Lombard Natwest Bank Limited ν. Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Λάρνακας και Άλλων (2002) 1 ΑΑΔ 1990

(2002)1 ΑΑΔ 1990 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(2002)1 ΑΑΔ 1990 19 Δεκεμβρίου, 2002 [ΠΙΚΗΣ, Π., ΝΙΚΗΤΑΣ, ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, Δ/στές] LOMBARD NATWEST BANK LIMITED, Εφεσείοντες-Αιτητές, ν.

1. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ,
2. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΕΛΛΑ,
3. ΓΕΩΡΓΟΥΛΛΑΣ Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗ, Εφεσιβλήτων-Καθ΄ων η αίτηση. (Πολιτική Έφεση Αρ. 10965) Ακίνητη Ιδιοκτησία ― Αναγκαστική πώληση δυνάμει δικαστικού εντάλματος πώλησης (writ of sale) ― Κατά πόσο το Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί έφεσης-αίτησης για ακύρωση της πώλησης είτε στα πλαίσια του Άρθρου 80 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224 είτε στα πλαίσια του Άρθρου 51

(1)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, Ν. 9/

1. Η εφεσείουσα, ως ενυπόθηκος δανειστής της εφεσίβλητης 3, εξασφάλισε σε αγωγή του Ε. Δ. Λάρνακας, ένταλμα πώλησης του κτήματός της στη Λάρνακα. Το ένταλμα πώλησης αναστάληκε μετά από αίτηση της εφεσίβλητης
2. Το σχετικό διάταγμα δεν επιδόθηκε στο Κτηματολόγιο, η εφεσείουσα και η εφεσίβλητη 3 δεν παρουσιάστηκαν στον τόπο της δημοπρασίας, η δημοπρασία όμως πραγματοποιήθηκε αφού τόσο ο Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός όσο και ο δημοπράτης δεν γνώριζαν ότι εκδόθηκε διάταγμα αναστολής της. Η εφεσείουσα υπέβαλε έφεση-αίτηση στο Ε. Δ. Λάρνακας με την οποία ζητούσε δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πώληση του κτήματος της εφεσίβλητης 3 που έγινε διά δημοσίου πλειστηριασμού είναι άκυρη ή και διάταγμα που να την ακυρώνει. Η αίτηση βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στα Άρθρα 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224 και στα Άρθρα 37-51 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/65 (όπως τροποποιήθηκε). Ο εφεσίβλητος 2 (καθ' ου η έφεση/αίτηση) υπέβαλε ένσταση στην έφεση/αίτηση, στηριζόμενη επί των ιδίων άρθρων όπως και η αίτηση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση/αίτηση λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Η εφεσείουσα εφεσίβαλε την απόφαση επικαλούμενη το Άρθρο 51 του Ν. 9/65 που παραπέμπει στο Άρθρο 80 του Κεφ. 224, το οποίο, καθώς ισχυρίσθηκε, το πρωτόδικο Δικαστήριο παρέλειψε να εξετάσει. Αποφασίστηκε ότι: Απαραίτητη προϋπόθεση για την υποβολή έφεσης/αίτησης στο Δικαστήριο εναντίον οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντή του Κτηματολογίου είναι ότι αυτή θα πρέπει να έχει εκδοθεί, δοθεί ή ληφθεί είτε δυνάμει των διατάξεων του Κεφ. 224 είτε δυνάμει των διατάξεων του Ν. 9/
3. Η προκείμενη περίπτωση αφορούσε αναγκαστική πώληση δυνάμει δικαστικού εντάλματος πώλησης (writ of sale) στην αγωγή της εφεσείουσας εναντίον της εφεσίβλητης
4. Ήταν, δηλαδή, διαδικασία αναγκαστικής πώλησης δυνάμει των διατάξεων του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Περιορισμός Πωλήσεων) Νόμου, Κεφ.
5. Επομένως, το Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί κατ' έφεση είτε στα πλαίσια του Άρθρου 80 του Κεφ. 224 είτε στα πλαίσια του Άρθρου 51

(1)του Ν. 9/65. Η έφεση απορρίφθηκε με έξοδα σε βάρος της εφεσείουσας. Αναφερόμενη υπόθεση: Παύλου ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1981)1 Α.Α.Δ.

1. Έφεση. Έφεση από την αιτήτρια Τράπεζα - ενυπόθηκο δανειστή της καθ' ης η αίτηση 3 κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας που δόθηκε στις 7/12/00 (Αίτηση - Έφεση Αρ. 13/97) με την οποία απέρριψε, λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας, την αίτηση/έφεση την οποία υπέβαλε στις 30/6/97 για δήλωση του Δικαστηρίου για ακύρωση της πώλησης του ενυπόθηκου κτήματος της καθ' ης η αίτηση 3 η οποία πραγματοποιήθηκε σε δημόσιο πλειστηριασμό στις 22/6/97 και κατακυρώθηκε στον καθ' ου η αίτηση 2 για Λ.Κ. 600,-. Α. Ποιητής, για τους Εφεσείοντες. Γ. Κουκούνης, για τον Εφεσίβλητο. Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ, Π.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Γαβριηλίδης, Δ.. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, Δ.: Η εφεσείουσα, ως ενυπόθηκος δανειστής της εφεσίβλητης 3, εξασφάλισε, στην αγωγή 2407/95 Ε.Δ. Λάρνακας, ένταλμα πώλησης του κτήματός της με αρ. εγγραφής Κ260 Φ/Σχ XL/56.5.IV, Τμήμα Κ, τεμάχιο 266, στην οδό Αγίου Γεωργίου, στη Λάρνακα. Ως ημερομηνία πώλησης στη δημοπρασία ορίστηκε από το Κτηματολόγιο η Κυριακή 22.6.1997, ως δε τόπος διεξαγωγής της δημοπρασίας το καφενείο της Χρυσοπολίτισσας. Την Πέμπτη 19.6.1997, η εφεσίβλητη 3 καταχώρησε μονομερή αίτηση στο Ε.Δ. Λάρνακας (Αρ. 11/97) με την οποία ζητούσε διάταγμα αναστολής της πώλησης του κτήματος. Την επόμενη μέρα, Παρασκευή 20.6.1997, το Δικαστήριο ενέκρινε την αίτηση εφόσον θα εδίδετο εγγύηση £Κ5.000, πράγμα που έγινε. Το σχετικό διάταγμα συντάχθηκε μετά τις 3.00μ.μ. Όμως, δεν επιδόθηκε από την εφεσίβλητη 3 στο Κτηματολόγιο γιατί αυτό είχε, εν τω μεταξύ, κλείσει. Παρόλον τούτο, η εφεσείουσα, όπως και η εφεσίβλητη 3, βασιζόμενες στο διάταγμα αναστολής, δεν παρουσιάστηκαν την Κυριακή 22.6.1997 στον τόπο της δημοπρασίας. Η δημοπρασία, όμως, πραγματοποιήθηκε αφού τόσο ο Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός όσο και ο δημοπράτης δεν γνώριζαν ότι, δυο μέρες πριν, είχε εκδοθεί διάταγμα αναστολής της. Ως αποτέλεσμα, το κτήμα κατακυρώθηκε στον εφεσίβλητο 2 για ΛΚ
2. Μόλις έλαβε γνώση ότι την Κυριακή 22.6.1997 το κτήμα πωλήθηκε στη δημοπρασία, παρά την ύπαρξη του διατάγματος αναστολής από το απόγευμα της 20.6.1997, η εφεσείουσα, στις 30.6.1997, υπέβαλε την υπ΄αριθμό 13/97 έφεση/αίτηση στο Ε.Δ. Λάρνακας με την οποία (όπως τροποποιήθηκε στις 11.7.1997) ζητούσε: «(Α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πώληση που έγινε δια δημοσίου πλειστηριασμού του κτήματος υπ΄αρ. εγγραφής Κ260 στις 22.6.97 είναι άκυρη ή και διάταγμα ακυρούν ταύτη. (Β) Όλα τα δικαστικά έξοδα.» Η αίτηση βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στα άρθρα 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, και στα άρθρα 37 έως 51 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/65 (όπως τροποποιήθηκε). Στις 11.9.1997, ο εφεσίβλητος 2 (καθ΄ου η έφεση/αίτηση) υπέβαλε ένσταση στην έφεση/αίτηση. Η ένσταση βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στα ίδια άρθρα όπως και η αίτηση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού άκουσε τους δικηγόρους των διαδίκων, απέρριψε την έφεση/αίτηση λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση έχει ως εξής: «Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους έθεσαν διάφορα θέματα. Το καίριο όμως θέμα που εγείρεται είναι κατά πόσο υπάρχει δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου να εκδόσει ένα τέτοιο διάταγμα στα πλαίσια του άρθρου 80 του Κεφ.
3. Το άρθρο 80 προνοεί τα ακόλουθα: «
4. Παν πρόσωπον έχον παράπονον καθ΄οιασδήποτε διαταγής, ειδοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντού διενεργηθείσης, δοθείσης ή ληφθείσης δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου δύναται, εντός τριάκοντα ημερών από της ημερομηνίας κοινοποιήσεως εις αυτόν της τοιαύτης διαταγής, ειδοποιήσεως, ή αποφάσεως να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον και το Δικαστήριον δύναται να εκδώσει επ΄αυτής τοιούτο διάταγμα ως ήθελεν είναι δίκαιον αλλά, εκτός δι΄εφέσεως ως προνοείται εν τω παρόντι άρθρω, ουδέν Δικαστήριον επιλαμβάνεται οιασδήποτε αγωγής ή διαδικασίας εφ΄οιουδήποτε ζητήματος εν σχέσει προς ό ο Διευθυντής κέκτηται εξουσίαν να ενεργεί δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου.» Επομένως έφεση δύναται να καταχωρηθεί εναντίον οποιασδήποτε διαταγής, ειδοποίησης ή απόφασης του Διευθυντή αλλά με την βασική όμως προϋπόθεση ότι δηλαδή η διαταγή, ειδοποίηση ή απόφαση του Διευθυντή θα πρέπει απαραιτήτως να έχει διενεργηθεί δοθεί ή ληφθεί δυνάμει των διατάξεων του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ.
5. Υπάρχουν και άλλοι νόμοι οι οποίοι περιέχουν διατάξεις που παρέχουν εξουσία στον Διευθυντή να εκδίδει διαταγές, να δίδει ειδοποιήσεις ή να λαμβάνει αποφάσεις, όπως π.χ. ο περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Περιορισμός Πωλήσεων) Νόμος Κεφ. 223 δυνάμει του οποίου ο Διευθυντής έχει μεταξύ άλλων εξουσία να καθορίζει την επιφυλαχθείσα τιμή ακίνητης ιδιοκτησίας της οποίας την πώληση έχει διατάξει το Δικαστήριο ή της οποίας διενεργείται πώληση βάσει των προνοιών του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Παρά το γεγονός ότι και αυτή η απόφαση του Διευθυντή αφορά και επηρεάζει ιδιωτικά δικαιώματα, είναι αδύνατο να εφεσιβληθεί από οποιονδήποτε παραπονούμενο πρόσωπο δυνάμει του άρθρου 80 εφόσον δεν έχει ληφθεί δυνάμει των προνοιών του Νόμου Κεφ.
6. Στην προκειμένη περίπτωση δεν βρίσκω πως μπορεί να τύχει εφαρμογής το άρθρο
7. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε απόφαση ή ειδοποίηση ή διαταγή του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Αντίθετα ο Διευθυντής του Κτηματολογίου επέλεξε να ακολουθήσει την διαδικασία που επέλεξαν οι αιτητές. Οι αιτητές υπέβαλαν αίτηση για την πώληση του ενυπόθηκου επίδικου ακινήτου και ο Διευθυντής του Κτηματολογίου ενήργησε δυνάμει αυτής της αίτησης όπως φαίνεται στα Τεκμήρια 2, 3 και
8. Ο κ. Κουκούνης στην αγόρευση του έθεσε ευθέως το θέμα της μη ύπαρξης δικαιοδοσίας δυνάμει του άρθρου 80 του Κεφ.
9. Ο Δρ. Ποιητής στην δική του αγόρευση δεν επικαλέστηκε οποιοδήποτε άλλο δικαιοδοτικό πλαίσιο για θεραπεία αντί του άρθρου
10. Αντ΄αυτού επικαλέστηκε τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω μαζί του. Οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου δεν μπορούν να δώσουν στο Δικαστήριο εξουσίες που νομοθετικά δεν έχει. Οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου είναι δικονομικού και όχι δικαιοδοτικού χαρακτήρα. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει απόφαση ή ειδοποίηση ή διαταγή του Διευθυντή του Κτηματολογίου η οποία να μπορεί να εφεσιβληθεί δυνάμει του άρθρου 80 του Κεφ. 224.» Η έφεση επικεντρώθηκε στην εισήγηση ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ότι δεν είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί της έφεσης/αίτησης· και τούτο διότι «παρέλειψε να εξετάσει την ύπαρξη του άρθρου 51 του Ν.9/65 που παραπέμπει στο άρθρο 80 του Κεφ. 224 ευθέως» και, περαιτέρω, «λανθασμένα ηύρε ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε διαταγή ή απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου». «εφόσον σύμφωνα με την μαρτυρία του καθ΄ού η αίτηση ο υπάλληλος του Κτηματολογίου εντός του Καφενείου όπου θα εγίνετο η δημοπρασία εκοίταξε να δη αν υπήρχε οτιδήποτε και εξεκαρφίτσωσε την σχετική ειδοποίηση και προχώρησε στον πλειστηριασμό, αυτό αποτελεί απόφαση.». Η εισήγηση του δικηγόρου της εφεσείουσας δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Το τι προνοεί το άρθρο 80 του Κεφ.224 περιλαμβάνεται στο απόσπασμα της πρωτόδικης απόφασης που παραθέσαμε και δεν θα το επαναλάβουμε. Το άρθρο 51

(1)του Ν.9/65 έχει ως εξής: «51.-

(1)Παν πρόσωπον ούτινος τα νόμιμα συμφέροντα παραβλάπτονται εξ οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντού δυνάμει του παρόντος Νόμου, δύναται εντός τριάκοντα ημερών από της κοινοποιήσεως εις αυτόν των άνω να υποβάλη έφεσιν τω Επαρχιακώ Δικαστηρίω· επί τούτω αι διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Νόμου και των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμών θα τυγχάνωσι, τηρουμένων των αναλογιών, εφαρμογής επί της τοιαύτης εφέσεως ως και επί εφέσεως ασκηθείσης δυνάμει των διατάξεων του ειρημένου Νόμου: ...............................» Από τη διατύπωση τόσο του άρθρου 80 του Κεφ.224 όσο και του άρθρου 51

(1)του Ν.9/65 είναι σαφές ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την υποβολή έφεσης/αίτησης στο Δικαστήριο εναντίον οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντή του Κτηματολογίου είναι ότι αυτή θα πρέπει να έχει εκδοθεί, δοθεί ή ληφθεί είτε δυνάμει των διατάξεων του Κεφ.224 είτε δυνάμει των διατάξεων του Ν.9/65. Αυτό υποδηλοί η φράση «δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου» στο άρθρο 80 του Κεφ.224 και η φράση «δυνάμει του παρόντος Νόμου» στο άρθρο 51

(1)του Ν.9/65. (Βλ. Παύλου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1981)1 Α.Α.Δ. 275 επ.). Στην προκείμενη περίπτωση, ο Διευθυντής του Κτηματολογίου δεν έλαβε οποιαδήποτε απόφαση είτε δυνάμει του Κεφ.224 είτε δυνάμει του Ν.9/65· και τούτο διότι το μεν άρθρο 80 του Κεφ.224 δεν αφορά αποφάσεις σε διαδικασία αναγκαστικής πώλησης, εφόσον τέτοια διαδικασία δεν προβλέπεται στο Κεφ.224, το δε άρθρο 51

(1)του Ν.9/65 αφορά μόνο αποφάσεις σε διαδικασία αναγκαστικής πώλησης η οποία προβλέπεται ρητά στο Ν.9/65 και όχι άλλες διαδικασίες αναγκαστικής πώλησης, όπως είναι η διαδικασία δυνάμει των διατάξεων του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 ή δυνάμει των διατάξεων του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Περιορισμός Πωλήσεων) Νόμου, Κεφ.

1. Η προκείμενη περίπτωση αφορούσε αναγκαστική πώληση δυνάμει δικαστικού εντάλματος πώλησης (writ of sale) στην υπ΄αριθμό 2407/95 αγωγή της εφεσείουσας εναντίον της εφεσίβλητης
2. Ήταν, δηλαδή, διαδικασία αναγκαστικής πώλησης δυνάμει των διατάξεων του Κεφ.
3. Επομένως, το Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί κατ' έφεση είτε στα πλαίσια του άρθρου 80 του Κεφ.224 είτε στα πλαίσια του άρθρου 51

(1)του Ν.9/65. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος της εφεσείουσας. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος της εφεσείουσας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο