ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΡΑΓΚΗΣ (ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ) ΛΤΔ ν. ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε398/2016, 26/10/2017

(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, για περίοδο έξι μηνών υπό όρους που έθεσε το Δικαστήριο. Ήταν διαπίστωση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι το δικόγραφο που καταχώρησαν οι εφεσείοντες δεν αποκάλυπτε υπεράσπιση, σημειώνοντας περαιτέρω, πως ενώπιον του υπήρχε αρκετό μαρτυρικό υλικό από πλευράς των εφεσιβλήτων, ενώ η οφειλή δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικά αφού ο μάρτυρας των εφεσειόντων δέχθηκε την ύπαρξη οφειλόμενου προς τους εφεσίβλητους υπολοίπου, το ύψος του οποίου δεν γνώριζε. Οι εφεσείοντες άσκησαν έφεση εναντίον της ως άνω απόφασης. Αίτηση η οποία υποβλήθηκε στο πρωτόδικο Δικαστήριο για την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης απορρίφθηκε με συνακόλουθο την καταχώρηση της παρούσας, κατά τα προβλεπόμενα στη Δ.35, θ.19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι νομολογιακές αρχές που διέπουν το ζήτημα που εδώ απασχολεί είναι πολύ γνωστές και κατατοπιστικές. Τις επαναλάβαμε πρόσφατα στην απόφαση μας στην υπόθεση Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά, Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, ECLI:CY:AD:2017:A348, στο σχετικό απόσπασμα που ακολουθεί: «Με βάση την αρχή ότι η καταχώριση έφεσης δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, η διακριτική εξουσία του Εφετείου δυνάμει του Κ. 18 της Δ.35 ασκείται με γνώμονα τη διατήρηση μιας δίκαιης, υπό τις περιστάσεις, ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων? του δικαιώματος, από τη μια, του επιτυχόντος διαδίκου να δρέψει τους καρπούς της υπέρ του δικαστικής απόφασης και του δικαιώματος, από την άλλη, του αποτυχόντος διαδίκου να καταχωρίσει έφεση, προς ανατροπή της. Δεδομένων των αντίστοιχων προσδοκιών της κάθε πλευράς για τελική δικαίωση των θέσεών της, η προαναφερθείσα εξουσία ασκείται υπό το φως των επιπτώσεων, προς την κάθε μια, από την αναστολή, καθώς, επίσης, της πιθανότητας επιτυχίας της έφεσης. Ο τελευταίος παράγοντας, ανωτέρω, λόγω, ακριβώς, του θέματος, στο οποίο αυτός αφορά, δεν είναι, κατά κανόνα, αποφασιστικής σημασίας, εκτός «όπου μπορεί να γίνει με βεβαιότητα πρόγνωση ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης». Τα πιο πάνω λέχθηκαν στην υπόθεση Παπά ν. Οικονομίδου κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 58, στη σελίδα 61, με αναφορά και στην καθοδηγητική αυθεντία Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147.» Οι εφεσείοντες, στην προκειμένη περίπτωση, προωθούν δύο λόγους έφεσης. Ο μεν πρώτος αφορά στο αναιτιολόγητο, κατά τους εφεσείοντες, της πρωτόδικης απόφασης, ενώ με το δεύτερο παραπονούνται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο στις 14.10.2016, ημερομηνία κατά την οποία εκδόθηκε η υπό έφεση απόφαση του, επιλήφθηκε της υπόθεσης πριν από την ώρα που ήταν ορισμένη ενώπιον του για ακρόαση, με αποτέλεσμα να αποστερηθούν των Συνταγματικών τους δικαιωμάτων. Μπορεί να λεχθεί από τώρα, με βάση το υλικό που έχουμε ενώπιον μας, ότι η παρούσα δεν είναι περίπτωση που μπορεί να γίνει με «βεβαιότητα πρόγνωση» ότι οι εφεσείοντες θα επιτύχουν στην έφεση. Οι εφεσείοντες προβάλλουν, ως «κρίσιμο» για την αίτηση τους θέμα, ότι το επίδικο αποτελεί τη μοναδική επαγγελματική τους στέγη και τη μοναδική πηγή εσόδων τους. Έτσι, σε περίπτωση που αυτό παραδοθεί, δεν θα μπορούν να ασκούν τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες, ενώ η έφεση θα καταστεί άνευ σημασίας και τυχόν επιτυχία της θα παραμείνει χωρίς αντίκρισμα. Η δε σε βάρος τους κατάσταση θα έχει καταστεί τελειωτική και μη αναστρέψιμη. Από την άλλη, αμφισβητώντας τους ισχυρισμούς των εφεσειόντων, οι εφεσίβλητοι υπογραμμίζουν, μεταξύ άλλων, τη μη συμμόρφωση των εφεσειόντων με τους όρους αναστολής που έθεσε το πρωτόδικο Δικαστήριο, οι οποίοι διαλάμβαναν, μεταξύ άλλων, την καταβολή των οφειλόμενων μέχρι την 14.10.2016 ενοικίων και του ποσού των €1.958 μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη από τον Νοέμβριο 2016 και εντεύθεν, καθώς και την μη ύπαρξη αποτελεσματικών εγγυήσεων που θα μπορούσαν να παράσχουν οι εφεσείοντες σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος τους. Δεν έχουμε ικανοποιηθεί στη βάση του ενώπιον μας υλικού ότι δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας υπέρ της έγκρισης του αιτήματος των εφεσειόντων. Αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των διαδίκων, όπως διαπιστώθηκε κατά τη συζήτηση της αίτησης ενώπιον μας, ότι το οφειλόμενο υπόλοιπο για καθυστερημένα ενοίκια και ενδιάμεσα οφέλη ανέρχεται στο ποσό των €135.000,00, περίπου, πλέον τόκοι. Παρόλο που οι εφεσείοντες στην αίτηση τους δεν εκφράζουν την ετοιμότητα τους να παράσχουν οποιαδήποτε αποτελεσματική εγγύηση, προκειμένου να ανασταλεί η εκτέλεση της εκδοθείσας εναντίον τους απόφαση, φαίνεται, με βάση δήλωσης της ευπαίδευτης συνηγόρου τους, ότι οι δυνατότητες τους για παροχή τραπεζικής εγγύησης περιορίζονται στο ποσό των €10.000. Τα δεδομένα αυτά αποκαλύπτουν ουσιαστική και πραγματική αδυναμία εκ μέρους των εφεσειόντων να συμμορφωθούν με τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τους εφεσίβλητους - παρά τη δεδηλωμένη πρόθεση τους μέσω της συνηγόρου τους να καταβάλλουν το μηνιαίο ενδιάμεσο όφελος σε περίπτωση έγκρισης της αίτησης τους. Ταυτοχρόνως, διαπιστώνεται αδυναμία, κατά τα λεχθέντα στην Γιάννος Παύλου κ.ά (ανωτέρω), «για τη διατήρηση του υπό αναφορά υποστατικού», η οποία εξουδετερώνει τη σημασία των περιστάσεων που οι εφεσείοντες επικαλέστηκαν για να καταδείξουν την ανάγκη διατήρησης της επιχείρησης τους σε αυτό. Για τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εφεσιβλήτων και εναντίον των εφεσειόντων, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Π. ΠΑΝΑΓΗ, Δ. Α. ΛΙΑΤΣΟΣ, Δ. Γ. Ν. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ. /ΣΓεωργίου . cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο