ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ Α.C. PROSPECTA HOMES SERVICES LTD κ.α., ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 85/2020, 24/7/2020

(1)Α.C. PROSPECTA HOMES SERVICES LTD

(2)A. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΚΑΙ

(3)N. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑ ΑΔΕΙΑ ΠΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΗΜΕΡ. 10/7/2020 ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΩΓΗ 320/2020 ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡ. 14/1960 ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦ.

1. Α. Χαβιαράς, για τους αιτητές Α Π Ο Φ Α Σ Η ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Δ.: Ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (στο εξής το κατώτερο Δικαστήριο) εκκρεμεί προς εκδίκαση η αγωγή 320/2020, με την οποία οι ενάγοντες - η κυπριακή εταιρεία Kharima Ltd και οι κινεζικής καταγωγής δικαιούχοι της J. Kaho και F. Kaho - αξιώνουν εναντίον των εναγομένων - της κυπριακής εταιρείας Α.C. Prospecta Homes Services Ltd (στο εξής η Εταιρεία) και των διευθυντών της A. Χαραλάμπους και Ν. Χαραλάμπους - γενικές, ειδικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις ύψους €5.250.000,00 στη βάση δόλου, απάτης, ψευδών παραστάσεων, κλοπής και άλλων επιλήψιμων πράξεων. Ταυτόχρονα με την καταχώριση της προαναφερθείσας αγωγής, οι ενάγοντες καταχώρισαν και μονομερή αίτηση βάσει της οποίας εξασφάλισαν προσωρινά διατάγματα εναντίον των εναγομένων (στο εξής οι Αιτητές), τα οποία μετά από ακρόαση, οριστικοποιήθηκαν εν μέρει. Συγκεκριμένα, με το οριστικοποιηθέν διάταγμα ημερ. 10.7.20 (στο εξής το Διάταγμα) δεσμεύτηκαν δύο κτήματα της Εταιρείας τα οποία ήταν το αντικείμενο δύο συμφωνιών ημερ. 5.8.2019 - τα υπ΄ αρ. εγγραφής 0/20149 και 0/32730 στην περιοχή Άγιος Θεόδωρος στην Πάφο - και παγοποιήθηκε ποσό μέχρι €2.969.000,00 από το λογαριασμό της Εταιρείας στην Astro Bank Ltd, μέχρι την εκδίκαση της αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Οι Αιτητές θεωρούν ότι το (οριστικό) Διάταγμα ήταν προϊόν σωρείας νομικών σφαλμάτων και με την παρούσα αίτηση ζητούν, αφενός, να τους δοθεί άδεια για καταχώριση αίτησης δια κλήσεως προς έκδοση εντάλματος Certiorari που να ακυρώνει το Διάταγμα και, αφετέρου, όπως η ισχύς του Διατάγματος και οποιασδήποτε παρεμφερούς διαδικασίας ενώπιον του κατώτερου Δικαστηρίου ανασταλεί μέχρι την εκδίκαση της αίτησης δια κλήσεως. Η αίτηση συνοδεύεται από έκθεση, το περιεχόμενο της οποίας υιοθετείται από ένορκη δήλωση της εκ των αιτητών Ν. Χαραλάμπους, όπου βασικά προβάλλεται πως το κατώτερο Δικαστήριο εσφαλμένα:-
2. Βασίστηκε σε δύο μεταφράσεις - αγγλικής και ελληνικής - των κινέζικων ενόρκων δηλώσεων του J. Kaho που δεν έγιναν από ορκωτούς μεταφραστές κατά παράβαση προνοιών του περί Εγγραφής και Ρύθμισης των Υπηρεσιών Ορκωτού Μεταφραστή Νόμου του 2019 (Ν.45(Ι)/2019). Και αυτό, με το σκεπτικό ότι οι ένορκες δηλώσεις του J. Kaho ήταν έγκυρες δυνάμει του άρθρου 5 του περί Επισήμων Γλωσσών της Δημοκρατίας Νόμου του 1988 (Ν.67/1988), καθ΄ ην στιγμή δεν είχε αμφισβητηθεί η εγκυρότητα των εν λόγω ενόρκων δηλώσεων αλλά το μόνο που αμφισβητήθηκε ήταν η εγκυρότητα των μεταφράσεων τους και επομένως ο υπό αναφορά Νόμος δεν τύγχανε εφαρμογής.
3. Κατέληξε σε εύρημα πως η πλευρά των εναγόντων δεν είχε παραβεί το καθήκον για αποκάλυψη της συμπληρωματικής συμφωνίας ημερ. 5.8.19 στην οποία, αφενός, υπήρχε πρόνοια ότι τα χρήματα που πλήρωσαν οι ενάγοντες θα χρησιμοποιούνταν για πληρωμή του ακινήτου και, αφετέρου, για παραπομπή των οποιωνδήποτε διαφορών σε διαιτησία κατά παράβαση της πάγιας περί του αντιθέτου νομολογίας και παρά το γεγονός ότι το κατώτερο Δικαστήριο επεσήμανε ότι θα ήταν ορθότερο το ζήτημα να είχε αναφερθεί στις ενόρκους δηλώσεις του J. Kaho,
4. Προέβη σε εύρημα συνδρομής της τρίτης προϋπόθεσης στηριζόμενο στην έκταση και εφαρμογή της συμπληρωματικής συμφωνίας ημερ. 5.8.2-019 και περαιτέρω στον ισχυρισμό ότι μέρος των χρημάτων των εναγόντων χρησιμοποιήθηκε για δραστηριότητες των αιτητών στο εξωτερικό, θέματα άσχετα με την τρίτη προϋπόθεση κατά παράβαση των αρχών της C.P. Phasarias (Automotive Center) Ltd v. Σκυροποιϊα «Λεονίκ» Λτδ,
5. Κατέληξε σε εύρημα συνδρομής του κατεπείγοντος ως δικαιοδοτικού όρου, δικαιολογώντας απαράδεκτα την περίοδο από 21.10.2019 μέχρι την προσφυγή στο Δικαστήριο,
6. Κατέληξε σε εύρημα ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας απαιτούσε να δεσμευτεί και ο τραπεζικός λογαριασμός της Εταιρείας, παραβλέποντας ότι το ακίνητο με αρ. εγγραφής 0/20149 ήταν το μόνο για το οποίο έγινε η επίδικη συμφωνία και
7. Δέσμευσε τον τραπεζικό λογαριασμό της Εταιρείας εκλαμβάνοντας λανθασμένα ότι σ΄ αυτόν υπήρχαν χρήματα πέραν των €2.969.000,00, με αποτέλεσμα να την αναγκάσει να σταματήσει κάθε δραστηριότητα εφόσον της αποστερήθηκε η οικονομική δυνατότητα διεκπεραίωσης των καθημερινών της εργασιών. Τα πιο πάνω, πασιφανή όπως προβάλλεται, νομικά σφάλματα, ικανοποιούν τις αρχές για χορήγηση της αιτούμενης άδειας εφόσον συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις για επέμβαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τούτο γιατί η Εταιρεία είναι δρώσα και οικονομικά εύρωστη επιχείρηση και η δέσμευση του τραπεζικού της λογαριασμού (α) της αποστερεί τη δυνατότητα να διεξάγει τις καθημερινές της εργασίες με αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί να σταματήσει κάθε δραστηριότητα, (β) έγινε με τον προφανώς εσφαλμένο συλλογισμό ότι απαιτείται και δέσμευση χρηματικού ποσού για να συμπληρωθεί η εξασφάλιση των εναγόντων στη βάση της αυθαίρετης εκτίμησης (από το κατώτερο Δικαστήριο) της αξίας των ακινήτων στην τιμή απόκτησης τους και όχι στη βάση της αγοραίας αξίας ή της αξίας της αναγκαστικής πώλησης και (γ) έχει προκαλέσει στην Εταιρεία οικονομικό «κεφαλοκλείδωμα», γεγονός που συνιστά εξαιρετική περίσταση που δικαιολογεί την παρέμβαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Εξέτασα με προσοχή την απόφαση (Διάταγμα) του κατώτερου Δικαστηρίου και όσα οι Αιτητές έθεσαν ενώπιον μου τόσο με την έκθεση όσο και δια ζώσης κατά την επ΄ ακροατηρίω συζήτηση της αίτησης. Με δεδομένο ότι η υπό κρίση αίτηση έχει ως υπόβαθρο τη θέση ότι το Διάταγμα είναι προϊόν νομικών σφαλμάτων του κατώτερου Δικαστηρίου, να υπενθυμίσω ότι κατά πάγια νομολογία για χορήγηση της αιτούμενης άδειας απαιτείται τεκμηρίωση νομικού λάθους κατάδηλου στο σώμα της απόφασης (on the face of the proceedings) εφόσον το ένταλμα Certiorari δεν στοχεύει στη διόρθωση λανθασμένης απόφασης η οποία μπορεί να προσβληθεί με το ένδικο μέσο της έφεσης (βλ. σύγγραμμα Π. Αρτέμη, Προνομιακά Εντάλματα, σελ. 127-130 που παραπέμπει και στη σχετική επί του θέματος νομολογία). Το ερώτημα επομένως που εγείρεται είναι κατά πόσο τα καταλογιζόμενα στο πρωτόδικο Δικαστήριο νομικά σφάλματα είναι κατάδηλα και η επί του θέματος απάντηση είναι κατά την άποψή μου αρνητική. Τούτο γιατί, εξετάζοντας τα παράπονα των Αιτητών χωριστά αλλά και συνολικά, διαμόρφωσα την άποψη ότι αυτά στοχεύουν την ορθότητα και όχι τη νομιμότητα της απόφασης του κατώτερου Δικαστηρίου, θέμα για το οποίο έχουν στη διάθεση τους το ένδικο μέσο της έφεσης. Προς τούτο θεωρώ πως: Το κατώτερο Δικαστήριο εξετάζοντας το πρώτο παράπονο των Αιτητών που αφορά την εγκυρότητα των μεταφράσεων των δύο ενόρκων δηλώσεων του J. Kaho από τα κινέζικα στα αγγλικά και ακολούθως στα ελληνικά, προέβη βασικά σε ερμηνεία των σχετικών προνοιών του Ν.45(Ι)/2019 σε συνδυασμό με το άρθρο 5 του περί των Επισήμων Γλωσσών της Δημοκρατίας Νόμου του 1988 (Ν.67/1988). Συναφώς, αφού αναφέρθηκε στα άρθρα 17

(1)του Ν.45(Ι)/1919 και 5 του Ν.67/1988, αποφάνθηκε πως ο Νόμος «δεν εξαρτά την εγκυρότητα ενός εγγράφου από τη μετάφραση του μέσω ορκωτού μεταφραστή», απόφανση που, έστω κι αν δεν το τονίζει, αφορά και την εγκυρότητα των μεταφράσεων. Η απόρριψη, δηλαδή, της θέσης των Αιτητών επί του ζητήματος, ήταν αποτέλεσμα της ερμηνείας που έδωσε το κατώτερο Δικαστήριο στις πρόνοιες των υπό αναφορά Νόμων και δεν μπορεί κατά την άποψή μου να γίνει λόγος για πρόδηλο νομικό σφάλμα εφόσον αν εμφιλοχώρησε σφάλμα ερμηνείας, μόνο με έφεση μπορεί να διορθωθεί. Έπεται ότι το πρώτο παράπονο δεν έχει τεκμηριωθεί και απορρίπτεται. Αναφορικά τώρα με το δεύτερο παράπονο, είναι γεγονός πως στις ενόρκους δηλώσεις που τέθηκαν ενώπιον του κατώτερου Δικαστηρίου δεν έγινε αναφορά στη συμπληρωματική συμφωνία ημερ. 5/8/2019, παράλειψη που το κατώτερο Δικαστήριο θεώρησε ότι δεν αποτελούσε ουσιώδες γεγονός και αιτιολόγησε την επί τούτου κατάληξή του. Προέβη δηλαδή σε δικαστική κρίση η οποία, ορθή ή λανθασμένη, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά πρόδηλο (εξόφθαλμο) νομικό σφάλμα που θα μπορούσε να τεκμηριώσει λόγο για έκδοση εντάλματος Certiorari, αλλά κρίση που μπορεί να ελεγχθεί με το ένδικο μέσο της έφεσης. Παρόμοιες παρατηρήσεις γίνονται και για τα κατ΄ ισχυρισμό νομικά σφάλματα 3, 4 και 5 (ανωτέρω), για τα οποία είναι αρκετό να παρατηρήσω πως πρόκειται για ευρήματα στα οποία κατέληξε το κατώτερο Δικαστήριο στη βάση των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον του κατ΄ άσκηση της δικαστικής του κρίσης και η ορθότητα ή το λανθασμένο της μόνο στο πλαίσιο έφεσης μπορεί να κριθεί εφόσον, κατά την άποψή μου, δεν πρόκειται για πρόδηλο νομικό σφάλμα. Τέλος, σ΄ ό,τι αφορά το τελευταίο παράπονο, είναι αρκετό να παρατηρήσω ότι το κατώτερο Δικαστήριο, οριστικοποιώντας το Διάταγμα, δεν ασχολήθηκε με τις συνέπειες που αυτό θα επέφερε στις καθημερινές εργασίες της Εταιρείας. Προφανώς γιατί οι Αιτητές περιορίστηκαν στην προώθηση της θέσης ότι το Διάταγμα «ως έχει, δεσμεύει υπέρμετρη και πολλαπλάσια περιουσία των Καθ΄ ων η Αίτηση σε σύγκριση με την απαίτηση και εμποδίζει τους Καθ΄ ων η Αίτηση στη διεξαγωγή των εργασιών τους κατά την συνήθη πορεία τους» (17ος Λόγος Ένστασης), θέμα άμεσα συνδεδεμένο με το ισοζύγιο της ευχέρειας το οποίο, όπως κρίθηκε από το κατώτερο Δικαστήριο, έκλινε υπέρ των εναγόντων «αφού με τη διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ δεν διαταράσσεται το status quo ante μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. Περαιτέρω η διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ δεν φαίνεται να προκαλεί ζημιά ή δυσανάλογη ζημιά στην Εναγόμενη 1 ή τους υπόλοιπους εναγόμενους.» Δεν τέθηκε δηλαδή ενώπιον του κατώτερου Δικαστηρίου αίτημα συμπερίληψης στο Διάταγμα πρόνοιας, η οποία να παρέχει στην Εταιρεία δυνατότητα απόσυρσης από το δεσμευθέντα τραπεζικό λογαριασμό οποιωνδήποτε περιοδικών ποσών για κάλυψη των διοικητικών ή άλλων εξόδων της που θα της επέτρεπαν να συνεχίσει την επιχειρηματική της δραστηριότητα και η «παράλειψη» του κατώτερου Δικαστηρίου να εισάξει στο Διάταγμα ειδική επί τούτου πρόνοια, δεν μπορεί κατά την άποψή μου να θεωρηθεί ότι τεκμηριώνει έκδηλο νομικό σφάλμα. Εν πάση περιπτώσει έχω την άποψη ότι η Εταιρεία έχει στη διάθεση της ένδικο μέσο επί του θέματος, το οποίο μπορεί να προωθήσει ενώπιον του κατώτερου Δικαστηρίου με τον κατάλληλο τρόπο. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η αίτηση για άδεια απορρίπτεται. Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο