Λυμπουρίδης ν. Εφ. Ελλην. Εκπαιδ. Λ/σίας (1992) 1 ΑΑΔ 1285

(1992)1 ΑΑΔ 1285 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(1992)1 ΑΑΔ 1285 24 Νοεμβρίου, 1992 [ΠΙΚΗΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ/στές] ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΛΥΜΠΟΥΡΙΔΗΣ, Εφεσείων, ν. ΕΦΟΡΕΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, Εφεσιβλήτων. (Πολιτική Έφεση Αρ. 8002). Έφεση - Εφεσείων, δεν εμφανίσθηκε στο πρωτόδικο Δικαστήριο, και με επιστολή τον προς αυτό ανάφερε ότι άφηνε το Θέμα στην "ετυμηγορία τον Σεβαστού Δικαστηρίου" - Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, αφού άκουσε την μαρτυρία του αιτητή, επιδίκασε αύξηση ενοικίου κατά 14% - Κρίθηκε ότι δεν συνέτρεχε οποιοσδήποτε λόγος για επέμβαση του Εφετείου. Η εφεσίβλητη, με αίτηση της στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, ζήτησε την αύξηση του πληρωτέου από τον εφεσείοντα ενοικίου για διαμέρισμα το οποίο ενοικίαζε, ιδιοκτησίας της εφεσίβλητης. Το πληρωτέο ενοίκιο ήταν ΛΚ38 μηνιαίως. Σύμφωνα με τον εκτιμητή ενοικίων, ο εφεσείων του είχε αναφέρει ότι συμφωνούσε ότι το αγοραίο ενοίκιο ήταν ΛΚ70 μηνιαίως. Με επιστολή του ο εφεσείων ανάφερε ότι άφηνε το όλο θέμα "στην ετυμηγορία του Σεβαστού Δικαστηρίου", και, κατά την ημέρα της ακρόασης, δεν εμφανίσθηκε στο Δικαστήριο. Το ΔΕΕ αφου άκουσε την μαρτυρία της εφεσίβλητης, επιδίκασε την πλήρη αύξηση του 14%, καθορίζοντας το ενοίκιο σε ΛΚ43 μηνιαίως. Κατ' έφεση, ο εφεσείων ισχυρίσθηκε ότι σε προηγούμενη υπόθεση το Δικαστήριο είχε επιδικάσει μόνο το μισό της μέγιστης επιτρεπόμενης αύξησης. Αποφασίσθηκε ότι: Τίποτε δεν υπήρχε από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης που να δικαιολογεί την επέμβαση του εφετείου, και το γεγονός ότι σε προηγούμενη υπόθεση το Δικαστήριο είχε λάβει διαφορετική απόφαση, δεν δημιουργούσε προηγούμενο υπέρ του εφεσείοντα. Η έφεση απορρίφθηκε χωρίς έξοδα, διότι δεν ζητήθηκαν. Έφεση. Έφεση από τον καθ' ου η αίτηση εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεως Λευκωσίας που δόθηκε στις 16.10.89 (Αρ. Αίτησης Κ. 59/89) με την οποία δόθηκε αύξηση 14% σε ενοίκιο σχετικό με υποστατικά των εφεσιβλήτων - αιτητών τα οποία ενοικιάζονται από τον εφεσείοντα - καθ' ου η αίτηση και καθορίστηκε το ενοίκιο σε £43.- από 1/4/

1. Ο εφεσείων παρουσιάζεται προσωπικά. Ε. Μαρκίδου (κα), για τους εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ, Δ.: Ο εφεσείων είναι θέσμιος ενοικιαστής διαμερίσματος το οποίο ανήκει στους εφεσιβλήτους, το ενοίκιο του οποίου καθορίστηκε σε £38,00 από 1/1/
2. Με αίτηση των ιδιοκτητών ηγέρθη αξίωση για την αύξηση του ενοικίου κατά 14% από 1/1/89, ποσοστό ίσο με το ανώτατο όριο αύξησης που επιτρέπει το άρθρο 8 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου (Ν 23/83). Στην Απάντηση (υπεράσπιση) του ο εφεσείων ισχυρίστηκε ότι το καταβαλλόμενο ενοίκιο ήταν εύλογο και συνεπώς δεν εδικαιολογείτο οποιαδήποτε αύξηση. Ο εφεσείων παρέλειψε να εμφανιστεί την ημέρα που ορίστηκε η ακρόαση της αίτησης. Οι λόγοι της απουσίας του αναφέρονται σε σημείωμα της 5/10/89 το οποίο ο ίδιος υπέγραψε και παρέδωσε στο Λειτουργό Εκτιμήσεων: "Αναφερόμενοι εις την δικήν μας υπ' αρ. Κ.59/89 δηλώ ότι "αφήνω το όλον θέμα εις την σεβαστήν ετυμηγορίαν του "Δικαστηρίου. "Σας ευχαριστώ, (υπ.) Αχιλλέας Λυμπουρίδης -5.10.89". Νωρίτερα ο εφεσείων είχε αναφέρει στο Λειτουργό Εκτιμήσεων κ. Παναγιώτου, όπως ο τελευταίος εκθέτει στο Τεκμήριο 2, ότι δεν ήταν ανάγκη να προβεί σε εκτίμηση της ενοικιαστικής αξίας του διαμερίσματος το οποίο κατείχε, δεδομένου ότι στην ελεύθερη αγορά αυτό θα μπορούσε να αποφέρει ενοίκιο £70,00 το μήνα. Το Δικαστήριο προχώρησε στην ακρόαση της υπόθεσης στην απουσία του εφεσείοντα και άκουσε τη μαρτυρία των δυο μαρτύρων που προσήγαγαν οι εφεσίβλητοι (του κ. Σωτήρη Παπαδοπούλου, ταμία της Σχολικής Εφορείας στην οποία ανήκουν τα υποστατικά και του Αντωνάκη Παναγιώτου, Λειτουργού Εκτιμήσεων του Δικαστηρίου), ενόψει της οποίας, όπως αναφέρεται στην απόφαση του Δικαστηρίου, ενέκρινε την αιτούμενη αύξηση και καθόρισε το ενοίκιο σε £43,00 από 1/4/
3. Επίσης ο εφεσείων καταδικάστηκε να καταβάλει ποσό £25,00 έναντι των εξόδων. Η μαρτυρία κατέδειξε ότι κατά ποσοστιαία αναλογία προς την έκταση του διαμερίσματος, το ενοίκιο που κατέβαλλε ο εφεσείων ήταν το χαμηλότερο στην πολυκατοικία. Υπό το φως της προσαχθείσας μαρτυρίας, η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου κρίνεται δικαιολογημένη. Στην ειδοποίηση έφεσης που εύλογα μπορεί να χαρακτηριστεί ως αγόρευση, δεν αποκαλύπτεται κανένας ουσιαστικά λόγος ο οποίος να συνιστά τεκμηριωμένο λόγο έφεσης. Το Δικαστήριο, ισχυρίζεται ο εφεσείων, δεν ακολούθησε το εθιμικό δίκαιο. Ως γενεσιουργό εθιμικού δικαίου χαρακτηρίζει την προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων για τον καθορισμό του καταβλητέου ενοικίου από τον εφεσείοντα στην οποία, παρά την παράλειψή του να εμφανιστεί, το Δικαστήριο ενέκρινε μόνο το ήμισυ της αιτούμενης αύξησης. Με αυτή την εμπειρία ως οδηγό, άφησε και σ' αυτή την υπόθεση την αύξηση να αποφασιστεί στην απουσία του. Απαγοητεύθηκε όμως όταν εγκρίθηκε ολόκληρη η αύξηση του 14%, οπόταν προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο, όπως μας είπε, για να εξομολογηθεί το παράπονό του δίκην πνευματικού. Στην Απάντηση του εφεσείοντα, καμιά μνεία δε γίνεται στην προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, ούτε ο φάκελος κατατέθηκε ως τεκμήριο. Η σύνοψη των λόγων της έφεσης και επιχειρηματολογίας του εφεσείοντα, αποκαλύπτουν το αβάσιμο της έφεσης και προοιωνίζουν την απόρριψή της. Προηγούμενη απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου για τον καθορισμό του ενοικίου, συναρτάται με τη μαρτυρία που τη στοιχειοθετεί και δε δημιουργεί οποιαδήποτε δέσμευση για το μέλλον. Ο όρος "εθιμικό δίκαιο" ενέχει άλλη σημασία από εκείνη που αποδίδεται σ' αυτό από τον εφεσείοντα. Δε θα επεκταθούμε σε εξαντλητικό ορισμό του όρου "εθιμικό δίκαιο". Ό,τι μπορεί να λεχθεί, είναι ότι ο όρος περιλαμβάνει άγραφους κανόνες οι οποίοι, λόγω της μακραίωνης καθολικής επιδοκιμασίας τους μετουσιώνονται σε κανόνες δικαίου. Προηγούμενες αποφάσεις πρωτόδικων δικαστηρίων με τις οποίες επιλύεται η διαφορά με αναφορά στην προσαχθείσα μαρτυρία, δε δημιουργούν εθιμικό δίκαιο. Οι ισχυρισμοί του εφεσείοντα για τη μη προσέλευσή του κατά την ημέρα της δίκης, είναι ασυμβίβαστοι με τη γραπτή του δήλωση (Τεκμήριο 1), σύμφωνα με την οποία άφησε την κρίση του θέματος στη σεβαστή, όπως τη χαρακτηρίζει, ετυμηγορία του Δικαστηρίου. Παρά την εκδήλωση σεβασμού προς το Δικαστήριο, στην ειδοποίηση έφεσης ο εφεσείων προσάπτει μομφή κατά του Δικαστηρίου ότι ενήργησε αυθαίρετα και ότι κατέστη "... ως φαίνεται συν τω χρόνω ο συνήγορος και ο υπέρμαχος της βουλιμίας ιδιοκτητών και όχι μόνο της βουλιμίας αυτών αλλά και εκείνης των συνηγόρων των." Παρόμοιους ισχυρισμούς πρόβαλε και κατά την επιχειρηματολογία του ενώπιόν μας. Οι ισχυρισμοί του εφεσείοντα στερούνται οποιουδήποτε ερείσματος και απορρίπτονται ως ανεδαφικοί. Καταλήγουμε ότι δεν έχει διαπιστωθεί κανένας λόγος που να δικαιολογεί τον παραμερισμό της επίδικης απόφασης. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ στην κα. Μαρκίδου : Διεκδικείτε τα έξοδα της έφεσης; κα. Μαρκίδου: Όχι. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ : Η έφεση απορρίπτεται. Δεν εκδίδεται διαταγή για τα έξοδα. Η έφεση απορρίπτεται χωρίς έξοδα διότι δεν ζητήθηκαν. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο