G. M. ν. H. V. κ.α., Έφεση Αρ. 38/2015, 10/9/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DOD:2018:7 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Έφεση Αρ. 38/2015) 10 Σεπτεμβρίου, 2018 [ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΓΙΑΣΕΜΗ, Δ.Δ.] G. M., Εφεσείουσα/Αιτήτρια, και
- H. V.,
- L. A., Εφεσίβλητοι/Καθ'ων η αίτηση. ------------------------- Δ. Κακουλλής, για την Εφεσείουσα. Ι. Χαραλάμπους (κα) για Ρ. Μαππουρίδη, για τον Εφεσίβλητο
- Κ. Ορφανίδης για Ορφανίδης, Χριστοφίδης & Συνεργάτες, για την Εφεσίβλητη
- ------------------------------- ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, Δ.: Η απόφαση είναι ομόφωνη, θα απαγγελθεί από το Δικαστή Παμπαλλή. ------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, Δ.: Το προς απόφανση θέμα, με την παρούσα έφεση, είναι ο προσδιορισμός του αρμόδιου δικαστηρίου, στη δικαιοδοσία του οποίου εμπίπτει η εκδίκαση της επίλυσης των περιουσιακών διαφορών οι οποίες υφίστανται μεταξύ της εφεσείουσας και του εφεσίβλητου
- Τόσο η εφεσείουσα, όσο και ο εφεσίβλητος 1, είναι μέλη της Τουρκικής Κοινότητας, κατέχουν την κυπριακή ιθαγένεια, και είναι Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Στις 31 Μαΐου 2003 τέλεσαν το γάμο τους στο Γραφείο της Ισλαμικής Κοινότητας και ακολούθως κατοίκησαν στη Λευκωσία. Η εφεσείουσα καταχώρισε αίτηση ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας προς επίλυση των περιουσιακών διαφορών που, κατ' ισχυρισμό, υπάρχουν μεταξύ της και του εν διαστάσει συζύγου της, εφεσίβλητου
- Το θέμα της ύπαρξης ή όχι δικαιοδοσίας του Οικογενειακού Δικαστηρίου να επιληφθεί της εν λόγω αίτησης, είχε, αρχικώς, εγερθεί από την εφεσίβλητη 2, η οποία εμπλέκεται στην παρούσα υπόθεση ως κατεπιστευματοδόχος, στο όνομα της οποίας ο εφεσίβλητος 1 μεταβίβασε, κατ' ισχυρισμό, περιουσιακά στοιχεία. Ήταν ο ισχυρισμός της εφεσείουσας ότι η υπόθεση θα έπρεπε να παραπεμφθεί στον Προέδρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ως το μόνο αρμόδιο δικαστήριο προς εκδίκαση της υφιστάμενης διαφοράς. Αντιθέτως, οι εφεσίβλητοι πρόβαλαν τον ισχυρισμό ότι κανένα δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί της αίτησης. Πρωτοδίκως αποφασίστηκε, με αναφορά στο Σύνταγμα και ιδιαιτέρως στο Άρθρο 152.2, ότι οι υποθέσεις προσωπικού θεσμού και ζητήματα θρησκευτικά υπάγονται, κατά το Άρθρο 87, στις Κοινοτικές Συνελεύσεις. Επίσης έγινε αναφορά στα εγκαθιδρυθέντα από το 1962 Τουρκικά Κοινοτικά Δικαστήρια. Το πρωτόδικο δικαστήριο έκαμε αναφορά στο Νόμο 12/1965, ο οποίος κατάργησε τα Ελληνικά Κοινοτικά Δικαστήρια τα οποία εγκαθιδρύθηκαν με το Νόμο 9/
- Ανάλογη όμως πρόνοια δεν έγινε και για τα Τουρκικά Κοινοτικά Δικαστήρια. Λόγω της έκρυθμης κατάστασης η οποία υφίσταται στη χώρα μας ως συνέπεια της τουρκικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής, θεσπίστηκε το 2003 ο περί Εφαρμογής του περί Γάμου Νόμος του 2003 σε Μέλη της Τουρκικής Κοινότητας (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 2003 (Ν. 120(Ι)/2003). Με βάση το άρθρο 4, παράγραφος (γ) και (δ) του εν λόγω Νόμου, δικαιοδοσία για ακύρωση και λύση γάμου, ως συνέπεια της αναστολής λειτουργίας των Τουρκικών Κοινοτικών Δικαστηρίων, έχει ο Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Το πρωτόδικο δικαστήριο αποφάσισε ότι στον όρο «γαμική διαφορά» που απαντάται στο συγκεκριμένο πιο πάνω νομοθέτημα, γίνεται εξαντλητική αναφορά των θεμάτων που μπορεί να επιληφθεί ο Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου και δεν υπάρχει, ούτε μπορεί, όπως αποφασίστηκε, να επεκταθεί ο ορισμός έτσι ώστε να καλύπτει και θέματα περιουσιακών διαφορών μεταξύ των συζύγων. Ως αποτέλεσμα τούτου, κρίθηκε ότι τόσο το Οικογενειακό Δικαστήριο, όσο και ο Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου, στερούνται δικαιοδοσίας εκδίκασης της αίτησης περιουσιακών διαφορών και ως εκ τούτου, η αίτηση απορρίφθηκε και επιδικάστηκαν το ½ των εξόδων υπέρ των εφεσιβλήτων. Η εφεσείουσα με την παρούσα έφεση στρέφεται εναντίον της πιο πάνω κατάληξης του πρωτόδικου δικαστηρίου. Με τον πρώτο λόγο έφεσης προσβάλλεται το εύρημα του δικαστηρίου ότι δεν υπάρχει αρμόδιο δικαστήριο να εκδικάσει υπόθεση περιουσιακών διαφορών όταν και οι δύο σύζυγοι είναι μέλη της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας. Με το δεύτερο λόγο έφεσης η εφεσείουσα προβάλλει ότι η απόφαση του δικαστηρίου συγκρούεται με τα Άρθρα 13 και 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αφορούν το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής και απαγόρευσης των διακρίσεων, αντίστοιχα. Με τον τρίτο λόγο έφεσης προβάλλεται ότι λανθασμένα το πρωτόδικο δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για όσο διαρκεί η έκρυθμη κατάσταση, δεν υπάρχει αρμόδιο δικαστήριο να εκδικάσει την υπόθεση τους. Ο τέταρτος λόγος έφεσης αφορά την επιδίκαση εξόδων. Κατά το στάδιο της ακρόασης της έφεσης οι εφεσίβλητοι συμφώνησαν ότι η κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου, αναφορικά με τα έξοδα, ήταν λανθασμένη και θα πρέπει να διαφοροποιηθεί. Παράλληλα, συμφώνησαν ότι ενόψει της ιδιαιτερότητας του θέματος που εγείρεται, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος της έφεσης, δεν θα επιδικαστούν έξοδα σε οποιαδήποτε πλευρά. Η εφεσείουσα εισηγήθηκε ότι στον όρο «γαμική διαφορά», όπως απαντάται στο άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, περιλαμβάνεται και η επίλυση περιουσιακών διαφορών, ως εκ τούτου, όπως αναφέρθηκε, η κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου ήταν λανθασμένη. Από τη στιγμή που η εισήγηση αυτή γίνει αποδεκτή, αποκτά δικαιοδοσία εκδίκασης της αίτησης για επίλυση των περιουσιακών διαφορών των διαδίκων, ο Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 4(δ) του Νόμου 120(Ι)/
- Στην αντιπέρα πλευρά οι εφεσίβλητοι υποστήριξαν ότι η προσφερόμενη δυνατότητα άσκησης δικαιοδοσίας του Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου σε θέματα γαμικής διαφοράς μεταξύ Τουρκοκυπρίων, δεν μπορεί να επεκταθεί, καθότι αφορά μόνο θέματα που έχουν σχέση με τη διατροφή συζύγων ή ανήλικων τέκνων ή επιμέλεια ανηλίκων. Ως εκ τούτου, ήταν η εισήγηση των εφεσιβλήτων ότι η ανυπαρξία δικαιοδοσίας δημιουργεί ένα νομικό κενό το οποίο δεν μπορεί να καλυφθεί παρά μόνο με νομοθετική τροποποίηση, θέμα το οποίο εκφεύγει της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου. Η κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου περί ύπαρξης νομοθετικού κενού, είναι ορθή. Όπως επισημαίνεται πρωτοδίκως, τα εγκαθιδρυθέντα τουρκικά κοινοτικά δικαστήρια, με βάση το Νόμο 8/1960, αρμόδια για θέματα προσωπικού θεσμού, δεν έχουν καταργηθεί. Η τροποποίηση που έχει επέλθει με το Νόμο 120(Ι)/2003 και συγκεκριμένα το άρθρο 4(δ), διευρύνει τον όρο «γαμική διαφορά» προσδίδοντας δικαιοδοσία στον Πρόεδρο του Δικαστηρίου με συγκεκριμένο και αυστηρά προσδιοριστέο θέμα, ήτοι: «Δια τους σκοπούς της παραγράφου αυτής ο όρος «γαμική διαφορά» περιλαμβάνει και οποιανδήποτε διαφοράν αφορώσαν εις διατροφήν συζύγων ή ενηλίκων τέκνων ή επιμέλειαν ανηλίκων». Η προκληθείσα, δια της πιο πάνω τροποποιήσεως, διεύρυνση του όρου «γαμική διαφορά» δεν μπορεί να επεκταθεί έτσι ώστε να καλύψει και θέματα περιουσιακών διαφορών μεταξύ συζύγων. Ως εκ τούτου, η πρωτόδικη κατάληξη επί του προκειμένου, περί ανυπαρξίας δικαιοδοσίας του Προέδρου Επαρχιακού Δικαστηρίου, είναι, όπως σημειώσαμε, ορθή και η έφεση δεν μπορεί να επιτύχει. Στο σημείο, όμως, αυτό θεωρούμε ότι είναι σημαντικό να προχωρήσει η πολιτεία στη θεσμοθέτηση διαδικασίας για επίλυση περιουσιακών διαφορών σε σχέση με Τουρκοκύπριους, έτσι ώστε να καλυφθεί αυτό το διαπιστωθέν νομοθετικό κενό. Η έφεση απορρίπτεται, χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα, όπως ήταν η διευθέτηση των συνηγόρων. Κ. ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, Δ. Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Δ. Γ.Ν. ΓΙΑΣΕΜΗ, Δ. /ΔΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο