Δρουσιώτης Xριστάκης ν. Petrakis Exhaust Silencers Limited
(1999)1 ΑΑΔ 1502 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1999)1 ΑΑΔ 1502 29 Σεπτεμβρίου, 1999 [ΑΡΤΕΜΗΣ, ΚΑΛΛΗΣ, ΚΡΟΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Εφεσείων-Ενάγων, v. PETRAKIS EXHAUST SILENCERS LIMITED, Εφεσιβλήτων-Εναγομένων. (Πολιτική Έφεση Αρ. 10123) Ευρήματα Δικαστηρίου - Ευρήματα γεγονότων και αξιοπιστίας μαρτύρων πρωτόδικου Δικαστηρίου - Το πρωτόδικο Δικαστήριο είναι σε καλύτερη θέση από το Εφετείο να κρίνει τα γεγονότα και την αξιοπιστία των μαρτύρων - Προϋποθέσεις επέμβασης Εφετείου - Η επέμβαση του Εφετείου δεν κρίθηκε αναγκαία αναφορικά με απόφαση απόρριψης αγωγής για αποζημιώσεις λόγω τραυματισμού σε εργατικό ατύχημα. Αμέλεια - Εργατικό ατύχημα - Ασφαλές σύστημα εργασίας -Αιτιώδης συνάφεια - Ανάγκη να καταδεικνύεται πάντοτε η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της τυχόν αδυναμίας του συστήματος εργασίας ή της τυχόν παράλειψης μέριμνας από τον εργοδότη με το ζημιογόνο αποτέλεσμα. Ο εφεσείων, που είναι οξυγονοκολλητής το επάγγελμα, προσελήφθη από τους εφεσίβλητους στο εργαστήριο τους κατασκευής σωλήνων εξάτμισης (exhaust) στις 24.9.85 και μια ώρα μετά την έναρξη της εργασίας του, τραυματίσθηκε στον καρπό του χεριού του από ένα κομμάτι λαμαρίνας. Ο εφεσείων προσβάλλει την απόφαση του πρωτόδιου Δικαστηρίου με την οποία απερρίφθη η αξίωσή του για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις που υπέστη συνεπεία του πιο πάνω ατυχήματος. Ο εφεσείων υποστήριξε ότι δεν του δόθηκαν οδηγίες για τον τρόπο ασφαλούς μεταφοράς των λαμαρίνων και τα γάντια που του έδωσαν δεν ήταν σε καλή κατάσταση και δεν κάλυπταν τον καρπό. Οι εφεσίβλητοι υποστήριξαν ότι το ατύχημα έγινε λόγω της αποκλειστικής αμέλειας του εφεσείοντα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το ατύχημα συνέβηκε όταν γλίστρησε μία λαμαρίνα ενώ μεταφερόταν από τον εφεσείοντα, αλλά δεν ήταν σε θέση να κρίνει αν ο εφεσείων φορούσε τα γάντια τη στιγμή εκείνη, γιατί δεν δέχθηκε τη μαρτυρία του. Περαιτέρω το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν αποδείχθηκε αιτιώδης συνάφεια μεταξύ παράβασης καθήκοντος και πρόκλησης του ατυχήματος αφού οι εφεσίβλητοι είχαν προμηθεύσει τους εργοδοτούμενους τους με προστατευτικά γάντια και δεν υπήρχε πεδίο να δοθούν οποιεσδήποτε περαιτέρω οδηγίες για τη μεταφορά των λαμαρίνων. Με την έφεση, προσβάλλονται βασικά τα ευρήματα γεγονότων και αξιοπιστίας μαρτύρων του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Αποφασίστηκε ότι: 1. Εφόσον το Δικαστήριο δέχθηκε ότι τα γάντια κάλυπταν τον καρπό, το μόνο συμπέρασμα που μπορεί εξυπακουόμενα να εξαχθεί για την κατάληξη του Δικαστηρίου είναι ότι ο εφεσείων δεν φορούσε τα γάντια κατά την ώρα του ατυχήματος. 2. Η απόρριψη της μαρτυρίας του εφεσείοντα ως αναξιόπιστης βασιζόταν στα ακόλουθα: α) Την εντύπωση που αυτός δημιούργησε στο Δικαστήριο το οποίο είναι σε καλύτερη θέση να κρίνει τα γεγονότα και την αξιοπιστία των μαρτύρων. β) Σε άλλα στοιχεία και γεγονότα, όπως στην καθυστέρηση για πέντε χρόνια να εγείρει την αγωγή ή να προβάλει οποιαδήποτε απαίτηση. γ) Τις αντιφάσεις της μαρτυρίας του ως προς το ημερομίσθιο και την επιμονή του ως προς το άτομο που τον προσέλαβε στην εργασία ενώ το εν λόγω άτομο απουσίαζε τη συγκεκριμένη ημέρα στο εξωτερικό. 3. Τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν εντός της διακριτικής του ευχέρειας και ήταν πλήρως δικαιολογημένα. Ενόψει των εν λόγω ευρημάτων προκύπτει ότι ο εφεσείων απέτυχε να αποδείξει οποιαδήποτε αμέλεια εκ μέρους των εφεσιβλήτων. Η έφεση απορρίφθηκε με έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Κωνσταντίνου v. Phassouri Plantation
(1992)1 A.A.Δ. 720, General Cleaning Contractors Ltd v. Christmas [1952] 2 All E.R. 1110, Mamas v. "Arma" Tyres
(1966)1 C.L.R. 158, Elia v. Nicola
(1985)1 C.L.R. 286, Αγησιλάου v. Χρίστου
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 713, Καθητζιώτης v. Manocas Transport Co. Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 954 Έφεση. Έφεση από τον ενάγοντα κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Μαδέλλα, E.Δ.) που δόθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1997 (Αγωγή Αρ. 4659/90) με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή του Εφεσείοντα-ενάγοντα με την οποία ζητούσε γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για προσωπικές βλάβες που υπέστη συνεπεία εργατικού ατυχήματος, ενώ βρισκόταν στην υπηρεσία των εφεσιβλήτων-εναγομένων. Δ. Αριστείδου, για τον Εφεσείοντα. Ζ. Λεμής, για τους Εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ.: Ο εφεσείων προσβάλλει την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε αξίωση του εναντίον της εναγομένης εταιρείας (οι εφεσίβλητοι) για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις που υπέστη συνεπεία εργατικού ατυχήματος που συνέβηκε στις 24.9.85, ενώ ο ενάγοντας βρισκόταν στην υπηρεσία των εναγομένων. Ο εφεσείων, που είναι οξυγονοκολλητής το επάγγελμα, προσελήφθη από τους εφεσίβλητους στο εργαστήριο τους κατασκευής σωλήνων εξάτμησης (exhaust) στις 24.9.85 και μία ώρα περίπου μετά την έναρξη της εργασίας του, ενώ βοηθούσε στο κόψιμο λαμαρίνων για την κατασκευή σωλήνων, ένα κομμάτι λαμαρίνας γλύστρισε και τον τραυμάτισε στον καρπό του αριστερού χεριού. Ήταν η εκδοχή του εφεσείοντα ότι υπεύθυνοι για το ατύχημα ήταν οι εφεσίβλητοι, γιατί δεν του δόθηκαν οδηγίες για τον τρόπο ασφαλούς μεταφοράς των λαμαρίνων και τα γάντια που του προμήθευσαν, εκτός του ότι βρίσκονταν σε κακή κατάσταση με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κρατά σταθερά τις λαμαρίνες, ήταν και κοντά και δεν κάλυπταν τον καρπό. Οι εφεσίβλητοι αρνήθηκαν οποιαδήποτε ευθύνη και ισχυρίστηκαν ότι τα γάντια ήσαν αρκετά μεγάλα και κάλυπταν τον καρπό και το ατύχημα έγινε λόγω της αποκλειστικής αμέλειας του εφεσείοντα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού ανέλυσε τη μαρτυρία, θεώρησε τον εφεσείοντα αναξιόπιστο, τόσο με βάση την εντύπωση που του έκαμε στο εδώλιο, όσο και με αναφορά σε αντιφάσεις και άλλα σημεία της μαρτυρίας του. Αντίθετα, δέχθηκε ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του Μ.Υ.1 που ήταν και ο μόνος μάρτυρας εκ μέρους των εφεσίβλητων. Στο Δικαστήριο παρουσιάστηκαν γάντια, τα οποία κάλυπταν τον καρπό όταν χρησιμοποιούνταν και για τα οποία λέχθηκε ότι ήσαν τα μόνα που υπήρχαν και εδίδοντο πάντοτε στους εργαζομένους. Το πρωτόδικο Δικαστήριο τόνισε ότι το βάρος απόδειξης αμέλειας βρισκόταν στους ώμους του εφεσείοντα και αφού κρίθηκε αναξιόπιστος το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το μόνο που μπορούσε να αποφασίσει ήταν ότι έγινε το ατύχημα για το λόγο ότι γλύστρισε μία λαμαρίνα ενώ μεταφερόταν από τον εφεσείοντα, αλλά δεν ήταν σε θέση να κρίνει αν ο εφεσείων φορούσε τα γάντια τη στιγμή εκείνη, γιατί δεν δέχθηκε τη μαρτυρία του. Εφόσον το Δικαστήριο δέχθηκε ότι τα γάντια κάλυπταν τον καρπό, το μόνο συμπέρασμα που μπορεί εξυπακουόμενα να εξαχθεί για την κατάληξη του Δικαστηρίου είναι ότι ο εφεσείων δεν φορούσε τα γάντια κατά την ώρα του ατυχήματος. Περαιτέρω, το Δικαστήριο αναλύοντας τις αρχές που διέπουν το καθήκον των εργοδοτών να προσφέρουν στους εργοδοτούμενους ασφαλές σύστημα και τρόπο εργασίας, επεσήμανε ότι θα πρέπει να αποδειχθεί, όπου υπάρχει παράβαση αυτού του καθήκοντος και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράβασης αυτής και της πρόκλησης του ατυχήματος. (Βλ. Κωνσταντίνου ν. Phassouri Plantation
(1992)1 Α.Α.Δ. 720). Το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν απεδείχθη τέτοια παράβαση του καθήκοντος των εφεσίβλητων, γιατί είχαν προμηθεύσει του εργοδοτούμενους τους με προστατευτικά γάντια και έκρινε ότι για το απλό έργο της μεταφοράς των λαμαρίνων δεν υπήρχε πεδίο για να δοθούν οποιεσδήποτε οδηγίες από τους εναγομένους, αναφερόμενο και στην υπόθεση General Cleaning Contractors Ltd v. Christmas [1952] 2 All E.R. 1110, όπου αναφέρεται ότι δεν είναι απαραίτητο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να θεωρείται ότι υπάρχει ανάγκη να προδιαγραφεί σύστημα εργασίας και οδηγίες όπου η φύση της εργασίας είναι τέτοια που λογικά να αναμένεται από τον εργοδοτούμενο να διεξάγει την εργασία με προσοχή. Με την έφεση του ο εφεσείων βασικά προσβάλλει τα ευρήματα γεγονότων και αξιοπιστίας μαρτύρων του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως εσφαλμένα. Αναφορικά με τις αρχές που διέπουν την επέμβαση του Εφετείου σε ευρήματα αξιοπιστίας και οι δύο διάδικοι έθεσαν σωρεία αποφάσεων ενώπιον του Δικαστηρίου, από τις οποίες προκύπτει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είναι καλύτερα σε θέση να κρίνει τα γεγονότα και την αξιοπιστία των μαρτύρων και το Εφετείο επεμβαίνει μόνο όπου τα ευρήματα αυτά και η κρίση του είναι προφανώς λαναθσμένα και δεν συνάδουν με τη μαρτυρία. (Δέστε, μεταξύ άλλων, Mamas v. "Arma" Tyres
(1966)1 C.L.R. 158, Elia v. Nicola
(1985)1 C.L.R. 286, Αγησιλάου ν. Χρίστου
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 713, Καθητζιώτης ν. Manocas Transport Co. Ltd,
(1993)1 Α.Α.Δ. 954). Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, η απόρριψη της μαρτυρίας του εφεσείοντα ως αναξιόπιστης, εκτός από την εντύπωση που αυτός δημιούργησε στο Δικαστήριο δίδοντας μαρτυρία, βασιζόταν και σε άλλα στοιχεία και γεγονότα, όπως στην καθυστέρηση για 5 χρόνια να εγείρει την αγωγή ή να προβάλει οποιαδήποτε απαίτηση, τις αντιφάσεις που είχε η μαρτυρία του αναφορικά με το ημερομίσθιο του, την επιμονή του ότι τον είχε προσλάβει στην εργασία ο Μ.Υ.1, ημέρα κατά την οποία ο τελευταίος αποδεδειγμένα απουσίαζε στο εξωτερικό, κ.λ.π.. Κρίνουμε ότι εν όψει της μαρτυρίας και των αντιφατικών στοιχείων που επεσήμανε το Δικαστήριο, ήταν απόλυτα εντός της διακριτικής του ευχέρειας να θεωρήσει τον εφεσείοντα αναξιόπιστο και να καταλήξει στα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε. Παραπονέθηκε ο εφεσείων επίσης ότι δέχθηκε τη μαρτυρία του Μ.Υ.1 ως σωστή, παρόλον ότι αρχικά στην Έκθεση Υπερασπίσεως οι εφεσίβλητοι αρνούνταν εντελώς ότι είχαν τέτοιο υπάλληλο υπό εργοδότηση και ότι συνέβη οποιοδήποτε ατύχημα, ατύχημα όμως που επιβεβαιώνεται και με το τεκμήριο 1(α), το έντυπο που είχε συμπληρωθεί εκ μέρους των εφεσιβλήτων και υπεβλήθη ως γνωστοποίηση ατυχήματος με βάση τον περί Ατυχημάτων και Επαγγελματικών Νόσων (Γνωστοποίηση) Νόμο, Κεφ.176, θέση που στο τέλος εγκατέλειψαν οι εφεσίβλητοι. Δεν θεωρούμε ότι το γεγονός τούτο επηρεάζει καθ΄οιονδήποτε τρόπο την αξιοπιστία του Μ.Υ.1, γιατί θα ήταν λογικό μετά από 5 χρόνια οι εφεσίβλητοι να μην θυμούνταν το συμβάν και τον εφεσείοντα που είχε μόλις εργασθεί για μία ώρα στα εργαστήριά τους. Ο εφεσείων προσβάλλει και ένα από τους λόγους για τους οποίους τον θεώρησε το Δικαστήριο αναξιόπιστο, δηλαδή το γεγονός ότι ο πρωτόδικος Δικαστής αναφέρθηκε σε κάποιο πρόσωπο ονομαζόμενο Κωστάκη, ο οποίος ήταν ο άλλος εργοδοτούμενος μαζί με τον οποίο διεξήγαγε την εργασία κατά την ώρα του ατυχήματος ο εφεσείων και ο οποίος τελικά δεν κλήθηκε ως μάρτυρας. Όπως φαίνεται, πουθενά στη μαρτυρία δεν αναφέρει ο εφεσείων ότι ο Κωστάκης ήταν το πρόσωπο που εργαζόταν μαζί του, αλλά μόνο ότι ήταν εκείνος ο οποίος γνώριζε τους εφεσίβλητους και μεσολάβησε για να προσληφθεί ο εφεσείων. Επισημαίνουμε ότι αυτή ήταν μία από τις παρατηρήσεις του Δικαστηρίου κατά την ανάλυση της μαρτυρίας και θεωρούμε ότι, έστω και αν ήταν αυτή λανθασμένη, εν όψει των άλλων στοιχείων που είχε ενώπιον του το πρωτόδικο Δικαστήριο, ήταν απόλυτα δικαιολογημένο στα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε και το στοιχείο αυτό δεν φαίνεται να επηρέασε ουσιαστικά την κρίση του. Θεωρούμε ότι τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν εντός της διακριτικής του ευχέρειας και πλήρως δικαιολογημένα. Κάτω από το φως τους, προκύπτει ότι ο εφεσείων απέτυχε να αποδείξει οποιαδήποτε αμέλεια εκ μέρους των εφεσιβλήτων. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του εφεσείοντα. H?έφεση απορρίπτεται με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο