Αντωνίου
(1996)1 ΑΑΔ 187 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1996)1 ΑΑΔ 187 19 Φεβρουαρίου, 1996 [ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ/στής] ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155
(4)ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 3 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΔΙΑΦΟΡΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964, ΚΑΙ επι τοισ αφορωσι την αιτηση τησ ελενησ αντωνιου, για αδεια προσ καταχωριση αιτησησ για εκδοση διατάγματος certiorari, ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 3.5.1995, ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΤΙΜΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗ Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΛΛΗ, ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΝΩΜΕΝΕΣ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΣ ΜΕ ΑΡ. 818/93-822/93 ΚΑΙ 26/94-30/94. ΜΕΤΑΞΥ: ΦΡΟΣΟΥΛΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ Κ.Α., Αιτούντων, ν. ΤΑΜΕΙΟΥ ΓΙΑ ΠΛΕΟΝΑΖΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ, Καθ' ου οι αιτήσεις. (Αίτηση Αρ. 136/95) Προνομιακά εντάλματα - Certiorari και Mandamus - Άρνηση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών να συντάξει υπόμνημα εφέσεως - Έφεση από απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, ασκείται μόνο διά υπομνήματος για αμιγή νομικά ζητήματα. Νομικά ζητήματα - Έφεση από απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, ασκείται διά υπομνήματος και μόνο για αμιγή νομικά θέματα - Θέμα, δεν είναι νομικό όταν το Εφετείο κατ' ουσίαν καλείται να αποφασίσει επί ευρήματος τον Δικαστηρίου έστω και αν γίνεται αναφορά σε ερμηνεία νόμου. Το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών απέρριψε τις αιτήσεις των αιτητών για αποζημίωση από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η διακοπή της απασχόλησης σε ένα εργοδότη ή μια εταιρεία και η εν συνεχεία εργοδότησή του από άλλη εταιρεία ελεγχόμενη από τον προηγούμενο εργοδότη, δεν αποτελούσε πλεονασμό. Οι αιτητές, με αίτηση τους, ζήτησαν από το Δικαστήριο να συντάξει υπόμνημα έφεσης ότι εσφαλμένα ερμήνευσε ή/και δεν έλαβε υπόψη τις πρόνοιες του Άρθρου 20(β) και (γ) καθώς και τις πρόνοιες της παρ. 3 του Δεύτερου Πίνακα του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου ή/και εσφαλμένα οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι η παράγραφος 3 του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου είχε εφαρμογή. Αποφασίστηκε ότι:
(1)Έφεση διά υπομνήματος χωρεί μόνο για καθαρά νομικά ζητήματα.
(2)Το ερώτημα που ετίθετο με το υπόμνημα ήταν κατά πόσο οι αιτητές συνέχισαν την απασχόληση τους, από τον ένα εργοδότη στον άλλο χωρίς διακοπή, έστω και αν αναφέρονταν παραβάσεις των Άρθρων 20(β) και (γ) του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου ή της παρ. 3 του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου.
(3)Τα θέματα όπως υποβλήθηκαν από τους αιτητές για εξέταση από το Εφετείο δεν ήταν αμιγώς νομικά. Η αίτηση απορρίφθηκε με έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: In re HadjiCostas
(1984)1 C.L.R. 513, Εκδοτική Εταιρεία "Αλήθεια" Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 492, Στυλιανίδης ν. Πασχαλίδου
(1985)1 Α.Α.Δ.
- Αίτηση. Αίτηση για άδεια για υποβολή αίτησης για έκδοση προνομιακού διατάγματος certiorari, σε σχέση με την απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών (Καλλής, Δ.) ημερομηνίας 3.5.1995 στις συνενωμένες Αιτήσεις Διαιτησίας με αρ. 818/93 - 822/93 και 26/94 -30/
- Κ. Χ" Κωστής, για τους Αιτητές. Ρ. Πετρίδου, Ανώτερη Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Στις 11/4/1995 το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών, προεδρεύοντος του κ. Κυριάκου Λ. Καλλή, εξέδωσε την απόφαση του σε δέκα αιτήσεις που είχαν κοινή πραγματική βάση και που ήγειραν ταυτόσημο νομικό ερώτημα. Τα κοινά γεγονότα των υποθέσεων, όπως είχαν εκτεθεί στο Δικαστήριο, ήσαν περίπου τα εξής: Όλοι οι αιτητές εργαζόντουσαν στην Εταιρεία C & Ε Clothing Ltd μέχρι τις 12/2/
- Από την ημέρα εκείνη και μετά όλοι συνέχισαν να εργάζονται στο ίδιο υποστατικό για λογαριασμό της Εταιρείας Orantez Collection Ltd. Και ο πρώτος και ο δεύτερος εργοδότης είναι εταιρείες με το ίδιο φυσικό πρόσωπο ως ιδρυτή και Διευθυντή. Μερικοί από τους εργάτες απασχολούνταν και προηγουμένως για λογαριασμό του ιδρυτή και Διευθυντή των πιο πάνω εταιρειών, υπό την προσωπική του ιδιότητα. Στις αρχές του 1993 η Orantez Collection Ltd αγόρασε το εργοστάσιο και τα μηχανήματα της C & Ε Clothing Ltd. Όλοι οι αιτητές εδέχθησαν να συνεχίσουν την απασχόληση και εργοδότησή τους στην Orantez Collection Ltd. Με την αγωγή τους στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών ζητούσαν αποζημιώσεις από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού, ισχυριζόμενοι πως η απασχόληση τους στην Εταιρεία Orantez Collection Ltd δεν ήταν συνέχεια της απασχόλησης τους με την C & Ε Collection Ltd και κατά συνέπεια έπρεπε να αποζημιωθούν από το Ταμείο. Το αιτιολογικό του ταμείου για την απόρριψη του αιτήματος των αιτητών βασίστηκε στα Άρθρα 20(β) και (γ) και στην επιφύλαξη της παραγράφου 3 του Δεύτερου Πίνακα των περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμων του 1967 μέχρι το
- Η σχετική πρόνοια αναφέρει επί λέξει: "
- Εργοδοτούμενος δεν δικαιούται εις πληρωμήν λόγω πλεονασμού - (α)........... (β) αποκλειστικώς λόγω τερματισμού της συμβάσεως απασχολήσεως συνεπεία αλλαγής εργοδότου, όταν ο νέος εργοδότης ανανεώνη την υφισταμένην σύμβασιν απασχολήσεως: και (γ) Αν ο εργοδότης του είναι εταιρεία εγγεγραμμένη με βάση τον περί Εταιρειών Νόμο και τον μεταθέτει σε κατάλληλη απασχόληση σε άλλη εταιρεία η οποία είναι συνδεδεμένη με την εταιρείαν στην οποία απασχολείται." Ο Δεύτερος Πίνακας, παράγραφος 3, προνοεί τα πιο κάτω: "Νοείται ότι όταν η επιχείρηση ή τμήμα της επιχείρησης εργοδότη μεταβιβάζεται ως έχει σε άλλο εργοδότη ή όταν ο εργοδοτούμενος μετατίθεται από μια εταιρεία σε άλλη σύμφωνα με την παράγραφο (γ) του Άρθρου 20 του παρόντος Νόμου, τότε όλες οι εβδομάδες απασχόλησης στον πρώτο εργοδότη θεωρούνται κατά τον υπολογισμό της περιόδου απασχόλησης ως απασχόληση στο δεύτερο εργοδότη." Τα ευρήματα του Δικαστηρίου ήταν τα εξής: "Όλοι οι αιτούντες απασχολούνταν από τον πρώτο εργοδότη που ήταν εταιρεία, τον έλεγχον της οποίας ασκούσε ο Παύλος Οράτης. Το ίδιο πρόσωπο σε μεταγενέστερο χρόνο ίδρυσε, για δικούς του λόγους, την εταιρεία ORANTEZ COLLECTION LTD, που αγόρασε και/ή ανέλαβε το εργοστάσιο και γενικά την επιχειρηματική δραστηριότητα της πρώτης εταιρείας. Επιχειρηματική δραστηριότητα που αναπτυσσόταν σε συγκεκριμένο χώρο και εκτελείτο με τα μηχανήματα πάνω στα οποία οι αιτούντες συνέχισαν να εργάζονται, χωρίς ενός λεπτού διακοπή. Η τελευταία μέρα της απασχόλησης τους για λογαριασμό της εταιρείας C & Ε CLOTHING LTD ήταν η Παρασκευή 12.2.93 και η πρώτη μέρα της απασχόλησης τους για λογαριασμό της εταιρείας ORANTEZ COLLECTION LTD ήταν η Δευτέρα, 15 του μήνα. Από μια απλή ανάγνωση των πιο πάνω Άρθρων και έχοντας κατά νου τα γεγονότα, όπως συνοπτικά τα παραθέσαμε, είναι κατάδηλο πως όλες οι αιτήσεις είναι πρόωρες. Το δικαίωμα τους σε πληρωμή λόγω πλεονασμού αναστέλλεται. Σε μελλοντικό χρόνο και νοουμένου ότι θα απωλέσουν την απασχόληση τους υπό συνθήκες πλεονασμού, το Ταμείο θα κληθεί να τους καταβάλει πληρωμή υπολογίζοντας στη περίοδο απασχόλησης τους και την περίοδο που εργάσθηκαν στην εταιρεία C & Ε CLOTHING LTD σε μερικές δε και την περίοδο που εργάσθηκαν στον Παύλο Οράτη." Μετά την απόφαση του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα στις 28/4/95 ο δικηγόρος των αιτητών, με βάση τον Κανόνα 17
(1)των Δικονομικών Κανόνων, περί Διαιτητικού Δικαστηρίου Κανονισμούς του 1968, εξέφρασε την επιθυμία του όπως εφεσιβάλει την πρωτόδικη απόφαση και ζήτησε όπως ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου συντάξει υπόμνημα σύμφωνα με τους λόγους που περιέχονται στην επιστολή του της 28/4/95, για εξέταση από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο προεδρεύων του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών κ. Καλλής στην απόφαση του ημερομηνίας 3/5/95 απέρριψε την αίτηση του δικηγόρου των αιτητών. Το αιτιολογικό της απορριπτικής απόφασης του προεδρεύοντος κ. Καλλή έχει ως ακολούθως: "Μελετήσαμε ένα προς ένα και όλους μαζί τους λόγους, επί των οποίων στηρίζουν το αίτημα τους για τη σύνταξη του υπομνήματος. Η μελέτη μας έγινε μέσα στα πλαίσια και υπό την καθοδήγηση των αρχών που το Ανώτατο Δικαστήριο καθιέρωσε στην υπόθεση Στρατής Στυλιανίδης ν. Φαίδρας Πασχαλίδου
(1985)1 Α.Α.Δ. σελ. 49 και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Με την πιο πάνω απόφαση το Ανώτατο απεφάνθη πως την ευθύνη για σύνταξη υπομνήματος, στις περιπτώσεις που οι αποφάσεις των Δικαστηρίων υπόκεινται σε έφεση δι' υπομνήματος, έχει, αποκλειστικά, ο προεδρεύσας του Δικαστηρίου. Καθιερώθηκε, από την ίδια απόφαση, η μέθοδος και τέθηκαν οι αρχές που πρέπει να καθοδηγούν το Δικαστήριο κατά την αντιμετώπιση των αιτήσεων για σύνταξη υπομνήματος. Είναι με βάση τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα - (α) ότι οι αιτούντες συνέχισαν την απασχόληση τους στο νέο εργοδότη, χωρίς διακοπή και στο ίδιο ακριβώς υποστατικό και στις ίδιες θέσεις όπου απασχολούνταν από τον προηγούμενο εργοδότη και, (β) το ότι αυτή η απασχόληση τους αποτελούσε συνέπεια της μεταβίβασης της επιχείρησης του πρώτου εργοδότη στον δεύτερο εργοδότη τους και υπό το φως της ερμηνείας που δόθηκε στις σχετικές πρόνοιες του Νόμου και των αρχών που καθιερώθηκαν από την πιο πάνω και άλλες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που δεν βρίσκουμε πως οι λόγοι που οι αιτούντες υποβάλλουν αποκαλύπτουν νομικά σημεία." Με την παρούσα αίτηση που έχω ενώπιον μου προς εξέταση οι αιτητές ζητούν την έκδοση διατάγματος Certiorari για την ακύρωση της απόφασης του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών ημερομηνίας 3/5/95, ώστε να συνταχθεί υπόμνημα ώστε να μπορέσουν οι αιτητές να εφεσιβάλουν την πιο πάνω απόφαση. Η αίτηση όσο και η ένσταση συνοδεύονται από λεπτομερείς ενόρκους δηλώσεις. Είναι ο ισχυρισμός των αιτητών πως το Δικαστήριο έσφαλλε στην απόφαση του της 3/5/95. Οι αιτητές καθορίζουν συγκεκριμένες νομικές πρόνοιες οι οποίες, κατά τους ισχυρισμούς τους, ερμηνεύθησαν λανθασμένα από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών. Πιο συγκεκριμένα αναφέρουν: "
(2)Εσφαλμένα το Δικαστήριο ερμήνευσε τις πρόνοιες ή/και δεν έλαβε καθόλου υπ' όψη τις πρόνοιες του Άρθρου 20(β) και (γ) του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου.
(3)Εσφαλμένα το Δικαστήριο ερμήνευσε τις πρόνοιες της παραγράφου 3 του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου ή/και εσφαλμένα οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι η παράγραφος 3 του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου, τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση." Άκουσα με μεγάλη προσοχή τις αγορεύσεις των δικηγόρων και από τις δύο πλευρές. Δεν υπάρχει καμιά αμφισβήτηση ότι το ένδικο μέσο της έφεσης σε καθαρά νομικά ζητήματα μόνο γίνεται διά υπομνήματος. Η παραπομπή υπομνήματος είναι υποχρεωτική εφόσον προκύψει πως εγείρονται νομικής (ρύσεως θέματα. (Βλέπε In re HjiCostas
(1984)1 C.L.R. 513 και Αίτηση Αρ. 34/92 της Εκδοτικής Εταιρείας "Αλήθεια" Λτδ, ημερομηνίας 24/3/92.) Στην καθοδηγητική υπόθεση Στυλιανίδης ν. Πασχαλίδου
(1985)1 Α.Α.Δ. 49, που υιοθετήθηκε και ακολουθήθηκε σε αρκετές υποθέσεις, αποφασίσθηκε ότι "μόνο αμιγή νομικά θέματα είναι νόμιμο να αποτελέσουν αντικείμενο υπομνήματος εφόσον κρίνονται απαραίτητα για την επίλυση της συγκεκριμένης περίπτωσης". Εξετάζοντας προσεκτικά τις θέσεις των δύο πλευρών με το υλικό που έχω ενώπιον μου, βρίσκω ότι το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο τα θέματα, όπως υποβλήθησαν από τους αιτητές διά του δικηγόρου τους για εξέταση από το Εφετείο, είναι στην πραγματικότητα αμιγή νομικά θέματα. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με το δικηγόρο των αιτητών ότι αυτά είναι αμιγή νομικά θέματα, έστω και αν αναφέρονται παραβάσεις των Άρθρων 20(β) και (γ) του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου ή της παραγράφου 3 του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου. Ουσιαστικά εκείνο που θα κληθεί το Δικαστήριο να αποφασίσει είναι κατά πόσο με τα περιστατικά, όπως έχουν εκτεθεί σε κάποια έκταση πιο πάνω, οι αιτητές συνέχισαν την απασχόληση τους από τον ένα εργοδότη στον άλλο χωρίς διακοπή. Αυτό είναι ένα εύρημα καθαρά πάνω στα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, χωρίς να έχει σχέση με νομική ερμηνεία. Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση για έκδοση των προνομιακών ενταλμάτων Certiorari και Mandamus απορρίπτεται με έξοδα. Η αίτηση απορρίπτετε με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο