Τίγρης Γεώργιος και Άλλοι ν. Κόσμος Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ (2007) 1 ΑΑΔ 1082

(2007)1 ΑΑΔ 1082 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(2007)1 ΑΑΔ 1082 11 Σεπτεμβρίου, 2007 [ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ/στές] (Πολιτική Έφεση Αρ. 100/2006)

1. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΙΓΡΗΣ,
2. ΜΑΝΩΛΗΣ ΤΙΓΡΗΣ, Εφεσείοντες, v. ΚΟΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Εφεσίβλητης. ―――――――――――――- (Πολιτική Έφεση Αρ. 101/2006)
3. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΗ,
4. ΑΝΝΑ-ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, Εφεσείοντες, v. ΚΟΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Εφεσίβλητης. (Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 100/2006, 101/2006) Ασφάλιση ― Ασφαλιστικό συμβόλαιο ― Ασφάλεια έναντι τρίτου ― Οδηγός αυτοκινήτου το οποίο προκάλεσε ζημιά σε τρίτα πρόσωπα σε τροχαίο ατύχημα δεν καλυπτόταν από το ασφαλιστικό συμβόλαιο και παρουσιάστηκε ψευδώς ως οδηγός του αυτοκινήτου το άτομο που είχε την ασφαλιστική κάλυψη ― Κατά πόσο η ασφαλιστική εταιρεία είχε οποιαδήποτε νομική υποχρέωση να αποζημιώσει τα τρίτα πρόσωπα ― Κατά πόσο η ασφαλιστική εταιρεία εμποδίζετο να προσβάλει τις αποφάσεις που εκδόθηκαν στις αγωγές των τρίτων προσώπων εναντίον του οδηγού του αυτοκινήτου το οποίο τους προκάλεσε τη ζημιά, επειδή δεν είχε εμφανιστεί σ' αυτές για να αμφισβητήσει τις απαιτήσεις τους, όταν τα τρίτα πρόσωπα απευθύνθηκαν σ' αυτή (την ασφαλιστική εταιρεία) για ικανοποίηση των πιο πάνω αποφάσεων. Οι εφεσείοντες στην Πολ. Έφ. Αρ.101/2006 Ανδρέας Κωστή και η σύζυγός του Άννα - Μαρία Παπαγεωργίου κίνησαν αγωγή την 924/98 ο πρώτος και την 925/98 η δεύτερη εναντίον του Γεώργιου Τίγρη αξιώνοντας αποζημιώσεις για τη ζημιά την οποία υπέστησαν σε τροχαίο ατύχημα που έλαβε χώρα το βράδυ της 9 Αυγούστου
5. Κατά το πιο πάνω ατύχημα το όχημα QQ674 του Γεώργιου Τίγρη, εφεσείοντος 1 στην Πολ. Έφ. Αρ. 100/2006, συγκρούστηκε με το προπορευόμενο αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο Ανδρέας Κωστή έχοντας ως επιβάτιδα την προαναφερθείσα σύζυγό του. Η εφεσίβλητη, η ασφαλιστική εταιρεία του οχήματος του Γεώργιου Τίγρη, δεν έλαβε μέρος στις αγωγές. Το ασφαλιστικό συμβόλαιο δεν κάλυπτε τον εφεσείοντα 2 Μανώλη Τίγρη γιο του εφεσείοντος 1, στρατιώτη ηλικίας 18 ετών ο οποίος δεν είχε καν μαθητική άδεια. Οι εφεσείοντες εξασφάλισαν αποφάσεις για αποζημιώσεις εναντίον του Γεώργιου Τίγρη εκ συμφώνου με αυτόν και όταν διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε δυνατότητα ικανοποίησής τους με μέτρα εκτέλεσης εναντίον του, απευθύνθηκαν για πληρωμή στην εφεσίβλητη. Η εφεσίβλητη καταχώρησε αγωγή από την οποία προέρχονται οι παρούσες εφέσεις αξιώνοντας εναντίον και των τεσσάρων εφεσειόντων, ως εναγομένων: α) ακύρωση και/ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι αποφάσεις που εκδόθησαν στις υπ'αρ.925/98 και 924/98 αγωγές είναι άκυρες και εξασφαλισθείσες με απάτη και/ ή δόλο και/ ή συμπαιγνία μεταξύ των εναγομένων. β) δήλωση του Δικαστηρίου ότι ουδεμία ευθύνη φέρουν οι ενάγοντες για να αποζημιώσουν τους εναγόμενους. γ) δήλωση του Δικαστηρίου ότι οδηγός του οχήματος QQ674 κατά το ατύχημα ήταν ο εναγόμενος 2 Μανώλης Τίγρης (γιος του εναγόμενου 1) και όχι ο εναγόμενος
6. δ) αποζημιώσεις. Οι εφεσείοντες υπέβαλαν ότι λόγω είτε δεδικασμένου είτε κωλύματος (estoppel), καθίστατο νομικά ανέφικτο να εξεταζόταν ποιος οδηγούσε το πιο πάνω όχημα κατά τον ουσιώδη χρόνο. Επιπλέον, οι εφεσείοντες Γεώργιος Τίγρης και Μανώλης Τίγρης εισηγήθηκαν ότι η εφεσίβλητη παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της διότι δεν τερμάτισε το συμβόλαιο. Εξάλλου οι εφεσείοντες Ανδρέας Κωστή και η σύζυγός του, εισηγήθηκαν ότι η εφεσίβλητη δεν είχε δικαίωμα προσβολής των αποφάσεων που εκδόθηκαν στις αγωγές τους, αφού δεν εμφανίστηκε σ' αυτές για να αμφισβητήσει τις απαιτήσεις τους εναντίον του Γεώργιου Τίγρη. Το Δικαστήριο εξέδωσε (α) δήλωση ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγός του αυτοκινήτου QQ674 δεν ήταν ο Γεώργιος Τίγρης άλλα ο γιος του, (β) δήλωση ότι η εφεσίβλητη δεν υπείχε ευθύνη να αποζημιώσει τον Ανδρέα Κωστή και τη σύζυγό του και (γ) διάταγμα «ακύρωσης των αποφάσεων στις αγωγές». Οι εφεσείοντες εφεσίβαλαν την απόφαση. Αποφασίστηκε ότι:
7. Η πρωτόδικη διαπίστωση ότι οδηγός δεν ήταν ο Γεώργιος Τίγρης αλλά ο γιος του, υποστηρίζεται πλήρως από τη μαρτυρία την οποία το Δικαστήριο δικαιολογημένα θεώρησε αξιόπιστη. Με αυτό ως δεδομένο και με δεδομένο ότι το ασφαλιστικό συμβόλαιο δεν κάλυπτε το γιο, η εφεσίβλητη δεν είχε νομική υποχρέωση να αποζημιώσει τρίτους, εν προκειμένω τον Ανδρέα Κωστή και τη σύζυγό του, για τις ζημιές που υπέστησαν εξ αιτίας της οδήγησης του αυτοκινήτου από το γιο. Το ότι οι εφεσείοντες αυτοί δεν μετείχαν στην σκευωρία και μπορεί και να μη την γνώριζαν, δεν μεταβάλλει το αποτέλεσμα το οποίο επέρχεται αυτόματα από το ότι ο οδηγός που προκάλεσε τη ζημιά ήταν ξένος προς το ασφαλιστικό συμβόλαιο. Έπειτα, η εφεσίβλητη δεν είχε λόγο στις αγωγές των εφεσειόντων Ανδρέα Κωστή και της συζύγου του, αφού στην πραγματικότητα το αυτοκίνητο δεν οδηγείτο από πρόσωπο που είχε σχέση με το ασφαλιστικό συμβόλαιο.
8. Δεν δημιουργήθηκε δεδικασμένο ή κώλυμα είτε λόγω των ποινικών υποθέσεων που είχαν εγερθεί σε σχέση με την πρόκληση του τροχαίου ατυχήματος είτε λόγω των πολιτικών αγωγών. Δεν υπάρχει αρχή δικαίου που να παρέχει δυνατότητα για την επικράτηση απάτης ώστε να καταλογίζεται ευθύνη σε πρόσωπο που δεν είχε σχέση με την υπόθεση. Οι εφέσεις απορρίφθηκαν με £500.- έξοδα υπέρ της εφεσίβλητης σε κάθε έφεση. Εφέσεις. Εφέσεις από τους εφεσείοντες εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Υπόθεση Αρ. 8399/00), ημερομ. 2.2.
9. Κ. Ευσταθίου, για τους Εφεσείοντες στην Πολιτική Έφεση Αρ. 100/
10. Α. Παπαλλής, για τους Εφεσείοντες στην Πολιτική Έφεση Αρ. 101/
11. Στ. Ερωτοκρίτου, για την Εφεσίβλητη στις Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 100/2006 και 101/
12. Cur. adv. vult. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Νικολάου. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ.: Ο Γεώργιος Τίγρης, εφεσείων αρ. 1 στην Πολ. Έφ. αρ. 100/2006, ήταν ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής QQ 674 και, κατά τον ουσιώδη χρόνο, είχε με την εφεσίβλητη Ασφαλιστική Εταιρεία ασφαλιστικό συμβόλαιο το οποίο κάλυπτε τον ίδιο αλλά όχι τον γιο του, Μανώλη Τίγρη, εφεσείοντα αρ. 2, στρατιώτη ηλικίας 18 ετών ο οποίος δεν είχε καν μαθητική άδεια. Το βράδυ της 9 Αυγούστου 1997 το αυτοκίνητο, οδηγούμενο στη λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου στη Λάρνακα, συγκρούστηκε με προπορευόμενο αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο Ανδρέας Κωστή, εφεσείων αρ. 1 στην Πολ. Έφ. αρ. 101/2006, έχοντας ως επιβάτιδα τη σύζυγο του, Άννα-Μαρία Παπαγεωργίου, εφεσείουσα αρ.
13. Στο ατύχημα ενεπλάκησαν και δύο άλλα προπορευόμενα οχήματα για τα οποία όμως δεν χρειάζεται να λεχθεί οτιδήποτε. Η ουσία της υπόθεσης έγκειται στο ότι παρουσιάστηκε ως ο οδηγός του αυτοκινήτου QQ 674 ο κ. Γεώργιος Τίγρης ο οποίος είχε την ασφαλιστική κάλυψη ενώ, σύμφωνα με την εφεσίβλητη, το αυτοκίνητο το οδηγούσε ο γιος του, Μανώλης Τίγρης, ο οποίος δεν καλύπτετο. Η αστυνομία προχώρησε με βάση την εμφανιζόμενη ως ομολογία του πατέρα ο οποίος, στην ποιν. υπόθ. αρ. 1476/98 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, παραδέχθηκε ενοχή σε κατηγορία για αμελή οδήγηση και του επιβλήθηκε ποινή. Η εφεσίβλητη, η οποία είχε τις υποψίες της, διεξήγαγε τη δική της έρευνα και συγκέντρωσε μαρτυρία από την οποία προέκυψε ότι το αυτοκίνητο οδηγείτο από τον γιο. Έγινε σχετική καταγγελία στην αστυνομία και κατ' ακολουθίαν ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του πατέρα και του γιου όπως και εναντίον τρίτου προσώπου, με κατηγορίες για (α) συνωμοσία για καταδολίευση, (β) παροχή ψευδούς πληροφορίας σε αστυνομικό και (γ) παρέμβαση σε αστυνομική έρευνα, κατά παράβαση των σχετικών διατάξεων του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
14. Επρόκειτο για την ποιν. υπόθ. αρ. 6831/00 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, η οποία όμως αναστάληκε - άγνωστο γιατί - αλλά κατατέθηκε για τα ίδια αδικήματα νέα, η υπ' αρ. 7821/
15. Πριν από την έναρξη της δίκης η υπεράσπιση υπέβαλε ένσταση, επικαλούμενη το άρθρο 69

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, με το οποίο προβλέπεται ότι: «69. -

(1)Ο κατηγορούμενος δύναται, προτού απαντήσει στο κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο, να ισχυριστεί - .......................... (β) ότι έχει προηγουμένως καταδικαστεί ή αθωωθεί ανάλογα με την περίπτωση, βάσει των ιδίων γεγονότων για το ίδιο ποινικό αδίκημα· .........................» Όσο και αν μοιάζει απίστευτο, το Επαρχιακό Δικαστήριο με απόφαση, ημερ. 9 Αυγούστου 2001, αποδέχθηκε την ένσταση. Ανέφερε καταληκτικά ότι: «... η κατηγορούσα αρχή εμποδίζεται να παρουσιάσει τα γεγονότα της 9.8.97 με διαφορετικό τρόπο από τον τρόπο που παρουσιάστηκαν στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης 1476/98 Ε.Δ. Λάρνακας στην οποία ο Γεώργιος Μανώλη Τίγρης (κατηγορούμενος αρ. 1 στην παρούσα υπόθεση) έχει ήδη καταδικαστεί.» Είναι πάντως προφανές ότι το ζήτημα δεν ενέπιπτε στους όρους της υπό αναφορά διάταξης αφού δεν επρόκειτο για περίπτωση όπου με τη νεότερη υπόθεση επιχειρείτο η εκ νέου καταδίκη του κ. Γεώργιου Τίγρη για το ίδιο αδίκημα. Ούτε και θα μπορούσε να επικρατήσει απάντηση δεδικασμένου μπροστά σε ισχυρισμό ότι η προηγούμενη υπόθεση προέκυψε από τον δόλο που είναι το αντικείμενο της νεότερης. Εξ όσων αντιλαμβανόμαστε δεν ασκήθηκε έφεση. Στο μεταξύ οι εφεσείοντες Ανδρέας Κωστή και η σύζυγος του κίνησαν ο καθένας αγωγή - την 924/98 ο πρώτος και την 925/98 η δεύτερη - εναντίον του κ. Γεώργιου Τίγρη, αξιώνοντας αποζημιώσεις για τη ζημιά την οποία υπέστησαν στο ατύχημα. Όμως, όπως κατέθεσε στο Δικαστήριο η σύζυγος, γνώριζαν από πριν τη θέση της εφεσίβλητης ότι οδηγός δεν ήταν ο πατέρας αλλά ο γιος, για την οδήγηση του οποίου η εφεσίβλητη δεν έφερε ευθύνη και δεν επρόκειτο να πληρώσει. Δόθηκε από τους εν λόγω εφεσείοντες η εξήγηση ότι, παρόλο που οι ίδιοι δεν γνώριζαν ποιος ήταν ο πραγματικός οδηγός, επέλεξαν τον κ. Γεώργιο Τίγρη γιατί η αστυνομία εναντίον εκείνου ήταν που είχε στραφεί και εκείνος ήταν που καταδικάστηκε ως οδηγός. Η εφεσίβλητη δεν έλαβε εξ άλλου οποιοδήποτε μέρος στις αγωγές. Μετά την έκδοση των υπέρ τους, εκ συμφώνου με τον κ. Γεώργιο Τίγρη, αποφάσεων για αποζημιώσεις, οι εν λόγω εφεσείοντες κατέβαλαν προσπάθεια ικανοποίησης των αποφάσεων με μέτρα εκτέλεσης εναντίον του. Όταν διαπιστώθηκε πως αυτή η προσπάθεια δεν μπορούσε να αποδώσει, απευθύνθηκαν για πληρωμή στην εφεσίβλητη. Με αυτή την εξέλιξη των πραγμάτων η εφεσίβλητη καταχώρισε την αγωγή από την οποία προέρχονται οι παρούσες εφέσεις, αξιώνοντας εναντίον και των τεσσάρων εφεσειόντων, ως εναγομένων: «Α. Ακύρωση και/ή δήλωση του Δικαστηρίου και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου ότι οι αποφάσεις που εξεδόθησαν στις υπ' αρ. 925/98 και 924/98 Ε.Δ. Λάρνακας είναι άκυρες λόγω του ότι οι πιο πάνω αναφερόμενες αποφάσεις εξασφαλίσθησαν και/ή είναι προϊόν δόλου και/ή συνομωσίας και/ή απάτης και/ή συμπαιγνίας των Εναγομένων ομού και/ή κεχωρισμένως. Β. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Ενάγοντες ουδεμία ευθύνη υπέχουν για να αποζημιώσουν τους Εναγομένους δια τις συνέπειες του τροχαίου ατυχήματος που έλαβε χώρα κατά ή περί την 9.8.97 στη Λεωφ. Γρηγόρη Αυξεντίου στη Λάρνακα. Γ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι κατά ή περί την 9.8.97 οδηγός του υπ' αρ. εγγραφής QQ 674 οχήματος το οποίον ενεπλάκη στο ατύχημα ήτο ο Εναγόμενος 2 και ουχί ο Εναγόμενος 1. Δ. Αποζημιώσεις.» Οι εφεσείοντες υπέβαλαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο ότι λόγω είτε δεδικασμένου είτε κωλύματος (estoppel), με επιμέρους εξειδικεύσεις στην κάθε περίπτωση, καθίστατο νομικά ανέφικτο να εξεταζόταν ποιος οδηγούσε το υπό αναφορά αυτοκίνητο κατά τον ουσιώδη χρόνο. Επιπλέον, οι εφεσείοντες Γεώργιος Τίγρης και Μανώλης Τίγρης εισηγήθηκαν ότι η εφεσίβλητη παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της διότι δεν τερμάτισε το συμβόλαιο. Εξάλλου οι εφεσείοντες Ανδρέας Κωστή και η σύζυγος του, εισηγήθηκαν ότι η εφεσίβλητη δεν είχε δικαίωμα να προσβάλει τις αποφάσεις που εκδόθηκαν στις αγωγές τους, αφού δεν είχε εμφανιστεί σ' αυτές για να αμφισβητήσει τις απαιτήσεις τους εναντίον του κ. Γεώργιου Τίγρη. Αυτά εν ολίγοις αλλά τα θεωρούμε αρκετά. Το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν αποδέχθηκε τις θέσεις των εφεσειόντων. Προχώρησε και, με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία, διαπίστωσε ότι το αυτοκίνητο το οδηγούσε όχι ο Γεώργιος Τίγρης (εναγόμενος 1 στο απόσπασμα που ακολουθεί) αλλά ο γιος του και ότι με την περί αντιθέτου εκδοχή τους, αυτοί οι δύο στόχευαν να καταδολιεύσουν την εφεσίβλητη: «Ειδικότερα βρίσκω ότι κατά το επίδικο δυστύχημα που επεσυνέβη στις 9.8.97 στην Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου στη Λάρνακα, ο οδηγός του ενεχόμενου οχήματος QQ674 δεν ήταν ο εναγόμενος

(1)ο οποίος, ωστόσο, ψευδώς παρουσιάσθηκε στους άλλους ενεχόμενους οδηγούς και στην αστυνομία, ως ο οδηγός του εν λόγω οχήματος. Αποτελεί επίσης εύρημα του Δικαστηρίου ότι οδηγός του πιο πάνω οχήματος κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο εναγόμενος

(2), γιος του εναγομένου

(1). ........................... Με απάτη και δόλο εκ μέρους του εναγομένου

(1)εκδόθηκαν οι δικαστικές αποφάσεις στις αγωγές 924/98 και 925/96 αφού ψευδώς παρουσιάσθηκε ως ο οδηγός του εμπλεκόμενου οχήματος και δέχθηκε την έκδοση των αποφάσεων εναντίον του ενώ γνώριζε ότι οδηγός του εν λόγω οχήματος ήταν ο γιος του, εναγόμενος

(2). Με αυτό τον τρόπο ήταν και η προσπάθεια του να καταδολιεύσει και εξαπατήσει και τους ενάγοντες, οι οποίοι με βάση το ασφαλιστικό συμβόλαιο (Τεκμ. 9) είχαν υποχρέωση να καλύψουν ασφαλιστικά τον εναγόμενο

(1)και όχι τον εναγόμενο

(2).» Σε σχέση ωστόσο με τον Ανδρέα Κωστή και τη σύζυγο του, το Δικαστήριο κατέληξε ότι: «... δεν έχει τεκμηριωθεί με σαφή και αποδεκτή μαρτυρία η ισχυριζόμενη συνομωσία και συμπαιγνία των εναγομένων 1 και 2 με τους εναγομένους 3 και 4.» Το Δικαστήριο εξέδωσε λοιπόν (α) δήλωση ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγός του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής QQ 674 δεν ήταν ο Γεώργιος Τίγρης αλλά ο γιος του· (β) δήλωση ότι η εφεσίβλητη δεν έχει οποιαδήποτε ευθύνη να αποζημιώσει τον Ανδρέα Κωστή και τη σύζυγο του, ενάγοντες στις αγωγές αρ. 924/98 και 925/98· και (γ) διάταγμα «ακύρωσης» των αποφάσεων στις εν λόγω αγωγές. Τα όσα απασχόλησαν πρωτόδικα ως νομικά ζητήματα τίθενται με τις παρούσες εφέσεις και υπό τη δική μας κρίση. Επιπλέον αμφισβητείται ως αβάσιμη η πρωτόδικη διαπίστωση ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου που προκάλεσε τη ζημιά ήταν ο γιος και όχι ο πατέρας. Αναπτύχθηκε από τους συνηγόρους εκτενής επιχειρηματολογία με παραπομπές σε κυπριακή και αγγλική νομολογία και συγγράμματα. Πρόκειται, κατά την άποψη μας, για απλή υπόθεση. Η πρωτόδικη διαπίστωση ότι οδηγός δεν ήταν ο κ. Γεώργιος Τίγρης αλλά ο γιος του, υποστηρίζεται πλήρως από μαρτυρία την οποία το Δικαστήριο δικαιολογημένα θεώρησε αξιόπιστη. Με αυτό ως δεδομένο και με δεδομένο ότι το ασφαλιστικό συμβόλαιο δεν κάλυπτε τον γιο, η εφεσίβλητη δεν είχε νομική υποχρέωση να αποζημιώσει τρίτους, εν προκειμένω τον Ανδρέα Κωστή και τη σύζυγο του, οι οποίοι υπέστησαν ζημιές εξ αιτίας της οδήγησης του αυτοκινήτου από τον γιο. Το ότι αυτοί οι εφεσείοντες δεν μετείχαν στη σκευωρία και μπορεί να μην γνώριζαν περί αυτής, δεν μεταβάλλει το αποτέλεσμα το οποίο επέρχεται αυτόματα από το ότι ο οδηγός που προκάλεσε τη ζημιά ήταν ξένος προς το ασφαλιστικό συμβόλαιο. Έπειτα, η εφεσίβλητη δεν είχε λόγο στις προαναφερθείσες αγωγές των εφεσειόντων Ανδρέα Κωστή και της συζύγου του, αφού στην πραγματικότητα το αυτοκίνητο δεν οδηγείτο από πρόσωπο που είχε σχέση με το ασφαλιστικό συμβόλαιο. Η επιλογή εναγομένου ως του οδηγού που προκάλεσε το ατύχημα ανήκε στους εν λόγω εφεσείοντες. Αυτοί ήταν που, αναλόγως, επιτύγχαναν ή αποτύγχαναν. Όχι η εφεσίβλητη η οποία μάλιστα κατέστησε έγκαιρα γνωστή τη θέση της. Τέλος, θεωρούμε εντελώς αβάσιμη την άποψη ότι δημιουργήθηκε υπό οποιαδήποτε μορφή δεδικασμένο ή κώλυμα είτε λόγω των ποινικών υποθέσεων είτε λόγω των αγωγών. Καμιά αρχή και κανένας κανόνας δικαίου δεν παρέχει δυνατότητα για την επικράτηση απάτης ώστε να καταλογίζεται ευθύνη σε πρόσωπο που δεν είχε σχέση με την υπόθεση. Οι εφέσεις απορρίπτονται με έξοδα υπέρ της εφεσίβλητης, £500= έξοδα στην κάθε μια. Οι εφέσεις απορρίπτονται με £500.- έξοδα υπέρ της εφεσίβλητης σε κάθε έφεση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο