ΚΟΣΤΑΝΙΑΝ ν. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 168/2013, 25/2/2020

ΚΟΣΤΑΝΙΑΝ ν. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 168/2013, 25/2/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:AD:2020:A73 ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 168/2013) 25 Φεβρουαρίου, 2020 [ΠΑΝΑΓΗ, ΓΙΑΣΕΜΗΣ, ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ/στές] xxxx ΚΟΣΤΑΝΙΑΝ, Εφεσείουσα-Εναγομένη 2, ν. xxxx ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Εφεσίβλητης-Ενάγουσας. ________________________ Γιώργος Τριλλίδης, για Πολάκης Σαρρής & Σία Δ.Ε.Π.Ε., για την Εφεσείουσα. Ανδρέας Κορομίας, για την Εφεσίβλητη. ________________________ ΠΑΝΑΓΗ, Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Γ.Ν. Γιασεμής. ________________________ Α Π Ο Φ Α Σ Η Γ.Ν. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ.: Η παρούσα υπόθεση, από νομικής άποψης, δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα. Η έκβασή της, όμως, είναι πολύ σημαντική για την εφεσείουσα, για το λόγο ότι απόφαση που εκδόθηκε εναντίον της ερήμην, ως εναγομένη 2 στην αγωγή αρ. 641/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, (η αγωγή), δεν παραμερίστηκε. Η αίτηση, η οποία είχε υποβληθεί εκ μέρους της για τον πιο πάνω σκοπό, απορρίφθηκε. Τούτο δε, παρά το γεγονός ότι το Δικαστήριο που της επιλήφθηκε διαπίστωσε ότι η ίδια απέδειξε, εκ πρώτης όψεως, υπεράσπιση στην απαίτηση της εφεσίβλητης. Η εφεσείουσα, λοιπόν, βρέθηκε να οφείλει στην εφεσίβλητη, ενάγουσα στην αγωγή, ποσό €162,450,00, πλέον τόκους και έξοδα. Στο ίδιο πλαίσιο, ανωτέρω, το Δικαστήριο παρατήρησε, επίσης, πως, κατά την κρίση του, δεν υπήρξε και οποιαδήποτε καθυστέρηση από μέρους της εφεσείουσας στην υποβολή της αίτησης παραμερισμού. Ωστόσο, απέρριψε την αίτησή της, κρίνοντας ότι οι χειρισμοί της, μετά την παραλαβή του κλητηρίου εντάλματος, χαρακτηρίζονταν από «επιπολαιότητα, ανευθυνότητα και έλλειψη σοβαρότητας». Η εφεσείουσα, με το μοναδικό, ουσιαστικά, λόγο έφεσης που περιέλαβε στη σχετική ειδοποίηση, προβάλλει ότι το εκδικάσαν Δικαστήριο άσκησε λανθασμένα τη διακριτική του εξουσία, δυνάμει του Κ. 10 της Δ.17 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, (οι «Κ.Π.Δ.»), επί του οποίου βασίστηκε η αίτησή της. Για την ακρίβεια, εισηγείται πως αυτό «... προσέδωσε δυσανάλογη και/ή υπερβολική βαρύτητα στο γεγονός της παράλειψης εμφάνισης της ... και/ή εσφαλμένα δεν έλαβε υπ' όψιν την εύλογη και πειστική εξήγηση που έδωσε ... ως προς τους λόγους μη εμφάνισής της ...». Το Δικαστήριο κατέληξε, ως ανωτέρω, βασιζόμενο στην εκδοχή της ιδίας της εφεσείουσας, η οποία παρατίθεται στην ένορκη δήλωσή της προς υποστήριξη της αίτησης παραμερισμού. Συγκεκριμένα, ό,τι η εφεσείουσα ανέφερε ήταν πως αυτή, αφού παρέλαβε το κλητήριο ένταλμα, το παρέδωσε στον εναγόμενο 3 στην αγωγή, τον οποίο γνώριζε προσωπικά. Ο τελευταίος ήταν, όπως είπε, διευθυντής της εναγομένης 1 εταιρείας, προς την οποία η ίδια είχε παραχωρήσει ένα οικόπεδό της, στη βάση συμφωνίας αντιπαροχής. Η εναγομένη 1 εταιρεία ανήγειρε σε αυτό πολυκατοικία με διαμερίσματα, τα οποία, ακολούθως, διέθεσε προς πώληση. Ο εναγόμενος 3, υπό την πιο πάνω ιδιότητά του, χειριζόταν όλα τα θέματα που αφορούσαν στην ανάπτυξη, ως άνω, του οικοπέδου και στη διάθεση των διαμερισμάτων που αναλογούσαν στην εναγομένη 1 εταιρεία, δυνάμει της προαναφερθείσας συμφωνίας αντιπαροχής. Η εφεσείουσα, η οποία συνέχισε, προφανώς, να παραμένει ως η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του οικοπέδου, είχε, όπως ανέφερε, εμπιστοσύνη στον εναγόμενο 3 για τους χειρισμούς του σε σχέση με το πιο πάνω έργο. Στο πλαίσιο δε αυτό, ο εναγόμενος 3 φαίνεται να ενήργησε για την πώληση προς την εφεσίβλητη ενός διαμερίσματος. Σε σχέση με την πράξη τούτη, ανέκυψε, προφανώς, κάποια διαφορά, η οποία οδήγησε την τελευταία στην καταχώριση της αγωγής, με απαίτηση εναντίον και της εφεσείουσας για την καταβολή ποσού ύψους €183.674,65. Η εφεσείουσα ισχυρίστηκε πως, όταν έλαβε το κλητήριο ένταλμα, αντιλήφθηκε ότι αυτό αφορούσε στην πολυκατοικία, αλλά τίποτε πέραν τούτου· η ίδια δε γνώριζε για τη συγκεκριμένη συναλλαγή. Επισκέφτηκε, τότε, τον εναγόμενο 3, ο οποίος την πληροφόρησε ότι είχε, ήδη, παραλάβει και αυτός παρόμοιο κλητήριο ένταλμα, το οποίο παρέδωσε στο δικηγόρο του. Την προέτρεψε δε να του δώσει το κλητήριο ένταλμα που της είχε επιδοθεί, για να ενεργήσει το ίδιο και γι' αυτή, διαβεβαιώνοντάς την ότι θα διευθετούσε το θέμα ο δικηγόρος του. Ο εναγόμενος 3, προφανώς, δεν ενήργησε όπως άφησε να αντιληφθεί η εφεσείουσα. Ως αποτέλεσμα, εκδόθηκε η υπό αναφορά απόφαση εναντίον της, λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης. Πληροφορήθηκε γι' αυτό από το δικηγόρο του εναγομένου 3 και έλαβε τα μέτρα που οδήγησαν, εν τέλει, στην υπό εξέταση έφεση. Το Δικαστήριο, όπως αναφέρθηκε ήδη, έκρινε τους πιο πάνω χειρισμούς της εφεσείουσας επιπόλαιους, ανεύθυνους και στερούμενους σοβαρότητας. Συγκεκριμένα, θεώρησε πως, δεδομένου του ύψους του ποσού της εναντίον της απαίτησης και της μακράς εργοδότησής της, για σαράντα έτη, στο Ραδιοφωνικό ΄Ιδρυμα Κύπρου, δε δικαιολογείτο αυτή να επιδείξει την εμπιστοσύνη που επέδειξε στον εναγόμενο 3. Η στάση της δε τούτη συνιστούσε, όπως το έθεσε: «μορφή καταφρόνησης τόσο της δικαστικής διαδικασίας, όσο και των δικαιωμάτων της καθ' ης η αίτηση», δηλαδή της εφεσίβλητης. Δε χρειάζεται να σχολιαστούν οι πιο πάνω χαρακτηρισμοί και παρατηρήσεις του Δικαστηρίου σε σχέση με τους υπό αναφορά χειρισμούς της εφεσείουσας. Πρέπει, όμως, να λεχθεί πως, δεδομένης της συνεργασίας που αυτή είχε με τον εναγόμενο 3, η εμπιστοσύνη που του επέδειξε ήταν πλήρως δικαιολογημένη. Είναι, εξ άλλου, σύνηθες απλοί άνθρωποι να επιδεικνύουν εμπιστοσύνη στους συνανθρώπους τους, ειδικά, υπό περιστάσεις όπως οι παρούσες. Εκείνο που είναι σημαντικό, εν πάση περιπτώσει, είναι η αντιμετώπιση από το νόμο χειρισμών όπως οι πιο πάνω, στο πλαίσιο της εφαρμογής της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου, που προβλέπεται στον Κ. 10[1] της Δ.17 των Κ.Π.Δ. Το βέβαιο είναι πως τυχόν επιπόλαιοι χειρισμοί ενός εναγομένου, που οδηγούν στην έκδοση απόφασης εναντίον του, δε θεωρούνται, χωρίς άλλο, από τη νομολογία, ως καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, οποιασδήποτε μορφής· πολύ περισσότερο, δε δικαιολογείται, στη βάση αυτή, η απόρριψη αίτησης για παραμερισμό απόφασης εκδοθείσας εναντίον του ερήμην. Στην υπόθεση Sokolow S.A. Oddzial Zaklady Miesne W Kole v. Lope Enterprises Ltd