Αναστασία Ιωαννίδου και άλλοι ν. "Χρυσάνθου Χ"" Ιωάννου"
(1989)1E ΑΑΔ 39 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1989)1E ΑΑΔ 39 27 Φεβρουάριου, 1989 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΠΙΚΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΔ.] ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ Εφεσείοντες, ν. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ Χ" ΙΩΑΝΝΟΥ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική Έφεση Αρ. 6975). Έφεση - Αξιοπιστία μαρτύρων - Ευρήματα πρωτοδίκου Δικαστηρίου σχετικά με αξιοπιστία μαρτύρων - Πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις επεμβαίνει το Εφετείο - Στην υπόθεση αυτή διέταξε επανεκδίκαση της υπόθεσης, γιατί το σκεπτικό του πρωτόδικου Δικαστηρίου, που οδήγησε το τελευταίο στο συμπέρασμα πως οι μάρτυρες των εφεσειόντων δεν ήσαν αξιόπιστοι, ήταν ανασφαλές. Η υπόθεση αυτή δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε περίπλοκα νομικά προβλήματα. Η αγωγή του εφεσίβλητου για παράβαση συμβάσεως ενοικιάσεως έγινε δεκτή και οι εφεσείοντες καταδικάστηκαν να πληρώσουν αποζημιώσεις. Η υπεράσπιση των εφεσειόντων ήταν ότι ο εφεσίβλητος τους είχε απαλλάξει από την υποχρέωση να διατηρήσουν κατοχή του μισθίου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν δέχθηκε την εκδοχή των εφεσειόντων. Συγκεκριμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο απεφάσισε ότι η μαρτυρία των εφεσειόντων ήταν αναξιόπιστη για δυο λόγους: α) υπήρχαν αντιφάσεις μεταξύ των μαρτύρων, που κατέθεσαν για την υπόθεση των εφεσειόντων, και β) ήταν πολύ απίθανο ο ιδιοκτήτης του καταστήματος να απαλλάξει τον ενοικιαστή από ένα διετές συμβόλαιο μετά την παρέλευση μόλις τριών μηνών από της ενάρξεως της ενοικιάσεως. Το εφετείο, αποδεχόμενο την έφεση, απεφάσισε ότι το σκεπτικό αυτό ήταν ανασφαλές. Εν πρώτοις, δεν υπήρχαν αντιφάσεις μεταξύ των μαρτύρων. Η διαφορά στις διάφορες μαρτυρίες δεν αφορούσε την ουσία, αλλά τα συγκεκριμένα λόγια, με τα οποία, κατά τον ισχυρισμό των εφεσειόντων, ο εφεσίβλητος είχε απαλλάξει τον ενοικιαστή του. Ακόμα, ο αποκλεισμός της εκδοχής των εφεσειόντων, με την αιτιολογία ότι ήταν απίθανο ο ιδιοκτήτης να απάλλαξε τον ενοικιαστή του είναι απόλυτη και εξωπραγματική. Η έφεση επιτρέπεται. Διαταγή επανεκδικάσεως. Τα έξοδα της πρωτόδικης δίκης να είναι έξοδα δίκης. Τα έξοδα της εφέσεως σε βάρος του εφεσιβλήτου. Αναφερόμενες αποφάσεις: Papadopoulos ν. Stavrou
(1982)1 C. L. R. 321; Charalambous ν. Kazanou & Another
(1982)1 C. L. R. 326; Kkaffa v. Kalorkotis
(1982)1 C. L. R. 372; Meshiou v. Eleftheriou
(1982)1 C. L. R. 486; Polycarpou v. Polycarpou
(1982)1 C. L. R. 182; U Drive Co. v. Panayi and Another
(1980)1 C. L. R. 544; Heracleous v. Demetriou
(1980)1 C. L. R. 192; Demou v. Constantinou & Another
(1979)1 C. L. R.
- Έφεση. Έφεση από τους εναγόμενους εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Ιωαννίδης, Ε. Δ. ) που εκδόθηκε στις 18 Μαΐου, 1985 με την οποία οι εναγόμενοι καταδικάστηκαν να πληρώσουν στον ενάγοντα το ποσό των £525 αποζημιώσεις για διάρρηξη συμβολαίου ενοικιάσεως καταστήματος. Μ. Παπαπέτρου, για τους εφεσείοντες Α. Προεστός, για τον εφεσίβλητο. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από το Δικαστή Παπαδόπουλο. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Δ.: Η έφεση αυτή στρέφεται εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας σύμφωνα με την οποία οι εναγόμενοι καταδικάστηκαν να πληρώσουν στον ενάγοντα το ποσό των £525 αποζημιώσεις, πλέον έξοδα, για διάρρηξη συμβολαίου ενοικιάσεως καταστήματος. Ο ενάγων είναι ιδιοκτήτης καταστήματος στην Παλλουριώτισσα το οποίο ενοικίασε στον εναγόμενο 1 για δύο χρόνια. Οι εναγόμενοι 2 και 3 είναι οι εγγυητές του. Οι εναγόμενοι πλήρωσαν ενοίκια μόνο για τους τρεις πρώτους μήνες και εγκατέλειψαν το κατάστημα. Είναι ο ισχυρισμός του εφεσίβλητου ότι οι εφεσείοντες εγκατέλειψαν το κατάστημα κατά παράβαση του ενοικιαστηρίου εγγράφου, ενώ η θέση των εφεσειόντων είναι ότι δύο περίπου μήνες μετά την ενοικίαση έγινε νέα συμφωνία μεταξύ των διαδίκων σύμφωνα με την οποία οι ενοικιαστές ήσαν ελεύθεροι να εγκαταλείψουν το υποστατικό χωρίς καμιά άλλη υποχρέωση, εκτός από την υποχρέωση να μπογιατίσουν το κατάστημα το οποίο χρησιμοποιούσαν ως καφενείο. Ήταν μια υπόθεση χωρίς περίπλοκα νομικά προβλήματα και αναμφιβόλως αποφασιστικό ρόλο στην όλη υπόθεση έπαιξε η αξιοπιστία των μαρτύρων. Ο ευπαίδευτος Δικαστής αφού άκουσε τους διαδίκους και τους μάρτυρές τους, προτίμησε τη μαρτυρία του εφεσίβλητου και προχώρησε στην εκτίμηση των αποζημιώσεων, τις οποίες καθόρισε σε £
- Στο σκεπτικό της απόφασης δίδονται δύο λόγοι γιατί προτιμήθηκε η μαρτυρία του εφεσίβλητου και των μαρτύρων του. Ο πρώτος λόγος ήτο οι διάφορες αντιφάσεις στη μαρτυρία των μαρτύρων των εφεσειόντων. Αναφέρονται στην απόφαση αποσπάσματα από αυτή τη μαρτυρία τους, τα οποία, σύμφωνα με την απόφαση, θίγουν την αξιοπιστία τους. Στη μαρτυρία του ο πρώτος εφεσείων είπε, μεταξύ άλλων, ότι ήταν παρών όταν ο εφεσίβλητος απάλλαξε τη σύζυγό του από το ενοικιαστήριο έγγραφο στις 5/1/84 και της είπε: "Μπογιάτισ' μου το μαγαζί και να φύγεις". Η εναγόμενη όμως σύζυγός του στη μαρτυρία της δεν ανέφερε ότι ο σύζυγός της ήταν παρών κατά την ημέρα της απαλλαγής. Ένας πελάτης του καφενείου στη μαρτυρία του κατέθεσε πως άκουσε τον εφεσίβλητο και την εφεσείουσα να συνομιλούν και να του λέγει η τελευταία: "θέλεις να μείνω και να μην σε πληρώνω; Δεν έχω δουλειά." Και ο εφεσίβλητος απάντησε: "Φρόντισε να βρεις μπογιατζή να μου μπογιατίσεις την καφετερία και να φύγεις γιατί έχεις μικρό άρρωστο και είσαι κρίμα." Άλλος πελάτης του μαγαζιού, ο Χριστοφής Στυλιανού, είπε πως άκουσε τον εφεσίβλητο και την εφεσείουσα να κουβεντιάζουν. Η τελευταία του είπε: "Πώς μπορώ εγώ να μείνω σε τούτο το μαγαζί τη στιγμή που έχω τρεις μήνες και πληρώνω σε που την πούγκα μου και δεν εργάζομαι;" Και ότι ο εφεσίβλητος απάντησε: "Εφόσον έρχομαι και παραπονιέσαι ότι δεν εργάζεσαι, να μπογιατίσεις το μαγαζί και να πάεις στο καλό διότι είσαι εσύ μια φτωχή γυναίκα και έχεις το μικρό σου άρρωστο." Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, υπάρχει διαφορετική εκδοχή για το θέμα της ισχυριζόμενης απαλλαγής. Η μεν εφεσείουσα είπε ότι ο εφεσίβλητος είπε: "Να μπογιατίσεις και να πάεις στο καλό", ο πρώτος εφεσείων είπε: "Μπο- γιάτισ' μου το μαγαζί και να φύγεις", ο μάρτυρας Γεώργιος Μιχαηλίδης είπε: "Να μου μπογιατίσεις την καφετερία και να φύγεις γιατί έχεις μικρό άρρωστο και είσαι κρίμα", ο δε μάρτυς Χριστοφής Στυλιανού είπε: "Εφόσον έρχομαι και παραπονιέσαι ότι δεν εργάζεσαι, να μπογιατίσεις το μαγαζί και να πάεις στο καλό γιατί είσαι εσύ μια φτωχή γυναίκα και έχεις το μικρό σου άρρωστο". Οι διαφορές αυτές στη μαρτυρία των μαρτύρων των εφεσειόντων, οδήγησαν το Δικαστή στο συμπέρασμα, όπως αναφέρεται στην απόφασή του, πως η μαρτυρία τους σχετικά με την απαλλαγή των εναγομένων από το ενοικιαστήριο έγγραφο είναι πλαστή και αναληθής και για τους λόγους αυτούς όχι πιστευτή. Δεύτερο στοιχείο που ο Έντιμος Δικαστής παραθέτει ως λόγο γιατί δεν πίστεψε τους εφεσείοντες, ήταν μια υποθετική θέση πως ήταν απίθανο ο εφεσίβλητος να απαλλάξει τους εφεσείοντες από ένα ενοικιαστήριο έγγραφο διάρκειας δύο ετών με μόνο αντάλλαγμα εκ μέρους των εφεσειόντων, το πογιάτισμα του καταστήματος, κάτι για το οποίο οι εφεσείοντες ήσαν υπόχρεοι. Όπως αναφέρει στην απόφασή του, δεν θεωρούσε κάτι τέτοιο φυσιολογικό. Με όλο το σεβασμό προς τον Έντιμο Δικαστή, διαφωνούμε με το σκεπτικό της απόφασης. Κανένας από τους δυο λόγους που δίνει δεν δικαιολογεί το συμπέρασμά του. Αδυνατούμε να βρούμε τέτοιες αντιφάσεις στον πρώτο λόγο που παραθέτει ο Δικαστής, που να καθιστούν τη μαρτυρία των μαρτύρων των εφεσειόντων αναξιόπιστη. Τουναντίον, βρίσκουμε πως συμπίπτει η μαρτυρία όλων των μαρτύρων στην ουσία. Ό,τι διαφέρει είναι τα λόγια που χρησιμοποίησαν για να εκθέσουν την ίδια εκδοχή. Βασικά εκείνο που είπαν οι μάρτυρες είναι ότι ο εφεσίβλητος για τους λόγους που ανάφεραν, απάλλαξε τους εφεσείοντες από τις υποχρεώσεις τους βάσει του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Επίσης δεν μπορούμε να δεχθούμε σαν ορθή τη θέση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου πως δεν είναι δυνατόν κάποιος να απαλλάξει ένα ενοικιαστή από ενοικιαστήριο έγγραφο διάρκειας δύο ετών με μόνο αντάλλαγμα το βάψιμο του καταστήματος. Είναι απόλυτο και εξωπραγματικό να δεχτεί να αποκλείσει ένας αυτή την πιθανότητα, ιδίως ενόψει των λόγων που επικαλέστηκαν οι εφεσείοντες. Η αξιοπιστία των μαρτύρων εκτιμάται πρωταρχικά από το Πρωτόδικο Δικαστήριο. Είναι ο Δικαστής που έχει την ευκαιρία να τους παρακολουθήσει, να αξιολογήσει και ζυγίσει τη μαρτυρία τους. Το Εφετείο δεν επεμβαίνει με τα ευρήματα του Δικαστηρίου εκτός εάν τα συμπεράσματα που εξάγονται από τα γεγονότα είναι, κατά την κρίση του Εφετείου, λανθασμένα. Υπάρχει ογκώδης Νομολογία πάνω στο σημείο αυτό και δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο παρά να αναφέρουμε μερικές αποφάσεις. Papadopoulos ν. Stavrou
(1982)1 C. L. R. 321, Charalambous ν. Kazanou & Another
(1982)1 C. L. R. 326, Kkaffa v. Kalorkotis
(1982)1 C. L. R. 372, Meshiou v. Eleftheriou
(1982)1 C. L. R. 486, Polycarpou v. Polycarpou
(1982)1 C. L. R. 182, U Drive Co. v. Panayi and Another
(1980)1 C. L. R. 544, Heracleous v. Demetriou
(1980)1 C. L. R. 192, Demou v. Constantinou & Another
(1979)1 C. L. R. 21. Στην υπόθεση όμως που εξετάζουμε, δεν είναι τα ευρήματα του Δικαστηρίου που αμφισβητούνται αλλά το σκεπτικό που οδήγησε στην απόφαση. Το σκεπτικό αυτό καθιστά ανασφαλή την κατάληξη του Δικαστηρίου. Υπό το φως αυτής της διαπιστώσεως, αποφασίζουμε να παραπέμψουμε την υπόθεση για επανεκδίκαση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας από άλλο μέλος του Δικαστηρίου. Τα έξοδα στο Επαρχιακό Δικαστήριο να είναι έξοδα δίκης αλλά τα έξοδα της έφεσης θα επωμισθεί ο εφεσίβλητος. Διαταγή για επανεκδίκαση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο