȋ \b\u000f\u0006\u0012\u0010\u0003 ʹͲͲͻȌǤ\u0003 \u0006ŠŽ‘”‘ˆ‹ŽǦa reprezentuje ogólną miarę poziomu produktywności ekosystemu, charakteryzując wahania biomasy fitoplanktonu. \u0003 Obserwowane na powierzchni morza zakwity sinic (Cyanophyceae) asymilujących azot atmosferyczny są zjawiskiem naturalnym, jednak\u0003 ™\u0003 ™›‹—\u0003 ‡—–”‘ˆ‹œƒ Œ‹\u0003 ™\u0003 ™‹‡Ž—\u0003 ”‡‰‹‘ƒ Š\u0003 Bałtyku stały się bardziej intensywne i pojawiają się z większą częstością, szczególnie od końca</div>\n<p class=\"lf-p\">Žƒ–\u0003ͺͲǦtych XX w. (Mazur i Pliński 2003ǡ\u0003\u0010ƒœ—”Ǧ\u0010ƒ”œ‡ \u0003‹\u0003‹Ǥ\u0003ʹͲͳʹǡ\u0003\u000eƒŠ”—\u0003‹\u0003\bŽ‰”‡\u0003ʹͲͳͶƒȌǤ\u0003 ‡†›\u0003 z głównych komponentów tych zakwitów jest toksyczny gatunek Nodularia spumigena\u0003ȋ\u0011‡Š”‹‰\u0003 1993, Sipiä i in. 2001). N. spumigena\u0003i inne gatunki sinic wpływają niekorzystnie na zooplankton (Sellner i in. 1994, Engström i in. 2000, Sopanen i in. 2009) oraz na inne gatunki fitoplan–‘—\u0003 ȋ\u0016—‹ƒ‡\u0003‹\u0003‹Ǥ\u0003ʹͲͲͶǡ\u0003ʹͲͲͷȌ, a także na ryby i inne organizmy (Nehring 1993, Sipiä i in. 2001, \u0010ƒœ—”Ǧ\u0010ƒ”œ‡ \u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͲ͸ǡ\u0003 \u0010ƒœ—”Ǧ\u0010ƒ”œ‡ \u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͳʹȌǤ\u0003 Kiedy przeważająca część biomasy sinic, wytworzona podczas zakwitu, opada na dno morza, następuje potencjalnie zwiększenie niedotlenienia wód naddennych w obszarach głębokowodnych (Conley i in. 2011). Oznacza to, że masowe zakwity sinic wywierają negatywny wpływ na różnorodność biologiczną zarówno zbiorowisk pelagicznych, jak i bentosowych. Przyczyną wzrostu intensywności zakwitów sinic ™\u0003znacznej mierze jest wzbogacenie środowiska morskiego w substancje odżywcze w wyniku działalności antropogenicznej, a szczególnie nieproporcjonalny wzrost zawartości fosforu.\u0003 \u0003 ͸͹\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>77 – Poz. 230 ‹–‘’Žƒ–‘\u0003 Œ‡•–\u0003 ’‘†•–ƒ™‘™›\u0003 ’”‘†— ‡–‡\u0003 ™\u0003 ‡‘•ystemach morskich i ważnym ‘’‘‡–‡\u0003 ™\u0003 •‹‡ ‹\u0003 –”‘ˆ‹ œ‡Œ. Skład taksonomiczny fitoplanktonu i jego sukcesja sezonowa zależą silnie od warunków środowiskowych, takich jak: światło, temperatura, zasolenie, pH, dwutlenek węgla czy dostępność substancji biog‡‹ œ› Š\u0003ȋ\u0003\u001aƒ•—†\u0003‹\u0003‹Ǥ\u0003ʹͲͳͳǡ\u0003\u000eŽƒ‹•\u0003‹\u0003‹Ǥ\u0003ʹͲͳͳǡ\u0003 Klains i in. 2017). Fitoplankton Morza Bałtyckiego stanowią głównie okrzemki (DiatomophyceaeȌ\u0003 ‹\u0003 „”—œ†‹ ‡\u0003 ȋDinophyceae). W ostatnich latach coraz większą liczebność oraz biomasę osiągają •‹‹ ‡\u0003ȋCyanobacteriaȌ\u0003–\u0003szczególnie w miesiącach letnich, a najmniej znaczącymi grupami pod względem liczebności, jak i biomasy są planktonowe kryptofity (CryptophyceaeȌ\u0003 ‘”ƒœ\u0003 œ‹‡Ž‡‹ ‡\u0003 ȋChlorophyceaeȌ\u0003 ȋ\u000eŽƒ‹•\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͳͳǡ\u0003 \u001aƒ•—†\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͳͳȌǤ\u0003 Lista gatunków fitoplanktonu Mo”œƒ\u0003 Bałtyckiego zawiera ponad 2600 pozycji (PEG Biovolume 2017, GIOŚ ʹͲͳͶȌǡ\u0003œ\u0003 œ‡‰‘\u0003™\u0003’‘Ž•‹ Š\u0003 wodach występuje około 100 gatunków (GIOŚ ʹͲͳͶȌǤ\u0003 Wiosną dominują okrzemki z gatunku Pauliella taeniata czy \u0003 Chaetoceros wighamii\u0003 ‘”ƒœ\u0003 „”—œ†‹ ‡\u0003 Peridiniella catenataǡ\u0003 Žƒ–‡\u0003 •‹‹ ‡\u0003 Aphanizomenon flos-aquae ‹\u0003 Nodularia\u0003 spumigena wraz z różnymi kryptofitami, a jesienią ‘”œ‡‹\u0003Coscinodiscus granii\u0003‹\u0003Thalassiosira baltica ‘”ƒœ\u0003”›’–‘ˆ‹–\u0003Plagioselmis nannoplanctica\u0003 ȋ ƒƒ—•\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͳͳǡ\u0003 \u000eŽƒ‹•\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͳͳǡ\u0003 ʹͲͳ͵ȌǤ \u0012”esy występowania poszczególnych grup fitoplanktonu związane są z ich wymaganiami środowiskowymi. \u0006›Ž\u0003 ”‘ œ›\u0003 ˆ‹–‘’Žƒ–‘—\u0003 ™ƒ”—‘™ƒ›\u0003Œ‡•– stężeniem substancji odżywczych w wodzie, a jego rozkład jest podobny na całym obszarze Bałtyku (Wasmund i in. 2011,\u0003 \u001aƒ•—†\u0003 ʹͲͳ͹ȌǤ\u0003 \u0013‘† œƒ•\u0003 ™‹‘•‡‡‰‘\u0003 œƒ™‹–—\u0003 okrzemki szybko osiągają wysoką biomasę i są dominującym komponentem podczas tzw. nowej produkcji pierwotnej w ekosystemach morskich (dominują w czasie, gdy woda jest stosunkowo chłodna, ale bogata w substancje biogeniczne) i stanowią podstawę w łańcuchu troficznym będąc pokarmem dla mezozooplanktonu. Ten zaś jest bezpośrednim źródłem pożywienia dla wyższych poziomów. Okrzemki z uwagi na właściwości sedymentacyjne są pokarmem również dla organizmów bentosowych (Hei•ƒ‡\u0003ͳͻͻͺǡ\u0003 Ž‡‹‰\u0003‹\u0003\u000eƒ‹–ƒŽƒ\u0003ʹͲͲ͸ǡ\u0003\u000e‘™ƒ ƒ\u0003ʹͲͳ͹ȌǤ\u0003\u0005”—œ†‹ ‡\u0003 pojawiają się, kiedy temperatura wody jest wyższa, jednak zawierają\u0003œƒ œ‹‡\u0003‹‡Œ\u0003•—„•–ƒ Œ‹\u0003 odżywczych (Pastuszak i in. 2016). Latem w Bałtyku dominują sinice. Jesienny zakwit okrzemek ‘”ƒœ\u0003 „rak produkcji zimowej umożliwia pełne zregenerowanie zapasu substancji odżywczych ™\u0003•–”‡ˆ‹‡\u0003 ‡—ˆ‘–› œ‡Œ\u0003 ȋ\u0004†”—Ž‡™‹ œ\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͲͺǡ\u0003 \u000eŽƒ‹•\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͳ͵ǡ\u0003 \u0013ƒ•–—•œƒ\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͳ͸ȌǤ\u0003 \u0007‘\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">fitoplanktonu zaliczany jest również orzęsek (Ciliophora) Mesodinium rubrumǤ\u0003\u0012†\u0003Žƒ–\u0003ͻͲǤ\u0003\u001b\u001b\u0003™‹‡—\u0003 jego ilość w fitoplanktonie Zatoki Gdańskiej wzrasta (zwłaszcza podczas wiosennych zakwitów „”—œ†‹ Ȍ\u0003ȋ ƒ•‡\u0003‹\u0003 ‡ Š‡Ž\u0003ʹͲͲ͸ǡ\u0003\u0004‡”›\u0003‹\u0003‹Ǥ\u0003ʹͲͳʹ). Badania składu gatunkowego i\u0003„‹‘ƒ•›\u0003 fitoplanktonu w Bałtyku Właściwym wskazują w ostatnich latƒ Š\u0003ƒ\u0003•’ƒ†‡\u0003„‹‘ƒ•›\u0003‘”œ‡‡\u0003‹\u0003 równoczesny wzrost biomasy bruzdnic w okresie zakwitów (Wasmund i Uhlig 2003). \u0003 W skład mezozooplanktonu wchodzą zwierzęce organizmy pelagiczne o wielkości ciała od 0,2 do 2,0 mm. W POM reprezentują je drobne organizmy zwierzęce całe życie spędzające w toni wodnej (holoplankton), głównie skorupiaki –\u0003 widłonogi (Copepoda) i wioślarki (Cladocera), a także wrotki (Rotifera) oraz organizmy czasowo przebywające w toni wodnej (meroplankton), tj. stadia larwalne ryb, wieloszczetów,\u0003 wyższych skorupiaków i\u0003mięczaków (Telesh i in. 2008). Skład –ƒ•‘‘‹ œ›\u0003 ‡œ‘œ‘‘’Žƒ–‘—\u0003 ™\u0003 \u0013\u0012\u0010\u0003 Œ‡•–\u0003 —„‘‰‹\u0003 ‹\u0003 ™›‹ƒ\u0003 œ‡\u0003 •–‘•—‘™‘\u0003 ‹‡™‹‡Ž‹‡‰‘\u0003 zasolenia wynoszącego w tej części Bałtyku od około ͹ǡͲ\u0003 \u0013\u0016\u0018\u0003 do około 7,5 PSU. W POM notuje się œƒœ™› œƒŒ\u0003‹Žƒaście gatunków mezozooplanktonu pojawiających się regularnie, podczas gdy w południowoǦzachodnim rejonie Bałtyku, gdzie zasolenie wynosi powyżej 10 [PSS’78] ich liczba wynosi około 30 (Andrulewicz i in. 1998). Większość biomasy mezozooplanktonu tworzą gatu‹\u0003 euryhalinowe morskie: widłonogi Temora longicornisǡ\u0003 –”œ›\u0003 ‰ƒ–—‹\u0003 œ\u0003 ”‘†œƒŒ—\u0003 \u0004 ƒ”–‹ƒ\u0003 ‹\u0003 Pseudocalanus acuspes\u0003 oraz wioślarki: Bosmina\u0003 coregoniǡ\u0003 Evadne\u0003 nordmanni\u0003 ‹\u0003 Pleopsis\u0003 polyphaemoides. Sezonowo, istotnym składnikiem mezozooplanktonu są także wrotki –\u0003Synchaeta\u0003 spp. masowo pojawiające się zazwyczaj w maju i Keratella\u0003spp. pojawiające się pod koniec lata (Wiktor 1990, Andrulewicz i in. 1998). W rejonach ujść dużych rzek i w strefie przybrzeżnej, \u0003 ͸ͺ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>78 – Poz. 230 ważnym składnikiem mezozooplanktonu są także euryhalinowe gatunki słodkowodne, np. słodkowodne wrotki i wioślarki (Chojnacki 1984, Koszteyn 1985, Wiktor 1990). \u000e‘Ž‡Œ›\u0003 parametrem środowiska, który ma duże znaczenie w kształtowaniu składu taksonomicznego oraz ilościowego (liczebność i biomasa) mezozooplanktonu jest\u0003temperatura wody, której sezonowe wahania wynikają głównie ze zmian temperatury powietrza. Zmiany temperatury wody wpływają bezpośrednio na skład mezozooplanktonu –\u0003w okresie miesięcy zimowych licznie pojawiają się taksony zimnolubne, takie jak widłonóg Pseudocalanus elongatus\u0003 ‹\u0003 ‘‰‘‹ ƒ\u0003 Fritillaria borealisǡ natomiast w lecie licznie pojawiają się ciepłolubne wioślarki, szczególnie Bosmina coregoni (Mańkowski 1978, Chojnacki 1984). Temperatura wody wpływa na skład mezozooplanktonu także w sposób pośredni, ponieważ determinuje ona rozwój fitoplanktonu –\u0003„ƒœ›\u0003’‘ƒ”‘™‡Œ\u0003 części mezozooplanktonu. W okresie wiosennym i letnim, kiedy zasoby fitoplanktonu zwiększają się, wzrasta również liczebność i biomasa żerujących na nim wrotków i wioślarek (Chojnacki ͳͻͺͶǡ\u0003\u001a‹ktor 1990). Sezonowe zmiany składu taksonomicznego i ilościowego mezozooplanktonu są najwyraźniejsze w wodach płytkich, a w obszarach głębokich powyżej warstwy termokliny, gdzie wahania temperatury są największe. Skład mezozooplanktonu uzależniony jest także od uwarunkowań lokalnych i zdarzeń epizodycznych. Pierwszy z tych czynników to dopływ wód słodkich wnoszonych przez rzeki i lokalny spadek zasolenia wód morskich, którego wynikiem jest obecność w wodach morskich słodkowodnych gatunków mezozooplanktonu, np. wioślarek ‹\u0003wrotków. Drugi czynnik to wlewy wód słonych z\u0003Morza Północnego przez Cieśniny Duńskie. Ich zasięg może objawiać się okresowym występowaniem w POM gatunków słonowodnych, takich Œƒ\u0003Oithona similis (Krzymiński 2017). \u0003 W składzie mezozooplanktonu w podakwenie Basen Gdański dominują, tak jak\u0003 i w pozostałej części \u0013\u0012\u0010, widłonogi, wioślarki, wrotki i meroplankton (dane PMŚ za lata 2011Ǧ 2016). Wśród widłonogów największą liczebnością i biomasą charakteryzują się taksony z ”‘†œƒŒ—\u0003 \u0004 ƒ”–‹ƒ\u0003 –\u0003 A. longiremisǡ\u0003 A.\u0003 bifilosa\u0003 ‹\u0003 A.\u0003 tonsa\u0003 (kolejność począwszy od taksonu charakteryzującego się najwyższymi wartościami liczebności i biomasy), Pseudocalanus elongatusǡ\u0003P. minutus\u0003‹\u0003Temora longicornis. Poza tymi gatunkami w Basenie Gdańskim występują ”‡‰—Žƒ”‹‡ǡ\u0003 choć w mniejszych ilościachǡ\u0003 Eurytemora\u0003 •’Ǥ\u0003 ‹\u0003 \u0003 Oithona similis. Wśród wioślarek najliczniej występują Bosmina\u0003 coregoni\u0003 ‹\u0003 Evadne\u0003 nordmanniǤ\u0003 \u0016‡œ‘‘™‘ǡ\u0003 ™\u0003dużej liczebnościǡ\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">pojawiają się wrotki z rodzajów Synchaeta\u0003 ‹\u0003 Keratella. Podobnie jak wrotki, w składzi‡\u0003 mezozooplanktonu okresowo mogą pojawiać się przedstawiciele meroplanktonu, wśród których najwięcej notuje się larw małży Bivalvia i wieloszczetów Polychaeta i w mniejszej ilości wąsonogów Cirripedia oraz ślimaków Gastropoda.\u0003 W polskiej strefie Bałtyku rozkład stężeń chlorofiluǦƒ\u0003 ™\u0003 ™‘†œ‹‡\u0003 ‘”•‹‡Œ\u0003 Œ‡•–\u0003 nierównomierny. Obserwuje się zdecydowany gradient malejący od lądu, od strefy wód przejściowych i przybrzeżnych –\u0003w kierunku obszarów otwartego morza (ŁysiakǦ\u0013ƒ•–—•œƒ\u0003‹\u0003‹Ǥ\u0003 2009, Kraśniewski i ŁysiakǦ\u0013ƒ•–—szak 2012). Najwyższe stężenia chlorofiluǦa, a więc najwyższe wartości biomasy fitoplanktonu notowane są w zalewach przymorskich (np. ŁysiakǦ\u0013ƒ•–—•œƒ\u0003 2012, ŁysiakǦ\u0013ƒ•–—•œƒ\u0003 ‹\u0003 ‹Ǥ\u0003 ʹͲͳ͸ȌǤ\u0003 \u0013‘‹ƒ”›\u0003 ŠŽ‘”‘ˆ‹Ž—Ǧa w ramach monitoringu wód Bałtyku wykonywane są w\u0003 •–”‡ˆ‹‡\u0003 ‘–™ƒ”–‡‰‘\u0003 ‘”œƒ\u0003 ‘†\u0003 ͳͻͻ͵\u0003 ”Ǥǡ\u0003 a w strefie wód przejściowych ‹\u0003przybrzeżnych zostały włączone do monitoringu dopiero w 1999 r. wraz z rozpoczęciem w ™‘†ƒ Š\u0003 ’‘Ž•‹ Š\u0003 ’”‘‰”ƒ—\u0003 ‘‹–‘”‹‰—\u0003 œ‰‘†‡‰‘\u0003 œ\u0003 \b\u000f\u0006\u0012\u0010\u0003 \u0006\u0012\u0010\u0005 \u0011\bǤ\u0003 \u001a\u0003 Žƒ–ƒ Š\u0003 ͳͻͻͻǦʹͲͲͷ\u0003 •–™‹‡”†œ‘‘\u0003 ™œ”‘•–\u0003 stężeń chlorofiluǦa w miesiącach letnich (czerwiecǦwrzesień) i w kilku podakwenach w POM wykazano istotne statystycznie trendy zmian zawartości chlorofiluǦƒ\u0003‘\u0003–‡Œ\u0003 porze roku, które utrzymywały się w dłuższym przedziale czasowym, np. w obszarze \u001a• Š‘†‹‡‰‘\u0003Basenu Gotlandzkiego (Kraśniewski i in. 2011). \u0003 W dziesięcioleciu 2006Ǧ2015 (ŁysiakǦPastuszak i in. 2016) nie obserwowano już wzrostu stężeń chlorofiluǦa w wodach morskich w miesiącach letnich w postaci istotnych statystycznie dodatnich trendów, które ‘–‘™ƒ‘\u0003™\u0003’‘’”œ‡†‹ Š\u0003Žƒ–ƒ Šǡ\u0003™\u0003wielu regionach nadal występowały Œ‡†ƒ\u0003 tendencje wzrostowe, także w odniesieniu do średnich rocznych stężeń. Generalnie, średnie stężenia roczne chlorofiluǦa w otwartych wodach Bałtyku wykazują większą stabilność niż stężenia w okresie lata, na co wpływ mają przede wszystkim warunki meteorologiczne.</p>\n<p class=\"lf-p\">Przykładowo, w latach 2002Ǧ2008 w polskiej strefie Bałtyku zanotowano szereg niezwykle intensywnych zakwitów sinic osiągających np. w sierpniu 2007 r. we Wschodnim Basenie \u0003 ͸ͻ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>79 – Poz. 230 ‘–Žandzkim biomasę 9741,3\u0003͵·mǦ͵, co stanowiło 95,4% całkowitej biomasy fitoplanktonu (Kraśniewski i in. 2012). \u0003 \u001a\u0003 ƒ–—ƒŽ‹‡\u0003 ‘ ‡‹ƒ›\u0003 ‘”‡•‹‡\u0003 ȋŽƒ–ƒ\u0003 ʹͲͳͳǦ2016) pomiary zawartości chlorofiluǦƒ\u0003 prowadzą do wniosku o pewnej stabilizacji Ǧ\u0003mimo utrzymujących się\u0003tendencji wzrostu stężeń ŠŽ‘”‘ˆ‹Ž—Ǧa w miesiącach letnichǤ\u0003\u001a\u0003zasadzie nie obserwuje się istotnych statystycznie trendów œ‹ƒǤ\u0003 \u001a\u0003 niektórych regionach polskiej strefy Bałtyku, np. w zachodniej części strefy płytkowodnej środkowego Wybrzeża czy we Wschodni\u0003 \u0005ƒ•‡‹‡\u0003 ‘–Žƒ†œ‹\u0003 ȋ•–ƒ Œƒ\u0003 \u0013ͳͶͲȌǡ\u0003 pojawiły się nawet tendencje spadku stężeń chlorofiluǦa w miesiącach letnich (ŁysiakǦ\u0013ƒ•–—•œƒ\u0003 ‹\u0003‹Ǥ\u0003ʹͲͳ͸ȌǤ\u0003 \u0003 1.5.</div>\n<p class=\"lf-p\">Gatunki nierodzime w Polskich Obszarach Morskich \u0003 \u0017‡”‹‡\u0003 ‰ƒ–—‡\u0003 ‹‡”‘†œ‹›\u0003 Ž—„\u0003 ‘„ ›\u0003 ȋƒ‰Ǥ\u0003 ‘Ǧ‹†‹‰‡‘—•\u0003 •’‡ ‹‡•ǡ\u0003 \u0011 \u0016ǡ\u0003 ƒŽ‹‡\u0003 •’‡ ‹‡•ǡ\u0003 ‘Ǧnative, allochthonus) określa się gatunek, podgatunek lub niższy poziom taksonomiczny, który został wprowadzony poza jego naturalny zasięg występowania oraz poza jego naturalny potencjał rozprzestrzeniania. Dotyczy to każdeŒ\u0003 formy organizmu, który może przetrwać, reprodukować się oraz stworzyć populację.</p>\n<p class=\"lf-p\">Pojawienie się obcego gatunku w nowym rejonie zawsze związane jest z zamierzoną bądź niezamierzoną działalnością człowieka. Naturalne zmiany zasięgu występowania nie kwalifikują gatunku, jako obcego. Mogą natomiast pełnić istotną funkcję\u0003 ™\u0003 †ƒŽ•œ›\u0003 ”‘œ’”œ‡•–”œ‡‹ƒ‹—\u0003 œ\u0003‹‡Œ• ƒ\u0003‹–”‘†— Œ‹\u0003ȋ\u0012Ž‡‹\u0003‹\u0003‹Ǥǡ\u0003ʹͲͳ͹ȌǤ\u0003 Informacje te są bardzo istotne w kontekście uwzględnienia gatunków obcych jako jednego z istotnych elementów określających dobry stanu środowiska œ‰‘†‹‡\u0003œ\u0003œałącznik‹‡\u0003 \u0003†‘\u0003\u0015\u0007\u0016\u0010\u0003 ȋ ‡ Šƒ\u0003ʹȌǤ\u0003 Zakwalifikowanie gatunku do kategorii obcego w danym regionie odbywa się ƒ\u0003’‘†•–ƒ™‹‡\u0003 specjalnych kryteriów, zalecanych przez ekspertów współtworzących bazę AquaNIS. Baza \u0004“—ƒ\u0011 \u0016\u0003 –‘\u0003 internetowa baza gatunków obcych Europy i przyległych regionów uznana przez HELCOM. Spełnienie przynajmniej 3Ǧ4 kryteriów pozwala na nadanie danemu gatunkowi statusu obcego, a najważniejsze z nich to:\u0003 ͳȌ ’”œ›„› ‹‡\u0003‘™‡‰‘\u0003‰ƒ–——Ǣ\u0003 ʹȌ œasięg występowania o charakterze nieciągłymǢ\u0003 ͵Ȍ „ardzo lokalne występowanie w pobliżu znanej drogi wprowadzenia gatunku \u0003 (np. w porcie, marinie, pobliżu instalacji związanych z prowadzeniem akwakultury)Ǣ\u0003 ͶȌ agła ekspansja zasięgu występowania gatunku, który dotąd występował bardzo lokalni‡ǡ\u0003 ƒ\u0003jego obecny rozkład występowania byłby niemożliwy do osiągnięcia na drodze ƒ–—”ƒŽ‡‰‘\u0003”‘œ’”‘•œ‡‹ƒǢ\u0003 ͷȌ œależność od gatunków nierodzimych (współistniejących z nimi na zasadzie komensalizmu lub pasożytnictwa)Ǣ\u0003 ͸Ȍ ‹stnieją genetyczne przesłanki, że gatunek jest przedstawicielem odległej populacjiǢ\u0003 ͹Ȍ ‰atunek reprezentuje składnik grupy taksonomicznej, która nie jest wcale lub jest słabo ”‡’”‡œ‡–‘™ƒƒ\u0003ƒ\u0003†ƒ›\u0003‘„•œƒ”œ‡Ǥ\u0003 \u0003 \u0003 \u0003 \u0003 \u0003 \u0003 \u0003 ͹Ͳ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>80 – Poz. 230 Ryby Spośród gatunków obcej ichtiofauny, spełniających powyższe kryteria i zaobserwowan› Š\u0003 ™\u0003 Žƒ–ƒ Š\u0003 ʹͲͳͳǦ2016 w strefie przejściowej, przybrzeżnej oraz głębokomorskiej \u0013\u0012\u0010\u0003 można wymienić: \u0003 ͳȌ babkę byczą Neogobius melanostomus\u0003i babkę szczupłą Neogobius fluviatilis\u0003–\u0003™\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003 ‘„•‡”™‘™ƒ‡\u0003od końca ubiegłego wieku (Skóra i Stolarski 1993, Wandzel, 2003, \u001a‹–‘™•‹\u0003‹\u0003 ”ƒ„‘™•ƒ\u0003ʹͲͳʹǡ\u0003\u000f‡Œ\u0003‹\u0003‹Ǥǡ\u0003ʹͲͳ͵ȌǢ\u0003\u0003 ʹȌ ƒ”’‹ƒ\u0003Cyprinus carpio –\u0003‘„•‡”™‘™ƒ›\u0003‘†\u0003ͳʹͲͲǦͳ͵ͲͲ\u0003”Ǥ\u0003ȋ\u001a‹–‘™•‹\u0003‹\u0003 ”ƒ„‘™•ƒǡ\u0003ʹͲͳʹǢ\u0003 ”ƒ„‘™•ƒǡ\u0003\u000e‘–—•œǡ\u0003\u001a‹–‘™•‹ǡ\u0003ʹͲͳͲȌǢ\u0003 ͵Ȍ ƒ”ƒ•‹ƒ\u0003•”‡„”œ›•–‡‰‘\u0003Carassius gibelio\u0003–\u0003‘„•‡”™‘™ƒ›\u0003‘†\u0003ͳͻ͵ͲǦͳͻ͵͵\u0003”Ǥ\u0003ȋ\u001a‹–‘™•‹\u0003‹\u0003 ”ƒ„‘™•ƒǡ\u0003ʹͲͳʹȌǢ\u0003 ͶȌ •–‡”Ž‡–ƒ\u0003Acipenser ruthenus –\u0003‘„•‡”™‘™ƒ›\u0003‘†\u0003ͳͻ͵͹\u0003”Ǥ\u0003ȋ\u001a‹–‘™•‹\u0003‹\u0003 ”ƒ„‘™•ƒǡ\u0003ʹͲͳʹȌǤ\u0003 Powyższe gatunki występują w POM już od bardzo długiego czasu, wykraczając poza okres ʹͲͳͳǦ2016. Jeden gatunek, który pojawił się w połowach MIRǦ\u0013 \u0005\u0003’”‘™ƒ†œ‘› Š\u0003’‘† œƒ•\u0003”‡Œ•—\u0003 „ƒ†ƒ™ œ‡‰‘\u0003–›’—\u0003\u0005 \u0017\u0016Ǧ\u0014ͳ\u0003™\u0003Ž—–›\u0003ʹͲͳͷ\u0003”Ǥ, nie został wymieniony na powyższej liście, ponieważ był zgłoszony do weryfikacjj\u0003 przez ekspertów bazy AquaNIS pod kątem identyfikacji taksonomicznej jak i spełniania kryteriów umożliwiających nadanie mu\u0003statusu NIS w Bałtyku.</div>\n<p class=\"lf-p\">Istniała\u0003 rozbieżność zdań czy jest to natywny dla Morza Bałtyckiego gatunek ‘•–”‘„‘ƒ\u0003 ’‘•’‘Ž‹–‡‰‘\u0003 Trachurus trachurus\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 œ›\u0003 ‹‡”‘†œ‹›\u0003 ‰ƒ–—‡\u0003 ƒ”ƒ•\u0003 Š”‘’‹\u0003 ȋ Š”‘’‹ǡ\u0003–”œ‘‰‘\u0003 Š”‘’ƒ™›Ȍ\u0003Caranx rhonchus\u0003 ‡‘ˆˆ”‘›\u0003\u0016ƒ‹–Ǧ ‹Žƒ‹”‡ǡ\u0003ͳͺͳ͹\u0003ȋ‘„ƒ\u0003œ\u0003tych gatunków należą do ”‘†œ‹›\u0003‘•–”‘„‘‘™ƒ–› Š\u0003\u0006ƒ”ƒ‰‹†ƒ‡Ȍ. Naturalny zasięg występowania chropika sięga wschodniego Atlantyku (od Maroko do Angoli), włączając w to obszar Morza Śródziemnomorskiego wzdłuż wybrzeża afrykańskiego. Złowione w 2015 r. to osobniki młodociane. Biorąc pod uwagę kryteria bazy AquaNIS ryby te jak dotąd spełniają dwa kryteria: (1 ‹\u0003͹Ȍǡ\u0003ƒ\u0003–”œ›\u0003‹‡\u0003ȋʹǡ\u0003Ͷ\u0003‹\u0003͸Ȍ\u0003były w\u0003dalszym ciągu ƒƒŽ‹œ‘™ƒ‡Ǥ\u0003Po ostatecznej weryfikacji okazało się, że\u0003 nie jest to nowy gatunek nierodzimy w związku z czym w okresie 2011ǦʹͲͳ͸\u0003 ™\u0003 \u0013\u0012\u0010\u0003 ‹‡\u0003 zaobserwowano żadnych nowych gatunków nierodœ‹› Š\u0003‹ Š–‹‘ˆƒ—›Ǥ\u0003 Każdego roku w okresie 2011Ǧ2016 w połowach prowadzonych w \u0013\u0012\u0010\u0003obserwowane były ryby z grupy gatunków wizytujących Morze Bałtyckie, czyli tych, które migrują, głównie z Morza Północnego, ze względu na wyraźne zmiany wartości parametrów hydrologicznych niektórych rejonów Bałtyku, które mogą być związane ze zmianami klimatycznymi. Niesprzyjające warunki środowiskowe, np. małe zasolenie, nie pozwalają tym gatunkom na założenie samowystarczalnej populacji w Morzu Bałtyckim. Rodzimym obszarem\u0003występowania gatunków wizytujących Morze Bałtyckie najczęściej jest rejon północnoǦwschodniego Atlantyku obejmujący Morze Północne. Ich przybycie do obszaru bałtyckiego zwykle (choć nie zawsze) związane jest z wlewami słonej wody i zawsze odbywa się drogą\u0003naturalną, niezwiązaną z działalnością człowieka. Dodatkową wspólną cechą tych gatunków, jest ciągły charakter zasięgu ich naturalnego występowania, czyli wpłynięcie do Morza Bałtyckiego nie powoduje przerwania\u0003 ciągłości jego występowaniaǤ\u0003 Przykłady gatunków obcych i wizytujących wymieniono w –ƒ„‡Ž‹\u0003ͳǤͷǤͳǤ\u0003 W poniższych –ƒ„‡Žƒ Š\u0003ȋ–ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͷǤʹ\u0003–\u0003–ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͷǤ͹Ȍ\u0003’”œ‡†•–ƒ™‹‘‘\u0003‘„•‡”™ƒ Œ‡\u0003”›„\u0003œ\u0003”‘†œƒŒ—\u0003 gatunków obcych i wizytujących z różnego rodzaju połowów prowadzonych w \u0013\u0012\u0010\u0003 ™\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003 ʹͲͳͳǦ2016 w ramach badań własnych MIRǦ\u0013 \u0005\u0003oraz prowadzonych w ramach umów\u0003œ\u0003GIOŚ.\u0003 \u0003 ͹ͳ\u0003  Monitor Polski</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>81 – Poz. 230 \u0017ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͷǤͳǤ\u0003 Wykaz gatunków obcych oraz wizytujących zaobserwowanych w badaniach własnych MIRǦ \u0013 \u0005\u0003™\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003ʹͲͳͳǦʹͲͳ͸\u0003™›‘ƒ› Š\u0003™\u0003\u0013\u0012\u0010Ǥ\u0003 \u0011ƒœ™ƒ\u0003 ‰ƒ–—‘™ƒ\u0003 babka szczupła\u0003 \u0011ƒœ™ƒ\u0003 łacińska\u0003 Neogobius fluviatilis\u0003 ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003 ͳͺͳͶȌ\u0003\u0003 „ƒ„ƒ\u0003„› œƒ\u0003 Neogobius melanostomu s\u0003ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003 ͳͺͳͶȌ\u0003 \u0003 \u000f‹–‡”ƒ–—”ƒ\u0003 ”ƒ„‘™•ƒǡ\u0003 Ǥǡ\u0003 Ǥ\u0003\u000e‘–—•œǡ\u0003\u0004Ǥ\u0003\u001a‹–‘™•‹\u0003ʹͲͳͲǤ\u0003\u0004Ž‹‡\u0003‹˜ƒ•‹˜‡\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003 \u0013‘Ž‹•Š\u0003™ƒ–‡”•ǣ\u0003ƒ\u0003‘˜‡”˜‹‡™Ǥ\u0003 ‘Ž‹ƒ\u0003 ‘‘ŽǤǡ\u0003ͷͻ\u0003ȋͳȌǢ\u0003͹͵ǦͺͷǤ\u0003\u0003 Lejk, A. M., M. Żdanowicz, M. R. Sapota, I. Psuty 2013. \u0017Š‡\u0003•‡––Ž‡‡–\u0003‘ˆ\u0003 Neogobius fluviatilis ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003ͳͺͳͶȌ\u0003‹\u0003\u0019‹•–—Žƒ\u0003\u0015‹˜‡”\u0003‡•–—ƒ”‹‡•\u0003ȋ•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003 \u0016‡ƒǡ\u0003\u0013‘Žƒ†ȌǤ\u0003 Ǥ\u0003\u0004’’ŽǤ\u0003 Š–Š›‘ŽǤǡ\u0003ʹͻǢ\u0003ͳͳͷͶǦͳͳͷ͹Ǥ\u0003\u0003 \u0013•—–›ǡ\u0003 Ǥ\u0003ʹͲͳͲǤ\u0003\u0011ƒ–—”ƒŽǡ\u0003•‘ ‹ƒŽǡ\u0003‡ ‘‘‹ ƒŽ\u0003ƒ†\u0003’‘Ž‹–‹ ƒŽ\u0003‹ˆŽ—‡ ‡•\u0003‘\u0003ˆ‹•Š‡”‹‡•ǣ\u0003 \u0004\u0003”‡˜‹‡™\u0003‘ˆ\u0003–Š‡\u0003–”ƒ•‹–‹‘ƒŽ\u0003ƒ”‡ƒ\u0003‘ˆ\u0003–Š‡\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003™ƒ–‡”•\u0003‘ˆ\u0003–Š‡\u0003\u0019‹•–—Žƒ\u0003\u000fƒ‰‘‘Ǥ\u0003 \u0010ƒ”‹‡\u0003\u0013‘ŽŽ—–‹‘\u0003\u0005—ŽŽ‡–‹ǡ\u0003͸ͳǢ\u0003ͳ͸ʹǦͳ͹͹Ǥ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤ\u0003ʹͲͳ͸Ǥ\u0003\u0015ƒ”‡\u0003ƒ†\u0003’”‘–‡ –‡†\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003 ‘‡” ‹ƒŽ\u0003 ƒ– Š‡•ǡ\u0003‘‹–‘”‡†\u0003„›\u0003–Š‡\u0003‹•–‹–—–‡\u0003‘„•‡”˜‡”•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒ\u0003ȋʹͲͳ͵ǦʹͲͳͷȌǤ\u0003 \u0013”‡•‡–ƒ–‹‘\u0003ƒ†\u0003•—ƒ”›\u0003ƒ–\u0003–Š‡\u0003\u001a \u0006\u0004\u0017\u0006 \u0003‡‡–‹‰\u0003‹\u0003\u0012‘•–‡†‡Ǣ\u0003Ͳ͹Ǧ ͳͳǤͳͳǤʹͲͳ͸Ǣ\u0003ͳͶ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤ\u0003ʹͲͳ͹Ǥ\u0003Ryby rzadko spotykane, mało liczne i chronione w południowym Bałtyku Ǧ\u0003ƒ\u0003’‘†•–ƒ™‹‡\u0003‘‹–‘”‘™ƒ› Š\u0003ȋʹͲͳ͵ǦʹͲͳͷȌ\u0003’‘Ž•‹ Š\u0003 połowów komercyjnych. Wiadomości Rybackie, nr 3ǦͶ\u0003ȋʹͳ͸Ȍ\u0003ʹͲͳ͹ǡ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003 \u0015›„Ǥ\u0003Ǧ\u0003Pań. Inst. Badaw., Gdynia; 18ǦʹͳǤ\u0003\u0003 Czugała, A., A. Woźniczka 2010. The River Odra estuary Ǧ\u0003ƒ‘–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒ\u0003 ƒ”‡ƒ\u0003 ‘Ž‘‹œ‡†\u0003„›\u0003–Š‡\u0003”‘—†\u0003‰‘„›\u0003Neogobius melanostomus\u0003\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003ͳͺͳͳǤ\u0003 \u0004“—ƒ–‹ \u0003 ˜ƒ•‹‘•ǡ\u0003˜‘ŽǤ\u0003ͷ\u0003ȋ\u0016—’’ŽǤ\u0003ͳȌǢ\u0003͸ͳǦ͸ͷǢ\u0003 Š––’ǣȀȀ™™™Ǥƒ“—ƒ–‹ ‹˜ƒ•‹‘•Ǥ‡–ȀʹͲͳͲȀ\u0016—’’Ž‡‡–Ȁ\u0004 ̴ʹͲͳͲ̴ͷ̴\u0016ͳ̴\u0006œ—\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u000eǤ\u0003\u0017”‡ŽŽƒǡ\u0003\u0004Ǥ\u0003 ”‡Ž‘™•‹\u0003ʹͲͲͶǤ\u0003\u0019ƒ”‹ƒ–‹‘\u0003‹\u0003–Š‡\u0003‘ —””‡ ‡\u0003‘ˆ\u0003˜‹•‹–‹‰ǡ\u0003 ‘Ǧ—‡”‘—•ǡ\u0003ƒ†\u0003ƒŽ‹‡\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003ƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003•‡ƒ•‘•\u0003‘ˆ\u0003ͳͻ͹͸Ǧ ʹͲͲͶ\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003\u0013‘•–‡”\u0003\u0011‘Ǥ\u0003͸ͻȀ\u0013 Ͳʹ\u0003Ǧ\u0003\u0004Ž‹‡\u0003 ‹•Š\u0003\u0016’‡ ‹‡•\u0003 \u0016›’‘•‹—\u0003ȋ͸ǦͳͲǤͲͻǤʹͲͲͶǡ\u0003\u0017ƒŽŽ‹ȌǢ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003\u001b \u0003\b—”‘’‡ƒ\u0003\u0006‘‰”‡••\u0003‘ˆ\u0003 Š–Š›‘Ž‘‰›ǡ\u0003\u0004„•–”ƒ –\u0003˜‘Ž—‡ǡ\u0003’Ǥ\u0003ͳ͹ͻǤ\u0003 Grygiel, W. 2006. Struktura gatunkowa i długościowa ryb bałtyckich w połowach badawczych r.v. \"Baltica\" (listopad 2005 r.). Wiadomości Rybackie, ”\u0003͵ǦͶȋͳͷͲȌǡ\u0003\u0013‹•‘\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003ͻǦͳʹǤ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤ\u0003ʹͲͲ͹Ǥ\u0003\u0015‘—†\u0003‰‘„›\u0003ȋApollonia melanostomus\u0003\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003ͳͺͳͳȌ\u0003̵•‡‹Ǧ †‘‡•–‹ ̵\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003 —Žˆ\u0003‘ˆ\u0003 †ƒ•\u0003ȋ–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ Ǣ\u0003ͳͻͻ͵ǦʹͲͲͶȌǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003 \u0006\u0010\u0003ʹͲͲ͹Ȁ\bǣ͵ͲǤ\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤ\u00032008. Gatunki inwazyjne w Morzu Bałtyckim, ze szczególnym uwzględnieniem babki byczej. Wiadomości Rybackie nr 7/8 (164), Pismo Mor. •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003ͳͺǦʹʹǤ\u0003\u0003 Kostrzewa, J., M. Grabowski, G. Zięba 2004. Nowe inwazyjne gatunki ryb w</div>\n<p class=\"lf-p\">™‘†ƒ Š\u0003\u0013‘Ž•‹Ǥ\u0003\u0004” Š‹˜‡•\u0003‘ˆ\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003 ‹•Š‡”‹‡•ǡ\u0003ͳʹ\u0003ȋ•—’’ŽǤ\u0003ʹȌǢ\u0003ʹͳǦ͵ͶǤ\u0003 Kuczyński, J. 1995. Babka krągła Neogobius melanostomus\u0003ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003ͳͺͳͳȌ\u0003Ǧ\u0003 ‡‹‰”ƒ–\u0003œ\u0003„ƒ•‡—\u0003’‘–‘Ǧkaspijskiego w Zatoce Gdańskiej. Biul. Mor. Inst. Ryb., †›‹ƒǡ\u0003ʹȋͳ͵ͷȌǢ\u0003͸ͺǦ͹ͳǤ\u0003 \u0016ƒ’‘–ƒǡ\u0003\u0010Ǥ\u0003\u0015Ǥ\u0003ʹͲͲͷǤ\u0003\u0005‹‘Ž‘‰‹ƒ\u0003‹\u0003‡‘Ž‘‰‹ƒ\u0003„ƒ„‹\u0003„› œ‡Œ\u0003\u0011‡‘‰‘„‹—•\u0003‡Žƒ‘•–‘—•\u0003 (Pallas 1811), gatunku inwazyjnego w Zatoce Gdańskiej. Monografia, Wydaw.</p>\n<p class=\"lf-p\">Uniwersytet Gdański, Gdańsk; 117 s. \u0003 Sapota, M. R., K. E. Skóra 2005. \u0016’”‡ƒ†‹‰\u0003‘ˆ\u0003ƒŽ‹‡\u0003ȋ‘Ǧ‹†‹‰‡‘—•Ȍ\u0003ˆ‹•Š\u0003 •’‡ ‹‡•\u0003Neogobius melanostomus\u0003‹\u0003–Š‡\u0003 —Žˆ\u0003‘ˆ\u0003 †ƒ•\u0003ȋ•‘—–Š\u0003\u0005ƒŽ–‹ ȌǤ\u0003 \u0005‹‘Ž‘‰‹ ƒŽ\u0003 ˜ƒ•‹‘•ǡ\u0003͹ȋʹȌǢ\u0003ͳͷ͹Ǧͳ͸ͶǤ\u0003\u0003 \u0016ƒ’‘–ƒǡ\u0003\u0010Ǥ\u0003\u0015Ǥ\u0003ʹͲͳʹǤ\u0003\u0011\u0012\u0005\u0004\u0011 \u0016\u0003Ǧ\u0003 ˜ƒ•‹˜‡\u0003\u0004Ž‹‡\u0003\u0016’‡ ‹‡•\u0003 ƒ –\u0003\u0016Š‡‡–\u0003Ǧ\u0003Neogobius melanostomusǤ\u0003\u0012Ž‹‡\u0003\u0007ƒ–ƒ„ƒ•‡\u0003‘ˆ\u0003–Š‡\u0003\b—”‘’‡ƒ\u0003\u0011‡–™‘”\u0003‘\u0003 ˜ƒ•‹˜‡\u0003\u0004Ž‹‡\u0003 \u0016’‡ ‹‡•\u0003Ǧ\u0003\u0011\u0012\u0005\u0004\u0011 \u0016ǡ\u0003™™™Ǥ‘„ƒ‹•Ǥ‘”‰Ǣ\u0003ƒ ‡••\u0003ʹͺǤͲͻǤʹͲͳͶǤ\u0003\u0003\u0003 Skóra, K. E., J. Stolarski 1993. \u0011‡™\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003 —Žˆ\u0003‘ˆ\u0003 †ƒ•ǡ\u0003Neogobius\u0003 •’Ǥ\u0003\u0003ȏ ˆǤ\u0003Neogobius melanostomus\u0003ȋ\u0013ƒŽŽƒ•\u0003ͳͺͳͳȌȐǤ\u0003\u0005—ŽŽǤ\u0003\u0016‡ƒ\u0003 ‹•ŠǤ\u0003 •–Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003 ͳȋͳʹͺȌǢ\u0003ͺ͵ǦͺͶǤ\u0003\u0003 Skóra, K. E., J. Stolarski 1995. \u0015‘—†\u0003‰‘„›\u0003Ǧ\u0003ƒ\u0003ˆ‹•Š›\u0003‹˜ƒ†‡”Ǥ\u0003\u001a\u001a \u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0005—ŽŽǤ\u0003 ͳȀͻͷǢ\u0003Ͷ͸ǦͶ͹Ǥ\u0003\u0003 Skóra, K. E., J. Stolarski 1996. Neogobius melanostomus\u0003ȋ\u0013ƒŽŽƒ•\u0003ͳͺͳͳȌ\u0003ƒ\u0003‡™\u0003 ‹‹‰”ƒ–\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003\b•–—ƒ”‹‡\u0003‡ ‘•›•–‡•\u0003ƒ†\u0003•’‡ ‹‡•Ǥ\u0003 Proceedings of the Second International Estuary Symposium, Gdańsk, 18Ǧ ʹʹǤͳͲǤͳͻͻ͵Ǥ\u0003\u0006”ƒ‰‘\u0003 ••Ǥ\u0003\u0010\u0005\u0006ǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003ͳǢ\u0003ͳͲͳǦͳͲͺǤ\u0003 Skóra, K., S. Olenin and S. Gollasch 1999Ǥ\u0003Neogobius melanostomus\u0003ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003 ͳͺͳͳȌǤ\u0003’’Ǥ\u0003͸ͻǦ͹͵ǡ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003\u0016Ǥ\u0003 ‘ŽŽƒ• Šǡ\u0003\u0007Ǥ\u0003\u0010‹ Š‹ǡ\u0003 Ǥ\u0003\u0015‘•‡–ŠƒŽ\u0003ƒ†\u0003\u0010Ǥ\u0003\u0019‘‹‰Š–\u0003ȋ‡†•ǤȌ\u0003 ͹ʹ\u0003  Monitor Polski \u0011ƒœ™ƒ\u0003 ‰ƒ–—‘™ƒ\u0003 ™‹–Ž‹‡\u0003 ƒ”‡Žƒ\u0003 ƒ–Žƒ–› ƒ\u0003</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>82 – \u0011ƒœ™ƒ\u0003 łacińska\u0003 Merlangius merlangus\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Scomber scombrus\u0003 \u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺ Poz. 230 \u000f‹–‡”ƒ–—”ƒ\u0003 ̶\u0006ƒ•‡\u0003Š‹•–‘”‹‡•\u0003‘\u0003‹–”‘†— ‡†\u0003•’‡ ‹‡•ǣ\u0003–Š‡‹”\u0003‰‡‡”ƒŽ\u0003„‹‘Ž‘‰›ǡ\u0003†‹•–”‹„—–‹‘ǡ\u0003 ”ƒ‰‡\u0003‡š’ƒ•‹‘\u0003ƒ†\u0003‹’ƒ –̶Ǥ\u0003\u000f‘‰‘•\u0003\u0019‡”Žƒ‰ǡ\u0003\u0005‡”Ž‹Ǥ\u0003 Skóra, K. 2005. Problem polskiego nazewnictwa dla Neogobius melanostomus\u0003 ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003ͳͺͳͶȌǤ\u0003\u0015‘ œ‹\u0003 ‡Ž•‹ǡ\u0003–Ǥ\u0003 Ǣ\u0003͵ͳǦ͵͹Ǥ\u0003\u0003 Skóra, K. 2008a. Babka bycza w Szwecji. Stacja Morska Inst. Ocean. w Helu, \u0018‹™Ǥ\u0003Gdański; http://www.hel.univ.gda.pl/aktu/2008/babka„› œƒ\u0016\u001a\bǤ\u0003\u0003 Skóra, K. 2008b. Neogobius melanostomus\u0003ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003ͳͺͳͳȌ\u0003Ǧ\u0003„ƒ„ƒ\u0003„› œƒǤ\u0003ȏ™ǣȐ\u0003 Gatunki obce w faunie Polski. Prac. zbior. pod redakcją: Z. Głowaciński, H.</div>\n<p class=\"lf-p\">Okarma, J. Pawłowski, W. Solarz; IOP PAN, Kraków, Š––’ǣȀȀ™™™Ǥ‹‘’Ǥ”ƒ‘™Ǥ’ŽȀ‰ƒ–—‹‘„ ‡Ȁ†‡ˆƒ—Ž–Ǥƒ•’ǫƒœ™ƒα‘’‹•Ƭ‹†αͳͲͳƬŒ‡α ’ŽǤ\u0003 \u001aƒ†œ‡Žǡ\u0003\u0017Ǥ\u0003ʹͲͲ͵ƒ. Babka okrągła Neogobius melanostomus\u0003ȋ\u0013ƒŽŽƒ•ǡ\u0003ͳͺͳͳȌ\u0003Ǧ\u0003 nowy komponent ichtiocenozy południowego Bałtyku. Rola w ekosystemie i rybołówstwie. Monografia, Mor. Inst. Ryb., Gdynia, 76 s. \u0003 Demel, K. 1933. Wykaz bezkręgowców i ryb Bałtyku naszego. Fragmenta ƒ—‹•–‹ ƒ\u0003\u0010—•‡‹\u0003 ‘‘Ž‘‰‹ ‹\u0003\u0013‘Ž‘‹ ‹ǡ\u0003\u001aƒ”•œƒ™ƒǡ\u0003–Ǥ\u0003 ǡ\u0003”\u0003ͳ͵Ǣ\u0003ͳʹͳǦͳ͵͸Ǥ\u0003\u0003 Demel, K. 1947. Biologia ryb Bałtyku. Monografia. Wydaw. Mor. Inst. Ryb., †›‹ƒǢ\u0003ͳͷͷ\u0003•Ǥ\u0003\u0003 Gąsowska, M. i in. 1962. Popiel, J. Ǧ\u0003Engraulidaeǡ\u0003•Ǥ\u0003ͶͷǦͶ͹ǡ\u0003ȏ™ǣȐ\u0003\u000eŽ— œ‡\u0003†‘\u0003 oznaczania kręgowców Polski. Część I, Krągłouste i ryby Cyclostomi et Pisces.</p>\n<p class=\"lf-p\">PWN, Warszawa, Kraków, opracowanie zbiorowe pod redakcją M. Gąsowskiej, PAN, Kraków; 240 s. \u0003 ”ƒ„‘™•ƒǡ\u0003 Ǥǡ\u0003\u0010Ǥ\u0003 ”ƒ„‘™•‹\u0003ʹͲͳ͵Ǥ\u0003 Ž—•–”‘™ƒƒ\u0003‡ ›Ž‘’‡†‹ƒ\u0003”›„\u0003\u0013‘Ž•‹Ǥ\u0003 \u0007‘”•œ‘™ƒ–‡Ǥ\u0003\u0007‘\u0003\u001a›†ƒ™‹ œ›\u0003\u0013\u001a\u0011ǡ\u0003™›†Ǥ\u0003 ǡ\u0003ʹ͹ʹ\u0003•Ǥ\u0003\u0003\u0003 Grygiel, W., A. Grelowski, M. Zalewski 2004. Charakterystyka połowów badawczych ryb i warunków hydrologicznoǦ‡–‡‘”‘Ž‘‰‹ œ› Š\u0003™\u0003Ž—–›Ǧ ƒ” —\u0003ʹͲͲͶ\u0003”Ǥ\u0003™\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003(raport z rejs r.v. „Baltica”, 16.02ǦͲʹǤͲ͵Ǥ\u0003ʹͲͲͶ\u0003”ǤȌǤ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003͵ͷ\u0003•Ǥǡ\u0003ƒ•œ›Ǥ\u0003’‘™‹‡ŽǤ\u0003 Grygiel, W., K. Trella 2007. Appearance of the ‘visiting’ fish species in the \u0013‘Ž‹•Š\u0003”‡•‡ƒ” Š\u0003 ƒ– Š‡•\u0003 ‘†— –‡†\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003ȋƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003 ͳͻ͹͸ǦʹͲͲͶȌǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͲ͹Ȁ\bǣͲ͸Ǣ\u0003\u0017Š‡‡\u0003\u0016‡••‹‘\u0003Ǧ\u0003\u0010ƒ”‹‡\u0003„‹‘†‹˜‡”•‹–›ǣ\u0003\u0004\u0003ˆ‹•Š\u0003 ƒ†\u0003ˆ‹•Š‡”‹‡•\u0003’‡”•’‡ –‹˜‡Ǣ\u0003ͳͻ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤ\u0003ʹͲͲͻǤ\u0003\u0016ƒ”†‡Žƒ\u0003‡—”‘’‡Œ•ƒ\u0003ȋEngraulis encrasicolus\u0003\u000f‹‡ƒ—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003–\u0003 tymczasowy ‘przybysz’ w \u0013\u0012\u0010Ǥ\u0003Wiadomości Rybackie nr 1Ǧʹ\u0003ȋͳ͸͹Ȍ\u0003ʹͲͲͻǡ\u0003 \u0013‹•‘\u0003\u0010‘”•‹‡‰‘\u0003 •–›–—–—\u0003\u0015›„ƒ ‹‡‰‘\u0003™\u0003 †›‹Ǣ\u0003ͳͷǦʹͲǤ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u0017Ǥ\u0003\u001a‘†œ‹‘™•‹\u0003ʹͲͳͳǤ\u0003\u0017Š‡\u0003”‡’‘”–\u0003ˆ”‘\u0003–Š‡\u0003\u0007ƒ‹•ŠǦ\u0013‘Ž‹•ŠǦ ‡”ƒ\u0003 multidisciplinary survey on the Polish r/v “Baltica” (14Ǧʹ͹ǤͲ͸ǤʹͲͳͳȌǤ\u0003\u0006”—‹•‡\u0003 ”‡’‘”–ǡ\u0003\u0011\u0010 \u0015 ǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003͵Ͷ\u0003’’Ǥ\u0003‹‡‘Ǥ\u0003\u0003 Mańkowski, W. 1951. Zmiany biologiczne w Bałtyku w ciągu ostatn‹ Š\u0003Žƒ–\u0003 pięćdziesięciu. \u0013”ƒ ‡\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003͸Ǣ\u0003ͳǦʹͶǤ\u0003\u0003 Plikšs, M., Ē. Aleksejevs 1998. Zivis. \u000fƒ–˜‹Œƒ•\u0003\u0007ƒ„ƒǡ\u0003\b†‹–Ǥ\u0003 ƒ†”•ǡ\u0003\u0015‹‰ƒǢ\u0003͵ͲͶ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 Winkler, H. M., K. Skóra, R. Repečka, M. Plikshs, A. Neelov, L. Urho, A. Gushin ƒ†\u0003 Ǥ\u0003 ‡•’‡”•‡\u0003ʹͲͲͲǤ\u0003\u0006Š‡ Ž‹•–\u0003ƒ†\u0003•–ƒ–—•\u0003‘ˆ\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006Ǥ\u0010Ǥ\u0003ʹͲͲͲȀ\u0010‹‹ǣͳͳǢ\u0003ͳͷ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 Grygiel, W. 2016. Popularne i rzadkie gatunki ryb w Bałtyku Ǧ\u0003występowanie i zróżnicowanie nazw (część 2). Wiadomości Rybackie nr 1Ǧʹ\u0003ȋʹͲͻȌǡ\u0003\u0013‹•‘\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥ\u0003Ǧ\u0003Pań. Inst. Badaw., Gdynia; 19Ǧʹ͵Ǥ\u0003\u0003\u0003 \u0007‡‡Žǡ\u0003\u000eǤ\u0003ͳͻʹͶǤ\u0003\u0012\u0003ƒ”‡Ž‹\u0003™\u0003ƒ•œ‡\u0003‘”œ—Ǥ\u0003\u0015›„ƒ\u0003\u0013‘Ž•‹ǡ\u0003\u0005›†‰‘•œ œǡ\u0003ͷǢ\u0003Ͷ͸ͳǦ Ͷ͸͵Ǥ\u0003\u0003 Gąsowska, M. i in. 1962. Klucze do oznaczania kręgowców Polski. Część I, Krągłouste i ryby Cyclostomi et PiscesǤ\u0003•Ǥ\u0003ͳͺͲǦͳͺͳǡ\u0003 Ǥ\u0003\u0013‘’‹‡Ž\u0003Ǧ\u0003\u0015‘†œ‹ƒ\u0003 makrelowate. PWN, Warszawa, Kraków, opracowanie zbiorowe pod redakcją M. Gąsowskiej, PAN, Kraków. \u0003 Goszczyńska, M. 2000. Makrela –\u0003cenna ryba z Atlantyku. Magazyn Przemysłu Rybnego nr 1(13), Rybołówstwo Morskie; s. 40.\u0003 ”ƒ„‘™•ƒǡ\u0003 Ǥǡ\u0003\u0010Ǥ\u0003 ”ƒ„‘™•‹\u0003ʹͲͳ͵Ǥ\u0003\u0010ƒ”‡Ž‘™ƒ–‡\u0003ȋScombridaeȌǡ\u0003•Ǥ\u0003ʹͲͺǦʹͲͻǡ\u0003ȏ™ǣȐ\u0003 Ž—•–”‘™ƒƒ\u0003‡ ›Ž‘’‡†‹ƒ\u0003”›„\u0003\u0013‘Ž•‹Ǥ\u0003\u0007‘\u0003\u001a›†ƒ™‹ œ›\u0003\u0013\u001a\u0011ǡ\u0003™›†Ǥ\u0003 Ǣ\u0003ʹ͹ʹ\u0003•Ǥ\u0003\u0003 Grygiel, W. 1997. Struktura gatunkowa ryb w polskich, dennych połowach badawczych na Bałtyku (1976ǦͳͻͻͳȌǤ\u0003\u0015ƒ’‘”–›\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥ\u0003ͳͻͻ͹ǡ\u0003 †›‹ƒ\u0003 ȋ‹‡‘ȌǤ\u0003\u0003 \u0003 ͹͵\u0003  Monitor Polski \u0011ƒœ™ƒ\u0003 ‰ƒ–—‘™ƒ\u0003 •ƒ”†‡Žƒ\u0003 ‡—”‘’‡Œ•ƒ\u0003</p>\n<p class=\"lf-p\">œ‹‹ ƒ\u0003 \u0003</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>83 – \u0011ƒœ™ƒ\u0003 łacińska\u0003 Engraulis encrasicolus\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡͳ͹ ͷͺȌ\u0003 Limanda limanda\u0003 Poz. 230 \u000f‹–‡”ƒ–—”ƒ\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u000eǤ\u0003\u0017”‡ŽŽƒǡ\u0003\u0004Ǥ\u0003 ”‡Ž‘™•‹\u0003ʹͲͲͶǤ\u0003\u0019ƒ”‹ƒ–‹‘\u0003‹\u0003–Š‡\u0003‘ —””‡ ‡\u0003‘ˆ\u0003˜‹•‹–‹‰ǡ\u0003 ‘Ǧ—‡”‘—•ǡ\u0003ƒ†\u0003ƒŽ‹‡\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003ƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003•‡ƒ•‘•\u0003‘ˆ\u0003ͳͻ͹͸Ǧ ʹͲͲͶ\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003\u0013‘•–‡”\u0003\u0011‘Ǥ\u0003͸ͻȀ\u0013 Ͳʹ\u0003Ǧ\u0003\u0004Ž‹‡\u0003 ‹•Š\u0003\u0016’‡ ‹‡•\u0003 \u0016›’‘•‹—\u0003ȋ͸ǦͳͲǤͲͻǤʹͲͲͶǡ\u0003\u0017ƒŽŽ‹ȌǢ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003\u001b \u0003\b—”‘’‡ƒ\u0003\u0006‘‰”‡••\u0003‘ˆ\u0003 Š–Š›‘Ž‘‰›ǡ\u0003\u0004„•–”ƒ –\u0003˜‘Ž—‡ǡ\u0003’Ǥ\u0003ͳ͹ͻǤ\u0003 Grygiel, W., K. Trella 2007. Appearance of the ‘visiting’ fish species in the \u0013‘Ž‹•Š\u0003”‡•‡ƒ” Š\u0003 ƒ– Š‡•\u0003 ‘†— –‡†\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003ȋƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003 ͳͻ͹͸ǦʹͲͲͶȌǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͲ͹Ȁ\bǣͲ͸Ǣ\u0003\u0017Š‡‡\u0003\u0016‡••‹‘\u0003Ǧ\u0003\u0010ƒ”‹‡\u0003„‹‘†‹˜‡”•‹–›ǣ\u0003\u0004\u0003ˆ‹•Š\u0003 ƒ†\u0003ˆ‹•Š‡”‹‡•\u0003’‡”•’‡ –‹˜‡Ǣ\u0003ͳͻ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 Grygiel, W. 2013. Sprawozdanie z wykonania zadań naukowoǦ„ƒ†ƒ™ œ› Š\u0003 ’‘† œƒ•\u0003’‘Ž•‹‡‰‘\u0003”‡Œ•—\u0003–›’—\u0003\u0005 \u0004\u0016ǡ\u0003”\u0003ͳ͸Ȁʹ013/MIR, na statku „Baltica”, w †‹ƒ Š\u0003ͳ͸ǤͲͻǤ\u0003Ǧ\u0003ͲͶǤͳͲǤ\u0003ʹͲͳ͵\u0003”Ǥ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥ\u0003–\u0003Państw. Inst. Badaw., Gdynia, 16 •Ǥ\u0003ȋ‹‡‘ȌǤ\u0003\u0003 Rembiszewski, J. M., H. Rolik 1975. Krągłouste i ryby Cyclostomata et PiscesǤ\u0003 \u000eƒ–ƒŽ‘‰\u0003 ƒ—›\u0003\u0013‘Ž•‹ǡ\u0003”\u0003ʹͶǡ\u0003\u0013\u0004\u0011\u0003–\u0003 •–Ǥ\u0003 ‘‘Ž‘‰‹‹ǡ\u0003\u0013\u001a\u0011ǡ\u0003\u001aƒ”•œƒ™ƒǢ\u0003ʹͷͳ\u0003•Ǥ\u0003\u0003\u0003\u0003 Winkler, H. M., K. Skóra, R. Repečka, M. Plikshs, A. Neelov, L. Urho, A. Gushin ƒ†\u0003 Ǥ\u0003 ‡•’‡”•‡\u0003ʹͲͲͲǤ\u0003\u0006Š‡ Ž‹•–\u0003ƒ†\u0003•–ƒ–—•\u0003‘ˆ\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006Ǥ\u0010Ǥ\u0003ʹͲͲͲȀ\u0010‹‹ǣͳͳǢ\u0003ͳͷ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 Wyszyński, M., T. Łączkowski, A. Grelowski 2012. Badania akustyczne zasobów ryb śledziowatych w polskiej strefie ekonomicznej Bałtyku. Raport z rejsu r.v. „Baltica” we wrześniu 2012 r., Mor. •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥ\u0003–\u0003\u0013 \u0005ǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003͵͵\u0003•Ǥǡ\u0003‹‡‘Ǥ\u0003\u0003 Draganik, B., M. Wyszyński 2004. The European anchovy (Engraulis encrasicolus\u0003ȏ\u000fǤȐȌ\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003\u0005—ŽŽǤ\u0003\u0016‡ƒ\u0003 ‹•ŠǤ\u0003 •–Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003ʹȋͳ͸ʹȌǢ\u0003ͷ͵ǦͷͺǤ\u0003\u0003 Gąsowska, M. i in. 1962. Popiel, J. Ǧ\u0003Engraulidaeǡ\u0003•Ǥ\u0003ͶͷǦͶ͹ǡ\u0003ȏ™ǣȐ\u0003\u000eŽ— œ‡\u0003†‘\u0003 oznaczania kręgowców Polski. Część I, Krągłouste i ryby Cyclostomi et Pisces.</div>\n<p class=\"lf-p\">PWN, Warszawa, Kraków, opracowanie zbiorowe pod redakcją M. Gąsowskiej, PAN, Kraków; 240 s. \u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u0004Ǥ\u0003 ”‡Ž‘™•‹ǡ\u0003\u0010Ǥ\u0003 ƒŽ‡™•‹\u0003ʹͲͲͶǤ\u0003Charakterystyka połowów badawczych ryb i warunków hydrologicznoǦ‡–‡‘”‘Ž‘‰‹ œ› Š\u0003™\u0003Ž—–›Ǧ ƒ” —\u0003ʹͲͲͶ\u0003”Ǥ\u0003™\u0013\u0012\u0010\u0003(raport z rejs r.v. „Baltica”, 16.02ǦͲʹǤͲ͵Ǥ\u0003ʹͲͲͶ\u0003”ǤȌǤ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003͵ͷ\u0003•Ǥǡ\u0003ƒ•œ›Ǥ\u0003’‘™‹‡ŽǤ\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u000eǤ\u0003\u0017”‡ŽŽƒǡ\u0003\u0004Ǥ\u0003 ”‡Ž‘™•‹\u0003ʹͲͲͶǤ\u0003\u0019ƒ”‹ƒ–‹‘\u0003‹\u0003–Š‡\u0003‘ —””‡ ‡\u0003‘ˆ\u0003˜‹•‹–‹‰ǡ\u0003 ‘Ǧ—‡”‘—•ǡ\u0003ƒ†\u0003ƒŽ‹‡\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003ƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003•‡ƒ•‘•\u0003‘ˆ\u0003ͳͻ͹͸Ǧ ʹͲͲͶ\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003\u0013‘•–‡”\u0003\u0011‘Ǥ\u0003͸ͻȀ\u0013 Ͳʹ\u0003–\u0003\u0004Ž‹‡\u0003 ‹•Š\u0003\u0016’‡ ‹‡•\u0003 \u0016›’‘•‹—\u0003ȋ͸ǦͳͲǤͲͻǤʹͲͲͶǡ\u0003\u0017ƒŽŽ‹ȌǢ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003\u001b \u0003\b—”‘’‡ƒ\u0003\u0006‘‰”‡••\u0003‘ˆ\u0003 Š–Š›‘Ž‘‰›ǡ\u0003\u0004„•–”ƒ –\u0003˜‘Ž—‡ǡ\u0003’Ǥ\u0003ͳ͹ͻǤ\u0003\u0003 Grygiel, W., K. Trella 2007. Appearance of the ‘visiting’ fish species in the \u0013‘Ž‹•Š\u0003”‡•‡ƒ” Š\u0003 ƒ– Š‡•\u0003 ‘†— –‡†\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003ȋƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003 ͳͻ͹͸ǦʹͲͲͶȌǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͲ͹Ȁ\bǣͲ͸Ǣ\u0003\u0017Š‡‡\u0003\u0016‡••‹‘\u0003Ǧ\u0003\u0010ƒ”‹‡\u0003„‹‘†‹˜‡”•‹–›ǣ\u0003\u0004\u0003ˆ‹•Š\u0003 ƒ†\u0003ˆ‹•Š‡”‹‡•\u0003’‡”•’‡ –‹˜‡Ǣ\u0003ͳͻ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤ\u0003ʹͲͲͻǤ\u0003\u0016ƒ”†‡Žƒ\u0003‡—”‘’‡Œ•ƒ\u0003ȋEngraulis encrasicolus\u0003\u000f‹‡ƒ—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003–\u0003 tymczasowy ‘przybysz’ w \u0013\u0012\u0010Ǥ\u0003Wiadomości Rybackie nr 1Ǧʹ\u0003ȋͳ͸͹Ȍǡ\u0003ʹͲͲͻǡ\u0003 \u0013‹•‘\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003ͳͷǦʹͲǤ\u0003\u0003 Mańkowski, W. 1951. Zmiany biologiczne w Bałtyku w ciągu os–ƒ–‹ Š\u0003Žƒ–\u0003 pięćdziesięciu. \u0013”ƒ ‡\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003͸Ǣ\u0003ͳǦʹͶǤ\u0003\u0003 \u0011‹‘ŽƒŒ‡˜ǡ\u0003 Ǥ\u0003 Ǥ\u0003ͳͻͷͲǤ\u0003\u0005‹‘Ž‘‰‹ œ‡•‹Œ‡\u0003’‘ƒœƒ–‡Ž‹\u0003‘•‘Ž‘‹‡‹Œƒ\u0003\u0005ƒŽ–‹Œ•‘‰‘\u0003‘”‹ƒǤ\u0003 \u0013”‹”‘†ƒ\u0003͵ͲǢ\u0003ͷǤ\u0003\u0003 \u0012Œƒ˜‡‡”ǡ\u0003\bǤǡ\u0003\bǤ\u0003\u0013‹Š—ǡ\u0003\u0017Ǥ\u0003\u0016ƒƒ–\u0003ȋ‡†•ǤȌ\u0003ʹͲͲ͵Ǥ\u0003 ‹•Š‡•\u0003‘ˆ\u0003\b•–‘‹ƒǤ\u0003\b•–‘‹ƒ\u0003\u0004 ƒ†‡›\u0003 \u0013—„Ž‹•Š‡”•\u0003ȋ–Š‡\u0003 ‘ŽŽ‡ –‹˜‡\u0003•–—†›Ȍǡ\u0003 \u0016\u0005\u0011\u0003ͻͻͺͷǦͷͲǦ͵ͷ͹ǦͲǢ\u0003\u0017ƒŽŽ‹Ǣ\u0003Ͷͳ͸\u0003’’ǤǢ\u0003 Ǥ\u0003 \u0019‡Ž†”‡Ǣ\u0003 ƒ‹Ž›\u0003EngraulidaeǢ\u0003ͺͻǦͻͲǤ\u0003\u0003\u0003 Pisańska, I. 2001. Sardela. Przystanek kulinarny 2000ǦʹͲͲͳǤ\u0003 Š––’ǣȀȀ™™™Ǥ’ǤŽ‹—šǤ‰†ƒǤ’ŽȀ•ƒ”†‡ŽƒȀ\u0003•ƒ”†‡ŽƒǤŠ–ŽǤ\u0003\u0003 Plikšs, M., Ē. Aleksejevs 1998. Zivis. \u000fƒ–˜‹Œƒ•\u0003\u0007ƒ„ƒǡ\u0003\b†‹–Ǥ\u0003 ƒ†”•ǡ\u0003\u0015‹‰ƒǢ\u0003͵ͲͶ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 Skóra, K. 1996. A comparison of changes in the ‘’‘•‹–‹‘\u0003‘ˆ\u0003ˆ‹•Š\u0003 ƒ– Š‡•\u0003‹\u0003 –Š‡\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003Žƒ‰‘‘•\u0003‹\u0003ͳͻ͸ͲǦͳͻͺͻǤ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003\u0013”‘ ‡‡†‹‰•\u0003‘ˆ\u0003\u0013‘Ž‹•ŠǦ\u0016™‡†‹•Š\u0003 \u0016›’‘•‹—\u0003‘\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0006‘ƒ•–ƒŽ\u0003 ‹•Š‡”‹‡•Ǥ\u0003\u0015‡•‘—” ‡•\u0003ƒ†\u0003ƒƒ‰‡‡–Ǥ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003ʹǦ ͵\u0003\u0004’”‹Ž\u0003ͳͻͻ͸Ǣ\u0003ʹʹͷǦʹͶͳǤ\u0003 Skóra, K. 2003. Niehelskie anchovies. Stacja Morska Ins–Ǥ\u0003\u0012 ‡ƒǤ\u0003\u0018‹™‡”•›–‡–—\u0003 Gdańskiego w Helu; hel.univ.gda.pl/aktu/2003/anchovies.htm. \u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u000eǤ\u0003\u0017”‡ŽŽƒǡ\u0003\u0004Ǥ\u0003 ”‡Ž‘™•‹\u0003ʹͲͲͶǤ\u0003\u0019ƒ”‹ƒ–‹‘\u0003‹\u0003–Š‡\u0003‘ —””‡ ‡\u0003‘ˆ\u0003˜‹•‹–‹‰ǡ\u0003 ‘Ǧ—‡”‘—•ǡ\u0003ƒ†\u0003ƒŽ‹‡\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003ƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003•‡ƒ•‘•\u0003‘ˆ\u0003ͳͻ͹͸Ǧ ʹͲͲͶ\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003\u0013‘•–‡”\u0003\u0011‘Ǥ\u0003͸ͻȀ\u0013 Ͳʹ\u0003Ǧ\u0003\u0004Ž‹‡\u0003 ‹•Š\u0003\u0016’‡ ‹‡•\u0003 ͹Ͷ\u0003  Monitor Polski \u0011ƒœ™ƒ\u0003 ‰ƒ–—‘™ƒ\u0003 œƒ”‹ƒ\u0003</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>84 – \u0011ƒœ™ƒ\u0003 łacińska\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Pollachius virens ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Poz. 230 \u000f‹–‡”ƒ–—”ƒ\u0003 \u0016›’‘•‹—\u0003ȋ͸ǦͳͲǤͲͻǤʹͲͲͶǡ\u0003\u0017ƒŽŽ‹ȌǢ\u0003ȏ‹ǣ\u0003\u001b \u0003\b—”‘’‡ƒ\u0003\u0006‘‰”‡••\u0003‘ˆ\u0003 Š–Š›‘Ž‘‰›ǡ\u0003 \u0004„•–”ƒ –\u0003˜‘Ž—‡Ȑǡ\u0003’Ǥ\u0003ͳ͹ͻǤ\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u0004Ǥ\u0003 ”‡Ž‘™•‹\u0003ʹͲͲ͸Ǥ\u0003\u0015‡•‡ƒ” Š\u0003”‡’‘”–\u0003ˆ”‘\u0003–Š‡\u0003”Ǥ˜Ǥ\u0003̶\u0005ƒŽ–‹ ƒ̶\u0003\u0005 \u0017\u0016\u0003Ͷ\u0014\u0003 •—”˜‡›\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003\b\b \u0003ȋ\u0011‘˜‡„‡”\u0003ʹͲͲͷȌǤ\u0003\u001a‘”‹‰\u0003’ƒ’‡”\u0003‘\u0003–Š‡\u0003\u001a \u0005 \u0016\u0003 ‡‡–‹‰\u0003‹\u0003\u0006‘’‡Šƒ‰‡ǡ\u0003Ͳ͵ǦͲ͹ǤͲͶǤʹͲͲ͸Ǣ\u0003ͳ͹\u0003’’Ǥǡ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͲ͸Ȁ\u000f\u0015\u0006ǣͲ͹ǡ\u0003 \u0015‡ˆǤ\u0003\u0004\u0006 \u0010ǡ\u0003\u0005\u0006\u0006ǡ\u0003\u0015\u0010\u0006Ǥ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u000eǤ\u0003\u0017”‡ŽŽƒ\u0003ʹͲͲ͹Ǥ\u0003\u0004’’‡ƒ”ƒ ‡\u0003‘ˆ\u0003–Š‡\u0003̵˜‹•‹–‹‰̵\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003 \u0013‘Ž‹•Š\u0003”‡•‡ƒ” Š\u0003 ƒ– Š‡•\u0003 ‘†— –‡†\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003ȋƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003 ͳͻ͹͸ǦʹͲͲͶȌǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͲ͹Ȁ\bǣͲ͸Ǣ\u0003\u0017Š‡‡\u0003\u0016‡••‹‘\u0003Ǧ\u0003\u0010ƒ”‹‡\u0003„‹‘†‹˜‡”•‹–›ǣ\u0003\u0004\u0003ˆ‹•Š\u0003 ƒ†\u0003ˆ‹•Š‡”‹‡•\u0003’‡”•’‡ –‹˜‡Ǣ\u0003ͳͻ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 Grygiel, W. 2009. Niektóre obce i rzadkie gatunki ryb w polskich połowach na Bałtyku. Wiadomości Rybackie, 3ǦͶȋͳ͸ͺȌȀʹͲͲͻǡ\u0003\u0013‹•‘\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003 ͳͳǦͳͶǤ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u0017Ǥ\u0003\u001a‘†œ‹‘™•‹\u0003ʹͲͳͳǤ\u0003\u0017Š‡\u0003”‡’‘”–\u0003ˆ”‘\u0003–Š‡\u0003\u0007ƒ‹•ŠǦ\u0013‘Ž‹•ŠǦ ‡”ƒ\u0003 —Ž–‹†‹• ‹’Ž‹ƒ”›\u0003•—”˜‡›\u0003‘\u0003–Š‡\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003”Ȁ˜\u0003̶\u0005ƒŽ–‹ ƒ̶\u0003ȋͳͶǦʹ͹ǤͲ͸ǤʹͲͳͳȌǤ\u0003\u0006”—‹•‡\u0003 ”‡’‘”–ǡ\u0003\u0011\u0010 \u0015 ǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003͵Ͷ\u0003’’Ǥ\u0003ȋ‹‡‘ȌǤ\u0003\u0003 Grygiel, W. 2013. Stornia i gatunki pokrewne w Bałtyku. Wiadomości \u0015›„ƒ ‹‡ǡ\u0003”\u0003ͻǦͳͲ\u0003ȋͳͻͷȌǢ\u0003\u0013‹•‘\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥ\u0003Ǧ\u0003Państw. Inst. Badaw., Gdynia; ͳͶǦͳͺǤ\u0003 ƒ ‘™•‹ǡ\u0003\bǤ\u0003ʹͲͲʹǤ\u0003\u0015›„›\u0003 ƒ–‘‹\u0003\u0013— ‹‡ŒǤ\u0003\u001a›†ƒ™Ǥ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003 ‘‘‰”ƒˆ‹ƒ\u0003”›„ƒ ƒǢ\u0003ͳͲͺ\u0003•Ǥ\u0003\u0003 Muus, B., P. Dahlström 1978. Meeresfische der Ostsee, der Nordsee, des \u0004–Žƒ–‹•Ǥ\u0003BLV Verlagsgesellschaft, München; 244 p. \u0003 \u0013Ž‹•œƒǡ\u0003 Ǥ\u0003ͳͻ͸ͶǤ\u0003\u0005‹‘Ž‘‰‹ƒ\u0003”›„Ǥ\u0003\u0013\u001a\u0015\u0003‹\u0003\u000fǡ\u0003\u001aƒ”•œƒ™ƒǢ\u0003͵͵Ͷ\u0003•Ǥ\u0003\u0003 Skóra, K. 2008. \"Przyrodnicy donoszą ...\" Š––’ǣȀȀ™™™ǤŠ‡ŽǤ—‹˜Ǥ‰†ƒǤ’ŽȀƒ–—ȀʹͲͲͺȀ’”œ›”†‘‘•œǤŠ–Ǣ\u0003\u0016–ƒ Œƒ\u0003\u0010‘”•ƒ\u0003 \u0012\u0003 \u0018 ǡ\u0003 ‡ŽǤ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤ\u0003ƒ†\u0003\u0005Ǥ\u0003\u001a‹–ƒŽ‹•\u0003ʹͲͳͶǤ\u0003\u0015‡•‡ƒ” Š\u0003”‡’‘”–\u0003ˆ”‘\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003 –‡”ƒ–‹‘ƒŽ\u0003 \u0017”ƒ™Ž\u0003\u0016—”˜‡›\u0003ȋ\u0005 \u0017\u0016Ǧ1Q) in the Polish marine waters (r.v. “Baltica”; 10.02. –\u0003 ͲʹǤͲ͵ǤʹͲͳͶȌǤ\u0003\u001a‘”‹‰\u0003’ƒ’‡”\u0003‘\u0003–Š‡\u0003\u001a \u0005 \u0016\u0003‡‡–‹‰\u0003‹\u0003 †›‹ƒ\u0003ȋ\u0013‘Žƒ†ȌǢ\u0003ʹͶǦ ʹͺǤͲ͵ǤʹͲͳͶǤ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003\u0015‡’‘”–\u0003‘ˆ\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003 –‡”ƒ–‹‘ƒŽ\u0003 ‹•Š\u0003\u0016—”˜‡›\u0003\u001a‘”‹‰\u0003 ”‘—’\u0003 ȋ\u001a \u0005 \u0016Ȍǡ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͳͶȀ\u0016\u0016 \b\u0016\u0016\u0017ǣͳ͵ǡ\u0003\u0004‡š\u0003͹Ǣ\u0003ͳ͸ʹǦͳͺͳ\u0003’’Ǥ\u0003 Rembiszewski, J. M., H. Rolik 1975. Krągłouste i ryby Cyclostomata et PiscesǤ\u0003 \u000eƒ–ƒŽ‘‰\u0003 ƒ—›\u0003\u0013‘Ž•‹ǡ\u0003”\u0003ʹͶǡ\u0003\u0013\u0004\u0011\u0003–\u0003 •–Ǥ\u0003 ‘‘Ž‘‰‹‹ǡ\u0003\u0013\u001a\u0011ǡ\u0003\u001aƒ”•œƒ™ƒǢ\u0003ʹͷͳ\u0003•Ǥ\u0003\u0003\u0003\u0003 \u0013Ž‹•œƒǡ\u0003 Ǥ\u0003ͳͻ͸ͶǤ\u0003\u0005‹‘Ž‘‰‹ƒ\u0003”›„Ǥ\u0003\u0013\u001a\u0015\u0003‹\u0003\u000fǡ\u0003\u001aƒ”•œƒ™ƒǢ\u0003͵͵Ͷ\u0003•Ǥ\u0003\u0003 ‘•–”‘„‘\u0003 ’‘•’‘Ž‹–›\u0003 \u0003 Trachurus trachurus\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Demel, K. 1933. Wykaz bezkręgowców i ryb Bałtyku naszego. Fragmenta ƒ—‹•–‹ ƒ\u0003\u0010—•‡‹\u0003 ‘‘Ž‘‰‹ ‹\u0003\u0013‘Ž‘‹ ‹ǡ\u0003\u001aƒ”•œƒ™ƒǡ\u0003–Ǥ\u0003 ǡ\u0003”\u0003ͳ͵Ǣ\u0003ͳʹͳǦͳ͵͸Ǥ\u0003\u0003 Demel, K. 1947. Biologia ryb Bałtyku. Monografia. Wydaw. Mor. Inst. Ryb., †›‹ƒǢ\u0003ͳͷͷ\u0003•Ǥ\u0003\u0003 Krzykawski, S., B. Więcaszek, S. Keszka 2001b. \u0017Š‡\u0003–ƒš‘‘‹ \u0003”‡˜—‡\u0003‘ˆ\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">”‡’”‡•‡–ƒ–‹˜‡•\u0003‘ˆ\u0003–Š‡\u0003‡š–”‡‡Ž›\u0003”ƒ”‡\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003™ƒ–‡”•ǡ\u0003 ‘ŽŽ‡ –‡†\u0003™‹–Š‹\u0003 ͳͻͻ͵ǦͳͻͻͻǤ\u0003 ‘Ž‹ƒ\u0003\u0018‹˜Ǥ\u0003\u0004‰”‹ Ǥ\u0003\u0016–‡–‹ǡ\u0003ʹͳͺ\u0003Piscaria\u0003ȋʹͺȌǣ\u0003ͷ͵Ǧ͸ʹǤ\u0003\u0003 \u000fƒ’ƒ”–ǦKałużniacka, M., T. Heese, A. Sokalska, M. Arciszewski 2007. Obce i rzadkie gatunki ryb w Bałtyku –\u0003plaga czy sygnał zmian klimatu? [w:] Konferencja szkoleniowa „Ichtiologia dawniej i dziś”; 19ǦʹͲǤͲͶǤ\u0003ʹͲͲ͹\u0003”Ǥǡ\u0003 \u0012Ž•œ–›ǡ\u0003•Ǥ\u0003͵ʹǤ\u0003\u0003 Skóra, K. 2007. Czarniak z ... wkładką. Stacja Morska Inst. Ocean. Uniwersytetu Gdańskiego w Helu; http://www.hel.univ.gda.pl/aktu/2007/czarniak.htm. \u0003 Karaś, D. 2007. Atlantycki czarniak wpłynął do Bałtyku. Gazeta Wyborcza Trójmiasto (Gdańsk), nr 60, wydanie z dn‹ƒ\u0003ͳʹȀͲ͵ȀʹͲͲ͹ǡ\u0003\u001a›†ƒ”œ‡‹ƒǡ\u0003•–”Ǥ\u0003ͷǤ\u0003\u0003 Grygiel, W. 2016. Popularne i rzadkie gatunki ryb w Bałtyku Ǧ\u0003występowanie i zróżnicowanie nazw (część 2). Wiadomości Rybackie nr 1Ǧʹ\u0003ȋʹͲͻȌǡ\u0003\u0013‹•‘\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥ\u0003Ǧ\u0003Pań. Inst. Badaw., Gdynia; 19Ǧʹ͵Ǥ\u0003\u0003\u0003 Elwertowski, J. 1957. Biologiczna charakterystyka polskich połowów szprota w Bałtyku Południowym w latach 1950ǦͳͻͷͶǤ\u0003\u0013”Ǥ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003ͻǢ\u0003 ͳ͹ͷǦʹͳͻǤ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤ\u0003ͳͻͻ͹Ǥ\u0003\u0016–”—–—”ƒ\u0003‰ƒ–—‘™ƒ\u0003”›„\u0003™\u0003’‘Žskich, dennych połowach badawczych na Bałtyku (1976ǦͳͻͻͳȌǤ\u0003\u0015ƒ’‘”–›\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥ\u0003ͳͻͻ͹ǡ\u0003 †›‹ƒ\u0003 ȋ‹‡‘ȌǤ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u000eǤ\u0003\u0017”‡ŽŽƒǡ\u0003\u0004Ǥ\u0003 ”‡Ž‘™•‹\u0003ʹͲͲͶǤ\u0003\u0019ƒ”‹ƒ–‹‘\u0003‹\u0003–Š‡\u0003‘ —””‡ ‡\u0003‘ˆ\u0003˜‹•‹–‹‰ǡ\u0003 ‘Ǧ—‡”‘—•ǡ\u0003ƒ†\u0003ƒŽ‹‡\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003ƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003•‡ƒ•‘•\u0003‘ˆ\u0003ͳͻ͹͸Ǧ ͹ͷ\u0003  Monitor Polski \u0011ƒœ™ƒ\u0003 ‰ƒ–—‘™ƒ\u0003 ’Žƒ‹ƒ\u0003</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>85 – \u0011ƒœ™ƒ\u0003 łacińska\u0003 Melanogram mus aeglefinus ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Poz. 230 \u000f‹–‡”ƒ–—”ƒ\u0003 ʹͲͲͶ\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003\u0013‘•–‡”\u0003\u0011‘Ǥ\u0003͸ͻȀ\u0013 Ͳʹ\u0003Ǧ\u0003\u0004Ž‹‡\u0003 ‹•Š\u0003\u0016’‡ ‹‡•\u0003 \u0016›’‘•‹—\u0003ȋ͸ǦͳͲǤͲͻǤʹͲͲͶǡ\u0003\u0017ƒŽŽ‹ȌǢ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003\u001b \u0003\b—”‘’‡ƒ\u0003\u0006‘‰”‡••\u0003‘ˆ\u0003 Š–Š›‘Ž‘‰›ǡ\u0003\u0004„•–”ƒ –\u0003˜‘Ž—‡ǡ\u0003’Ǥ\u0003ͳ͹ͻǤ\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u000eǤ\u0003\u0017”‡ŽŽƒ\u0003ʹͲͲ͹Ǥ\u0003\u0004’’‡ƒ”ƒ ‡\u0003‘ˆ\u0003–Š‡\u0003̵˜‹•‹–‹‰̵\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003 \u0013‘Ž‹•Š\u0003”‡•‡ƒ” Š\u0003 ƒ– Š‡•\u0003 ‘†— –‡†\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003ȋƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003 ͳͻ͹͸ǦʹͲͲͶȌǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͲ͹Ȁ\bǣͲ͸Ǣ\u0003\u0017Š‡‡\u0003\u0016‡••‹‘\u0003Ǧ\u0003\u0010ƒ”‹‡\u0003„‹‘†‹˜‡”•‹–›ǣ\u0003\u0004\u0003ˆ‹•Š\u0003 ƒ†\u0003ˆ‹•Š‡”‹‡•\u0003’‡”•’‡ –‹˜‡Ǣ\u0003ͳͻ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 \u000fƒ’ƒ”–ǦKałużniacka, M., T. Heese, A. Sokalska, M. Arc‹•œ‡™•‹\u0003ʹͲͲ͹Ǥ\u0003\u0012„ ‡\u0003‹\u0003 rzadkie gatunki ryb w Bałtyku Ǧ\u0003plaga czy sygnał zmian klimatu? ȏ™ǣȐ\u0003 Konferencja szkoleniowa \"Ichtiologia dawniej i dziś\"; 19ǦʹͲǤͲͶǤʹͲͲ͹ǡ\u0003\u0012Ž•œ–›ǡ\u0003 •Ǥ\u0003͵ʹǤ\u0003 Mańkowski, W. 1951. Zmiany biologiczne w Bałtyku w ciągu ostatnich lat pięćdziesięciu. Prace Mor. Inst. Ryb. w Gdyni, 6, Wydaw. Morskie, Gdańsk; 95Ǧ ͳͳͺǤ\u0003\u0003\u0003 Rembiszewski, J. M., H. Rolik 1975. Krągłouste i ryby Cyclostomata et Pisces. \u000eƒ–ƒŽ‘‰\u0003 ƒ—›\u0003\u0013‘Ž•‹ǡ\u0003”\u0003ʹͶǡ\u0003\u0013\u0004\u0011\u0003Ǧ\u0003 •–Ǥ\u0003 ‘‘Ž‘‰‹‹ǡ\u0003\u0013\u001a\u0011ǡ\u0003\u001aƒ”•œƒ™ƒǢ\u0003ʹͷͳ\u0003•Ǥ\u0003 Siedlecki, M. 1947. Ryby morskie częściej poławiane na Bałtyku i północnym \u0004–Žƒ–›—Ǥ\u0003\u001a›†ƒ™Ǥ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003‘‘‰”ƒˆ‹ƒǡ\u0003™›†Ǥ\u0003 Ǣ\u0003ͳͶͻ\u0003•Ǥ\u0003\u0003 Winkler, H. M., K. Skóra, R. Repečka, M. Plikshs, A. Neelov, L. Urho, A. Gushin ƒ†\u0003 Ǥ\u0003 ‡•’‡”•‡\u0003ʹͲͲͲǤ\u0003\u0006Š‡ Ž‹•–\u0003ƒ†\u0003•–ƒ–—•\u0003‘ˆ\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006Ǥ\u0010Ǥ\u0003ʹͲͲͲȀ\u0010‹‹ǣͳͳǢ\u0003ͳͷ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u0017Ǥ\u0003\u001a‘†œ‹‘™•‹\u0003ʹͲͳ͵Ǥ\u0003\u0015‡•‡ƒ” Š\u0003”‡’‘”–\u0003ˆ”‘\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003 –‡”ƒ–‹‘ƒŽ\u0003\u0017”ƒ™Ž\u0003\u0016—”˜‡›\u0003ȋ\u0005 \u0017\u0016ǦͶ“Ȍ\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003’ƒ”–\u0003‘ˆ\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003 ȋͳ͸Ǧʹͺ\u0003\u0011‘˜Ǥ\u0003ʹͲͳʹȌǤ\u0003\u001a‘”‹‰\u0003’ƒ’‡”\u0003‘\u0003–Š‡\u0003\u001a \u0005 \u0016\u0003‡‡–‹‰\u0003‹\u0003\u0017ƒ”–—\u0003ȋ\b•–‘‹ƒȌǢ\u0003 ʹͳǦʹͷǤͲ͵ǤʹͲͳ͵Ǣ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͳ͵Ȁ\u0016\u0016 \b\u0016\u0016\u0017ǣͲͺǢ\u0003\u0004‡š\u0003͹Ǣ\u0003ͳͶͷǦͳ͸ͶǤ\u0003 Chmielewski, T. 2010b. Plamiak. Wielki Portal Wędkarski „Rybie oko. \u0015›„›\u0003‘Ǧ line”. http://pl.wikipedia.org/wiki/Plamiak. \u0003 Mańkowski, W. 1951. Ichtiologia dla rybaków morskich. \u001a›†ƒ™Ǥ\u0003\u0010‘”•‹‡ǡ\u0003 Gdańsk, 152 s. \u0003 Rembiszewski, J. M., H. Rolik 1975. Krągłouste i ryby Cyclostomata et PiscesǤ\u0003 \u000eƒ–ƒŽ‘‰\u0003 ƒ—›\u0003\u0013‘Ž•‹ǡ\u0003”\u0003ʹͶǡ\u0003\u0013\u0004\u0011\u0003–\u0003 •–Ǥ\u0003 ‘‘Ž‘‰‹‹ǡ\u0003\u0013\u001a\u0011ǡ\u0003\u001aƒ”•œƒ™ƒǢ\u0003ʹͷͳ\u0003•Ǥ\u0003\u0003\u0003\u0003 ”ƒ„‘™•ƒǡ\u0003 Ǥǡ\u0003\u0010Ǥ\u0003 ”ƒ„‘™•‹\u0003ʹͲͳ͵Ǥ\u0003 Ž—•–”‘™ƒƒ\u0003‡ ›Ž‘’‡†‹ƒ\u0003”›„\u0003\u0013‘Ž•‹Ǥ\u0003 \u0007‘”•œ‘™ƒ–‡Ǥ\u0003\u0007‘\u0003\u001a›†ƒ™‹ œ›\u0003\u0013\u001a\u0011ǡ\u0003™›†Ǥ\u0003 ǡ\u0003ʹ͹ʹ\u0003•Ǥ\u0003\u0003\u0003 Winkler, H. M., K. Skóra, R. Repečka, M. Plikshs, A. Neelov, L. Urho, A. Gushin ƒ†\u0003 Ǥ\u0003 ‡•’‡”•‡\u0003ʹͲͲͲǤ\u0003\u0006Š‡ Ž‹•–\u0003ƒ†\u0003•–ƒ–—•\u0003‘ˆ\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006Ǥ\u0010Ǥ\u0003ʹͲͲͲȀ\u0010‹‹ǣͳͳǢ\u0003ͳͷ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤǡ\u0003\u000eǤ\u0003\u0017”‡ŽŽƒǡ\u0003\u0004Ǥ\u0003 ”‡Ž‘™•‹\u0003ʹͲͲͶǤ\u0003\u0019ƒ”‹ƒ–‹‘\u0003‹\u0003–Š‡\u0003‘ —””‡ ‡\u0003‘ˆ\u0003˜‹•‹–‹‰ǡ\u0003 ‘Ǧ—‡”‘—•ǡ\u0003ƒ†\u0003ƒŽ‹‡\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003ƒ—–—Ǧ™‹–‡”\u0003•‡ƒ•‘•\u0003‘ˆ\u0003ͳͻ͹͸Ǧ ʹͲͲͶ\u0003‹\u0003–Š‡\u0003•‘—–Š‡”\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003\u0013‘•–‡”\u0003\u0011‘Ǥ\u0003͸ͻȀ\u0013 Ͳʹ\u0003–\u0003\u0004Ž‹‡\u0003 ‹•Š\u0003\u0016’‡ ‹‡•\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">\u0016›’‘•‹—\u0003ȋ͸ǦͳͲǤͲͻǤʹͲͲͶǡ\u0003\u0017ƒŽŽ‹ȌǢ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003\u001b \u0003\b—”‘’‡ƒ\u0003\u0006‘‰”‡••\u0003‘ˆ\u0003 Š–Š›‘Ž‘‰›ǡ\u0003\u0004„•–”ƒ –\u0003˜‘Ž—‡ǡ\u0003’Ǥ\u0003ͳ͹ͻǤ\u0003\u0003 Grygiel, W., A. Kurowicki, A. Grelowski 2002. Charakterystyka połowów badawczych ryb i warunków hydrologicznoǦ‡–‡‘”‘Ž‘‰‹ œ› Š\u0003™\u0003\u0013\u0012\u0010\u0003ȋ”‡Œ•\u0003 r.v. „Baltica”, 18.02ǦʹͳǤͲ͵Ǥ\u0003ʹͲͲʹ\u0003r.). Opracowanie wyników rejsu, Mor. Inst. \u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003\u0003͵͵\u0003•Ǥǡ\u0003ƒ•œ›Ǥ\u0003’‘™‹‡ŽǤ\u0003\u0003\u0003 \u000e‘‘Žǡ\u0003\u0010Ǥ\u0003ʹͲͲͺǤ\u0003\u0013Žƒ‹ƒ\u0003‹\u0003‘Ž‡Œƒ\u0003„”œƒƒǤ\u0003\u0016–ƒ Œƒ\u0003\u0010‘”•ƒ\u0003™\u0003 ‡Ž—ǡ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0012 ‡ƒǤ\u0003 Uniw. Gdańskiego; Š––’ǣȀȀ™™™ǤŠ‡ŽǤ—‹˜Ǥ‰†ƒǤ’ŽȀƒ–—ȀʹͲͲͺȀ’Žƒ‹ƒ‹„”œƒƒǤŠ–Ǥ\u0003\u0003 \u0015ƒ†–‡ǡ\u0003\u000eǤǡ\u0003\u0017Ǥ\u0003\u001a‘†œ‹‘™•‹ǡ\u0003\u001aǤ\u0003 ”›‰‹‡Ž\u0003ʹͲͲͻǤ\u0003\u0015‡•‡ƒ” Š\u0003”‡’‘”–\u0003ˆ”‘\u0003–Š‡\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003 r/v “Baltica” the Baltic International Trawl Survey in February 2009. Working ’ƒ’‡”\u0003‘\u0003–Š‡\u0003\u001a \u0005 \u0016\u0003‡‡–‹‰\u0003‹\u0003\u000f›•‡‹Ž\u0003ȋ\u0016™‡†‡ȌǢ\u0003͵ͲǤͲ͵Ǥ\u0003–\u0003Ͳ͵ǤͲͶǤʹͲͲͻǢ\u0003ͳ͹\u0003’’Ǣ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͲͻȀ\u000f\u0015\u0006ǣͲͷǡ\u0003\u0015‡ˆǤǣ\u0003\u0017 \u0016\u0018\u0015ǡ\u0003\u0004\u0006\u0012\u0010Ǥ\u0003\u0003\u0003\u0003 \u0017”‡ŽŽƒǡ\u0003\u000eǤǡ\u0003\u000fǤ\u0003\u0016œ›ƒ‡\u0003ƒ†\u0003\u001aǤ\u0003 ”›‰‹‡Ž\u0003ʹͲͳͲǤ\u0003\u0015‡•‡ƒ” Š\u0003”‡’‘”–\u0003ˆ”‘\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003 –‡”ƒ–‹‘ƒŽ\u0003\u0017”ƒ™Ž\u0003\u0016—”˜‡›\u0003ȋ\u0005 \u0017\u0016\u0003\u0014ͳȌ\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003\b\b \u0003ȋͳͲǦʹ͹ǤͲʹǤʹͲͳͲȌǤ\u0003 \u001a‘”‹‰\u0003’ƒ’‡”\u0003‘\u0003–Š‡\u0003\u001a \u0005 \u0016\u0003‡‡–‹‰\u0003‹\u0003\u000eŽƒ‹’‡†ƒ\u0003ȋ\u000f‹–Š—ƒ‹ƒȌǢ\u0003ʹʹǦ ʹ͸ǤͲ͵ǤʹͲͳͲǢ\u0003ȏ‹ǣȐ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͳͲȀ\u0016\u0016 \b\u0016\u0016\u0017ǣͲ͹ǡ\u0003\u0004‡š\u0003͸Ǣ\u0003\u0015\b Ǥ\u0003\u0016\u0006 \u0006\u0012\u0010ǡ\u0003\u001a \u0016\u0018\u0015ǡ\u0003 \u0004\u0006\u0012\u0010Ǣ\u0003’’Ǥ\u0003ʹ͸͵Ǧʹ͹͹Ǥ\u0003 Grygiel, W. 2016. Popularne i rzadkie gatunki ryb w Bałtyku Ǧ\u0003występowanie i zróżnicowanie nazw (część 2). Wiadomości Rybackie nr 1Ǧʹ\u0003ȋʹͲͻȌǡ\u0003\u0013‹•‘\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥ\u0003Ǧ\u0003Pań. Inst. Badaw., Gdy‹ƒǢ\u0003ͳͻǦʹ͵Ǥ\u0003\u0003\u0003 \u0003 ͹͸\u0003  Monitor Polski \u0011ƒœ™ƒ\u0003 ‰ƒ–—‘™ƒ\u0003 ƒ”Ž‹\u0003 ‘”•œ œ—\u0003 ‡—”‘’‡Œ•‹\u0003 •‘Žƒ\u0003œ™› œƒŒƒ\u0003\u0003 \u0003 \u0003 \u0003</p>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>86 – \u0011ƒœ™ƒ\u0003 łacińska\u0003 Trisopterus minutus\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 Merluccius merluccius\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003 Poz. 230 \u000f‹–‡”ƒ–—”ƒ\u0003 Grygiel, W. 2015. Popularne i rzadkie gatunki ryb w Bałtyku Ǧ\u0003zróżnicowanie nazw (część 1). Wiadomości Rybackie, nr 5Ǧ͸Ǣ\u0003\u0013‹•‘\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„ǤǦ\u0013 \u0005ǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003ͳ͸ǦʹͳǤ\u0003\u0003 Grygiel, W. 2009. „Tymczasowi przybysze” w polskich połowach ryb na Bałtyku. Wiadomości Rybackie\u0003”\u0003͹Ǧͺȋͳ͹ͲȌȀʹͲͲͻǡ\u0003\u0013‹•‘\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǢ\u0003ͳ͸ǦͳͺǤ\u0003\u0003 \u000fƒ’ƒ”–ǦKałużniacka, M., T. Heese, A. Sokalska, M. Arciszewski 2007. Obce i rzadkie gatunki ryb w Bałtyku Ǧ\u0003plaga czy sygnał zmian klimatu? [w:] Konferencja szkoleniowa \"Ichtiologia dawniej i dziś\"; 19ǦʹͲǤͲͶǤʹͲͲ͹ǡ\u0003\u000eƒ–‡†”ƒ\u0003 ‘‘Ž‘‰‹‹ǡ\u0003\u001a›†œǤ\u0003\u0005‹‘Ž‘‰‹‹ǡ\u0003\u0018\u001a\u0010ǡ\u0003\u0012Ž•œ–›Ǣ\u0003•Ǥ\u0003͵ʹǤ\u0003\u0003 Skóra, K. 1998. Chelon Chelon labrosus\u0003ȋ\u0015‹••‘ȌǤ\u0003\u0016–ƒ Œƒ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0012 ‡ƒ‘Ǥ\u0003\u0018‹™Ǥ\u0003 Gdańskiego; http://www.hel.univ.gda.pl/aktu/archiwum/ch.html. \u0003 Solea solea\u0003 ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003 ͳ͹ͷͺȌ\u0003\u0003 \u0003 Winkler, H. M., K. Skóra, R. Repecka, M. Plikshs, A. Neelov, L. Urho, A. Gushin ƒ†\u0003 Ǥ\u0003 ‡•’‡”•‡\u0003ʹͲͲͲǤ\u0003\u0006Š‡ Ž‹•–\u0003ƒ†\u0003•–ƒ–—•\u0003‘ˆ\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒǤ\u0003 \u0006\b\u0016\u0003\u0006\u0010\u0003ʹͲͲͲȀ\u0010‹‹ǣͳͳǢ\u0003ͳͷ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 Siedlecki, M. 1947. Ryby morskie częściej poławiane na Bałtyku i północnym \u0004–Žƒ–›—Ǥ\u0003\u001a›†ƒ™Ǥ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003\u0015›„Ǥǡ\u0003 †›‹ƒǡ\u0003‘‘‰”ƒˆ‹ƒǡ\u0003™›†Ǥ\u0003 Ǣ\u0003ͳͶͻ\u0003•Ǥ\u0003\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u001aǤ\u0003ʹͲͳ͸Ǥ\u0003\u0015ƒ”‡\u0003ƒ†\u0003’”‘–‡ –‡†\u0003ˆ‹•Š\u0003•’‡ ‹‡•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0013‘Ž‹•Š\u0003 ‘‡” ‹ƒŽ\u0003 ƒ– Š‡•ǡ\u0003‘‹–‘”‡†\u0003„›\u0003–Š‡\u0003‹•–‹–—–‡\u0003‘„•‡”˜‡”•\u0003‹\u0003–Š‡\u0003\u0005ƒŽ–‹ \u0003\u0016‡ƒ\u0003ȋʹͲͳ͵ǦʹͲͳͷȌǤ\u0003 \u0013”‡•‡–ƒ–‹‘\u0003ƒ†\u0003•—ƒ”›\u0003ƒ–\u0003–Š‡\u0003\u001a \u0006\u0004\u0017\u0006 \u0003‡‡–‹‰\u0003‹\u0003\u0012‘•–‡†‡Ǣ\u0003Ͳ͹Ǧ ͳͳǤͳͳǤʹͲͳ͸Ǣ\u0003ͳͶ\u0003’’Ǥ\u0003\u0003 Grygiel, W. 2017. Ryby rzadko spotykane, mało liczne i chronione w południowym Bałtyku Ǧ\u0003ƒ\u0003’‘†•–ƒ™‹‡\u0003‘‹–‘”‘™ƒ› Š\u0003ȋʹͲͳ͵ǦʹͲͳͷȌ\u0003’‘Ž•‹ Š\u0003 połowów komercyjnych. Wiadomości Rybackie, nr 3ǦͶ\u0003ȋʹͳ͸Ȍ\u0003ʹͲͳ͹ǡ\u0003\u0010‘”Ǥ\u0003 •–Ǥ\u0003 \u0015›„Ǥ\u0003Ǧ\u0003Pań. Inst. Badaw., Gdynia; 18ǦʹͳǤ\u0003\u0003 ͹͹\u0003  Monitor Polski</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>87 – Poz. 230 ™‹–Ž‹‡\u0003 •ƒ”†‡Žƒ\u0003‡—”‘’‡Œ•ƒ\u0003 ƒ”‡Žƒ\u0003ƒ–Žƒ–› ƒ\u0003 œƒ”‹ƒ\u0003 ‘•–”‘„‘\u0003’‘•’‘Ž‹–›\u0003 ’Žƒ‹ƒ\u0003 ‘”•œ œ—\u0003œ™› œƒŒ›\u0003 •›Ǥ\u0003‘”•œ œ—\u0003 ‡—”‘’‡Œ•‹\u0003 œ‹‹ ƒ\u0003 •‘Žƒ\u0003œ™› œƒŒƒ\u0003 \u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 \u0003 \u0003 Razem połów (liczba ‘•‘„ików)\u0003 liczba rekordów\u0003 2015 babka szczupła (babka rzeczna) połów (kg)\u0003 2014 babka bycza 2013 \u0017ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͷǤʹǤ\u0003 Dane z polskich połowów komercyjnych w latach 2013ǦʹͲͳͷ\u0003 ‘‹–‘”‘™ƒ› Š\u0003 ’”œ‡œ\u0003 obserwatorów naukowych z MIRǦ\u0013 \u0005ǡ\u0003 †›‹ƒ\u0003 ȋ™edłu‰\u0003 \u001aǤ\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003 \u0010 \u0015ǦPIB). Pogrubioną czcionką zaznaczono gatunki obce w\u0003Bałtyku.\u0003 ͳ͵ǡ͹ͷ\u0003 ͵Ͳǡͺ͸\u0003 ͸ǡͳ͹\u0003 ͷͲǡ͹ͺ\u0003 ͻ\u0003 ͳ͹\u0003 ͸\u0003 ͵ʹ\u0003 ʹʹͶ\u0003 ͲǡͲͷ\u0003 ʹ\u0003 ʹ\u0003 ͻ͹ǡͻͶ\u0003 ʹͳͶ\u0003 ͳͲ\u0003 \u0003\u0003 Ͷͳͷ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ʹʹͺǡʹͶ\u0003 ͸ʹ͵\u0003 ʹ͵\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͷǡ͵Ͳ\u0003 ͳͲ\u0003 Ͷ\u0003 ͲǡͶͲ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 \u0003\u0003 Ͷ͵ǡͺͶ\u0003 ͻͲ\u0003 ͸\u0003 ͷ͵ǡͺͳ\u0003 ͷʹ\u0003 ʹͳ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͳǡͲͲ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 \u0003\u0003 Ͳǡʹ͸\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 \u0003\u0003 ͲǡͶ͸\u0003 \u0003\u0003 ͳ\u0003 \u0003\u0003 Ͳǡʹͳ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͲǡͳͶ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͹ͺ\u0003 ͳͳͶ\u0003 ͲǡͲʹ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͵Ͷͷǡʹ͵\u0003 ͳͻͲͷ\u0003 ʹ͵\u0003 ͷͲͻǡͶͶ\u0003 ͵Ͳ͵͵Ͷ\u0003 ͳͲ\u0003 ʹͻǡ͸ͻ\u0003 ͸ͻ\u0003 ͳͷ\u0003 ͸ǡͳͳ\u0003 ͷ\u0003 ͷ\u0003 Ͷǡͺ\u0003 ͶͺͲ\u0003 ͳ\u0003 Ͳǡͷͻ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͳǡʹͲ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 Ͳǡ͵ͺ\u0003 ʹ\u0003 ʹ\u0003 ͲǡͶͶ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͹ͷ͵\u0003 ͲǡͲ͹\u0003 ͵\u0003 ͵\u0003 ͸͹ͳǡͶͳ\u0003 ʹ͹Ͷʹ\u0003 ͷ͸\u0003 ͷͲͻǡͶͶ\u0003 ͵Ͳ͵͵Ͷ\u0003 ͳͲ\u0003 ͹ͺǡͺ͵\u0003 ͳ͸ͻ\u0003 ʹͷ\u0003 ͸Ͳǡ͵ʹ\u0003 ͷͺ\u0003 ʹ͹\u0003 Ͷǡͺ\u0003 ͶͺͲ\u0003 ͳ\u0003 ͳǡͺͷ\u0003 ͵\u0003 ͵\u0003 ͳǡ͸͸\u0003 ʹ\u0003 ʹ\u0003 Ͳǡ͹͵\u0003 Ͷ\u0003 Ͷ\u0003 ͲǡͶͶ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 Miesiąc wystąpienia rekordu Ͷǡ\u0003͸Ǧͳͳ\u0003 ͹ǡ\u0003ͻ\u0003 ͳǦͳʹ\u0003ȋ‡šŽ Ǥ\u0003ͻȌ\u0003 ʹǦͶǡ\u0003ͳʹ\u0003 ʹǦͺ\u0003 ͳǦʹǡ\u0003ͷǦͳʹ\u0003 ʹ\u0003 ͸Ǧͺ\u0003 ͷǡ\u0003ͺ\u0003 ͳǦʹǡ\u0003͹Ǧͺ\u0003 ͺ\u0003  Monitor Polski</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>88 – Poz. 230 ƒ”‡Žƒ\u0003 ƒ–Žƒ–› ƒ\u0003 \u0003 \u0003 połów (liczba osobników)\u0003 Ž‹ œ„ƒ\u0003 rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów ȋŽ‹ œ„ƒ\u0003 osobników)\u0003 Ž‹ œ„ƒ\u0003 rekordów\u0003 2014 2015 2016 Razem połów (liczba osobników)\u0003 Ž‹ œ„ƒ\u0003 rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 2013 •ƒ”†‡Žƒ\u0003 ‡—”‘’‡Œ•ƒ\u0003 połów (kg)\u0003 2012 ™‹–Ž‹‡\u0003 2011 \u0017ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͷǤ͵Ǥ\u0003 Wykaz gatunków ryb wizytujących złowionych w \u0013\u0012\u0010\u0003 ™\u0003 ”‡Œ•ƒ Š\u0003 „ƒ†ƒ™ œ› Š\u0003 –›’—\u0003 \u0005 \u0017\u0016\u0003\u0003 ™\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003ʹͲͳͳǦʹͲͳ͸\u0003ȋ™edłu‰\u0003\u001aǤ\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u0010 \u0015Ǧ\u0013 \u0005ȌǤ\u0003 Ͳǡͷͷ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 Ͳǡ͵ͻ\u0003 ͳǡͳͶ\u0003 \u0003\u0003 ʹǡͲͺ\u0003 ͷǡͲͲ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ʹǡͲͲ\u0003 ͶǡͲͲ\u0003 \u0003\u0003 ͳͳǡͲͲ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 Ͳǡʹ͸\u0003 \u0003\u0003 ͳǡͲͲ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͳǡͻͷ\u0003 ͹ǡͲͲ\u0003 ͸ǡͲͲ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͳǡͲ͸\u0003 ͵ǡͲͲ\u0003 ʹǡͲͲ\u0003 ͹ͻ\u0003 ʹǡͲͲ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͸ǡͲͲ\u0003 ͲǡͲ͸\u0003 ʹǡͲͲ\u0003 ͳǡͲͲ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͵ǡͶ͵\u0003 \u0003\u0003 ͳǡͲͲ\u0003 ͺǡͲͲ\u0003 ͲǡͲ͸\u0003 ʹǡͲͲ\u0003 ͳǡͲͲ\u0003 ͸ǡ͸ͻ\u0003 ͳͲǡͲͲ\u0003 ͳͲǡͲͲ\u0003 Miesiąc wystąpienia rekordu ͸ǡ\u0003ͻǡ\u0003ͳͲ\u0003 ͻ\u0003 ͻ\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 Ͳǡͳͺ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ʹ\u0003 ͲǡͲͶ\u0003 \u0003\u0003 ͳ͸\u0003 ͸ǡͶͲ\u0003 \u0003\u0003 ͳ\u0003 2011 ͲǡͳͲ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͳ\u0003 Ͳǡ͵͸\u0003 ͳ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͳ\u0003 ͳǡͳͲ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͻ\u0003 ͻǡͳ͸\u0003 Ͷȗ\u0003 \u0003\u0003 2012 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ʹ\u0003 ͲǡͲͷ\u0003 ͵\u0003 ͷ\u0003 ͳǡͻͳ\u0003 ͵ȗ\u0003 ʹ\u0003 2013 ͲǡͲ͹\u0003 \u0003\u0003 ͺͲ\u0003 ͲǡͲ͸\u0003 ͳ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͹\u0003 ͸ǡʹ͵\u0003 ͳͲ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͹\u0003 Ͳǡͷ͹\u0003 ͵ͻ\u0003 ͳͳ\u0003 ͳͲǡͶʹ\u0003 ͵ͻ\u0003 \u0003\u0003 2014 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͲǡͲ͸\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͲǡͶʹ\u0003 ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͲǡͶʹ\u0003 ͳ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ʹ\u0003 Ͳǡʹ͸\u0003 ʹ\u0003 ͳͳ\u0003 ͳ͸ǡͲ͹\u0003 Ͷʹ͵\u0003 ͳ͸\u0003 ͳ͵ǡʹʹ\u0003 ͷͺ\u0003 ͵\u0003 2015 ͲǡͲͺ\u0003 ͸\u0003 Ͳǡͳ͹\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͵ȗ\u0003 ʹǡͲͲ\u0003 ͵ȗ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ʹ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 ͳ͸\u0003 ͵ǡͲͲ\u0003 ͵ͻȗ\u0003 ͳʹ\u0003 ͺǡͳͻ\u0003 ͳͻ\u0003 ͳͳ\u0003 2016 ͲǡͶ͵\u0003 ͻȗ\u0003 ͲǡͶ͹\u0003 ʹ\u0003 ʹ\u0003 Ͳǡ͹ͺ\u0003 ʹ\u0003 Ͷ\u0003 ʹǡͶʹ\u0003 Ͷ\u0003 ͹\u0003 ͸ǡʹ͵\u0003 ͳͲ\u0003 ͷ\u0003 ͳǡ͵ͷ\u0003 ʹ\u0003 ͵ͺ\u0003 ͳͻǡ͹͵\u0003 ͷͲͶ\u0003 ͸ͻ\u0003 Ͷͻǡʹͻ\u0003 ͳʹ͵\u0003 ͳ͹\u0003 Ͳǡ͸ͻ\u0003 ͳͷ\u0003 ʹ\u0003 ʹǡ\u0003ͳͳ\u0003 ʹǡ\u0003ͳͳ\u0003 ʹǡ\u0003ͳͳ\u0003 ʹ\u0003 ʹǡ\u0003ͳͳ\u0003 ʹǡ\u0003ͳͳ\u0003 ʹǡ\u0003ͳͳ\u0003</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>89 – \u0003 œ‹‹ ƒ\u0003 ’Žƒ‹ƒ\u0003 ‘•–”‘„‘\u0003 ’‘•’‘Ž‹–›\u0003 œƒ”‹ƒ\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 Miesiąc wystąpienia rekordu Monitor Polski ƒ”‡Žƒ\u0003 ƒ–Žƒ–› ƒ\u0003 •ƒ”†‡Žƒ\u0003 ‡—”‘’‡Œ•ƒ\u0003 ™‹–Ž‹‡\u0003 „ƒ„ƒ\u0003„› œƒ\u0003 Razem \u0017ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͷǤͶǤ\u0003 Wykaz gatunków ryb obcych i wizytujących złowionych w \u0013\u0012\u0010\u0003™\u0003”‡Œ•ƒ Š\u0003„ƒ†ƒ™ œ› Š\u0003–›’—\u0003\u0005 \u0017\u0016\u0003™\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003ʹͲͳͳǦʹͲͳ͸\u0003ȋ™edłu‰\u0003\u001aǤ\u0003 ”›‰‹‡Žǡ\u0003\u0010 \u0015Ǧ\u0013 \u0005ȌǤ\u0003  Poz. 230 \u0003 liczba rekordów\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 liczba rekordów\u0003 ȗBrak informacji z pierwszego kwartału.\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 2011 \u0003\u0003 2012 ͳ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 2013 \u0003\u0003 ͺͳ\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 2014 ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͲǡͲ͵\u0003 ͳ\u0003 2015 ͳ\u0003 ͳ\u0003 ͲǡͲ͹\u0003 \u0003\u0003 2016 ͳ\u0003 ʹ\u0003 ͲǡͳͲ\u0003 ͳ\u0003 Razem Ͷ\u0003 ʹ\u0003 Monitor Polski</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>90 – \u0003 ƒ”Ž‹\u0003 Miesiąc wystąpienia rekordu  Poz. 230  Monitor Polski</div>\n<div class=\"lf-abs\"><span class=\"lf-abs-num\">–</span>91 – Poz. 230 \u0017ƒ„‡Žƒ\u0003ͳǤͷǤͷǤ\u0003 Obserwacje gatunków wizytujących \u0013\u0012\u0010\u0003™\u0003Žƒ–ƒ Š\u0003ʹͲͳͳǦʹͲͳ͸\u0003ȋ™edłu‰\u0003\u001aǤ\u0003 ”›‰‹‡ŽȌǤ\u0003 Nazwa gatunkowa Nazwa łacińska Obserwacja Š‡Ž‘\u0003‰”—„‘™ƒ”‰‹\u0003 Chelon labrosus\u0003ȋ\u0015‹••‘ǡ\u0003ͳͺʹ͹Ȍ\u0003 ‘•–”‘•œ\u0003 Trachinus draco\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ ’‡Žƒ‹†ƒ\u0003 Sarda sarda\u0003ȋ\u0005Ž‘ Šǡ\u0003ͳ͹ͻ͵Ȍ samogłów\u0003 Mola mola \u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺ\u0003 włócznik\u0003 Xiphias\u0003gladius\u0003\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺ ƒ”‡Žƒ\u0003ƒ–Žƒ–› ƒ\u0003 Scomber scombrus\u0003\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺ\u0003 ‘”•œ œ—\u0003 œ™› œƒŒ›\u0003•›Ǥ\u0003 ‘”•œ œ—\u0003 ‡—”‘’‡Œ•‹\u0003 Merluccius merluccius\u0003ȋ\u000f‹ƒ‡—•ǡ\u0003ͳ͹ͷͺȌ\u0003 \u001a\u0003†‹ƒ Š\u0003ʹͲǦʹͳ\u0003września\u0003ͳͻͻͺ\u0003”Ǥ\u0003™\u0003 ƒ–‘ ‡\u0003\u0013— ‹‡Œ\u0003 złowiono chelona o długości 64 cm i masie 2,61 kg (po wypatroszeniu; Skóra 1998). Za Grygiel (2009) Ǧ\u0003 ™\u0003†‹—\u0003ͳͶ\u0003Ž‹•–‘’ƒ†ƒ\u00032007 r. w północnej części Jeziora Dąbie (k/Szczecina) Ǧ\u0003na północ od Stołczyna, polscy rybacy\u0003żakami węgorzowymi złowili chelona (wiek 2+) o długości całkowitej 26,7 \u0003‹\u0003ƒ•‹‡\u0003ͳ͹͸ǡͺ\u0003‰\u0003ȋ™edłu‰\u0003\u0013Ǥ\u0003\u0006œ‡”‹‡Œ‡™•‹\u0003–\u0003 ’‡”•‘ƒŽ\u0003 ‘—‹ ƒ–‹‘ȌǤ\u0003\u001a\u0003™™Ǥ\u0003‘”‡•‹‡\u0003”›„ƒ ›\u0003œ‡\u0003 Świnoujścia także złowili chelona.\u0003 \u001a\u0003†‹—\u0003ͳ\u0003•‹‡”’‹ƒ\u0003ʹͲͳ͸\u0003”Ǥ\u0003—–‡”\u0003\u0018\u0016\u0017Ǧͷʹǡ\u0003™\u0003 ™ƒ†”ƒ ‹‡\u0003”›„ƒ ‹\u0003\u0011Ǧ7, dorszową siecią stawną złowił ostrosza o długości 21 cm i masie 70 g (dane \u0010 \u0015Ǧ\u0013 \u0005ǡ\u0003 †›‹ƒȌǤ\u0003\u0012•–”‘•œ‡\u0003„ƒ”†œ‘\u0003”œƒ†‘\u0003 spotykane są w polskich wodach Bałtyku (Kraczkiewicz 1971, Obara 2009, Skóra 2009, ”›‰‹‡Ž\u0003ʹͲͳͷȌǤ\u0003\u001a\u0003†‹—\u0003ͳ͹\u0003września ʹͲͲͺ\u0003”Ǥ\u0003™\u0003 \u0016ƒ‰‡””ƒ—\u0003ȋ\u0011‘”™‡‰‹ƒȌ\u0003™\u0003–”ƒ ‹‡\u0003ƒŽ‹„”ƒ Œ‹\u0003 akustycznej na r/v \"Baltica\", wędką złowiono ostrosza o długości 40 cm (W. Grygiel\u0003Ǧ\u0003’‡”•‘ƒŽ\u0003 ‘—‹ ƒ–‹‘ȌǤ\u0003 Złowiona w żak, w Zatoce Puckiej między Kuźnicą a Jastarnią, †‹ƒ\u0003ʹͶ\u0003•‹‡”’‹ƒ\u00032016 r. przez załogę —–”ƒ\u0003 \u0004\u0016Ǧ107, mierzyła około\u000350 cm długości, ważyła około\u00032 kg. Kilka dni wcześniej załoga kutra KUŹǦ47 także złowiła pelamidę (S. Smoliń•‹\u0003Ǧ\u0003 ’‡”•‘ƒŽ\u0003 ‘—‹ ƒ–‹‘ȌǤ\u0003 Według M. Bała (2016) młodą rybę około\u0003͸Ͳ\u0003 \u0003 długości w Zatoce Puckiej złowili rybacy z Kuźnicy w 2014 r. Pojedyncze małe, młode osobniki samogłowa bardzo sporadycznie występowały także wcześniej w wodach Bałtyku, w tym również u polskich wybrzeży (Siedlecki 1947, Skóra 2005, \u0004‘Ǥ\u0003ʹͲͲͻƒǡ\u0003ʹͲͳ0c za Skóra 2005). Wedłu‰\u0003 ”›‰‹‡Žƒ\u0003ȋʹͲͳͲȌ\u0003Ǧ\u0003™\u0003†‹—\u0003ͳʹ\u0003października ʹͲͳͲ\u0003”Ǥ\u0003 rybacy z kutra “ŁEBǦ12” k/Łeby złowili młodego osobnika o długości 75 cm i masie 17,2 kg. \u0003 Za M. Bała (2016) Ǧ\u0003™\u0003ʹͲͳͷ\u0003‹\u0003ʹͲͳ͸\u0003”Ǥ\u0003—\u0003’‘Ž•‹ Š\u0003 brzegów Bałtyku złowiono dwa włóczniki Ǧ\u0003ʹͷͲ\u0003 \u0003 długości. W dn‹—\u0003ʹ\u0003Ž‹•–‘’ƒ†ƒ\u0003ʹͲͲͷ\u0003”Ǥ\u0003’‘Ž• ›\u0003”›„ƒ ›\u0003 łodziowi z Unieścia netami dorszowymi złowili samca włócznika o długości całkowitej 189 cm i masie 30,5 kg (Wyszyński i Pelczarski 2005). W dniu ͳͷ\u0003Ž‹•–‘’ƒ†ƒ\u00032015 r. załoga łodzi KRSǦʹ͹\u0003™\u0003 południowej części łow. odrzańskiego złowiła włócznika o długości 239 cm (wedłu‰\u0003\u0010 \u0015Ǧ\u0013 \u0005ǡ\u0003</div>\n<p class=\"lf-p\">ʹͲͳͷȌǤ\u0003\u0003\u0003 Gatunek obcy w POM, młode i dorosłe ryby okresowo wizytują \u0013\u0012\u0010. Na przykła†\u0003Ǧ\u0003œƒ\u0003\u001aǤ\u0003 ”›‰‹‡Ž\u0003 ȋʹͲͳ͵Ȍ\u0003Ǧ\u0003™\u0003†‹ƒ Š\u0003ͳͻ\u0003‹\u0003ʹͻ\u0003września\u0003ʹͲͳ͵\u0003”Ǥ\u0003’‘† œƒ•\u0003 rejsu BIAS na r/v \"Baltica\" złowiono trzy makrele o długości 32 cm o łącznej masie 1,1 kg w rejonie południowej części Głębi Gdańskiej (głębokość 20Ǧ 65 m od powierzchni) i w pobliżu Kołob”œ‡‰—\u0003ȋͳͶǦ ʹͲ\u0003\u0003‘†\u0003’‘™‹‡”œ Š‹ȌǤ\u0003 œƒ\u0003 ”›‰‹‡Ž\u0003ȋʹͲͲͻȌ\u0003Ǧ\u0003rybacy z kutra „WŁAǦ112” w †‹—\u0003ͳ͸\u0003ƒŒƒ\u00032009 r. w trakcie połowów dorszy netami w Rynnie Słupskiej złowili morszczukaǤ\u0003\u0005yła to ryba 4 letnia, o długości całkowitej 57 cm i masie ͳͳ͹ͷ\u0003‰\u0003ȋ™›’ƒ–”‘•œ‘ƒȌǤ\u0003\u0013‘†‘„‡\u0003†™ƒ\u0003‘”•œ œ—‹\u0003 znalazła załoga ww. kutra w innych, niemonitorowanych przez MIR połowach.\u0003 \u0003 ͺʹ\u0003 „ƒ„ƒ\u0003„› œƒ\u0003 ROWY - JAROSŁAWIEC ZACHÓD ͳ͹\u0003 \u0003\u0003 ͳ\u0003 \u0003\u0003 ʹ\u0003 \u0003\u0003 Ͷ\u0003 \u0003\u0003 ͵ͻͲ\u0003 \u0003\u0003 ͳʹ\u0003 \u0003\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 połów (kg)\u0003 połów (kg)\u0003 połów (kg)\u0003 połów (kg)\u0003 połów (kg)\u0003 połów (kg)\u0003 połów (kg)\u0003 ͺ͵\u0003 ͳǡͲ͹\u0003 \u0003\u0003 Ͳǡͻ͸\u0003 \u0003\u0003 ʹͺǡ͸͵\u0003 \u0003\u0003 Ͳǡͳʹ\u0003 \u0003\u0003 Ͳǡͳͳ\u0003 \u0003\u0003 Ͳǡʹ͸\u0003 \u0003\u0003 ͳǡ͵ͷ\u0003 \u0003\u0003 ͵͹ǡͲͷ\u0003 \u0003\u0003 Ͷ͹͹\u0003 \u0003\u0003 połów (kg)\u0003 połów (liczba osobników)\u0003 2011 ͺʹ\u0003 \u0003\u0003 ͸ǡͶͶ\u0003 \u0003\u0003 2013 połów (liczba osobników)\u0003 połów (kg)\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003 \u0003\u0003</p></div>", "next": 239954}