Αναφορικά με την Αίτηση του ΠΕΤΡΟΥ ΠΗΧΙΔΗ, ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 152/96., 16 Αυγούστου, 1996

(4)και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και το άρθρο 3 του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964 και αναφορικά με το Νόμο 23/90 άρθρο 17

(1)(Δικαιοδοσία και εξουσίες των Οικογενειακών Δικαστηριών) και Αναφορικά με την Αίτηση του ΠΕΤΡΟΥ ΠΗΧΙΔΗ, εκ Π. Λακατάμιας, για άδεια για καταχώρηση αίτησης για ένταλμα της φύσης CERTIORARI και Αναφορικά με την απόφαση και διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, Δικαιοδοσία Περιουσιακών Διαφορών, (Γ. Σεργίδης, Επαρχιακός Δικαστής) που εξεδόθη την 7.8.96 στην Αίτηση 54/96 Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας Δικαιοδοσία Περιουσιακών Διαφορών. ________________ 16 Αυγούστου, 1996. Για τον Αιτητή: κ. Ν. Ανδρέου. _________________ Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αίτηση του αυτή ο Αιτητής ζητά άδεια για έκδοση εντάλματος Certiorari για ακύρωση του διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ημερομ. 7.8.96, με την οποία το δικαστήριο βασιζόμενο στο άρθρο 17

(1)του Ν 23/90 έδωσε αποκλειστική χρήση της συζυγικής οικίας στην αιτήτρια της Αίτησης 54/96 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από το άρθρο αυτό για την έκδοση διατάγματος είναι: (α) Γνωστοποίηση προς τον αρμόδιο Επίσκοπο για συνδιαλλαγή, ή (β) Καταχώρηση αιτήσεως διαζυγίου, ή (γ) Διακοπή της συμβίωσης. Το πρωτόδικο δικαστήριο βρήκε ότι οι δυο πρώτες προϋποθέσεις δεν υφίσταντο αλλά υφίστατο η τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή η διακοπή της συμβίωσης, και εξέδωσε το διάταγμα υπέρ της αιτήτριας στην Αίτηση του Οικογενειακού Δικαστηρίου. Η βάση της αίτησης για άδεια έκδοσης εντάλματος Certiorari είναι η ύπαρξη εμφανούς νομικού σφάλματος, ότι δηλαδή το πρωτόδικο δικαστήριο ερμήνευσε λανθασμένα τη λέξη "συμβίωση" του άρθρου 17

(1)του Ν 23/90 και κατ΄ ακολουθία ενήργησε χωρίς δικαιοδοσία. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων υπήρξαν το αντικείμενο πολλών αποφάσεων (Δέστε μεταξύ άλλων Re Kakos

(1985)1 C.L.R. 250 και Ανθίμου

(1991)1 Α.Α.Δ. 41). Η αρχή που προκύπτει από τις αποφάσεις αυτές είναι ότι όπου προσφέρεται άλλο ένδικο μέσο το δικαστήριο εκδίδει προνομιακά εντάλματα μόνον όπου υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις, όπως για παράδειγμα έκδηλη παρανομία. Επίσης, χαρακτηριστικές περιπτώσεις κατά τις οποίες θα μπορούσε να εκδοθεί το αιτούμενο ένταλμα είναι η έλλειψη δικαιοδοσίας ή αρμοδιότητας ενός δικαστηρίου, η παραβίαση καθιερωμένων αρχών φυσικής δικαιοσύνης και περιπτώσεις όπου υπάρχει νομική πλάνη η οποία είναι προφανής από τα πρακτικά (error of law apparrent on the face of the record). Ο τελευταίος αυτός λόγος σίγουρα δεν περιλαμβάνει οποιαδήποτε νομικά εσφαλμένη απόφαση αλλά αναφέρεται μόνο σε περιπτώσεις φανερά εσφαλμένης ερμηνείας νόμου ή εσφαλμένης εφαρμογής του σε δεδομένη περίπτωση. Δεν είναι δηλαδή αρκετή η ύπαρξη κάποιας σοβαρής πλάνης ή πλάνης σε σχέση με μια καλά καθιερωμένη αρχή. Η πλάνη πρέπει να είναι τέτοια που να μπορεί αμέσως να διακριβωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο και όχι κατόπιν διεξοδικής έρευνας των ενώπιον του στοιχείων ή μαρτυρίας. ΄Ενα παράδειγμα είναι περίπτωση όπου είχε εκδοθεί διάταγμα υιοθεσίας ανηλίκου, ενώ κατά παράβαση του σχετικού νόμου, ο αιτητής δεν ήταν κατά 18 χρόνια μεγαλύτερος από τον υιοθετούμενο. Ερχόμενος τώρα στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης επισημαίνω τα ακόλουθα: Το πρωτόδικο δικαστήριο ερμήνευσε την έννοια του όρου "συμβίωση" με αναφορά σε συγγράμματα και κατέληξε ότι, με βάση τη μαρτυρία και τα ευρήματα του, υπήρξε στην παρούσα περίπτωση διακοπή συμβίωσης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή προσέβαλε με την αγόρευση του την ερμηνεία αυτή που έδωσε το πρωτόδικο δικαστήριο ως λανθασμένη. ΄Εχοντας εξετάσει με προσοχή το όλο θέμα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η παρούσα δεν είναι περίπτωση ύπαρξης νομικής πλάνης που είναι προφανής από τα πρακτικά με την έννοια στην οποία αναφέρθηκα πιο πάνω. Πρόκειται απλώς περί ερμηνείας του σχετικού όρου η οποία προσβάλλεται ως λανθασμένη. Ως εκ τούτου βρίσκω ότι η υπόθεση αυτή δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις εκείνες όπου το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να εκδώσει ένταλμα τύπου Certiorari. Επιπρόσθετα, πρέπει να παρατηρήσω ότι η ύπαρξη άλλου ένδικου μέσου, δηλαδή του δικαιώματος έφεσης, και η μη ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, όπως για παράδειγμα έκδηλης παρανομίας, συνηγορούν υπέρ του πιο πάνω συμπεράσματος μου. Κάτω από το φως των πιο πάνω η αίτηση για έκδοση άδειας έκδοσης εντάλματος Certiorari απορρίπτεται. Π. ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ. /ΕΑΠ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο