Cyprus Asbestos Mines Co. Ltd. ν. Εταιρείας Δημητράκης Γ. Συκοπετρίτης Λτδ
(1989)1E ΑΑΔ 832 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1989)1E ΑΑΔ 832 22 Δεκεμβρίου, 1989 [ΣΑΒΒΙΔΗΣ, ΚΟΥΡΡΗΣ, ΠΟΓΙΑΤΖΙΗΣ, Δ.Δ.] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ THE CYPRUS ASBESTOS MINES CO. LTD., και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ME TON ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ ΚΕΦ. 113, και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΉΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ Γ. ΣΥΚΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΛΤΔ., (Πολιτική Έφεση Αρ. 8008). Έφεση - Προθεσμία - Πότε απόφαση θεωρείται ενδιάμεση - Αίτηση διαλύσεως εταιρείας - Απόφαση αναστέλλουσα την διαδικασία μέχρις ότου η αιτούσα εταιρεία διορθώσει παρατυπίες στην αίτηση και εξασφαλίσει άδεια τον Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 220 του Περί Εταιρειών Νόμον, Κεφ. 113 - H απόφαση είναι ενδιάμεση - Γι' αυτό η προθεσμία εφέσεως είναι 14 ημέρες - Οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί, Θ. 35 K. 2. H παρούσα έφεση καταχωρίσθηκε μετά την παρέλευση 14 ημερών από της εκδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως, που αναφέρεται στο πιο πάνω περιληπτικό σημείωμα. Μετά από αναφορά στην νομολογία το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν ενδιάμεση απόφαση και επομένως η παρούσα έφεση εκπρόθεσμη. H έφεση απορρίπτεται με έξοδα. Αναφερόμενες αποφάσεις: Ioannidou ν. Dikeos and Another
(1970)1 C.L.R. 241, Hunt v. Allied Bakeries Ltd [1956] 3 All E.R. 513, In Re Page, Hill v. Fladgate [1910] 1 Ch.
- Έφεση. Έφεση από την εταιρεία Cyprus Asbestos Mines Co. Ltd. κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Αναστασίου, Π.Ε.Δ. και Παπάς, Ε.Δ.) που δόθηκε στις 21 Οκτωβρίου, 1989 (Αρ. Αίτησης 168/89) με την οποία δόθηκε διάταγμα ότι η αίτηση για διάλυση της εφεσείουσας δεν μπορούσε να προχωρήσει και αναστάληκε μέχρι να διορθώσουν και/ή συμμορφωθούν με τις παρατυπίες που υπάρχουν. Αιμ. Θεοδούλου με K. Παπαχριστοφόρου για την Εφεσείουσα-εταιρεία. Χρ. Γεωργιάδης με Ρ. Μιχαηλίδη, για την Εφεσίβλητη - Εταιρεία. Α. Σκορδής, για τους ενδιαφερόμενους πιστωτές - εφεσείοντες στην Έφεση
- Μ. Τριανταφυλλίδης, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας με Τ. Πολυχρονίδου, Δικηγόρο της Δημοκρατίας, για τους ενδιαφερόμενους πιστωτές στη έφεση
- Cur. adv. vult. ΣΑΒΒΙΔΗΣ Δ. ανέγνωσε την απόφαση του Δικαστηρίου. H παρούσα έφεση στρέφεται εναντίον απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού που δόθηκε στις 21.10.1989 στην αίτηση της εφεσίβλητης εταιρείας για διάλυση της εφεσείουσας εταιρείας. Το μέρος της απόφασης που προσβάλλεται είναι το πιο κάτω: "Για όλους τους πιο πάνω λόγους όπως τους έχουμε εξηγήσει ξεχωριστά τον καθένα αποφασίζουμε και εκδί- δουμε διάταγμα ότι η παρούσα αίτηση δεν δύναται να προχωρήσει και διά του παρόντος ανταστέλλεται (stayed) μέχρις ότου οι Αιτητές διορθώσουν και/ή συμμορφωθούν με τις παρατυπίες που βρήκαμε ότι υπάρχουν και επίσης μέχρις ότου εξασφαλίσουν την σχετικήν άδεια του Δικαστηρίου συμφώνως του άρθρου 220 του Κεφ. 113" Κατά την ακρόαση της έφεσης ο ευπαίδευτος Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ο οποίος παρουσιάστηκε εκ μέρους ορισμένων ενδιαφερομένων προσώπων ήγειρε προδικαστική ένσταση ότι η έφεση δεν καταχωρίσθηκε μέσα στα χρονικά πλαίσια των 14 ημερών που καθορίζει η Διαταγή 35, Θεσμός 2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, εφόσο στρέφεται εναντίον ενδιάμεσης απόφασης και κατά συνέπεια είναι εκπρόθεσμη και πρέπει να απορριφθεί. Την προδικαστική αυτή ένσταση υιοθέτησαν και οι ευπαίδευτοι δικηγόροι της εφεσίβλητης εταιρείας καθώς και οι ευπαίδευτοι δικηγόροι που παρουσιάστηκαν για τα ενδιαφερόμενα μέρη που έλαβαν μέρος τόσο στην πρωτόδικη διαδικασία όσο και στην έφεση. O ευπαίδευτος δικηγόρος της εφεσείουσας εταιρείας ισχυρίστηκε πως η επίδικη απόφαση δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ενδιάμεση απόφαση γιατί δεν είναι απόφαση σε αίτηση κατά τη διάρκεια διαδικασίας αλλά που αφορά την κυρίως αίτηση και κατά συνέπεια σύμφωνα με τι πρόνοιες του Θεσμού 2 της Διαταγής 35 μπορεί να καταχωρισθεί στα χρονικά πλαίσια των έξι εβδομάδων και όχι των 14 ημερών. O Θεσμός 2 της Διαταγής 35 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προνοεί τα εξής: "Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, rule 2, no appeal from any interlocutory order, or from an order, whether final or interlocutory, in any matter not being an action, shall be brought after the expiration of fourteen days, and no other appeal shall be brought after the expiration of six weeks, unless the Court or Judge, at the time of making the order or at any time subsequently, or the Court of Appeal shall enlarge the time. The said respective periods shall be calculated from the time that the judgment or order becomes binding on the intending appellant, or in the case of the refusal of an application, from the date of such refusal. Such deposit or other security for the costs to be occasioned by any appeal shall be made or given as may be directed by the Court of Appeal: .................................." To ερώτημα κατά πόσο μια απόφαση του Δικαστηρίου είναι ενδιάμεση ή τελική δεν είναι πάντοτε απλό. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Ioannidou ν. Dikeos and Another
(1970)1 C.L.R. 241, 243: "The question as to whether or not a Court order is of an interlocutory or of a final nature can occasionally be found to be a rather difficult one to answer as it appears from the judgments in In re Page, Hill v. Fladgate [1910] 1 Ch. 489: the Court of Appeal in England held, not without difficulty, and with some serious misgivings on the part of one of its members, Buckley, L.J., that an order dismissing an action as frivolous and vexatious, under Order 25, r.4, was an interlocutory order" Χρήσιμη αναφορά στο θέμα αυτό μπορεί να γίνει στην απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση Hunt ν. Allied Bakeries Ltd. [1956] 3 All E.R. 513. Τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής σε συντομία ήταν τα εξής: H έκθεση απαίτησης του ενάγοντα (εκτός από πέντε παραγράφους που ακούσθηκαν προδικαστικά σα νομικά σημεία) διαγράφτηκε με διαταγή του Δικαστηρίου γιατί σύμφωνα με τους Δικαστικούς Θεσμούς, δεν αποκάλυπτε εύλογη αιτία αγωγής, και η περαιτέρω διαδικασία αναστάληκε. Σε αίτηση του ενάγοντα για άδεια να καταχωρίσει έφεση από ενδιάμεση διαταγή, που απαιτούν οι θεσμοί, το Δικαστήριο επιλήφθηκε προδικαστικά του θέματος κατά πόσο η διαταγή που δόθηκε ήταν τελική ή ενδιάμεση. Στην απόφαση που δόθηκε αφού έγινε αναφορά στην υπόθεση In Re Page (η οποία αναφέρθηκε πιο πάνω) λέχθηκαν τα εξής στη σελ. 515: "For these reasons (and this decision will now necessarily govern other cases) I hold that orders under R.S.C., Ord, 25, r.4 striking out the whole or part of a claim on the ground that it discloses no reasonable cause of action, or is frivolous and vexatious, or both, and staying all further proceedings, must be treated as interlocutory. It is possible that there may be cases (though no example now occurs to me, and the present case is certainly not one) in which the facts would be of so special a character as to create an exception to the rule. The general rule, however, is as I have stated it". (Per Lord Evershed M.R.) Και ερχόμαστε τώρα στην επίδικη διαταγή. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της επίδικης διαταγής το Δικαστήριο δεν αποφάσισε τελεσίδικα την αίτηση για διάλυση της Εταιρείας αλλά στο στάδιο αυτό, αφού αποδέχτηκε ορισμένες ενστάσεις που εγέρθηκαν από την εφεσείουσα εταιρεία, έδωκε την ενδιάμεση διαταγή για αναστολή της διαδικασίας μέχρις ότου η εφεσίβλητη αιτήτρια εταιρεία λάμβανε ορισμένα διαβήματα για να διορθώσει τις παρατυπίες που βρήκε το Δικαστήριο. Από το περιεχόμενο της διαταγής που δόθηκε η διαταγή αυτή είναι καθαρά ενδιάμεση απόφαση που σύμφωνα με τη Διαταγή 35, Θεσμός 2, μπορεί να εφεσιβληθεί μόνο μέσα στα χρονικά όρια των 14 ημερών από την ημέρα που εκδόθηκε. Δέον να σημειωθεί ότι το γεγονός ότι η διαταγή που δόθηκε δεν ήταν τελεσίδικη πάνω στην αίτηση γίνεται έμμεσα αποδεκτό και από τους ευπαίδευτους δικηγόρους της εφεσείουσας εταιρείας που με το λόγο 5 της έφεσής της παραπονείται πως το Πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα δεν απέρριψε την αίτηση διάλυσης. Οι πρόνοιες της Διάταξης 35
(2)είναι σαφείς και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ερμηνείας που να επιτρέπει την καταχώριση έφεσης σε έξι εβδομάδες όπως εισηγήθηκαν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι της εφεσείουσας. Μια και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ενδάμεση απόφαση και η έφεση δε καταχωρίσθηκε μέσα στα χρονικά όρια των 14 ημερών που προνοούνται από τη Διαταγή 35
(2)και μια και δεν υπήρξε καμιά προγενέστερη αίτηση για παράταση του χρόνου αυτού η προδικαστική ένσταση ότι η έφεση είναι εκπρόθεσμη γίνεται αποδεκτή και η έφεση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της εφεσείουσας. Έφεση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της εφεσείουσας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο