ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε66/2014, 12/4/2019

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε66/2014, 12/4/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:AD:2019:A143 ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (Πολιτική Έφεση Αρ. Ε66/2014) 12 Απριλίου, 2019 [ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, ΛΙΑΤΣΟΣ, ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ/στές] xxx xxx ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Εφεσείοντας/Εναγόμενος 2 ΚΑΙ HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, Εφεσίβλητων/Εναγόντων Π. Ευθυμίου, για τον Εφεσείοντα. Ρ. Χαραλάμπους (κα) για Α. Κακογιάννη & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, για τους Εφεσιβλήτους. ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, Δ.: Η απόφαση είναι ομόφωνη, θα απαγγελθεί από το Δικαστή Παμπαλλή. Α Π Ο Φ Α Σ Η ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, Δ.: Ο εφεσείων επεδίωξε, ανεπιτυχώς, να παραμερίσει την εκδοθείσα εναντίον του απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στο πλαίσιο της αγωγής αρ. 798/2013 για ποσό €37.727,18, πλέον τόκους και έξοδα. Τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν την παρούσα υπόθεση δεν αμφισβητούνται και, όπως καταγράφεται στην πρωτόδικη απόφαση, η αγωγή καταχωρίστηκε 14 Μαρτίου 2013 και επιδόθηκε προσωπικά στον εφεσείοντα, τότε εναγόμενο 2, στις 19 Απριλίου 2013. Παρελθούσης της προθεσμίας για καταχώριση εμφάνισης, οι εφεσίβλητοι καταχώρισαν στις 13 Μαΐου 2013 μονομερή αίτηση για έκδοση απόφασης εναντίον των τότε εναγομένων, στη βάση της Δ.17 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στις 30 Μαΐου 2013 το δικαστήριο είχε επιληφθεί της αίτησης και εξέδωσε την πιο πάνω αναφερόμενη δικαστική απόφαση. Στις 26 Ιουνίου 2013 υποβλήθηκε από τον εφεσείοντα αίτηση παραμερισμού της πιο πάνω εκδοθείσας απόφασης. Η αίτηση αυτή, όπως σημειώσαμε πιο πάνω, απορρίφθηκε από το δικαστήριο και καταχωρήθηκε η παρούσα έφεση. Το πρωτόδικο δικαστήριο έκαμε ευρύτατη αναφορά στην ένορκη δήλωση του εφεσείοντα, ο οποίος, ουσιαστικώς, παραδέχεται ότι η αγωγή του είχε επιδοθεί εγκαίρως, πλην, όμως, παρόλο που είχε επισκεφθεί δικηγόρο στις 8 Μαΐου 2013 και οι δικηγόροι γνωστοποίησαν με τηλεμήνυμα στους δικηγόρους των εφεσιβλήτων ότι είχαν πρόθεση καταχώρισης εμφάνισης, κάτι τέτοιο δεν έγινε καθότι ο εφεσείων είχε επισκεφθεί τους άλλους δύο συνεναγομένους του, προσπαθώντας να τους πείσει να συνεργαστούν προς υπεράσπιση της αγωγής. Όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του εφεσείοντα, που συνόδευε την αίτηση, ο ίδιος τελικώς στις 30 Μαΐου 2013, έχοντας αποτύχει να πείσει τους άλλους συνεναγομένους του, ζήτησε από τους δικηγόρους του να προχωρήσουν στην καταχώριση εμφάνισης. Αναφέρει δε σχετικά τα εξής: ?Στη συνέχεια που πληροφορήθηκα την έκδοση της ερήμην δικαστικής απόφασης, ζήτησα από τους δικηγόρους των εναγόντων την από κοινού ακύρωση της απόφασης, πράγμα που αυτοί αποδέχθηκαν?. Το πρωτόδικο δικαστήριο σε μια εμπεριστατωμένη απόφαση αναφέρθηκε σε έκταση στους λόγους, οι οποίοι συνηγορούν υπέρ της αποδοχής μιας αίτησης αναλόγου φύσεως, κάμνοντας αναφορά σε σχετική επί τούτου νομολογία. Κατέληξε δε λέγοντας: ?Σύμφωνα με τη νομολογία για να επιτύχει ο αιτητής τον παραμερισμό μιας απόφασης θα πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει μια εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση που προβάλλεται εναντίον του και αφετέρου να δώσει επαρκή δικαιολογία για την παράλειψη του να εμφανιστεί στη διαδικασία.? Οι λόγοι έφεσης ήταν δύο. Ότι το δικαστήριο, προβλήθηκε με τον πρώτο λόγο έφεσης, λανθασμένα αποφάσισε ότι υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώριση εμφάνισης και ότι αυτή δεν εξηγήθηκε επαρκώς. Με το δεύτερο λόγο έφεσης ο εφεσείων υποστήριξε ότι είχε αποκαλύψει, μέσα από την ένορκη δήλωση, καλόπιστη υπεράσπιση στο βαθμό που θα έπρεπε να του δοθεί η ευκαιρία να την προβάλει. Το δικαστήριο θεώρησε, και ορθώς κατά την άποψη μας, ότι αδυνατούσε να αντιληφθεί «ποιο ήταν το πραγματικό εμπόδιο που αντιμετώπισε ο εναγόμενος 2 για να καταχωρίσει εγκαίρως την εμφάνιση του». Από τη στιγμή που οι άλλοι εναγόμενοι δεν ανταποκρίθηκαν στην εισήγηση για κοινή εκπροσώπηση και στις 8 Μαΐου 2013 είχε επισκεφθεί δικηγόρο, δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε βάσιμος λόγος ο οποίος να συνηγορεί υπέρ της υιοθέτησης άλλης προσέγγισης από αυτή την οποία υιοθέτησε το πρωτόδικο δικαστήριο, ότι, δηλαδή, δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε βάσιμος λόγος για τη μη εμφάνιση. Επιπροσθέτως, το δικαστήριο έκρινε και, ορθώς, ότι δεν έχει δικαιολογηθεί δεόντως η παρέλευση του χρονικού διαστήματος μεταξύ της έκδοσης απόφασης και της καταχώρισης της παρούσας αίτησης, ήτοι περίοδος περίπου ενός μηνός. Ο ευπαίδευτος συνήγορος έκαμε αναφορά στην υπόθεση Phylactou and others v. Michael