ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΟΙΖΙΔΗΣ, ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΗΣ Κ.Χ. ΠΕΡΑΤΙΚΟΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΕΡΑΤΙΚΟΥ κ.α., ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 149/2017, 23/10/2017

(1), 9

(2), 9

(3)ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΔΙΚΑΙΟΥ, ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ 1883, ΔΙΑΤΑΓΗ 59, 4

(2), 6, 9 ΚΑΙ 19

(3)ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ .......... Αλ. Μελάς μαζί με κα Λ. Χατζηξενοφώντος, για τους αιτητές .......... Α Π Ο Φ Α Σ Η Α. ΠΟΥΓΙΟΥΡΟΥ, Δ.: Με την υπό εξέταση αίτηση, οι αιτητές εξαιτούνται άδεια για καταχώρηση αίτησης δια κλήσεως για την έκδοση προνομιακού εντάλματος certiorari για ακύρωση του διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αγωγής υπ' αρ. 2928/17, με το οποίο όρισε το προσωρινό διάταγμα για οριστικοποίηση σε χρόνο μεγαλύτερο απ' όσο απαιτείτο για επίδοση και χωρίς οποιαδήποτε αναφορά για το δικαίωμα των αιτητών να ενστούν. Επιδιώκεται επίσης άδεια του Δικαστηρίου για μεταφορά του φακέλου της Αγωγής στο Ανώτατο Δικαστήριο καθώς και αναστολή της διαδικασίας και της εκδίκασης της Αγωγής. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν κατατεθεί από πλευράς των αιτητών στις 16/10/17 εξασφαλίστηκαν ενδιάμεσα διατάγματα εναντίον των αιτητών στα πλαίσια της πιο πάνω Αγωγής με τα οποία τους απαγορεύουν να εμπορεύονται, να αποξενώνουν, να επιβαρύνουν και να διαχειρίζονται τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας Κ.Χ. Περατικός Λίμιτεδ της οποίας τυγχάνουν διευθυντές και μέτοχοι. Παραθέτω αυτούσια τα διατάγματα όπως εκδόθηκαν από το Δικαστήριο και επιδόθηκαν στους Αιτητές, για σκοπούς καλύτερης κατανόησης. «Το Δικαστήριο αυτό διά του παρόντος διατάττει όπως:

1. Εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται ενδιάμεσο διάταγμα που απαγορεύει στους Διευθυντές, οποιοδήποτε εκκαθαριστή και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο ή και ήθελε επιδοθεί το παρόν διάταγμα, από το να ιδιοποιείται και/ή να εμπορεύεται και/ή να αποξενώνει και/ή επιβαρύνει και/ή άλλως, διαχειρίζεται οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο της Ενάγουσας αρ. 2, περιλαμβανομένης της επιχείρησης και περιουσίας της κάθε μορφής καθώς και οποιασδήποτε εμπορικής εύνοιας, φήμης και πελατείας της και ειδικότερα τα δικαιώματα χρήσης, κατοχής, νομής και κάρπωσης των περιουσιακών στοιχείων της, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή μέχρι νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου.
2. Εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται ενδιάμεσο διάταγμα που απαγορεύει στους Διευθυντές, οποιοδήποτε εκκαθαριστή και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο ή και ήθελε επιδοθεί το παρόν διάταγμα, από το να εμποδίζουν κατά οποιοδήποτε τρόπο τον Ενάγοντα αρ. 1 να εκτελεί απρόσκοπτα τα καθήκοντα και/ή υποχρεώσεις και/ή εργασίες του ως Παραλήπτης και Διαχειριστής της Ενάγουσας 2, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή μέχρι νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου.
3. Εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται ενδιάμεσο διάταγμα που απαγορεύει στους Διευθυντές, οποιοδήποτε εκκαθαριστή και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο ή και ήθελε επιδοθεί το παρόν διάταγμα, να χρησιμοποιούν οποιοδήποτε τιμολόγιο και/ή παραγγελία εμπορευμάτων και/ή εμπορική επιστολή ή άλλα έγγραφα που εκδίδονται από την Ενάγουσα 2 και/ή πάνω στα οποία φαίνεται η επωνυμία της Ενάγουσας 2 χωρίς την ένδειξη ότι διορίστηκε παραλήπτης και διαχειριστής και χωρίς την γραπτή άδεια του Ενάγοντα 1, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή μέχρι νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου.
4. Εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται ενδιάμεσο διάταγμα που απαγορεύει στους Διευθυντές, οποιοδήποτε εκκαθαριστή και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο ή και ήθελε επιδοθεί το παρόν διάταγμα, από το να προβούν και/ή προκαλέσουν και/ή επιτρέψουν την αποξένωση και/ή την επέμβαση και/ή απώλεια και/ή αλλοίωση και/ή απόκρυψη με οποιοδήποτε τρόπο επί λογιστικών ή οποιωνδήποτε άλλων βιβλίων, μητρώων, εγγράφων ή πληροφοριών της Ενάγουσας 2, περιλαμβανομένων πληροφοριών σε ηλεκτρονική ή άλλη μορφή, εξαιρουμένης της αναγκαίας ενημέρωσης τους για σκοπούς ετοιμασίας της κατάστασης περιουσιακών στοιχείων, με βάση τις πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή μέχρι νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου.
5. Το συντηρητικό Διάταγμα ορίζεται για οριστικοποίηση στις 30.10.
7. Οι θεραπείες Α,Β, Ζ ορίζονται για επίδοση.
8. Τα έξοδα επιφυλάσσονται. Εκδόθηκε την 16.10.17 Συντάχθηκε την 16.10.17» Είναι η θέση των αιτητών, σύμφωνα με την Έκθεση που συνοδεύει την αίτηση, ότι τα διατάγματα που εκδόθηκαν είναι προϊόν έκδηλης νομικής πλάνης και υπέρβασης εξουσίας και/ή δικαιοδοσίας και/ή αρμοδιότητας του Δικαστηρίου και εκδόθηκαν κατά παράβαση του άρθρου 9

(3)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, του άρθρου 30 του Συντάγματος και του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ. Είναι εισήγηση τους ότι η επίδοση των διαταγμάτων θα μπορούσε να γίνει άμεσα και δεν χρειαζόταν δύο εβδομάδες, όπως έκρινε το Δικαστήριο. Προβάλλεται επίσης η θέση ότι το Δικαστήριο υπερέβη τα όρια της δικαιοδοσίας του και ότι υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις, εφόσον δεν υπάρχει στη διάθεση των αιτητών άλλο ένδικο μέσο που να μπορούν να ασκήσουν προς προστασία των δικαιωμάτων τους. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της κας Ελπίδας Ασσιώτου, δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τους αιτητές, η οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνει και επιβεβαιώνει τα γεγονότα της Έκθεσης που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Προς συμπλήρωση των γεγονότων αναφέρει ότι στις 16/10/17 ο Μιχάλης Λοϊζίδης, υπό την κατ' ισχυρισμό ιδιότητα του ως παραλήπτη/διαχειριστή της εταιρείας Κ.Χ. Περατικός Λτδ δυνάμει ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης, καταχώρησε την πιο πάνω Αγωγή εναντίον των αιτητών ως διευθυντών και μετόχων της εταιρείας. Με την αγωγή αυτή ζητά από το Δικαστήριο διάταγμα με το οποίο να αναγνωρίζεται ως ο νόμιμος διορισμένος παραλήπτης/διαχειριστής καθώς και διάταγμα να του παραδώσουν την επιχείρηση, τα περιουσιακά στοιχεία, λογιστικά και άλλα βιβλία της εταιρείας. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση, η περιουσία της εταιρείας αποτελείται από αποθεματικό σε είδη οικοδομής και μπογιές εφόσον εμπορεύεται από το 1969, αλλά και από ακίνητα της εταιρείας, η αξία των οποίων υπερβαίνει κατά πολύ του ύψους των ποσών που εξασφαλίζουν τα ομόλογα επιβάρυνσης. Κατά την ακρόαση της αίτησης ο δικηγόρος που εμφανίστηκε για τους αιτητές τόνισε στην αγόρευση του, το υπερβολικό χρονικό διάστημα που ορίστηκε από το Δικαστήριο για οριστικοποίηση των εκδοθέντων διαταγμάτων και την ασάφεια που δημιουργείται από την παράλειψη αναφοράς της ημερομηνίας επίδοσης των θεραπειών που δεν δόθηκαν μονομερώς. Ήταν εισήγηση του ότι η παρούσα είναι εξ εκείνων των εξαιρετικών περιπτώσεων που δικαιολογούν την έκδοση του προνομιακού εντάλματος certiorari, εφόσον δεν υφίσταται άλλο ένδικο μέσο για προσβολή των διαταγμάτων. Η χορήγηση άδειας για καταχώρηση αίτησης για certiorari ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται μεν δικαστικά αλλά με πολλή φειδώ. Χορηγείται μόνο όταν καταδεικνύεται από τον αιτητή ότι υπάρχει «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» και/ή «συζητήσιμη υπόθεση.» Αν όμως στον αιτητή προσφέρεται άλλο ένδικο μέσο ή θεραπεία, τότε ανεξάρτητα από το λόγο για τον οποίο επιδιώκεται το διάταγμα, περιθώρια για επιτυχία της αίτησης δεν υπάρχουν, εκτός και αν ο αιτητής ικανοποιήσει για την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων. (Βλ. Αίτηση του Dmytro Firtash

(2013)1 (Γ) ΑΑΔ 2491, και Αίτηση της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. κ.α.

(2012)1 (Α) ΑΑΔ 878). Η διαδικασία για την έκδοση εντάλματος certiorari δεν έχει ως αντικείμενο την αναθεώρηση της ορθότητας της πρωτόδικης απόφασης, η οποία ελέγχεται στο πλαίσιο της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αλλά της νομιμότητας της απόφασης (βλ. Αίτηση του Σάββα Ιωάννη Κασπαρή

(2013)1(Γ) ΑΑΔ 2476 και Αίτηση Μarewave Shipping & Trading Company Ltd.

(1992)1 ΑΑΔ 116). Στο σύγγραμμα «Προνομιακά Εντάλματα» του Π. Αρτέμη, Κεφ. 4, σελ. 127-128 αναφέρεται ότι ο έλεγχος των κατώτερων Δικαστηρίων με ένταλμα της φύσης certiorari δεν περιλαμβάνει νομικά εσφαλμένες αποφάσεις. Δεν είναι αρκετό ότι υπήρξε σοβαρή πλάνη ή πλάνη σε σχέση με μια καθιερωμένη νομική αρχή. Πρέπει να υπάρχει πλάνη που μπορεί αμέσως να διακριβωθεί από το Δικαστήριο και όχι κατόπιν έρευνας όλων των στοιχείων ή της μαρτυρίας. Όταν όμως, πάντοτε εκ πρώτης όψεως, η διαδικασία είναι κανονική και το κατώτερο Δικαστήριο κέκτηται δικαιοδοσίας, το Δικαστήριο που εξετάζει την αίτηση για certiorari δεν θα εκδώσει σχετικό διάταγμα επειδή το Δικαστήριο αντιλήφθηκε λανθασμένα ένα νομικό σημείο. Όπως αποφασίστηκε επίσης στην Αίτηση Ξάνθος Λυσιώτης και Υιός Λτδ. (αρ. 3)

(1996)1(Β) ΑΑΔ 1066 το ένταλμα certiorari δεν αποτελεί υποκατάστατο της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ούτε ενεργεί ως έφεση υπό μεταμφίεση και ούτε ως μέσο επανακρόασης των ιδίων ζητημάτων που απασχόλησαν το κατώτερο δικαστήριο. Κεντρική θέση των αιτητών στην παρούσα υπόθεση, όπως διαφαίνεται από την αγόρευση του δικηγόρου τους, είναι ότι ο χρόνος που μεσολαβεί από τις 16/10/17 ημερομηνία έκδοσης των διαταγμάτων μέχρι τις 30/10/17, που τα εκδοθέντα διατάγματα ορίστηκαν για οριστικοποίηση, είναι πέραν του αναγκαίου για την επίδοση τους στην άλλη πλευρά. Το γεγονός αυτό, κατά την εισήγηση του, παραβιάζει τις πρόνοιες του άρθρου 9

(3)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, επί του οποίου βασίζεται ουσιαστικά η αίτηση, που προβλέπει τα εξής: «9

(1)...............................

(2)...............................

(3)Κανένα διάταγμα το οποίο εκδόθηκε χωρίς ειδοποίηση δεν θα παραμένει σε ισχύ για χρόνο μεγαλύτερο από τον αναγκαίο για επίδοση ειδοποίησης γι' αυτό σε όλους όσους επηρεάζονται από αυτό και για παροχή δυνατότητας σε αυτούς να εμφανιστούν ενώπιον του Δικαστηρίου και ενστούν σε αυτό. κάθε τέτοιο διάταγμα παύει να ισχύει, μετά τη λήξη της περιόδου αυτής, εκτός αν το Δικαστήριο, αφού ακούσει τους διαδίκους ή οποιοδήποτε από αυτούς, διατάξει διαφορετικά. και κάθε τέτοιο διάταγμα τυγχάνει μεταχείρισης κατά την αγωγή όπως το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο.» Το άρθρο 9

(3)του Κεφ. 6 υπήρξε αντικείμενο εξέτασης από το Ανώτατο Δικαστήριο σε αριθμό αποφάσεων του. Στην υπόθεση Ανθίμου

(1991)1 ΑΑΔ 41 στη σελ. 49 αναφέρθηκαν τα εξής: «Το εδάφιο

(3)του Άρθρου 9 περιορίζει χρονικά την ισχύ του διατάγματος που εκδίδεται σε μονομερή αίτηση και καθορίζει τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται μετά την έκδοσή του. Τούτο παραμένει σε ισχύ για χρόνο όχι μακρύτερο από όσο είναι αναγκαίος για την επίδοση ειδοποίησής του στον επηρεαζόμενο και την παροχή της δυνατότητας σ' αυτό να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου για να ενστεί. Διάταγμα που προβλέπει ισχύ μακρύτερη από όση περιοριστικά ο νομοθέτης έθεσε με το εδάφιο

(3)δεν είναι έγκυρο.» Στην υπόθεση In Re Philippou

(1986)1 Α.Α.Δ. 568, τονίστηκε ότι ένα προσωρινό διάταγμα δεν πρέπει να παραμένει σε ισχύ για περισσότερο χρονικό διάστημα απ' όσο είναι αναγκαίο για να επιδοθεί ειδοποίηση σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη και να τους επιτρέψει να επιτρέψουν να εμφανιστούν ενώπιον του Δικαστηρίου και να ενστούν. Στην υπόθεση B. P. Cyprus Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 861, αποφασίστηκε ο ορισμός του προσωρινού διατάγματος επιστρεπτέου ένα μήνα μετά την έκδοση του σε συνδυασμό με τη δυνατότητα σύντομης επίδοσης που τελικά έγινε μέσα σε τρεις μέρες στοιχειοθετούσε εκ πρώτης όψεως υπέρβαση της δικαιοδοσίας που παρέχεται στο Δικαστήριο με το άρθρο 9

(3)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Στην υπόθεση Markass Car Hire Ltd.

(2000)1 ΑΑΔ 316, που επίσης αφορούσε σε προνομιακό ένταλμα certiorari, το προσωρινό διάταγμα είχε οριστεί επιστρεπτέο δεκατέσσερεις ημέρες από την ημερομηνία έκδοσης του και η διαπίστωση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι δεν σημειώθηκε παράβαση του άρθρου 9

(3)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου επικυρώθηκε από το Εφετείο. Όπως αναφέρθηκε τέλος στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου

(1999)1 ΑΑΔ 1010, το έργο του Δικαστηρίου αναφορικά με τον καθορισμό του χρόνου που είναι «αναγκαίος» ώστε να δοθεί ο λόγος και στην άλλη πλευρά, είναι, όπως σαφώς προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 9

(3), διαπιστωτικό. Το διάταγμα διατηρεί την ισχύ του μόνο εφόσον δεν εκτείνεται χρονικά πέραν του διαπιστωθέντος ως αναγκαίου χρόνου. Η διαπίστωση γίνεται στη βάση των στοιχείων της κάθε περίπτωσης με αναφορά στο πόσο σύντομα μπορεί να γίνει η επίδοση και πόσο σύντομα μπορεί η άλλη πλευρά να εμφανιστεί και να ενστεί. Μια τέτοια διαπίστωση είναι βέβαια το αποτέλεσμα κρίσης. Η οποία ωστόσο εντάσσεται σε στενά όρια αφού έχει ως μόνο κριτήριο το «αναγκαίο». Η διάταξη δεν επιτρέπει τον ορισμό του διατάγματος επιστρεπτέου σε ό,τι το δικαστήριο θα θεωρούσε ως εύλογο χρόνο οπότε θα επιτρεπόταν να ληφθούν υπόψη και άλλοι παράγοντες, όπως το ενδεχομένως βαρύ δικαστικό πρόγραμμα σε συνάρτηση με το περιεχόμενο του διατάγματος. Σημειώνεται ότι στην υπόθεση αυτή το προσωρινό διάταγμα είχε οριστεί επιστρεπτέο μετά 21 ημέρες, από την έκδοση του, διάστημα που κρίθηκε υπερβολικό από το Δικαστήριο στη βάση των γεγονότων της υπόθεσης. Στην προκείμενη περίπτωση τα εκδοθέντα διατάγματα απευθύνοντο σε δύο φυσικά πρόσωπα με τόπο διαμονής τους τη Λεμεσό. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της κας Ασσιώτου τα διατάγματα επιδόθηκαν στον Κυριάκο Περατικό αυθημερόν και στην Ζαχαρούλα Περατικού την επόμενη ημέρα. Ο καθορισμός του χρόνου των 14 ημερών για οριστικοποίηση τους ήταν αποτέλεσμα κρίσης του Δικαστηρίου στη βάση των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του, ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος για επίδοση των διαταγμάτων και η ευκαιρία στους αιτητές καταχώρησης τυχόν ένστασης. Αντικειμενικά κρινόμενος ο χρόνος σε συνάρτηση με τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως τέθηκαν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, λαμβανομένου υπόψη ότι τα διατάγματα θα επιδίδοντο σε δύο πρόσωπα, δεν θεωρείται μεγάλος και σίγουρα όχι υπερβολικός ώστε να καταστρατηγούνται οι πρόνοιες του άρθρου 9

(3)του Κεφ. 6, ή άλλης νομοθεσίας. Στην παρούσα περίπτωση δεν έχω πεισθεί ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο με το να ορίσει επιστρεπτέα τα διατάγματα σε 14 ημέρες τελούσε υπό νομική πλάνη ή υπερέβη τη δικαιοδοσία και/ή αρμοδιότητα του. Σ΄όσον αφορά τη νομική αμφισβήτηση των διαταγμάτων που εκδόθηκαν μονομερώς για τα οποία παραπονούνται οι αιτητές και κατά πόσο πληρούντο οι προϋποθέσεις έκδοσης τους είναι θέμα που θα αποφασιστεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο κατά τη διαδικασία οριστικοποίησης των διαταγμάτων. Το γεγονός ότι στα διατάγματα δεν υπάρχει καμιά αναφορά για τη δυνατότητα των αιτητών να εμφανιστούν και να ενστούν στα διατάγματα, δεν επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο την εγκυρότητα των διαταγμάτων εφόσον ο σκοπός που ορίστηκαν για τις 30/10/17 ήταν ακριβώς για να τους δοθεί η ευκαιρία αν επιθυμούν να εμφανιστούν και να ενστούν σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 9

(3)του Κεφ. 6. Δεν εντοπίζεται καμιά πρόνοια στο Νόμο ότι θα πρέπει να περιλαμβάνεται το δικαίωμα αυτό στο σώμα του διατάγματος. Συνεπώς η αντίθετη θέση των αιτητών δεν με βρίσκει σύμφωνη. Σε σχέση τέλος με την παράλειψη ειδικής αναφοράς της ημερομηνίας επίδοσης των θεραπειών που ζητούντο και δεν δόθηκαν μονομερώς, για την οποία επίσης παραπονούνται οι Αιτητές, είναι φανερό ότι η ημερομηνία που δόθηκε για οριστικοποίηση των διαταγμάτων αφορά και στην επίδοση της αίτησης, οπότε καμιά ασάφεια δεν προκύπτει. Εν όψει των πιο πάνω κρίνω ότι οι αιτητές δεν έχουν παρουσιάσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση για να τους δοθεί άδεια για την καταχώρηση αίτησης δια κλήσεως για την έκδοση certiorari. Η αίτηση απορρίπτεται. Α. Πούγιουρου, Δ. /ΚΑς cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο