ΑΡΧΗ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ν. CALLSAT TELECOM LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 423/2011, 20/7/2018

(2011)1 ΑΑΔ 1936). Επέμβαση του Εφετείου είναι δυνατή μόνο όταν το αποτέλεσμα της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου απολήγει σε εξουδετέρωση των δικαιωμάτων των μερών ή προκαλεί αδικία στο ένα ή στο άλλο από τα μέρη. Το αίτημα αναβολής εξετάζεται στη βάση των δεδομένων που υπάρχουν την ημέρα που υποβάλλεται το αίτημα. Ο κ. Χατζηιωάννου αναγνώρισε ότι η αναβολή της ακρόασης μίας υπόθεσης εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται με βάση τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Υποδεικνύει, όμως, ότι στην παρούσα υπόθεση καμία αδικία δεν θα προξενείτο στην εφεσίβλητη εάν αναβάλλετο η υπόθεση για συνέχιση σε άλλη ημερομηνία, αφού και η ίδια επιδίωκε αναβολή. Η άρνηση, όμως, αναβολής προκαλούσε αδικία στους εφεσείοντες, αφού τους στερούσε την ευκαιρία να παρουσιάσουν τους μάρτυρές τους και επίσης είχε ως αποτέλεσμα την επιβράβευση της εφεσίβλητης, ενόψει των επιπτώσεων που είχε η απόρριψη της ανταπαίτησης. Περαιτέρω, παρέπεμψε στο ιστορικό της υπόθεσης, όπου φαίνεται ότι οι εφεσείοντες ήταν οι τελευταίοι που ευθύνοντο για την καθυστέρηση της αγωγής. Ο ευπαίδευτος συνήγορος παρέπεμψε, μεταξύ άλλων, στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Marla Bridget Theocharides v. Χάρη Θεοχαρίδη, Πολ. Έφεση. Αρ. 13/2014, ημερομηνίας 12.5.2016, ECLI:CY:DOD:2016:2: «Αν και ευρεία η ευχέρεια του Δικαστηρίου να αρνηθεί την αναβολή εκ των πραγμάτων, λόγω της αδικίας που προκλήθηκε στην εφεσείουσα, θεωρούμε ότι είμαστε υποχρεωμένοι να αναθεωρήσουμε τον τρόπο άσκησης της, Παρίσση ν. Στυλιανού κ.α.

(2011)1 Α.Α.Δ. 1936: «Όπως έχει λεχθεί χαρακτηριστικά στην υπόθεση Walker v. Walker [1967] 1 All E.R. 411 με αναφορά στην υπόθεση Maxwell v. Keun [1928] 1 Κ.Β. 645, εάν η άρνηση της αναβολής θα προκαλέσει σοβαρή αδικία στο διάδικο που την επιδιώκει, τότε το Δικαστήριο θα πρέπει να αρνηθεί την αναβολή, μόνο εάν αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να αποδοθεί δικαιοσύνη στον αντίδικο. Και περαιτέρω, ότι αν και η χορήγηση ή η άρνηση της αναβολής αποτελεί θέμα ευχέρειας, ένα Εφετείο έχει τη δυνατότητα και την υποχρέωση να αναθεωρήσει τον τρόπο άσκησης αυτής της ευχέρειας εάν ικανοποιηθεί ότι η ευχέρεια ασκήθηκε κατά τρόπο που απέληξε σε αδικία για ένα από τους διαδίκους.»» Ο κ. Χατζηιωάννου εισηγήθηκε ότι στην παρούσα περίπτωση προκλήθηκε αδικία στους εφεσείοντες, στηριζόμενος στο περιεχόμενο της ανταπαίτησής του και στη θέση του ότι με την απόρριψη του αιτήματος για αναβολή και του γεγονότος ότι δεν είχε η πλευρά του διαθέσιμο μάρτυρα, η ανταπαίτηση απορρίφθηκε, με αποτέλεσμα να επωφεληθεί η εφεσίβλητη, καθότι αποφεύγει την πληρωμή υπηρεσιών που έλαβε. Με όλο το σεβασμό, η εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Για να μπορούν να εξεταστούν οι εισηγήσεις του κ. Χατζηιωάννου θα έπρεπε να είχαν τεθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου όταν αποφάσιζε το αίτημα για αναβολή. Τίποτα δεν τέθηκε πρωτοδίκως ως προς τις επιπτώσεις που θα είχε η απόρριψη του αιτήματος, ούτε βέβαια θα μπορούσε από μόνο του το Δικαστήριο να οδηγηθεί στο συμπέρασμα που εισηγείται ο ευπαίδευτος συνήγορος, έτσι ώστε να μπορεί να επέμβει το Εφετείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Ακριβώς επειδή το αίτημα για αναβολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου, το Ανώτατο Δικαστήριο επεμβαίνει μόνο σε περιπτώσεις όπου δεν λήφθηκαν υπόψη σχετικοί παράγοντες ή λήφθηκαν υπόψη παράγοντες άσχετοι με την υπόθεση, έτσι ώστε να κριθεί ότι η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ασκήθηκε αντινομικά και λανθασμένα. Στην παρούσα περίπτωση, τίποτε από αυτά που επικαλείται ο ευπαίδευτος συνήγορος δεν τέθηκαν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Το αίτημα ουσιαστικά περιοριζόταν στη βάση του ότι η πλευρά των εφεσειόντων δεν ανέμενε να αρχίσει η ακρόαση της υπόθεσης, ούτε ότι θα συμπλήρωνε τη μαρτυρία της η εφεσίβλητη και θα παρέμενε χρόνος για προσκόμιση της δικής της μαρτυρίας και δεν είχε διαθέσιμο μάρτυρα. Τα όσα ανέφερε η κα Χατζηιωάννου στη μαρτυρία της περί πρακτικής που ακολουθείτο σε τέτοιες περιπτώσεις παρέμειναν ατεκμηρίωτα και στη σφαίρα της γενικότητας. Από τη στιγμή που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση και δεν υπήρξε οποιαδήποτε ειδοποίηση από το Πρωτοκολλητείο ότι αυτή θα αναβάλλετο σε άλλη ημερομηνία ούτε βέβαια και ζητήθηκε εκ των προτέρων τέτοια πληροφόρηση από τους συνηγόρους, η παράλειψη των εφεσειόντων να είναι έτοιμοι για την ακρόαση και να έχουν τους μάρτυρες τους τουλάχιστον σε αναμονή, δεν μπορεί να δικαιολογήσει αναβολή της ακρόασης. Ειδικότερα στην παρούσα περίπτωση όπου το Δικαστήριο αρνήθηκε αμέσως προηγουμένως αίτημα αναβολής εκ μέρους της εφεσιβλήτης. Ως εκ των ανωτέρω ο πρώτος λόγος έφεσης απορρίπτεται. Αποτελεί θέση των εφεσειόντων σε συνάρτηση με τον δεύτερο λόγο έφεσης ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο παρά το ότι κατέγραψε τη διαδικασία που θα ακολουθούσε σχετικά με την απαίτηση και την ανταπαίτηση ως αυτή που διαλαμβάνεται στην Δ.33 Θ.9 (c)(ιι)(α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δεν την εφάρμοσε, καθότι δεν άφησε τους εναγόμενους να παρουσιάσουν μαρτυρία τους για υπεράσπιση και χωρίς να κλείσει την υπόθεσή του ο ενάγοντας, τους κάλεσε να παρουσιάσουν τη μαρτυρία για την ανταπαίτηση. Ουσιαστικά ακολουθήθηκε διαδικασία που προβλέπεται από τη Δ.33 Θ.9(c)(ii)(b).[1] Ούτε αυτός ο λόγος ευσταθεί. Το πρωτόδικο Δικαστήριο καθόρισε τη διαδικασία που θα ακολουθούσε στην υπόθεση, εν όψει της ύπαρξης ανταπαίτησης, αφού άκουσε τις θέσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών ως ακολούθως: «Δικαστήριο: Έχοντας κατά νου την εκφρασθείσα πρόθεση των μερών να παρουσιάσουν μαρτυρία, αλλά και την αμφισβήτηση που υπάρχει από την πλευρά των εναγομένων - εξ ανταπαιτήσεως εναγόντων ως προς την κοινή βάση των απαιτήσεων των δύο πλευρών, δεν υπάρχει άλλο πεδίο εφαρμογής, παρά μόνο τα όσα καλύπτονται από τη Δ.33, θ.9(c)(ii)(b). Ως εκ τούτου οι οδηγίες είναι οι ακόλουθες: Θα ξεκινήσει με την παρουσίαση μαρτυρίας ως προς απόδειξη της απαίτησής της η πλευρά των εναγόντων, θα παρουσιάσει μετά τη μαρτυρία της προς υπεράσπιση η πλευρά των εναγομένων και συνάμα τη μαρτυρία της προς απόδειξη της ανταπαίτησής της, και, τέλος, η πλευρά των εναγόντων-εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων θα παρουσιάσει τη μαρτυρία της σε σχέση με την υπεράσπισή της στην ανταπαίτηση. Ως προς το θέμα βεβαίως των τελικών αγορεύσεων θα επανέλθει το Δικαστήριο σε κατοπινό στάδιο.» Ως προς τον ως άνω καθορισμό της πορεία της υπόθεσης, δεν υπήρξε οποιαδήποτε αντίδραση ή αμφισβήτηση. Στη πορεία της υπόθεσης προέκυψε η αδυναμία των εναγόντων να καλέσουν άλλους μάρτυρες και η απόρριψη αιτήματος για αναβολή. Το γεγονός ότι δε δηλώθηκε στο πρακτικό ότι έκλεισαν την υπόθεση τους είναι άνευ σημασίας και, εν πάση περιπτώσει, δεν υπάρχει επ΄ αυτού παράπονο από τους ίδιους τους ενάγοντες-εφεσίβλητους. Η απουσία άλλου μάρτυρα και η απόρριψη αιτήματος για αναβολή με στόχο την κλήτευση μαρτύρων σήμαινε εκ των πραγμάτων ότι έκλεισαν την υπόθεσή τους. Τότε κλήθηκε η πλευρά των εφεσειόντων ως προς την ανταπαίτηση να παρουσιάσουν τη δική τους υπόθεση. Δεν κρίνουμε ότι υπήρξε οποιαδήποτε εκτροπή από την προδιαγραφείσα πορεία της υπόθεσης. Το παράπονο των εφεσειόντων θα είχε ενδεχομένως έρεισμα σε περίπτωση που η αξίωση της εφεσίβλητης επετύγχανε χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στους εφεσείοντες να παρουσιάσουν μαρτυρία προς υπεράσπιση. Ούτε και ο τέταρτος λόγος έφεσης ευσταθεί. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αντιμετώπισε ισότιμα τις δύο πλευρές απορρίπτοντας και στους δύο αντίστοιχα αιτήματα αναβολής. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των εφεσειόντων, τα οποία καθορίζονται σε €1.000, πλέον ΦΠΑ. ΝΑΘΑΝΑΗΛ, Δ. ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Δ. /ΧΤΘ ΠΟΥΓΙΟΥΡΟΥ, Δ. [1] «9. On the hearing of any action involving a counter-claim or of any action and cross-action directed to be heard together, the order of proceedings shall be as follows ;-( "The first party" in this rule means the party on whom the burden of proof lies in respect of the claim in the action, and "the second party" means the other party; and "counter-claim" includes a cross-claim in a cross-action.) .. (c) Where the parties state that evidence is being adduced both on the claim and on the counter-claim, then- .. (ii) If the burden of proof as regards the counter-claim does not lie on the first party, this party may open his case and adduce his evidence on the claim. After he has done so, the second party shall be asked whether he intends to call evidence on the claim. Then- (b) If the second party states that he intends to call evidence in regard to the claim, this party may open his case both on the claim and the counter-claim and adduce his evidence in regard to both. Then if the first party states that he is not calling evidence in regard to the counter-claim, the second party may address the Court for the purpose of summing up the evidence; and finally the first party may reply. If, on the other hand, the first party states that he intends calling evidence in regard to the counter-claim, then the second party shall address the Court on the claim, and the first party may open his case on the counter-claim and adduce his evidence thereon and thereafter address the Court for the purpose of summing up the evidence and of replying on the claim; and finally the second party may reply on the counter-claim only. (But the first party's reply on the claim may, if the Court so thinks fit, follow immediately after the second party's address thereon.)» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο