ΣΩΤΗΡΗ ΑΝΔΡΕΟΥ ν. ΜΑΡΙΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, Πολιτική Έφεση αρ. 15/2014, 21/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:AD:2018:A241 ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (Πολιτική Έφεση αρ. 15/2014) 21 Μαΐου 2018 [Μ.Μ. ΝΙΚΟΛΑΤΟΣ, Π., Τ.Θ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Τ. ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, ΔΔ] ΣΩΤΗΡΗ ΑΝΔΡΕΟΥ Εφεσείοντα/Ενάγοντα ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ Εφεσίβλητης/Εναγόμενης --------------- Ο εφεσείοντας εμφανίζεται προσωπικά. Η εφεσίβλητη εμφανίζεται προσωπικά. --------------- ΝΙΚΟΛΑΤΟΣ, Π.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον Τ.Θ. Οικονόμου, Δ. --------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Δ.: Ο εφεσείοντας καταχώρισε την παρούσα έφεση και χειρίστηκε την υπόθεση χωρίς δικηγόρο. Ο μόνος λόγος που αναγράφεται στην Ειδοποίηση Έφεσης είναι: «Παράλειψη του δικαστηρίου να λάβει υπόψη την επιχειρηματολογία του αιτητή» και ως Αιτιολογία του λόγου αυτού αναγράφεται ότι: «Λανθασμένα το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού έλαβε υπόψη ανύπαρκτα στοιχεία για την έκδοση της απόφασης». Σύμφωνα με τον Καν. 10(
- iv)του περί Εφέσεων (Προδικασία, Περιγράμματα Αγορεύσεων, Περιορισμός του Χρόνου των Προφορικών Αγορεύσεων και Συνοπτική Διαδικασία για την Απόρριψη Προδήλως Αβασίμων Εφέσεων) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1996, στο στάδιο της προδικασίας το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζει τους λόγους έφεσης προς ακριβή προσδιορισμό των θεμάτων που εγείρουν. Σ΄αυτά τα πλαίσια εξετάζει ειδικότερα το κατά πόσο οι λόγοι έφεσης είναι δεόντως αιτιολογημένοι, όπως απαιτείται (Συμεού ν. Δημοσθένους
(1999)1 ΑΑΔ 1303). Τούτο έπραξε εν προκειμένω το Δικαστήριο κατά την πρώτη ημερομηνία κατά την οποία η υπόθεση είχε οριστεί για προδικασία, υποδεικνύοντας στον εφεσείοντα ότι η αιτιολογία του μοναδικού λόγου έφεσης δεν φαίνεται να είναι επαρκής και ότι τίθεται θέμα προδήλως αβάσιμης έφεσης. Ως εκ τούτου, ζητήθηκε να ακουστούν οι θέσεις των δύο πλευρών επί του ζητήματος που έθεσε το Δικαστήριο. Σχετική είναι η παράγραφος (
- i)του Καν. 10 που ορίζει ότι το Εφετείο: «Απορρίπτει την έφεση ή την αντέφεση, όταν αυτή κρίνεται απαράδεκτη ή προπετής ή προδήλως αβάσιμη ή ως ασκηθείσα προς το σκοπό παρέλκυσης της απονομής της δικαιοσύνης.» Ορίζει περαιτέρω η παράγραφος (
- i)ότι σε τέτοια περίπτωση παρέχεται στον εφεσείοντα η ευχέρεια να ακουστεί. Εν προκειμένω, ως άνω, τέτοια ευχέρεια δόθηκε και στην εφεσίβλητη, η οποία επίσης δεν εκπροσωπείται δια δικηγόρου. Αμφότεροι οι διάδικοι ουδόλως ασχολήθηκαν με το θέμα που τέθηκε, παρά υπεισήλθαν στην ουσία των διαφορών τους, έξω από οποιοδήποτε νομικό πλαίσιο. Το ζήτημα που έθεσε το Δικαστήριο παραμένει. Ο λόγος που προβάλλεται στην έφεση καθόλου δεν αιτιολογείται. Η συνέπεια κατά τη νομολογία (Συμεού, ανωτ.) είναι πως η έφεση είναι προδήλως αβάσιμη και ως τέτοια απορρίπτεται, υπό τις περιστάσεις χωρίς έξοδα. Μ.Μ. Νικολάτος, Π. Τ.Θ. Οικονόμου, Δ. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Δ. /ΚΧ»Π cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο