Αναφορικά με την αίτηση του Κυριάκου Θεοδούλου, Αίτηση Αρ. 51/2000, 17 Απριλίου 2000

(1985)1 C.L.R. 250. Η ύπαρξη ωστόσο αυτής της προϋπόθεσης δεν προεξοφλεί την έκβαση. Διότι όπου προβλέπεται άλλο ένδικο μέσο, άδεια δεν χορηγείται εκτός αν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις ενόψει των οποίων το άλλο ένδικο μέσο να εμφανίζεται μη ευχερές και μη αποτελεσματικό. Όπως εξήγησε η Ολομέλεια στην Ανθίμου

(1991)1 Α.Α.Δ. 41, (στις σελ. 48-49): "Και αν ακόμα ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως ή/και συζητήσιμο ζήτημα, αυτό δεν είναι αρκετό από μόνο του για να του δοθεί η αναγκαία άδεια. Πρέπει, επίσης, να αποδείξει ότι υπάρχουν εξαιρετικές συνθήκες. Όπου προβλέπεται άλλο ένδικο μέσο και, ειδικά, διαδικασία έφεσης, το Ανώτατο Δικαστήριο σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, κάτω από εξαιρετικές περιστάσεις, δίδει άδεια. Στην υπόθεση R. v. Epping and Harlow General Commissioners

(1983)3 All E.R. 257, στη σελ. 262 ειπώθηκε:- "But it is a cardinal principle that, save in the most exceptional circumstances, that jurisdiction will not be exercised where other remedies were available and have not been used." Το απόφθεγμα αυτό υιοθετήθηκε στην υπόθεση R. v. Chief Constable of Merseyside [1986] 1 All E.R. 257. Στην μεταγενέστερη υπόθεση R. v. Secretary of State [1986] 1 All E.R. 717, o Sir John Donaldson, MR., είπε στις σελ. 723-724:- "However, the matter does not stop there, because it is well established that, in giving or refusing leave to apply for judicial review, account must be taken of alternative remedies available to the applicant. This aspect was considered by this court very recently in R. v. Chief Constable of Merseyside Police, ex p Calveley [1986] 1 All E.R. 257, [1986] 2 WLR 144 and it was held that the jurisdiction would not be exercised where there was an alternative remedy by way of appeal, save in exceptional circumstances. By definition, exceptional circumstances defy definition, but, where Parliament provides an appeal procedure, judicial review will have no place unless the applicant can distinguish his case from the type of case for which the appeal procedure was provided." Το πρόβλημα στην παρούσα περίπτωση αφορά στον τρόπο με τον οποίο το Κακουργιοδικείο που συνεδριάζει στη Λεμεσό αντίκρυσε αίτημα της υπεράσπισης στην υπόθεση Δημοκρατίας ν. Κυριάκου Θεοδούλου, Αρ. 27914/99 για τη διεξαγωγή έρευνας βάσει του άρθρου 70 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 όπως τροποποιήθηκε (ιδιαίτερα εδώ με τον Ν. 89(Ι)/97) προς εξακρίβωση του κατά πόσο ο κατηγορούμενος και νυν αιτητής πάσχει από ψυχική διαταραχή που τον καθιστά ανίκανο να παρακολουθήσει τη διαδικασία. Το αίτημα υποβλήθηκε μετά που ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε και παραδέχθηκε ενοχή. Το Κακουργιοδικείο αποδέχθηκε το αίτημα και διέταξε τη διεξαγωγή έρευνας. Το ζήτημα που ο αιτητής επιθυμεί να υποβάλει σε έλεγχο είναι το κατά πόσο τηρήθηκαν οι πρόνοιες του εδαφίου

(2)και κατ' επέκταση του εδαφίου

(3)του άρθρου 70. Προβλέπεται εκεί ότι: "

(2)Το δικαστήριο προτού διατάξει τη διεξαγωγή έρευνας βεβαιώνεται ότι υπάρχουν καταθέσεις και τυχόν άλλα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία εύλογα στοιχειοθετούν το αδίκημα με το οποίο βαρύνεται ο κατηγορούμενος. Για το σκοπό αυτό το δικαστήριο επιθεωρεί και μελετά στην παρουσία του κατηγορουμένου ή του δικηγόρου του όλες τις καταθέσεις και τυχόν αποδεικτικά στοιχεία που βρίσκονται στη διάθεση της κατηγορούσας αρχής, επί των οποίων στηρίζεται η κατηγορία.

(3)Σε περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο κρίνει ότι η διαθέσιμη εναντίον του κατηγορουμένου μαρτυρία και τα άλλα αποδεικτικά στοιχεία δε στοιχειοθετούν το αδίκημα, απαλλάσσει τον κατηγορούμενο από τις κατηγορίες με τις οποίες βαρύνεται, ως αν αυτές να είχαν αποσυρθεί δυνάμει του άρθρου 92 του παρόντος Νόμου, προτού κληθεί ο κατηγορούμενος να απαντήσει στο κατηγορητήριο, ανεξάρτητα αν ο κατηγορούμενος απάντησε ή όχι στο κατηγορητήριο." Το Κακουργιοδικείο θεώρησε ότι δεν χρειαζόταν να προβεί το ίδιο σε ό,τι οριζόταν στο εδάφιο

(2)και εξήγησε γιατί. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: "Θεωρούμε ότι στην παρούσα διαδικασία ενώπιον του Κακουργιοδικείου, το Κακουργιοδικείο δεν θα πρέπει να εξετάσει τις καταθέσεις και να αποφανθεί κατά πόσο στοιχειοθετείται αδίκημα εναντίον του κατηγορούμενου, δεδομένου ότι η υπόθεση έχει ήδη παραπεμφθεί ενώπιον του Κακουργιοδικείου και προηγήθηκε στάδιο εξέτασης των καταθέσεων από άλλο Δικαστήριο." Ενόψει αυτής της προσέγγισης προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, εκ πρώτης όψεως υπόθεση με την έννοια που έχω προαναφέρει. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Δικαίωμα έφεσης σε αυτό το στάδιο δεν προσφέρεται από το νόμο. Και, καθώς μου φαίνεται, είναι αμφίβολο το κατά πόσο, δεδομένης της καταχωρισθείσας παραδοχής του κατηγορουμένου, θα μπορούσε εν καιρώ να προσβληθεί η εν λόγω εξέλιξη με έφεση που δεν θα μπορεί να είναι παρά μόνο εναντίον ποινής. Παραχωρείται η αιτούμενη άδεια. Αίτηση προς έκδοση ενταλμάτων certiorari και prohibition να καταχωρισθεί εντός πέντε ημερών. Η ακρόαση της αίτησης ορίζεται για τις 8 Μαΐου 2000, η ώρα 8.30 π.μ. Η αίτηση να επιδοθεί στην κατηγορούσα αρχή και στον αρμόδιο Πρωτοκολλητή. Στο μεταξύ, το Κακουργιοδικείο να μην προχωρήσει σε ο,τιδήποτε αφορά την ουσία της υπόθεσης. Γ.Κ. Νικολάου, Δ. /ΕΘ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο