ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ v. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 41/2018, 22/4/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DOD:2020:26 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 41/2018 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2020 [Λ. ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΣ, Τ.Θ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Τ.ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ] xxx ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΕΦΕΣΕΙΟΝΤΑ ΚΑΙ xxx ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗ -------------------- Χ. Κυριακίδης με Αγ. Χαραλάμπους (κα), για Εφεσείοντα, για Χάρης Κυριακίδης ΔΕΠΕ Λ. Βραχίμης, για Ελένη Βραχίμη & Σία, για την Εφεσίβλητη ------------------------------------- ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον Παρπαρίνο, Δ. ------------------------------------ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΣ, Δ. Στις 16.3.2018 εκ συμφώνου εξεδόθη από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λάρνακος Διάταγμα με το οποίο καθορίστηκε ως τόπος διαμονής των δύο ανήλικων τέκνων των διαδίκων, ο εκάστοτε τόπος διαμονής της Εφεσίβλητης/Καθ' ης η Αίτηση, εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου σε καθορισμένη διεύθυνση. Ο Εφεσείων περίπου ένα μήνα μετά καταχώρησε αίτηση με την οποία, μεταξύ άλλων, αιτείτο την τιμωρία της Εφεσίβλητης για παρακοή του άνω Διατάγματος και συγκεκριμένα αιτείτο την φυλάκιση, επιβολή προστίμου, την σύλληψη της, την κατάσχεση της περιουσίας της και άλλα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, μετά από πλήρη ακρόαση, βρήκε ότι πληρούνται οι τέσσερις προϋποθέσεις που τίθενται από το ΄Αρθρο 42(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα το Διάταγμα ημερ. 16.3.2018, η προσωπική επίδοση του στην Εφεσίβλητη, ότι το Διάταγμα έφερε την αναγκαία προβλεπόμενη οπισθογράφηση και ότι η αίτηση παρακοής επιδόθηκε προσωπικά στην Εφεσίβλητη. Παρ' όλα ταύτα απέρριψε την Αίτηση. Σύμφωνα με τα ευρήματα του η χρονική περίοδος που αφορούσε την κατηγορία ήταν η 29-30.3.2018 και 4-15 Απριλίου
- Σε αμφότερες τις άνω περιόδους διέμεναν, η Εφεσίβλητη και παιδιά, εις Λευκωσία, στην οικία της μητέρας της Εφεσίβλητης λόγω ασθένειας των παιδιών και εξέταση τους από παιδίατρο στη Λευκωσία, αναφορικά με την πρώτη περίοδο και για τις εορτές του Πάσχα την δεύτερη περίοδο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την Αίτηση με το σκεπτικό ότι η συμπεριφορά της Εφεσίβλητης ήταν τέτοια που δεν φανέρωνε πρόθεση μόνιμης μετακίνησης των παιδιών και μόνιμη εγκατάσταση τους σε διαφορετικό μέρος από αυτό που ορίζει το Διάταγμα. Δεν απεδείχθη πρόθεση ηθελημένης ανυπακοής. Ο Εφεσείων με τέσσερις λόγους έφεσης, προσβάλλει την πρωτόδικη απόφαση ως εσφαλμένη. Όλοι οι λόγοι συγκλίνουν στο ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η Εφεσίβλητη δεν είναι ένοχη για το αδίκημα της παρακοής, ενόψει του ότι αυτή παραδέκτηκε ότι αντιλήφθηκε πλήρως το επίδικο Διάταγμα και παρά ταύτα με την θέληση της διέμενε μαζί με τα ανήλικα τέκνα τους στο πατρικό της στη Λευκωσία κατά παράβαση του Διατάγματος. Τα πιο πάνω σε συνάρτηση με την κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι πληρούνται στην παρούσα υπόθεση όλες οι τέσσερις προϋποθέσεις της Διαταγής 42(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην πρωτόδικη απόφαση σελ. 21, αναφέρεται ότι δυνάμει του Άρθρου 42 του Ν.14/60 προκειμένου ένα Διάταγμα του Δικαστηρίου να είναι επιβλητέο (enforceable) πρέπει να είναι αναγκαστικό (coercive order) είτε διατακτικό (mandatory) είτε απαγορευτικό. Αναγνωριστικά Διατάγματα δικαιώματος τα οποία εκδίδονται δυνάμει του Άρθρου 41 του Ν.14/60 δεν είναι επιβλητέα δυνάμει του Άρθρου
- Αναφέρει δε προς τούτο την Πέτρος Πετράκη ν. Marko Petraki
(2002)1(B) Α.Α.Δ. 911. Αφήνει δε να νοηθεί ότι στην παρούσα υπόθεση το εξεταζόμενο Διάταγμα δεν παρουσιάζει πρόβλημα και προχωρεί στην εξέταση των προϋποθέσεων στοιχειοθέτησης του αδικήματος της παρακοής Διατάγματος του Δικαστηρίου. Η Εφεσίβλητη, μέσω του ευπαίδευτου συνήγορού της, παρόλο που δεν έχει αντέφεση σε σχέση με το θέμα αυτό, προβάλλει ότι το υπό εξέταση Διάταγμα δεν είναι επιβλητό (enforceable) και συνεπώς η Έφεση θα πρέπει να απορριφθεί. Όπως λέχθηκε στην Δημητρίου κ.α. ν. Sidorenko
(2011)1 A.A.Δ. 1095: "Το Άρθρο 25
(3)του Ν. 14/60 και η Δ.35, θ.8 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών παρέχουν εξουσία στο εφετείο να επεμβαίνει σε σημείο της πρωτόδικης απόφασης που δεν προσβλήθηκε είτε με την έφεση είτε με αντέφεση, για επίλυση των πραγματικών επιδίκων ζητημάτων, προς το σκοπό ουσιαστικής απονομής της δικαιοσύνης - (βλ. Holiday Tours Ltd v. Κούτα κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 766 και Αβραάμ, άλλως Δώρος Φασουλή κ.ά. v. Νικολάου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 656)." Συνεπώς δεν παρουσιάζεται πρόβλημα να εξετάσουμε το θέμα εφόσον στην πραγματικότητα δεν στοιχειώνεται το οιονεί αδίκημα που καταλογίζεται στην Εφεσίβλητη. (Βλ. Γενικός Εισαγγελεάς ν. Παπαλαζάρου κ.α.
(1995)2 Α.Α.Δ. 128) Στην Πετράκη ν. Petraki
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 911, αποφασίστηκε από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο ότι από το κείμενο του Άρθρου 42 του Ν.14/60, προκύπτει ότι για να είναι επιβλητέο (enforceable) ένα διάταγμα του Δικαστηρίου πρέπει να είναι είτε αναγκαστικό (coercive order) είτε διατακτικό (mandatory) είτε απαγορευτικό. Αναγνωριστικά διατάγματα δικαιώματος τα οποία εκδίδονται δυνάμει του Άρθρου 41 του Ν.14/60 δεν είναι επιβλητά δυνάμει του Άρθρου
- "Άρθρο
- Τηρουμένου οιονδήποτε διαδικαστικού καvovισμoύ έκαστov δικαστήριov θα έχη εξουσία να εξαναγκάζη εις υπακoήv προς οιονδήποτε διάταγμα εκδoθέv υπ' αυτού, διατάττov ή απαγoρεύov την εκτέλεσιν oιασδήπoτε πράξεως, διά πρoστίμoυ ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Και το δικαστήριov δύναται επιπροσθέτως να επιδικάση εις το πρόσωπον προς το συμφέρov του oπoίoυ εξεδόθη το διάταγμα τoιoύτov πoσόv υπό μoρφήv αποζημιώσεως, ως το δικαστήριov δύναται να θεωρήση πρέπov." Εξετάσαμε με προσοχή το Διάταγμα ημερ. 16.3.2018 και καταλήξαμε χωρίς δισταγμό ότι πρόκειται περί Διατάγματος το οποίο έχει αναγνωριστικό χαρακτήρα, καθορίζοντας τον τόπο διαμονής των ανήλικων των διαδίκων που είναι ο εκάστοτε τόπος διαμονής της Εφεσίβλητης εντός της δικαιοδοσίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου Λάρνακας. Το Διάταγμα δεν περιέχει καμία διαταγή προς την Εφεσίβλητη να προβεί σε συγκεκριμένη πράξη ή να της απαγορεύει να πράξει κάτι. Γι' αυτό το λόγο και μόνο η Έφεση θα πρέπει να απορριφθεί. Προτού τελειώσουμε θα ήθελα να αναφέρουμε ότι συμπεριφορές όπως αυτές που επέδειξε ο Εφεσείων έναντι της συζύγου του δεν βοηθούν, αλλά απεναντίας, μόνο προβλήματα και ψυχικά τραύματα προκαλούν στα ανήλικα παιδιά του. Η, μετά από 20 μέρες της έκδοση διαταγμάτων που ρυθμίζουν το δικαίωμα επικοινωνίας με τα ανήλικα παιδιά του όπως και τον τόπο διαμονής τους, παρακολούθηση της εν διαστάσει συζύγου του είτε από τον ίδιο είτε από ιδιωτικό ερευνητή που εργοδότησε, δεν βοηθά στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης και καλών σχέσεων μεταξύ τους προς το υπέρτατο συμφέρον των δύο ανήλικων παιδιών του αλλά απεναντίας δημιουργεί αισθήματα καχυποψίας, εχθρότητας, αντιπαλότητας και εκδικητικότητας, πάντα εις βάρος των παιδιών. Ελπίζουμε ότι στο μέλλον θα επιδειχθεί πιο υπεύθυνη στάση για χάριν της ευημερίας των παιδιών τους. Η Έφεση απορρίπτεται με €3.000 έξοδα εις βάρος του Εφεσείοντα. Λ. ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΣ, Δ. Τ.Θ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Δ. Τ. ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ. /γκ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο