Νικολαΐδης κ. α. ν. Φέττα κ. α.
(1992)1 ΑΑΔ 970 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1992)1 ΑΑΔ 970 30 Ιουνίου, 1992 [ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ, ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ/στές] ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Εφεσείοντες - Πιστωτές, ν. ΑΝΔΡΕΑ ΦΕΤΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Εφεσιβλήτων - Οφειλετών. (Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 7609, 7610). Πτώχευση - Ειδοποίηση πτώχευσης εναντίον εξ αποφάσεως οφειλέτη σε αγωγή όπου εκδόθηκε απόφαση εκ συμφώνου με αναστολή εκτέλεσης μέχρι την πρωτόδικη εκδίκαση συγκεκριμένης αίτησης ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Πάφου - Το Δικαστήριο Ενοικιάσεων απέρριψε την αίτηση λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο κατ' έφεση ακύρωσε την πρωτόδικη απόφαση και διέταξε επανεκδίκαση της αίτησης - Κατά πόσο η αναστολή εκτέλεσης εξακολουθούσε να ισχύει ή όχι. Έφεση - Απόφαση του Εφετείου με την οποία ακυρώνεται πρωτόδικη απόφαση - Επιπτώσεις από την εν λόγω ακύρωση. Ο εφεσείων στην έφεση 7609 και εφεσίβλητος στην έφεση 7610 (στο εξής ο πιστωτής) ήταν ενοικιαστής καταστήματος στη Λεωφόρο Μακαρίου στην Πάφο, όπου στέγαζε επιχείρηση ψησταριάς και εστιατορίου. Στις 31.8.85, με έγγραφη συμφωνία πώλησε την επιχείρηση στον εφεσίβλητο στην έφεση 7609 (ο οφειλέτης) με αντιπαροχή ΛΚ12.100,00, από τις οποίες ΛΚ6.000.00 πληρώθηκαν αμέσως και το υπόλοιπο ήταν πληρωτέο σε 12 μηνιαίες δόσεις ΛΚ500 η κάθε μια από την 1.10.85. Η εφεσείουσα στην έφεση 7610 (η οφειλέτιδα) εγγυήθηκε τον οφειλέτη, που ήταν σύζυγός της. Επειδή ο οφειλέτης παρέλειψε να πληρώσει τις μηνιαίες δόσεις, ο πιστωτής καταχώρησε εναντίον αυτού και της οφειλέτιδας 4 αγωγές με τις οποίες αξιούσε συνολικά ΛΚ4.110,00 πλέον τόκους. Στο μεταξύ οι ιδιοκτήτριες του καταστήματος στο οποίο στεγαζόταν η επιχείρηση καταχώρησαν στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Πάφου αίτηση εναντίον του πιστωτή και του οφειλέτη με την οποία αξιούσαν, μεταξύ άλλων, διάταγμα έξωσης. Στις 2.4.87 εκδόθηκαν, εκ συμφώνου, αποφάσεις στις πιο πάνω αγωγές για τα ποσά που αξιούσε ο πιστωτής αλλά η εκτέλεση τους αναστάληκε μέχρι την εκπνοή περιόδου 15 ημερών από την έκδοση, πρωτόδικα, απόφασης από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στην πιο πάνω αίτηση εξώσεως των ιδιοκτητριών του καταστήματος. Θα υπήρχε περαιτέρω αναστολή σε περίπτωση καταχώρησης αγωγής από τον οφειλέτη εναντίον του πιστωτή λόγω της έξωσης, μέχρι την πρωτόδικη διεκπεραίωση της εν λόγω αγωγής. Στις 16.9.87 το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Πάφου εξέδωσε την απόφαση του στην πιο πάνω αίτηση με την οποία την απέρριψε λόγω ελλείψεως δικαιοδοσίας. Εναντίον της εν λόγω απόφασης ασκήθηκε έφεση, και, στις 22.3.91, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και διέταξε την επανεκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον άλλης σύνθεσης του Δικαστηρίου. Στο μεταξύ, ο πιστωτής είχε λάβει μέτρα για την εκτέλεση της πιο πάνω απόφασης, και, στις 20.11.87, εξέδωσε ειδοποιήσεις πτωχεύσεως εναντίον του οφειλέτη και της οφειλέτιδας, σύμφωνα με το άρθρο 3
(1)(β) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, και των σχετικών κανονισμών. Ο οφειλέτης και η οφειλέτιδα καταχώρησαν, σύμφωνα με τον κανονισμό 40
(2)των περί Πτωχεύσεων Διαδικαστικών Κανονισμών, ένορκες δηλώσεις οι οποίες, σύμφωνα με τον κανονισμό 41, επενεργούσαν σαν αιτήσεις ακυρώσεως των ειδοποιήσεων πτωχεύσεως. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, ύστερα από ακροαματική διαδικασία, ακύρωσε την ειδοποίηση πτωχεύσεως προς τον οφειλέτη αλλά απέρριψε την αίτηση ακυρώσεως της ειδοποίησης πτωχεύσεως προς την οφειλέτιδα. Οι εν λόγω αποφάσεις εφεσιβλήθηκαν από τον πιστωτή και την οφειλέτιδα αντίστοιχα. Κατ' έφεση το επίδικο θέμα επικεντρώθηκε στο κατά πόσο η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης εκ συμφώνου στις πιο πάνω αγωγές εξακολουθούσε να ισχύει ή όχι, ενόψει της ακυρωτικής απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην πιο πάνω έφεση. Αποφασίστηκε ότι: Εφόσον η απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων είχε από την αρχή εξαλειφθεί κατ' έφεση, ο όρος της λήξης της προθεσμίας της αναστολής εκτέλεσης στην εκ συμφώνου απόφαση μεταξύ των διαδίκων δεν είχε ακόμη ικανοποιηθεί και κατά συνέπεια οι ειδοποιήσεις πτωχεύσεως είχαν βασισθεί στην ύπαρξη τελικών αποφάσεων εναντίον του οφειλέτη και της οφειλέτιδας, των οποίων όμως η εκτέλεση εξακολουθούσε να ευρίσκεται υπό αναστολή. Έπετο ότι οι ειδοποιήσεις είχαν εκδοθεί κατά παράβαση του άρθρου 3
(1)(g) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, και έπρεπε να ακυρωθούν. Η έφεση 7609 απορρίφθηκε, και η έφεση 7610 επιτράπηκε χωρίς έξοδα. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Φέττας ν. Μενελάου
(1991)1 Α.Α.Δ. 288· Kyriacou & Son Ltd v. Rologis Ltd
(1985)1 C.L.R.
- Εφέσεις. Εφέσεις από πιστωτή και οφειλέτιδα κατά των αποφάσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (Α. Ιωαννίδης, Προσ. Α.Ε.Δ.) που δόθηκαν στις 3.3.1988 (Ειδοποιήσεις Πτωχ. 22/87 και 23/87) με τις οποίες ακυρώθηκε Ειδοποίηση Πτωχεύσεως στην Αίτηση Αρ. 22/87 και απορρίφθηκε αίτηση ακύρωσης Ειδοποίησης Πτωχεύσεως στην Αίτηση Αρ. 23/87, αντίστοιχα. Χρ. Γεωργιάδης, για τον εφεσείοντα στην
- Ε. Κωμοδρόμος, για τον εφεσίβλητο, στην
- Ε. Κωμοδρόμος, για την εφεσείουσα στην
- Χρ. Γεωργιάδης, για τον εφεσίβλητο στην
- Cur. adv. vult. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ. Ανάγνωσε την απόφαση του Δικαστηρίου. Με τις εφέσεις αυτές ζητείται η ανατροπή αποφάσεων Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, με τις οποίες ακυρώθηκε Ειδοποίηση Πτωχεύσεως στην Αίτηση Αρ. 22/87 και απορρίφθηκε αίτηση ακύρωσης Ειδοποίησης Πτωχεύσεως στην Αίτηση Αρ. 23/87, αντίστοιχα. Οι εφέσεις συνεκδικάστηκαν, γιατί είχαν την ίδια βάση και στηρίζονταν στους ίδιους νομικούς λόγους. Ο εφεσίβλητος στην Έφεση Αρ. 7609 και η εφεσείουσα στην Έφεση Αρ. 7610 είναι σύζυγοι και θα αναφέρονται ως "εναγόμενος 1" και "εναγόμενη 2". Ο εφεσείων στην Έφεση Αρ. 7609 είναι εφεσίβλητος στην Έφεση Αρ. 7610 και θα αναφέρεται ως ο "ενάγων" Ο ενάγων ήταν ενοικιαστής καταστήματος στη Λεωφόρο Μακαρίου στην Πάφο, όπου στέγαζε επιχείρηση ψησταριάς και εστιατορίου. Στις 31 Αυγούστου, 1985, με έγγραφη συμφωνία, πώλησε την επιχείρηση και εγκατέστησε τον εναγόμενο 1 στο κατάστημα, με αντιπαροχή £12.100,
- Ποσό £6.000,00 πληρώθηκε την ημέρα υπογραφής του εγγράφου - στις 31 Αυγούστου, 1985 - και το υπόλοιπο ήταν πληρωτέο σε δώδεκα μηνιαίες δόσεις των £500,00 η κάθε μια, από την 1η Οκτωβρίου,
- Υπογράφτηκαν συναλλαγματικές για το ποσό των £6.000,00, στις οποίες εγγυήτρια ήταν η εναγόμενη
- Επειδή οι εναγόμενοι παρέλειψαν να πληρώσουν, ο ενάγων καταχώρισε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου τις Αγωγές Αρ. 749/86, 1360/86, 1931/86 και 422/87, με τις οποίες αξιούσε απ' αυτούς £610,00, £1.000,00, £1500,00 και £1.000,00, αντίστοιχα, σύνολο £4.110,00, και τόκους. Εν τω μεταξύ οι ιδιοκτήτριες του καταστήματος, στο οποίο στεγαζόταν η επιχείρηση, καταχώρισαν στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, Τμήμα Πάφου, την Αίτηση Αρ. 48/86 εναντίον του ενάγοντα και του εναγομένου 1, με την οποία αξιούσαν, μεταξύ άλλων, διάταγμα ανάκτησης της κατοχής του και/ή διάταγμα έξωσης. Οι εναγόμενοι πρόβαλαν υπεράσπιση στις πιο πάνω αγωγές. Οι αγωγές συνεκδικάστηκαν. Στις 2 Απριλίου, 1987, εξεδόθησαν, εκ συμφώνου, αποφάσεις για τα ποσά που αξιούσε ο ενάγων στην κάθε μια, αλλά η εκτέλεσή τους αναστάληκε. Ο όρος της αναστολής έχει:- "Θα υπάρξει αναστολή εκτέλεσης των δικαστικών χρεών, όχι των εξόδων, μέχρις ότου αποφασισθεί η Αίτηση 48/86 που εκκρεμεί ενώπιο του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων (όχι του Εφετείου). Σε περίπτωση κατά την οποία εκδοθεί εις την εν λόγω. αίτηση διάταγμα έξωσης των Εναγομένων από το επίδικο υποστατικό και το διάταγμα έξωσης βασιστεί στο Άρθρο 11
(1)(δ) και (ε) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου 1983 τότε θα έχουμε περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης για 15 μέρες. Εάν εντός της περιόδου των 15 ημερών οι Εναγόμενοι καταχωρίσουν αγωγή ενάντια στον ενάγοντα με αξίωση που θα βασίζεται πάνω στο γεγονός της έξωσης των εναγομένων από το επίδικο κατάστημα τότε η εκτέλεση των αποφάσεων θα αναστέλλεται περαιτέρω μέχρις ότου η εν λόγω αγωγή αποφασιθεί πρωτόδικα." Οι ιδιοκτήτριες με την Αίτηση Αρ. 48/86 αξίωναν ανάκτηση κατοχής του μισθίου, πρόδηλα με βάση το Άρθρο 11(γ), (δ) και (ε) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, (Αρ. 23/83). Οι διατάξεις του Νόμου δεν αναφέρονταν στην αίτηση, αλλά προβάλλονταν ισχυρισμοί γεγονότων που εμπίπτουν στις πιο πάνω πρόνοιες - (βλ. Ανδρέας Φέττας ν. Ελίζας Ιωάννου Μενελάου και Άλλης,
(1991)1 Α.Α.Δ. 288. Στις 16 Σεπτεμβρίου, 1987, το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων εξέδωσε απόφαση στην Αίτηση Αρ. 48/86, με την οποία απέρριψε την αίτηση, λόγω ελλείψεως δικαιοδοσίας, επειδή χαρακτήρισε τον εναγόμενο 1 ως επεμβασία -(trespasser). Η απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων εφεσιβλήθηκε. Ο ενάγων προώθησε την εκτέλεση των αποφάσεων με την έκδοση ενταλμάτων κινητών. Στις 30 Σεπτεμβρίου, 1987, ο εναγόμενος 1, ως αποτέλεσμα της πρωτόδικης απόφασης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων στην Αίτηση Αρ. 48/86, καταχώρισε την Αγωγή Αρ. 1706/87 εναντίον του ενάγοντα, με την οποία αξιούσε £24.000,00, περιλαμβανομένων £12.000,00 - αντιπαροχή του πωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 31 Αυγούστου, 1985, στο οποίο έχει γίνει αναφορά πιο πάνω. Στις 20 Νοεμβρίου, 1987, με αίτηση του ενάγοντα, εκδόθηκαν Ειδοποιήσεις Πτωχεύσεως, σύμφωνα με το Άρθρο 3
(1)(g) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, (Κεφ. 5 και Νόμοι Αρ. 49/85 και 197/86), και τους περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Κεφ. 6 της Δευτερογενούς Νομοθεσίας της Κύπρου, Τόμος Η, Κανονισμοί 38 και 39. Οι εναγόμενοι καταχώρισαν, σύμφωνα με τον Κανονισμό 40
(2), ένορκες δηλώσεις, οι οποίες, σύμφωνα με τον Κανονισμό 41, επενεργούν ως αιτήσεις ακυρώσεως της Ειδοποίησης Πτωχεύσεως. Δικαστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, ύστερα από ακροαματική διαδικασία, ακύρωσε την Ειδοποίηση Πτωχεύσεως προς τον εναγόμενο 1 - (Αίτηση Αρ. 22/ 87) - αλλά απέρριψε την αίτηση ακυρώσεως της Ειδοποίησης Πτωχεύσεως προς την εναγομένη 2 - (Αίτηση Αρ. 23/ 87). Η απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων στην Αίτηση Αρ. 48/86 είχε εφεσιβληθεί με την Πολιτική Έφεση Αρ. 7537. Στις 22 Μαρτίου, 1991, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και διέταξε την επανεκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον άλλης σύνθεσης Δικαστηρίου. Κατά την ακροαματική διαδικασία των εφέσεων αυτών, αναπτύχθηκαν διάφοροι λόγοι προσβολής των αποφάσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Τελικά, όμως, η επιχειρηματολογία επικεντρώθηκε στο εάν οι αποφάσεις στις Αγωγές Αρ. 749/86, 1360/86, 1931/86 και 422/ 87 ήταν εκτελεστές ή όχι. Το Άρθρο 3
(1)(g) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, προβλέπει:- "3
(1)A debtor commits an act of bankruptcy in each of the following cases:- ............. (g) if a creditor has obtained a final judgment or final order against him for any amount, and, execution thereon not having been stayed, has served on him in Cyprus, or, by leave of the Court, elsewhere, a bankruptcy notice under this Law, and he does not, within seven days after service of the notice, in case the service is effected in Cyprus, and in case the service is effected elsewhere, then within the time limited in that behalf by the order giving leave to effect the service, either comply with the requirements of the notice or satisfy the Court that he has a counterclaim, set-off or cross demand which equals or exceeds the amount of the judgment debt or sum ordered to be paid, and which he could not set up in the action in which the judgment was obtained, or the proceedings in which the order was obtained. For the purpose of this section any person who is, for the time being entitled, to enforce a final judgment or final order, shall be deemed to be a creditor who has obtained a final judgment or final order," Η απόφαση είναι εκτελεστή εάν δεν υπάρχει αναστολή εκτέλεσης. Στις αποφάσεις εναντίον των εναγομένων υπάρχει πρόνοια για αναστολή εκτέλεσης. Ο δικηγόρος του ενάγοντα επιχειρηματολόγησε ότι η ακυρωτική Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Έφεση Αρ. 7537 και η διαταγή επανεκδίκασης της Αίτησης Αρ. 48/86 είναι γεγονός που έλαβε χώρα μετά την έκδοση των εκκαλουμένων αποφάσεων. Εισηγήθηκε ότι, εφόσον το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν εξέδωσε διαταγή έξωσης με βάση το Άρθρο 11
(1)(δ) και (ε) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, οι αποφάσεις κατέστησαν εκτελεστές δεκαπέντε μέρες μετά τις 16 Σεπτεμβρίου, 1987 - ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Η Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση Αρ. 7537 είναι γεγονός που έλαβε χώραν μετά την έκδοση των εκκαλουμένων αποφάσεων. Η Απόφαση έγινε δεκτή ως πρόσθετη απόδειξη, με βάση τη Δ.35, θ.8 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο Δικηγόρος του ενάγοντα εισηγήθηκε ότι η Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σύμφωνα με τη Δ.34, θ.2, ισχύει από την ημέρα της έκδοσής της. Δεν έχει αναδρομική ισχύ. Η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου καταργείται, αλλά παραμένει το ιστορικό γεγονός της έκδοσής της. Ο δικηγόρος των εναγομένων εισηγήθηκε ότι η ακύρωση της απόφασης είχε καταλυτικά αποτελέσματα, γιατί η Αίτηση Αρ. 48/86 εκκρεμούσε ακόμα ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων στο χρόνο της ακρόασης των εφέσεων. Οι εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τις εφέσεις καθορίζονται στο Άρθρο 25 των περί Δικαστηρίων Νόμων του 1960 έως (Αρ. 3) του 1991. Το Ανώτατο Δικαστήριο, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του Άρθρου 25 "δύναται να δώση οιανδήποτε απόφασιν ή να εκδώση οιονδήποτε διάταγμα το οποίον αι περιστάσεις της υποθέσεως δικαιολογούν, συμπεριλαμβανομένου και διατάγματος περί επανακροάσεως της υποθέσεως υπό του εκδικάσαντος αυτήν ή άλλου αρμοδίου δικαστηρίου ως θα διέτασσε το Ανώτατον Δικαστήριον." Η έφεση είναι επανακρόαση της υπόθεσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο δέχεται περαιτέρω αποδεικτικά μέσα, όπου οι περιστάσεις της υπόθεσης το απαιτούν -(Άρθρο 25
(3), (ανωτέρω)). Το Ανώτατο Δικαστήριο, στην έφεση, έχει την εξουσία να εξετάσει και να λάβει υπόψη του γεγονότα τα οποία συνέβησαν μετά την πρωτόδικη απόφαση και, επίσης, να εξετάσει τις αλλαγές στη νομοθεσία και να εφαρμόσει νέα νομοθεσία, η οποία έχει αναδρομική ισχύ, ή/και επηρεάζει εκκρεμείς υποθέσεις, περιλαμβανομένων και των εφέσεων - (βλ., μεταξύ άλλων, Kyriacou & Son Ltd. v. Rologis Ltd.
(1985)1 C.L.R. 211). Στην παρούσα υπόθεση υπάρχει πρόσθετο αποδεικτικό στοιχείο η ακυρωτική Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση Αρ. 7537, η οποία εξάλειψε από την αρχή την απόφαση στην Αίτηση Αρ. 48/86. Το Δικαστήριο τούτο δεν είναι δυνατό να παραγνωρίσει την ακυρωτική Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και να ενεργήσει ως εάν να υπάρχει η εξαλειφθείσα απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Ο όρος της λήξης της προθεσμίας της αναστολής της εκτέλεσης των αποφάσεων εναντίον των εναγομένων δεν έχει ακόμα ικανοποιηθεί. Οι αποφάσεις στις αγωγές δεν είναι ακόμα εκτελεστές και ο ενάγων δεν δικαιούται να χρησιμοποιήσει τη διαδικασία που προβλέπει η περί Πτωχεύσεως Νομοθεσία - (βλ. Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 2, σελ. 276, παράγραφος 517). Οι Ειδοποιήσεις Πτωχεύσεως βασίστηκαν στην ύπαρξη τελικών αποφάσεων εναντίον των εναγομένων στις προαναφερθείσες αγωγές, των οποίων η εκτέλεση, όπως πρόβαλε ο ενάγων, δεν είχε ανασταλεί - (βλ. Αιτήσεις για Έκδοση Ειδοποιήσεων Πτωχεύσεως με βάση τον Κανονισμό 39). Δεν θεωρούμε σκόπιμο ή χρήσιμο να εξετάσουμε τους άλλους λόγους εφέσεως που έχουν προβληθεί και αναπτυχθεί ενώπιόν μας. Για τους πιο πάνω λόγους, η Έφεση Αρ. 7609 απορρίπτεται, ενώ η Έφεση Αρ. 7610 επιτρέπεται. Κάτω από τις περιστάσεις, καμιά διαταγή για έξοδα ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου και ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Η έφεση Αρ. 7609 απορρίπτεται. Η έφεση Αρ. 7610 επιτρέπεται. Καμία διαταγή για έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο