Ronen ν. Χαριλάου και άλλης
(1992)1 ΑΑΔ 669 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1992)1 ΑΑΔ 669 14 Απριλίου, 19992 [ΚΟΥΡΡΗΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΑΡΤΕΜΗΣ. Δ/στές] JACOB RONEN, Εφεσείων-Εναγόμενος ν. ΛΕΝΙΑΣ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΗΣ, Εφεσιβλήτων-Εναγουσών. (Πολιτική Έφεση Αρ. 7689). Αμέλεια - Τροχαίο ατύχημα - Συντρέχουσα αμέλεια - Δύο πεζές, που περπατούσαν στην αριστερή πλευρά του δρόμου, μπήκαν στο μέρος του δρόμου που εχρησιμοποιείτο από τροχοφόρα για να προσπεράσουν σταθμευμένο αυτοκίνητο και κτυπήθηκαν από αυτοκίνητο που ερχόταν από πίσω τους με την ίδια κατεύθυνση - Κατά πόσο είχαν υποχρέωση να ελέγξουν τον δρόμο πίσω τους. Στις 11.7.83 οι εφεσίβλητες περπατούσαν στην αριστερή πλευρά του κεντρικού δρόμου των Πλατρών, μέσα σε ασφαλτοστρωμένη λωρίδα, που ήταν σηματοδοτημένη σαν χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων. Επειδή μπροστά τους βρισκόταν σταθμευμένο ένα αυτοκίνητο το οποίο εξείχε κατά 1,5 π. μέσα στον δρόμο, οι εφεσίβλητες, που περπατούσαν η μια πλάι στην άλλη, μπήκαν διαδοχικά μέσα στο μέρος του δρόμου που εχρησιμοποιείτο από τα τροχοφόρα οχήματα, προκειμένου να περάσουν δίπλα από το σταθμευμένο αυτοκίνητο, οπότε κτυπήθηκαν από το αυτοκίνητο του εφεσείοντα, που ερχόταν από πίσω τους με την ίδια κατεύθυνση με αυτές. Το πλάτος του δρόμου ήταν 21 π. και το σημείο συγκρούσεως ήταν 2 π. μέσα στη λωρίδα που οδηγούσε ο εφεσείων. Οι εφεσίβλητες δεν είχαν κοιτάξει πίσω τους για να ελέγξουν την κίνηση στο δρόμο προτού κινηθούν μέσα σ' αυτό. Ο εφεσείων οδηγούσε με χαμηλή ταχύτητα και άφησε ίχνη τροχοπέδησης 3 π. Με βάση αυτά τα γεγονότα το πρωτόδικο Δικαστήριο βρήκε ότι ο εφεσείων ευθυνόταν αποκλειστικά για το δυστύχημα και επεδίκασε εναντίον του αποζημιώσεις. Κατ' έφεση ο εφεσείων ισχυρίσθηκε ότι και οι εφεσίβλητες ήσαν ένοχες συντρέχουσας αμέλειας, διότι με το να μην κοιτάξουν πίσω τους και να ελέγξουν την κίνηση στο δρόμο προτού εισέλθουν σ' αυτόν, δεν είχαν επιδείξει επιμέλεια για τη δική τους ασφάλεια. Αποφασίσθηκε ότι: Εφόσον οι εφεσίβλητες περπατούσαν στην αριστερή πλευρά του δρόμου και είχαν πρόθεση να μπουν στο μέρος του δρόμου που εχρησιμοποιείτο και από τροχοφόρα θα έπρεπε να είχαν ελέγξει την κατεύθυνση στην οποία δεν είχαν ορατότητα, δηλαδή πίσω τους. Η παράλειψή τους αυτή είχε ουσιαστική σημασία, διότι εάν είχαν κοιτάξει πίσω τους δεν θα έμπαιναν στο δρόμο προτού βεβαιωθούν πως ήταν ασφαλές να το πράξουν, και, κατά συνέπεια, ήσαν συνυπεύθυνες για το δυστύχημα σε ποσοστό 30%. Η έφεση έγινε αποδεχτή με έξοδα. Έφεση. Έφεση από τον εναγόμενο κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Χρυσοστομής, ILEA) που δόθηκε στις 28 Ιουνίου, 1988 (Αρ. Αγωγών 2896/83, 2897/83) με την οποία διατάχθηκε να πληρώσει το ποσό των £1.502 στην πρώτη ενάγουσα και το ποσό των £6.895 στη δεύτερη ενάγουσα σαν αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες που υπέστησαν σε δυστύχημα λόγω αμελείας του εναγομένου. Στ. Ερωτοκρίτου (κα), για τον εφεσείοντα. Π. Παύλου, για τις εφεσίβλητες. Cur. adv. vult. ΚΟΥΡΡΗΣ, Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα διαβάσει ο δικαστής Χρ. Αρτεμίδης. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ. Οι εφεσίβλητες-ενάγουσες τραυματίστηκαν στις 11.7.1983 σε τροχαίο δυστύχημα που επεσυνέβη στον κεντρικότερο δρόμο του ορεινού θερέτρου Πλάτρες. Ο δρόμος αυτός έχει πλάτος 21π και στην αριστερή του πλευρά, σε σχέση με την πορεία των εφεσιβλήτων υπήρχε ασφαλτοστρωμένη λωρίδα πλάτους 6π.3" σηματοδοτημένης ως χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων. Δεν υπήρχαν πεζοδρόμια. Ο χρόνος που έγινε το δυστύχημα ήταν μέσα στην περίοδο αιχμής παραμονής παραθεριστών στις Πλάτρες και η τροχαία κίνηση και διακίνηση πεζών, όπως αποδείχτηκε από τη μαρτυρία, ήταν πυκνή. Οι εφεσίβλητες είχαν σχολάσει από τη δουλειά τους και περπατούσαν στην αριστερή πλευρά του δρόμου, πάνω στην ασφαλτοστρωμένη λωρίδα, που όπως είπαμε πιο πριν χρησιμοποιείται για τη στάθμευση αυτοκινήτων. Σκοπός τους ήταν να μεταβούν στη στάθμευση του λεωφορείου τους. Κατά το χρόνο του δυστυχήματος υπήρχε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο, πάνω στη λωρίδα στάθμευσης, με το μπροστινό του μέρος προς την κατεύθυνση από την οποία ερχόντουσαν οι εφεσίβλητες. Το αυτοκίνητο αυτό βρισκόταν κατά 1π.5" μέσα στον κύριο δρόμο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, σύμφωνα με τη μαρτυρία που προσκομίστηκε ενώπιον του, διαπίστωσε πως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το δυστύχημα, και που δεν αμφισβητούνται ενώπιον μας είναι οι εξής. Οι εφεσίβλητες περπατούσαν η μια πλάϊ στην άλλη πάνω στην ασφαλτοστρωμένη λωρίδα. Όταν έφθασαν σε απόσταση 10 περίπου πόδια από το σταθμευμένο αυτοκίνητο, άρχισαν να αλλάζουν σταδιακά κατεύθυνση προς τα δεξιά για να προσπεράσουν το αυτοκίνητο και να συνεχίσουν το δρόμο τους. Όταν βρισκόντουσαν σε απόσταση 4-5π. από το αυτοκίνητο, βγήκαν από τη λωρίδα στάθμευσης, μπήκαν στον κύριο δρόμο και πλεύρισαν το σταθμευμένο αυτοκίνητο οπόταν και κτυπήθηκαν από το όχημα του εφεσείοντα, που ερχόταν από πίσω τους από την ίδια δηλαδή με αυτές κατεύθυνση. Το σημείο συγκρούσεως είναι 2π. μέσα στον κύριο δρόμο από τη λωρίδα στάθμευσης. Με βάση αυτά τα γεγονότα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο εφεσείων ευθυνόταν αποκλειστικά για το δυστύχημα και αφού επελήφθη και του ζητήματος των αποζημιώσεων εξέδωσε απόφαση υπέρ της πρώτης εφεσίβλητης για ποσό £1.502 με τόκο 6% από 11.7.83, και υπέρ της δεύτερης για £6.895 με τον ίδιο τόκο. Το σκεπτικό της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά με την αποκλειστική ευθύνη του εφεσείοντος, που είναι και το μοναδικό αντικείμενο της έφεσης, είναι πως αυτός ήταν αμελής γιατί δεν πρέπει να είδε τις εφεσίβλητες που περπατούσαν πρώτα στη λωρίδα στάθμευσης των αυτοκινήτων και όταν μετά μπήκαν στον κύριο δρόμο, γιατί μόλις είχαν καλύψει δυο πόδια μέσα στο κύριο δρόμο κτυπήθηκαν από το αυτοκίνητο του. Η δικηγόρος του εφεσείοντα στήριξε την επιχειρηματολογία της πάνω σε ένα μόνο σημείο. Υπέβαλε πως και οι εφεσίβλητες είναι συνυπεύθυνες για το δυστύχημα που τους επεσυνέβη γιατί δεν επέδειξαν και οι ίδιες οποιαδήποτε επιμέλεια για τη δική τους ασφάλεια. Το ερώτημα που καλούμαστε ουσιαστικά να απαντήσουμε είναι κατά πόσο οι εφεσίβλητες προτού μπουν στον κύριο δρόμο, στον οποίο επικρατούσε η κατάσταση τροχαίας την οποία έχουμε ήδη περιγράψει, θα έπρεπε να κοιτάξουν πίσω τους για να ελέγξουν την τροχαία κίνηση που δεν ήταν ορατή σ' αυτές. Ο συνήγορος των εφεσιβλήτων υπέβαλε πως απάντηση στο ερώτημα αυτό τίποτε δεν βοηθά γιατί δεν θα είχε καμιά αιτιώδη συνάφεια αναφορικά με το δυστύχημα που έγινε, όπως διαπίστωσε και το δικάσαν Δικαστήριο γιατί ο εφεσείων δεν είδε καθόλου τις εφεσίβλητες μέσα στο δρόμο. Έχουμε τη γνώμη πως το ζήτημα που εγείρεται είναι ουσιαστικά νομικό. Με όλο το σέβας προς το πρωτόδικο Δικαστήριο έχουμε διαφορετική άποψη από τη δική του. Οι εφεσίβλητες περπατούσαν στην αριστερή πλευρά του δρόμου, μέσα στη λωρίδα στάθμευσης των αυτοκινήτων, σ' ένα δρόμο που υπήρχε πυκνή τροχαία κίνηση και από τις δυο κατευθύνσεις καθώς επίσης και πεζοί. Εφόσον είχαν πρόθεση να μπουν στον κύριο δρόμο, που χρησιμοποιείται και από τροχοφόρα, θα έπρεπε να ελέγξουν την κατεύθυνση στην οποία δεν είχαν ορατότητα, πίσω τους δηλαδή, εφόσο περπατούσαν στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Δεν συμφωνούμε με το δικηγόρο των εφεσιβλήτων πως αυτό το προστατευτικό μέτρο δεν θα είχε οποιαδήποτε αιτιώδη συνάφεια με το δυστύχημα που συνέβη, γιατί αν το έπαιρναν δεν θα έμπαιναν στον κύριο δρόμο προτού βεβαιωθούν πως ήταν ασφαλές να το πράξουν. Ο εφεσείων, που οδηγούσε με χαμηλή ταχύτητα, πρέπει να είδε σε κάποια στιγμή τις εφεσίβλητες που μπήκαν στον κύριο δρόμο γιατί πριν από τη σύγκρουση άφησε ίχνη τροχοπέδησης 3π. Με αυτά τα δεδομένα καθορίζουμε το ποσοστό ευθύνης των εφεσιβλήτων σε 30% και κατά συνέπεια μειώνονται τα ποσά για τα οποία εξεδόθη απόφαση υπέρ τους ανάλογα με το ποσοστό ευθύνης τους όπως το έχουμε καθορίσει. Η έφεση επομένως επιτυγχάνει με έξοδα. Η πρωτόδικη απόφαση διαφοροποιείται ανάλογα. Η έφεση επιτυγχάνει με έξοδα. Σημ.: Υπό την αίρεση της ορθότητας του αριθμητικού υπολογισμού: για την 1η εφεσίβλητη £1.052 και για τη 2η £4.827 με τόκο όπως τον καθόρισε το πρωτόδικο Δικαστήριο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο