Ανθούλη Σωτηρούλα ν. The Cyprus Linen Co Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1257 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(2011)1 ΑΑΔ 1257 13 Ιουλίου, 2011 [ΑΡΤΕΜΗΣ, Π., ΚΡΑΜΒΗΣ, ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, Δ/στές] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΟΥΛΑΣ ΑΝΘΟΥΛΗ, Εφεσείουσα-Αιτήτρια, v. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ THE CYPRUS LINEN CO LTD, Εφεσίβλητης-Καθ'ης η Αίτηση. (Πολιτική Έφεση Αρ. 310/2007) Εταιρείες ― Άρθρο 312
(1)του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 ― Το Άρθρο 312
(1)δίδει δικαίωμα και σε πιστωτή στα πλαίσια της εκκαθάρισης, να κινήσει το Δικαστήριο, όχι όμως προς δικό του όφελος, στη βάση ότι οι πράξεις των διευθυντών τον ζήμιωσαν ως πιστωτή, αλλά προς όφελος της εταιρείας επί τω ότι οι πράξεις τους ζημίωσαν τα περιουσιακά συμφέροντα της εταιρείας, μέσω δε αυτών και του πιστωτή ― Η διαδικασία του Άρθρου 312
(1)είναι προς όφελος εμμέσως και των πιστωτών, σκοπός της όμως δεν είναι η ικανοποίηση οποιουδήποτε συγκεκριμένου πιστωτή αλλά η πληρέστερη αποκατάσταση των περιουσικών στοιχείων της εταιρείας για σκοπούς της εκκαθάρισης. Το 2001 η Εφεσείουσα εξασφάλισε απόφαση εναντίον της Εφεσίβλητης εταιρείας για ποσό £36.300 πλέον τόκους και ενδιάμεσα κέρδη, καθώς και διάταγμα παράδοσης ακινήτου της το οποίο κατείχετο από την Εφεσίβλητη. Η αγωγή στρεφόταν και εναντίον της μίας εκ των δύο διευθυντριών της Εφεσείουσας ως διευθύντριας και ως προσωπικώς υπεύθυνης. Στα πλαίσια δε αίτησης για διάλυση της εφεσίβλητης που ακολούθησε, υπεβλήθη από την Εφεσείουσα αίτηση με βάση το Άρθρο 312
(1)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, με την οποία ζητούνταν πολλαπλές θεραπείες που είχαν ως θεμελιακή βάση το Άρθρο 312
(1)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113. Υποστηρίχθηκε μεταξύ άλλων, ότι οι δύο διευθύντριες της εφεσείουσας «εκ προθέσεως, κακόπιστα και κακόβουλα και με απατηλή πρόθεση» ή έστω με «πλήρη αδιαφορία», ήταν ένοχες παράλειψης εξασφάλισης επαρκών εσόδων για κάλυψη τυχόν αποζημιώσεων και ικανοποίηση των απαιτήσεων που εκκρεμούσαν και/ή ήταν ένοχες παράβασης εμπιστοσύνης και εμπιστεύματος προς την εν λόγω εταιρεία και συνεπώς υποχρεούνταν να πληρώσουν εντόκως στην εν λόγω εταιρεία και/ή στα περιουσιακά στοιχεία της με σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αποφαινόμενο ότι το Άρθρο 312
(1)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, όντας διαδικαστικό, παρέχει απλώς μια συνοπτική μέθοδο για επιβολή τέτοιων υποχρεώσεων όπως θα μπορούσαν να επιβληθούν από την ίδια την εταιρεία ή από τον εκκαθαριστή με συνήθη αγωγή συμπεριλαμβανομένων και νέων δικαιωμάτων που δημιουργούνται από την εκκαθάριση της εταιρείας. Η εφαρμογή του, έκρινε, περιορίζεται σε απαιτήσεις που αν επιτύχουν θα αυξήσουν τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας. Ειδικότερα ως προς τον όρο πλημμελή εκτέλεση καθήκοντος, σημείωσε, ότι θα πρέπει να αφορά ενέργεια ή πράξη που να επιφέρει πραγματική απώλεια στην ίδια την εταιρεία, και όχι σε τρίτους. Έκρινε περαιτέρω, ότι η απλή ένορκη δήλωση δεν θα ήταν αρκετή να στοιχειοθετήσει τις καταλογιζόμενες ενέργειες, αφού μάλιστα αυτές αμφισβητούντο, αλλά θα χρειαζόταν μαρτυρία που δεν προσκομίσθηκε. Η απόφαση εφεσιβλήθηκε από την Εφεσείουσα. Αποφασίστηκε ότι: 1. Το Άρθρο 312
(1)όντως δίδει δικαίωμα και σε πιστωτή, στα πλαίσια της εκκαθάρισης, να κινήσει το Δικαστήριο, όχι όμως προς δικό του όφελος στη βάση ότι οι πράξεις των διευθυντών τον εζημίωσαν ως πιστωτή, αλλά προς όφελος της εταιρείας στη βάση ότι οι πράξεις τους ζημίωσαν τα περιουσιακά συμφέροντα της εταιρείας, μέσω δε αυτών και του πιστωτή. 2. Η διαδικασία του Άρθρου 312
(1)είναι προς όφελος εμμέσως και των πιστωτών, σκοπός της όμως δεν είναι η ικανοποίηση οποιουδήποτε συγκεκριμένου πιστωτή αλλά η πληρέστερη αποκατάσταση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας για σκοπούς της εκκαθάρισης. Εξ' ου και η πρόνοια ότι, εφ' όσον διαπιστωθεί ευθύνη, ο ευθυνόμενος μπορεί να διαταχθεί «to repay or restore the money or property ... or to contribute such sum to the assets of the company». 3. Πέραν του ότι δεν υπήρχε επαρκής στοιχειοθέτηση της καταλογιζόμενης ευθύνης, η αίτηση της Εφεσείουσας, ήταν εκτός των παραμέτρων του Αρθρου 312
(1). Ουσιαστικά επεδίωκε την ικανοποίηση από τις διευθύντριες της δικαστικής απόφασης της Εφεσείουσας κατά της Εφεσίβλητης. Η έφεση απορρίφθηκε με έξοδα υπέρ της εφεσίβλητης. Έφεση. Έφεση από την εφεσείουσα εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Γιαπανάς, E.Δ.), (Αγωγή Αρ. 539/2004), ημερ. 31.10.
- Χ. Κληρίδης, για την Εφεσείουσα. Ι. Νικολάου, για την Εφεσίβλητη. Cur. adv. vult. ΑΡΤΕΜΗΣ, Π.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από το Δικαστή Χατζηχαμπή. ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, Δ.: Το 2001 η Εφεσείουσα εξασφάλισε απόφαση εναντίον της Εφεσίβλητης εταιρείας για ποσό £36.300 πλέον τόκους και ενδιάμεσα κέρδη, καθώς και διάταγμα παράδοσης ακινήτου της το οποίο αφορούσε η υπόθεση και το οποίο κατείχετο από την Εφεσίβλητη. Η αγωγή εστρέφετο και εναντίον της μίας εκ των δύο διευθυντριών της Εφεσίβλητης Γκλόριας Είκοσι (η άλλη ήταν η αδελφή της Πίτσα Είκοσι), ως διευθύντριας και ως προσωπικώς υπεύθυνης. Έφεση της Εφεσίβλητης όσο και αντέφεση της Εφεσείουσας ως προς την απόρριψη της αγωγής κατά της Γκλόριας Είκοσι απερρίφθησαν το
- Επεδιώχθη τότε από την Εφεσείουσα η διάλυση της Εφεσίβλητης, στα πλαίσια δε της αίτησης για διάλυση υπεβλήθη από την Εφεσείουσα αίτηση με το ακόλουθο αιτητικό: «Α. Διάταγμα για διεξαγωγή έρευνας και/ή διατάττον τις
(1)Γκλόρια Είκοσι,
(2)Πίτσα Είκοσι, όπως εξεταστούν σε σχέση με την όλη συμπεριφορά τους ως Διοικητικοί Σύμβουλοι της Εταιρείας την περίοδο 1996 και έπειτα και για την παράβαση καθήκοντος/εμπιστοσύνης/εμπιστεύματος. Β. Διάταγμα διατάττον τις Γκλόρια Είκοσι και Πίτσα Είκοσι όπως πληρώσουν/καταβάλουν/συνεισφέρουν το ισόποσο των Λ.Κ. £36.300 με τόκο 6% το χρόνο επί ποσού £36.300 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον ενδιάμεσα κέρδη υπολογισθέντα στο ποσό των £9.870,96, πλέον έξοδα £2.891 πλέον 6% τόκο από 25.9.95, πλέον £16,15 έξοδα απόφασης, πλέον £270,40 Φ.Π.Α., προς ικανοποίηση δικαστικής απόφασης στην Αγωγή Αρ. 10205/96, Σωτηρούλας Ανθούλη v. Cyprus Linen Co. Ltd για παράβαση/αθέτηση καθήκοντος και/ή εμπιστοσύνης/εμπιστεύματος προς την εταιρεία και/ή άλλως πως. Γ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Γκλόρια Είκοσι και Πίτσα Είκοσι είναι ένοχες παράβασης/αθέτησης/καθήκοντος εμπιστοσύνης/εμπιστεύματος επί του ότι ενώ γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν την αδυναμία της Εταιρείας να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις/καταβολή αποζημίωσης και ή διαφυγόντα κέρδη/ενοίκια συνέχιζαν επί μακρόν την κατοχή και χωρίς καμία διασφάλιση/εξασφάλιση και ή ενήργησαν αμελώς ως ανωτέρω. Δ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία/διάταγμα το Δικαστήριο ήθελε κρίνει πρέπουσα.» Η αίτηση βασίσθηκε στο Άρθρο 312
(1)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφάλαιο 113, το οποίο προνοεί: «312
(1)If in the course of winding up a company it appears that any person who has taken part in the formation or promotion of the company, or any past or present director, manager or liquidator, or any officer of the company, has misapplied or retained or become liable or accountable, for any money or property of the company, or been guilty of any misfeasance or breach or trust in relation to the company, the Court may, on the application of the official receiver, or of the liquidator, or of any creditor or contributory, examine into the conduct of the promoter, director, manager, liquidator or officer, and compel him to repay or restore the money or property or any part thereof respectively with interest at such rate as the Court thinks just, or to contribute such sum to the assets of the company by way or compensation in respect of the misapplication, retainer, misfeasance or breach of trust as the Court thinks just.» Η ένορκη δήλωση βασίσθηκε στον ισχυρισμό ότι οι δύο διευθύντριες «εκ προθέσεως, κακόπιστα και κακόβουλα και με απατηλή πρόθεση» ή έστω με «πλήρη αδιαφορία», διατήρησαν παρανόμως την κατοχή του ακινήτου μετά από το θάνατο το 1996 του πατέρα τους στον οποίο ανήκε η Εφεσίβλητη και ο οποίος το ενοικίαζε από την Εφεσείουσα, καθιστάμενος στη συνέχεια θέσμιος ενοικιαστής, χωρίς να διασφαλίσουν τις εκκρεμούσες από το 1996 διεκδικήσεις της Εφεσείουσας. Ανέφερε δε η ένορκη δήλωση: «Απ' όλο το υλικό προκύπτει ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο από το Μάιο του 1996 και έπειτα, η εν λόγω Γκλόρια Είκοσι και ή Πίτσα Είκοσι ανέλαβαν τη διεύθυνση σαν διοικητικοί σύμβουλοι αλλά και διευθυντές της υπό εκκαθάριση εταιρείας και είναι ένοχες παράλειψης εξασφάλισης επαρκών εσόδων για κάλυψη τυχόν αποζημιώσεων και ικανοποίηση των απαιτήσεων που εκκρεμούσαν και/ή είναι ένοχες παράβασης εμπιστοσύνης και εμπιστεύματος και σχέσης της προς την εν λόγω εταιρεία και συνεπώς υποχρεούνται να πληρώσουν εντόκως στην εν λόγω εταιρεία και/ή στα περιουσιακά στοιχεία της με σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου. Στην καλυτέρα των περιπτώσεων αν όχι κακόβουλα ενήργησαν με πλήρη αδιαφορία για το αποτέλεσμα σε βάρος της εταιρείας την οποία οδήγησαν στην διάλυση. .......................... Περαιτέρω η αιτήτρια θα ισχυρισθεί ότι κατά πάσα ουσιώδη χρόνο και από το Μάιο του 1996 και έπειτα, οι δραστηριότητες της εταιρείας ασκούνταν ουσιαστικά για απατηλό σκοπό, δηλαδή με στόχο τη διατήρηση παράνομης κατοχής του εν λόγω υποστατικού, ενώ οι εν λόγω Γκλόρια Είκοσι και Πίτσα Είκοσι γνώριζαν πολύ καλά ότι δεν θα υπήρχε η δυνατότητα ικανοποίησης νομίμων απαιτήσεων της Ενάγουσας και συνεπώς έχουν καταστεί προσωπικά υπεύθυνες έναντι της ίδιας της αιτήτριας, χωρίς περιορισμό για ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους. Η αιτήτρια θα ισχυρισθεί ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να εκδώσει προσωπική δήλωση προσωπικής ευθύνης όπως επίσης και άλλες κατάλληλες θεραπείες και/ή διατάγματα για διασφάλιση του λαβείν της Αιτήτριας για τις οποίες επιφυλάττει το δικαίωμα να προχωρήσει με άλλη αίτηση για απατηλή δραστηριότητα και ή συνομωσία.» Η Εφεσίβλητη έφερε ένσταση και η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση που κατέληξε σε απόρριψή της. Ο ευπαίδευτος πρωτόδικος Δικαστής, απευθυνόμενος και στα στην Αγγλία κρατούντα σε σχέση με το αντίστοιχο και πανομοιότυπο Άρθρο 333 του Companies, Act 1948 και παραθέτοντας τα σχετικά συγγράμματα, υπέδειξε ότι το άρθρο, όντας διαδικαστικό, «παρέχει απλώς μια συνοπτική μέθοδο για επιβολή τέτοιων υποχρεώσεων όπως θα μπορούσαν να επιβληθούν από την ίδια την εταιρεία ή από τον εκκαθαριστή με συνήθη αγωγή συμπεριλαμβανομένων και νέων δικαιωμάτων που δημιουργούνται από την εκκαθάριση της εταιρείας. Η εφαρμογή του περιορίζεται σε απαιτήσεις που αν επιτύχουν θα αυξήσουν τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας ... ... Ειδικότερα ως προς τον όρο πλημμελή εκτέλεση καθήκοντος (misfeasance) υποδεικνύεται ότι θα πρέπει να είναι ενέργεια ή πράξη που να επιφέρει πραγματική απώλεια στην ίδια την εταιρεία, και όχι βέβαια σε τρίτους, όπως είναι η παρούσα περίπτωση. Το καθήκον είναι απέναντι στην ίδια την εταιρεία.» Και κατέληξε: «Η πραγματική του ερμηνεία είναι ότι περιλαμβάνει όλες εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες ο αξιωματούχος της εταιρείας είναι ένοχος παράβασης καθήκοντος ως αξιωματούχος, η οποία επέφερε χρηματική απώλεια στην εταιρεία, (pecuniary loss to the company) λόγω κακής διαχείρισης (misapplication) των περιουσιακών της στοιχείων και για τα οποία θα μπορούσε να εναχθεί. Κάθε ενέργεια του αξιωματούχου που δεν επιφέρει χρηματική ζημιά ή απώλεια στην εταιρεία, λόγω κακής διαχείρισης, είναι χωρίς αμφιβολία εκτός της εμβέλειας του άρθρου αυτού ... .......................... Είναι, συνεπώς, φανερό ότι εφαρμόζεται στις περιπτώσεις εκείνες που ο διευθυντής μιας εταιρείας με τις ενέργειες, τις πράξεις ή και τις παραλείψεις του και παραβαίνοντας το οφειλόμενο καθήκον εμπιστοσύνης προκάλεσε οικονομική ζημιά στην περιουσία της εταιρείας και όχι σε τρίτους. Δεν πρέπει άλλωστε να διαφεύγει της προσοχής ότι το άρθρο αυτό τίθεται σε εφαρμογή μετά την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης της εταιρείας, οπότε κατά το στάδιο των διαφόρων ελέγχων από τον εκκαθαριστή μπορεί να προκύψουν ή και να διαφανούν οι ζημιογόνες ενέργειες των διευθυντών της εταιρείας σε βάρος της.» Αποφάσισε λοιπόν ο ευπαίδευτος Δικαστής ότι, εφ' όσον από όσα είχε θέσει η Εφεσείουσα δεν καταλογίζετο ζημιογόνος ενέργεια των διευθυντριών εις βάρος των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας, παρά μόνο αυτά αφορούσαν το εξ αποφάσεως χρέος της εταιρείας προς την Εφεσείουσα, η περίπτωση ήταν εκτός της εμβέλειας του Άρθρου 312
(1). Περαιτέρω, όπως υπέδειξε, η απλή ένορκη δήλωση δεν θα ήταν αρκετή να στοιχειοθετήσει τις καταλογιζόμενες ενέργειες, αφού μάλιστα αυτές αμφισβητούντο, αλλά θα χρειαζόταν μαρτυρία που δεν προσκομίσθηκε. Παραθέσαμε σε έκταση την απόφαση του ευπαίδευτου Δικαστή αφού, εκφράζοντας τη συμφωνία μας με το σκεπτικό και την κατάληξή της, θεωρούμε τους λόγους έφεσης ως στερούμενους ερείσματος. Το Άρθρο 312
(1)όντως δίδει δικαίωμα και σε πιστωτή, στα πλαίσια της εκκαθάρισης, να κινήσει το Δικαστήριο, όχι όμως προς δικό του όφελος στη βάση ότι οι πράξεις των διευθυντών τον εζημίωσαν ως πιστωτή αλλά προς όφελος της εταιρείας στη βάση ότι οι πράξεις του ζημίωσαν τα περιουσιακά συμφέροντα της εταιρείας, μέσω δε αυτών και του πιστωτή. Το Άρθρο 312
(1)συμβάλλει στην αποτελεσματικότερη διενέργεια της εκκαθάρισης αφού αποσκοπεί στην προστασία των συμφερόντων της εταιρείας μέσω της ανάκτησης απολεσθέντων ή διαφυγόντων περιουσιακών στοιχείων. Είναι λοιπόν βεβαιως προς όφελος εμμέσως και των πιστωτών, σκοπός του όμως δεν είναι η ικανοποίηση οποιουδήποτε συγκεκριμένου πιστωτή αλλά η πληρέστερη αποκατάσταση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας για σκοπούς της εκκαθάρισης. Εξ ου και η πρόνοια ότι, εφ' όσον διαπιστωθεί ευθύνη, ο ευθυνόμενος μπορεί να διαταχθεί «to repay or restore the money or property ... or to contribute such sum to the assets of the company». Εδώ, και πέραν του ότι, όπως διαπιστώθηκε, δεν υπήρχε επαρκής στοιχειοθέτηση της καταλογιζόμενης ευθύνης, η αίτηση της Εφεσείουσας, όπως ορθώς αντελήφθη ο ευπαίδευτος Δικαστής, ήταν εκτός των παραμέτρων του Άρθρου 312
(1). Βάση της αίτησης ήταν όχι η οποιαδήποτε ζημιογόνος για την εταιρεία ενέργεια τους να μην εξασφαλίσουν επαρκή έσοδα για κάλυψη των υποχρεώσεων της εταιρείας και δη εκείνων προς την Εφεσείουσα. Οι αναφορές στην ένορκη δήλωση που έχουμε παραθέσει αποκαλύπτουν πλήρως τα ανωτέρω. Εξ άλλου, όπως υπεδείχθη κατά την ακρόαση, και η ίδια η αίτηση στο αιτητικό της είχε αυτή την κατεύθυνση αφού ουσιαστικά επεδίωκε την ικανοποίηση από τις διευθύντριες της δικαστικής απόφασης της Εφεσείουσας κατά της Εφεσίβλητης. Η επίκληση του Άρθρου 312
(1)έγινε σαφώς όχι για τους σκοπούς του αλλά για σκοπούς ικανοποίησης της εν λόγω δικαστικής απόφασης ώστε να ήταν ανεπίτρεπτη. Η έφεση απορρίπτεται. Η Εφεσείουσα θα καταβάλει τα έξοδα της Εφεσίβλητης όπως αυτά θα ψηφισθούν. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της εφεσίβλητης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο