Ν.Γ.Χ. v. T.L., ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 32/2021, 23/6/2022

Ν.Γ.Χ. v. T.L., ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 32/2021, 23/6/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DOD:2022:25 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 32/2021) 23 Ιουνίου, 2022 [ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, Δ/στές] Ν.Γ.Χ. Εφεσείων, v. T.L. Εφεσίβλητης. --------- Αλ. Αλεξάνδρου, για τον εφεσείοντα Ηλ. Χρίστου για Ηλίας Χρίστου ΔΕΠΕ, για την εφεσίβλητη ------------------- ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τη Σωκράτους, Δ. ---------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, Δ.: Οι διάδικοι υπήρξαν σύζυγοι, έχοντας τελέσει πολιτικό γάμο στις 20/7/2004, ο οποίος όμως κατέρρευσε και έτσι από τις 22/10/2020 ζουν χωριστά. Από το γάμο τους απέκτησαν τρία παιδιά, τους Γ., Λ. και Ε., οι οποίοι γεννήθηκαν το 2006, 2009 και 2013 αντίστοιχα. Οικογενειακή στέγη απετέλεσε κατοικία, ιδιοκτησίας του εφεσείοντα. Στις 27/10/2020, το πρωτόδικο Οικογενειακό Δικαστήριο, στα πλαίσια μονομερούς αιτήσεως που υποβλήθηκε στην Αίτηση Γονικής Μέριμνας, εξέδωσε προσωρινό διάταγμα με το οποίο ανατέθηκε στον εφεσείοντα η φύλαξη και φροντίδα των ανηλίκων και καθορίστηκε ως τόπος διαμονής των τελευταίων η εκάστοτε κατοικία του εφεσείοντα στην επαρχία Πάφου. Τα ανήλικα διαμένουν με τον εφεσείοντα στην οικογενειακή στέγη και η εφεσίβλητη σε άλλη κατοικία. Οι μεταξύ τους σχέσεις χαρακτηρίζονται από ασυμφωνία και έντονη διαμάχη με αποκορύφωμα αρκετές δικαστικές διαδικασίες, τόσο για τη γονική μέριμνα, επικοινωνία, φύλαξη και διατροφή των τέκνων τους και καταχώρηση εναρκτήριων Αιτήσεων και Ενδιάμεσων στα πλαίσια τους. Αρκεί να αναφερθεί πως την ημέρα εκδίκασης της παρούσας ήσαν ενώπιον μας και οι εφέσεις 23/21, 1/22 και 2/22, Ο εφεσείων στα πλαίσια Αίτησης 21/2021 Δικαιοδοσία Διατροφής, καταχώρησε μονομερή αίτηση με την οποία αξίωνε την έκδοση προσωρινού διατάγματος το οποίο να διατάσσει την εφεσίβλητη να καταβάλλει το ποσό των €1.000 μηνιαίως, ως συνεισφορά για τη διατροφή των τριών ανηλίκων τέκνων τους. Το πρωτόδικο Οικογενειακό Δικαστήριο διέταξε επίδοση της αίτησης στην εφεσίβλητη, η οποία καταχώρησε ένσταση, επικαλούμενη σωρεία λόγων οι οποίοι, κατά τη θέση της καθιστούσαν την αίτηση απαράδεκτη αναφορικά με το ύψος των απαιτούμενων εξόδων διατροφής και τα κατ' ισχυρισμό μειωμένα εισοδήματα του εφεσείοντα. Σύμφωνα με την εκδοχή του εφεσείοντα απαιτείτο ποσό €2.700 περίπου για την κάλυψη των μηνιαίων αναγκών των ανηλίκων προσδιορίζοντας τα επί μέρους κονδύλια τα οποία ήταν απαραίτητα για τη διατροφή, ένδυση-υπόδυση φροντιστήρια, έξοδα σχολείου, καθημερινά έξοδα όπως και άλλα απρόβλεπτα. Αποτέλεσε ισχυρισμό του ότι τα δικά του εισοδήματα ανέρχονται στο ποσό των €1.500 μηνιαίως ενώ αυτά της εφεσίβλητης, η οποία διατηρεί ινστιτούτο αισθητικής υπερβαίνουν το ποσό των €3.000-€3.500 μηνιαίως. Αντίθετα ήταν βέβαια η εκδοχή της εφεσίβλητης η οποία υπολογίζει τα απαιτούμενα έξοδα διατροφής των ανηλίκων παιδιών στο ποσό των €265 για ένα έκαστον των δύο μεγαλύτερων αγοριών και €165 για τη μικρή τους θυγατέρα, η οποία δεν έχει έξοδα φροντιστηρίων ούτε έξοδα για ψυχαγωγία ήτοι σύνολο €650. Υποστήριξε επίσης πως ο εφεσείων ο οποίος ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου, κερδίζει από την εργασία του το ποσό των €4.000 μηνιαίως και περαιτέρω εισπράττει αρκετά μεγαλύτερα ποσά ως ενοίκια από ακίνητα των οποίων είναι ιδιοκτήτης και ενοικιάζει σε τρίτα πρόσωπα. Το πρωτόδικο Οικογενειακό Δικαστήριο αφού άκουσε την αίτηση, στη βάση των ενόρκων δηλώσεων των διαδίκων και των αγορεύσεων τους, έκρινε πως το ποσό των €450.- μηνιαίως ενέπιπτε εντός των οικονομικών δυνατοτήτων της εφεσίβλητης ως συνεισφορά της για τη διατροφή των ανηλίκων μέχρι την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης και εξέδωσε σχετικό προσωρινό διάταγμα. Με τρεις λόγους έφεσης προσβάλλεται η ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης. Με τους δύο πρώτους χαρακτηρίζεται ως εσφαλμένη η κρίση του στον καθορισμό του ποσού των €450, το οποίο διατάχθηκε η εφεσίβλητη να καταβάλλει και το οποίο θεωρείται ανεπαρκές και μικρό για τις ανάγκες τριών ανήλικων παιδιών. Στις ίδιες παραμέτρους κινείται και ο δεύτερος λόγος έφεσης με τον οποίο υποστηρίζεται πως δεν εκτιμήθηκαν ορθά αλλά αντίθετα υποβαθμίστηκαν οι ανάγκες των ανηλίκων. Λόγω του αλληλένδετου του θέματος που πραγματεύονται οι δυο αυτοί λόγοι εξετάζονται μαζί. Τόσο με την προταθείσα αιτιολογία όσο και το περίγραμμα αγόρευσης του συνηγόρου του εφεσείοντα, γίνεται αποδεκτό πως ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο πραγματεύτηκε τις αρχές και προϋποθέσεις για έκδοση του προσωρινού διατάγματος καθώς και τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του ύψους της διατροφής, πλην όμως κατ' ισχυρισμό, τα εφάρμοσε λανθασμένα. Ουσιαστικά εκείνο που αμφισβητείται, είναι ο καθορισμός του ποσού στο ύψος των €450, το οποίο το Δικαστήριο διέταξε να καταβάλλεται από την εφεσίβλητη. Κρίνουμε πως το παράπονο του εφεσείοντα δεν ευσταθεί. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, προτού καταλήξει στην απόφαση του αναφέρθηκε στα σχετικά άρθρα του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν. 216/1990) και ιδίως τα Άρθρα 33 και 37 τα οποία καθορίζουν την υποχρέωση διατροφής από κοινού των τέκνων τους, ανάλογα με τις οικονομικές δυνατότητες τους. Επεσήμανε και είναι έκδηλο από την απόφαση πως το ποσό αυτό, αφορά τη συνεισφορά της εφεσίβλητης. Και όχι το συνολικό ποσό το οποίο απαιτείται για τη διατροφή των ανηλίκων. Στο οποίο, συνολικό ποσό, οφείλει να συνεισφέρει και ο εφεσείων. Το Άρθρο 33