ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ MOHAMMED, Πολιτική αίτηση αρ.135/21, 1/7/2021

(1)του περί Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία ΄Εκδοσης Ενταλμάτων Προνομιακής Φύσεως) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2018, κατά 5 ημέρες από την έκδοση του σχετικού διατάγματος. Η παρούσα αίτηση βασίζεται στο ΄Αρθρο 155.4 του Συντάγματος, στα άρθρα 3 και 9 του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964, στον Κανονισμό 5

(2)του περί Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία ΄Εκδοσης Ενταλμάτων Προνομιακής Φύσεως) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2018, στη Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ο αιτητής είναι ο κατηγορούμενος 6 στην ποινική υπόθεση 13154/20 η οποία εκδικάζεται ενώπιον του Κακουργιοδικείου Λεμεσού και αφορά κυρίως σε κατ΄ισχυρισμόν αδικήματα κατά παράβαση του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμος του 1977, Ν.29/

1. Σύμφωνα με τη στηρικτική της αίτησης, ένορκη δήλωση, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής παρέδωσε στους δικηγόρους του αιτητή στις 4.6.2021 αντίγραφα ενταλμάτων τα οποία επισυνάπτονται ως τεκμ.1 και
2. Τα δικαστικά αυτά εντάλματα έχουν εκδοθεί δυνάμει των άρθρων 21-24 του περί Προστασίας του Απορρήτου της Ιδιωτικής Επικοινωνίας (Παρακολούθηση Συνδιαλέξεων και Πρόσβαση σε Καταγεγραμμένο Περιεχόμενο Ιδιωτικής Επικοινωνίας) Νόμου, Ν.92(Ι)/
3. Συγκεκριμένα, με αυτά διατάσσεται όπως οι αναφερόμενοι επί του Μέρους 1 της Αίτησης «αποκτήσουν πρόσβαση, επιθεωρήσουν και λάβουν όσα δεδομένα αποτελούν καταγεγραμμένο περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας από τα δεδομένα που περιγράφονται στο Μέρος ΙΙ της σχετικής αίτησης και αποκτήσουν πρόσβαση στα δεδομένα, ως αυτά ορίζονται στον περί Διατήρησης Τηλεπικοινωνιακών Δεδομένων στα άρθρα 6, 7, 8, 9 10 και 11 με σκοπό τη διερεύνηση Σοβαρών Ποινικών Αδικημάτων Νόμου του 2007, τα οποία βρίσκονται καταγεγραμμένα ή περιέχονται στα δεδομένα που αναφέρονται στο Μέρος ΙΙ της σχετικής Αίτησης.» Τα τεκμήρια 1 και 2 έχουν ημερομηνία 11.8.20 και 1.9.
4. Η δικογραφία της παρούσας, εκτός από τα δυο πιο πάνω τεκμήρια, περιλαμβάνει τις ίδιες τις αιτήσεις που προτίθεται ο αιτητής να καταχωρήσει, εάν βεβαίως του δοθεί άδεια, σε σχέση με τα δυο πιο πάνω εντάλματα. Ως τεκμήρια στις πιο πάνω αιτήσεις περιλαμβάνονται και τα αιτήματα του Γενικού Εισαγγελέα προς το Επαρχιακό Δικαστήριο σε σχέση με την έκδοση των επίδικων ενταλμάτων. Επίσης περιλαμβάνει έκθεση του Δικανικού Εργαστηρίου Ηλεκτρονικών Δεδομένων με ημερομηνία 25.7.2020 σε σχέση με τα αιτούμενα εντάλματα. Οι αστυφύλακες Σαββίδης και Καρακώστας υπήρξαν οι ενόρκως δηλούντες επί των αιτημάτων του Γενικού Εισαγγελέα σε σχέση με τα επίδικα δικαστικά εντάλματα. Ερωτήθηκε ο κ.Πουργουρίδης εάν τα πρόσωπα αυτά εμφανίζονταν ως μάρτυρες στο Κατηγορητήριο. Για εκείνο το οποίο ήταν σίγουρος ήταν ότι τα ίδια τα εντάλματα δεν ήταν στο μαρτυρικό υλικό. ΄Εχω μελετήσει τη σχετική δικογραφία σε συνάρτηση με τις αρχές που διέπουν τόσο την παράταση προθεσμίας όσο και εν γένει την παροχή αδείας για έκδοση certiorari. Όπως είναι ευρέως γνωστό, η παροχή αδείας για προνομιακά εντάλματα είναι ένα εξαιρετικό μέτρο και υπάρχει ως κατάλοιπο της εξουσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου να ελέγχει τα κατώτερα Δικαστήρια. Στο πλαίσιο αυτό, η τήρηση των τυπικών προϋποθέσεων είναι εξίσου σημαντική, καθότι εν τελευταία αναλύσει, αμφότερες σκοπό έχουν την τήρηση του αυστηρού πλαισίου στην άσκηση της εξουσίας αυτής του Δικαστηρίου. Η ανάγκη αυστηρής συμμόρφωσης με τον τύπο έχει τονισθεί διαχρονικά από τη νομολογία μας (Βλ. Γεωργιάδης (αρ.2)

(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1428 και Αναφορικά με την αίτηση του Κ.Αργυρίδη, Πολ.εφ.304/15, ημ. 21.12.2016), ECLI:CY:AD:2016:A566. Η ανάγκη αυτή είναι το ίδιο επιτακτική βεβαίως και σε αιτήσεις για παράταση, οι οποίες κατά πρώτον θα ενεργοποιούσαν την όλη διαδικασία προνομιακού εντάλματος. Συνεπώς, πρέπει το Δικαστήριο να πειστεί πως ενώπιον του έχουν τεθεί όλα τα αναγκαία στοιχεία ώστε να κρίνει αφενός ότι δεν υπήρξε αμέλεια εκ μέρους του αιτητή στην επιδίωξη της θεραπείας και αφετέρου ότι τα περιστατικά ισοδυναμούν με εξαιρετικές περιστάσεις για παραχώρηση της άδειας παράτασης σύμφωνα με το σχετικό Κανονισμό. Ο στηρικτικός της Αίτησης Κανονισμός είναι ο Κ.5 του περί Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία ΄Εκδοσης Ενταλμάτων Προνομιακής Φύσεως) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2018, ο οποίος έχει ως εξής: «5

(1)Αίτηση για άδεια καταχωρείται το συντομότερο από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης διατάγματος ή πράξης. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 45 ημέρες από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, διατάγματος ή πράξης.

(2)το Δικαστήριο δύναται να επεκτείνει την προθεσμία που αναφέρεται στην παράγραφο

(1)του παρόντος Κανονισμού εάν καταδειχθούν εξαιρετικές περιστάσεις που παρεμπόδιζαν τον αιτητή να καταχωρήσει την αίτηση του εντός της προβλεπομένης προθεσμίας». Στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Αναφορικά με την αίτηση του Puhler, Πολ.εφ.404/19, ημερ. 10.12.2020, ECLI:CY:AD:2020:A421 σε σχέση με τον όρο «εξαιρετικές περιστάσεις» αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Με δεδομένη τη φύση της διαδικασίας του Certiorari, οι «εξαιρετικές περιστάσεις», που αναφέρονται στον Κ.5, όπως προκύπτει από τη χρήση της λέξης «εξαιρετικές», πρέπει να είναι υφιστάμενες περιστάσεις, οι οποίες παρεμποδίζουν τον αιτητή από του να αποταθεί έγκαιρα στο Δικαστήριο προς διεκδίκηση θεραπείας. Ο λόγος που επιζητείται παράταση, δυνάμει του Κ.5, θα πρέπει, αντικειμενικά κρινόμενος, να αποτελεί έναν ιδιαίτερο, πέραν του συνηθισμένου, λόγο που δεν επέτρεψε στον αιτητή να αποταθεί στο Δικαστήριο για προνομιακή θεραπεία, εντός του χρόνου που προβλέπεται από τον Κανονισμό και το συμφέρον της δικαιοσύνης να απαιτεί την επέκταση του χρόνου". Στην υπόθεση αυτή παρατηρώ ότι απουσιάζουν βασικά στοιχεία ώστε να δύναμαι να κρίνω εάν έχει παρατηρηθεί ή όχι αμέλεια στην επιδίωξη της θεραπείας. Και εξηγώ: όπως έχει νομοθετικά θεσπιστεί, το κατηγορητήριο ενώπιον του Κακουργιοδικείου πρέπει να περιλαμβάνει τα ονόματα μαρτύρων, όπως επίσης κατά τη διαδικασία παραπομπής η κατηγορούσα αρχή είναι υποχρεωμένη να παραδώσει το μαρτυρικό υλικό προς την υπεράσπιση. Ενώπιον μου δεν έχει παρουσιαστεί ούτε το κατηγορητήριο με τον κατάλογο μαρτύρων ούτε και έχει τεθεί ο,τιδήποτε σχετικό με την παροχή του μαρτυρικού υλικού. Αυτό, έχει τη σημασία του, αφού οι δυο πιο πάνω αστυφύλακες οι οποίοι και έχουν λάβει διαβήματα σε συνάρτηση με την υπόθεση, θα αναμένετο να είναι μάρτυρες στο κατηγορητήριο και περαιτέρω οι καταθέσεις τους να περιλαμβάνονται στο μαρτυρικό υλικό. Αυτό θα ήταν σημαντικό ώστε να ασκηθεί η κρίση του Δικαστηρίου στο κατά πόσο η πλευρά του αιτητή μπορούσε να διαπιστώσει την έκδοση των επίδικων ενταλμάτων, έστω και αν δεν είχε στη διάθεση της τα ίδια τα εντάλματα. Με όλο το σεβασμό στις θέσεις του κ.Πουργουρίδη, θα αναμένετο πιο στέρεα επίστρωση της άγνοιας του αιτητή γιατί δεν είναι αρκετό να μην είχε υπόψη αυτά καθ΄εαυτά τα εντάλματα αλλά περαιτέρω να μην μπορούσε εύλογα να τα εξασφαλίσει. Οι εκ των υστέρων προφορικές δηλώσεις του συνηγόρου, δεν μπορούν να αναπληρώσουν το κενό που υφίσταται στο μαρτυρικό υλικό της αίτησης. (Βλ. Αργυρίδης, ανωτέρω). Δεικνύουν αντιθέτως πως η πιθανολόγηση για το τι ακριβώς συνέβη δεν είναι επιτρεπτή. Θα έπρεπε το Δικαστήριο να έχει υπόψη του και τα πιο πάνω έγγραφα, ήτοι το κατηγορητήριο και τον κατάλογο μαρτύρων, καθώς και το περιεχόμενο της κατάθεσης των δύο αστυνομικών με τις ενέργειες τους, ώστε να κρίνει το ίδιο εάν υπήρχε γνώση ή δυνατότητα γνώσης στην πλευρά του αιτητή ως συναφή βεβαίως με την έννοια των εξαιρετικών περιστάσεων, ως προνοείται και στον εν λόγω Κανονισμό. Η αίτηση απορρίπτεται. Τ.Ψαρά-Μιλτιάδου, Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο