← Κύπρος

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ Χ.Σ. ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑ, ΚΑΤΟΙΚΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ HABEAS CO

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ Χ.Σ. ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑ, ΚΑΤΟΙΚΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ HABEAS CORPUS, Πολιτική Αίτηση αρ. 110/2022, 4/8/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:AD:2022:D341 ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (Πολιτική Αίτηση αρ. 110/2022) (i-justice) 4 Αυγούστου, 2022 [Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964 ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2018) Ή/ΚΑΙ ΩΣ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ ΩΣ «Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ» ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΦΥΓΟΔΙΚΩΝ ΝΟΜΟ 97/1970 ΩΣ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΦΥΓΟΔΙΚΩΝ (ΚΥΡΩΤΙΚΟΣ) ΝΟΜΟΣ 95/1970 ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ Χ.Σ. ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑ, ΚΑΤΟΙΚΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ HABEAS CORPUS KAI ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 11, 30, 34 ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3, 4, 5 ΚΑΙ 6 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ- 1) ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ 2) ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΤΙΣ 22.6.2022 ΚΑΤΟΠΙΝ Ή/ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ, ΗΜΕΡ. 22.6.2022, ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΤΗ ΣΤΗ ΝΟΤΙΟ ΑΦΡΙΚΗ, ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ 2/2021, ΣΥΝΕΛΑΒΑΝ ΚΑΙ ΕΘΕΣΑΝ ΤΟΝ Χ.Σ. ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ ΑΡΧΙΚΑ ΣΤΟΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΑΡΑΔΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ, ΟΠΟΥ ΚΡΑΤΕΙΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΟ ΑΦΡΙΚΗ, ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΕΙ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΚΖΗΤΟΥΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΝ ΑΙΤΗΤΗ ΥΠΟ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΦΥΛΑΚΙΣΕΩΣ ΤΟΥ --------------------------------- Φ. Φανή για Νίκος Δαμιανού & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, για τον Αιτητή. Π. Σελίπας, Δικηγόρος της Δημοκρατίας εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τον Καθ΄ ου η Αίτηση. ---------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η [Δοθείσα αυθημερόν] ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ: Δρομολογήθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας-Αμμοχώστου διαδικασία για την έκδοση του Αιτητή, Κύπριου Υπηκόου, προκειμένου αυτός να δικαστεί για κατ΄ ισχυρισμόν αδικήματα, οικονομικής φύσεως, που διέπραξε στη Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής το 2010 - Ιανουάριο του

  1. Το Επαρχιακό Δικαστήριο, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, αποφάσισε πως είχαν ικανοποιηθεί όλες οι προϋποθέσεις για την έκδοση του Αιτητή και κατ΄ επέκταση εξέδωσε στις 22.6.2022 διάταγμα «κράτησης του μέχρι την έκδοση του από τις αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας στις αρμόδιες αρχές της Νοτίου Αφρικής», για έναρξη ποινικής δίωξης εναντίον του για τα αδικήματα της κλοπής και της απάτης τα οποία φέρεται να διέπραξε κατά ή περί τον Ιούνιο του 2010 - Ιανουάριο του
  2. Καταγράφεται στην πρωτόδικη απόφαση πως, σύμφωνα με τα έγγραφα που είχαν τεθεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, ο Αιτητής σε συνεννόηση με άλλα πρόσωπα που κατονομάζονται στα εν λόγω έγγραφα, και με στόχο το προσωπικό κέρδος και όφελος, εξαπάτησε την παραπονούμενη K. Ναϊκέρ, Νοτιοαφρικανή Υπήκοο, την οποία είχε γνωρίσει στις 18.6.2010, μέσω κοινής γνωστής, σε ξενοδοχείο στην πόλη Γιοχάνεσμπουργκ. Πιο συγκεκριμένα, καταγράφονται τα ακόλουθα: «.Ο Καθ΄ ου η Αίτηση φέρεται να είχε παρουσιαστεί ως ο Ανώτερος Εκτελεστικός Διευθυντής συγκεκριμένης εταιρείας πείθοντας την παραπονούμενη, τον Ιούλιο και Αύγουστο του έτους 2010, να επενδύσει συγκεκριμένο ποσό σε αγορά ακινήτου στην Κύπρο, ενώ αυτός γνώριζε εξαρχής ότι η ως άνω αναφερόμενη εταιρεία δεν παρείχε κτηματομεσιτικές υπηρεσίες. Ο ίδιος δεν είχε πρόθεση να επενδύσει το ποσό των 317.000 δολαρίων Αμερικής (2.065.666,81 Ραντ) που η παραπονούμενη του εμπιστεύτηκε αλλά, αντιθέτως, να το χρησιμοποιήσει για προσωπικούς λόγους και/ή για σκοπούς που δεν αφορούσαν την σκοπούμενη επένδυση...Η παραπονούμενη στηριζόμενη στις ψευδείς παραστάσεις του Καθ΄ ου η αίτηση, προχώρησε στις 19.8.2010 καθ΄ υπόδειξη του Καθ΄ ου η αίτηση σε κατάθεση με μεταφορά σε συγκεκριμένο τραπεζικό λογαριασμό, συγκεκριμένου δικηγορικού οίκου συγκεκριμένης τράπεζας του ποσού των 317.000 δολαρίων Αμερικής. Το ως άνω ποσό ουδέποτε επενδύθηκε για τον σκοπό που δόθηκε ούτε και επιστράφηκε στην παραπονούμενη όταν αυτή ζήτησε την επιστροφή του στις 19.10.2010 από τον Καθ΄ ου η αίτηση ή καθ' οιονδήποτε άλλο χρόνο.» Να σημειώσω εδώ πως ήταν η θέση της παραπονούμενης πως υπήρξε μεταξύ της ιδίας και του Αιτητή προσωρινή διευθέτηση στη βάση της οποίας αυτός της υπέγραψε σχετικό έγγραφο. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε «.As an interim arrangement, Mr S. volunteered to give me a promissory note equal to the value of my investment. I accepted this arrangement. During the above meeting Mr S. produced a promissory note in which it states that H. A. S. ("The Borrower") acknowledges the receipt of USD317.000 form K. Naiker ("The Lender"). The promissory note prescribes that the note is due and payable in full plus interest of 11 percent by 17 September
  3. .». Στη βάση των πιο πάνω ήταν η θέση των ευπαίδευτων δικηγόρων του Αιτητή πως «Με τον ισχυρισμό της ίδιας της παραπονούμενης ότι υπέγραψαν με τον εκζητούμενο δάνειο τακτής προθεσμίας με τόκο 11%, με δύο μάρτυρες δεν υφίσταται σε οποιοδήποτε βαθμό η ύπαρξη ποινικού αδικήματος που να χωρεί η έκδοση του εκζητούμενου.» Ο Αιτητής κατ΄ επίκληση και του άρθρου 10 του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου του 1970, Ν. 97/70, καταχώρισε στις 5.7.2022 την υπό εκδίκαση αίτηση, με την οποία αξιώνει την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum προσβάλλοντας ουσιαστικά τη νομιμότητα της κράτησης του. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω το εν λόγω άρθρο, το οποίο έχει ως εξής: «10.-

(1)Το ?ικαστήριον, εν πάση περιπτώσει, καθ' ην ήθελε διατάξει την κράτησιν του υπό εκδοσιν προσώπου δυνάμει του άρθρου 9, θέλει πληροφορήσει άµα τον ενδιαφερόµενον, εις κοινήν γλώσσαν, περί του δικαιώματος αυτού όπως υποβάλη αίτησιν διά habeas corpus προς τούτοις δε αµελλητί κοινοποιήση την τοιαύτην απόφασιν τω Υπουργώ.
(2)Πρόσωπον, ούτινος διετάχθη η κράτησις δυνάμει του ως είρηται άρθρου 9 δεν δύναται δυνάμει του παρόντος Νόμου να αποδοθή εις το Κράτος ή την χώραν, ήτις ητήσατο την έκδοσιν αυτού- (α) εν πάση περιπτώσει, µέχρις ου παρέλθη διάστηµα δεκαπέντε ημερών από της ηµέρας, καθ' ην εξεδόθη το περί εκδόσεως διάταγμα· (β) εν η περιπτώσει ήθελεν υποβληθή αίτησις διά habeas corpus εφ' όσον εκκρεµεί η εξέτασις της υποβληθείσης αιτήσεως.
(3)Το Ανώτατον Δικαστήριον, επιλαμβανόμενον της τοιαύτης αιτήσεως, δύναται, μη επηρεαζοµένης οιασδήποτε ετέρας δικαιοδοσίας αυτού, να διατάξη την αποφυλάκισιν του υπό έκδοσιν προσώπου, εφ' όσov ήθελε κρίνει ότι- (α) λόγω της ασηµάντου φύσεως του αδικήματος, δι' ο διώκεται ή κατεδικάσθη ή (β) λόγω της παρόδου µακρού χρόνου, αφ' ου εγένετο η διάπραξις του αδικήματος ή, αναλόγως της περιπτώσεως, αφ' ου καταζητείται προς έκτισιν ποινής μετά καταδίκην αυτού. ή (γ) λόγω του ότι η κατ' αύτου κατηγορία δεν εγένετο καλή τη πίστει ή εν τω συµφέροντι της δικαιοσύνης, η απόδοσις αυτού θα απετέλει, λαµβανοµένων υπ' όψιν απασών των περιστάσεων, άδικον ή καταπιεστικόν µέτρον.
(4)Το Ανώτατον ?ικαστήριον, επιλαμβανόμενον οιασδήποτε τοιαύτης αιτήσεως, δύναται να δεχθή συµπληρωµατικά αποδεικτικά στοιχεία, σχετικά προς την άσκησιν της δικαιοδοσίας αυτού δυνάμει του άρθρου 4 ή δυνάμει του εδαφίου
(3)του παρόντος άρθρου.
(5)?ιά τους σκοπούς του παρόντος άρθρου, η διαδικασία διά την εξέτασιν αιτήσεως υποβληθείσης διά την έκδοσιν habeas corpus λογίζεται εκκρεµούσα µέχρις ου εκδικασθή η κατ' αύτης τυχόν ασκηθείσα έφεσις, ή παρέλθη άπρακτος η προθεσµία, εν η δύναται να ασκηθή τοιαύτη έφεσις, ή, εφ' όσον απαιτείται άδεια διά την άσκησιν εφέσεως, η προθεσµία εν η δύναται να αιτηθή η παροχή της τοιαύτης αδείας» (ο τονισμός γίνεται από το παρόν Δικαστήριο) Πρόκειται για πρόνοια η οποία δεν περιορίζει τους λόγους για τους οποίους είναι δυνατό το Ανώτατο Δικαστήριο να εκδώσει ένταλμα Habeas Corpus ad Subjiciendum σε αίτηση που υποβάλλει ένας φυγόδικος. Όπως λέχθηκε στην Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 55/20, Αναφορικά με την Αίτηση του XXX Sergueyevich, από τη Ρωσία, απόφαση ημερ. 26.7.2021: «. Η αίτηση παραμένει να είναι εξέταση νομιμότητας της κράτησης όπως οποιοδήποτε άλλο αίτημα Habeas Corpus και μόνο ως επιπρόσθετες εξουσίες μπορούν να εκληφθούν τα αναφερόμενα στις σχετικές παραγράφους του εδαφίου
  1. Αφού ρητά ο Νόμος ομιλεί για εξουσίες στο Δικαστή που εξετάζει το αίτημα Habeas Corpus, δεν πρόκειται για άλλη εξουσία εκτός του 'κλασικού αιτήματος Habeas Corpus' και σίγουρα οι σχετικές διατάξεις δεν μπορούν να εκληφθούν ως περιοριστικές της εξουσίας του Δικαστηρίου στην προνομιακή διαδικασία Habeas Corpus, αλλά αντίθετα αποτελούν διεύρυνση εξουσιών». Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας καταχώρισε στις 26.7.2022 ένσταση, ως οι οδηγίες του Δικαστηρίου, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Χρ. Τσεκούρα, Δικηγόρου της Δημοκρατίας, ο οποίος υιοθετεί πλήρως το περιεχόμενο της πρωτόδικης δικαστικής απόφασης. Η ένσταση βασιζόταν σε αρκετούς λόγους, δεκαεπτά τον αριθμό (ορθά αποσύρθηκαν οι λόγοι 16 και 17). Ουσιαστικά είναι η θέση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας πως δεν «. αποδεικνύεται λόγος ακύρωσης της πρωτόδικης δικαστικής απόφασης έκδοσης του Αιτητή», και ότι η απόδοση του Αιτητή στην αιτούσα χώρα δεν συνιστά άδικο ή καταπιεστικό μέτρο. Έχω μελετήσει και τα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι με τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τους, οι οποίες είχαν καταχωριστεί πριν από την ημερομηνία της ακρόασης. Θα κάνω ειδική αναφορά σ΄ αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Εκ προοιμίου αναφέρω πως η θέση του ευπαίδευτου δικηγόρου του Καθ΄ ου η αίτηση ότι «οι προβαλλόμενες θέσεις του Αιτητή δεν εμπίπτουν στο πλαίσιο δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου» δεν με βρίσκει σύμφωνο. Ένας από τους λόγους, ίσως ο πιο βασικός, για τον οποίο ο Αιτητής ζητά την αιτούμενη θεραπεία, είναι και η κατ΄ ισχυρισμόν καθυστέρηση (σχετικές είναι οι θεραπείες υπό (Γ), (Δ), (Ι) στην αίτηση). Μάλιστα η γραπτή αγόρευση των ευπαίδευτων δικηγόρων του Αιτητή φαίνεται να εστιάζεται σε αυτό το θέμα, εξ ου και καταγράφεται σε αυτήν ως κατάληξη ότι «η έκδοση του Αιτητή αποτελεί άδικο και καταπιεστικό μέτρο υπό τις περιστάσεις και εξαιτούμαστε την έκδοση διαταγμάτων ως η αίτηση». Είναι η θέση του Αιτητή ότι υπάρχει καθυστέρηση όχι μόνο από τις αρμόδιες Αρχές της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής στην προώθηση του αιτήματος προς τις Κυπριακές Αρχές αλλά και από τις τελευταίες οι οποίες, κατά τον Αιτητή, δεν είχαν προβεί στα δέοντα για να τον εντοπίσουν στην Κύπρο, κάτι για το οποίο αυτός ουδόλως ευθύνεται. Ήταν ακόμη η θέση του πως μετά την υποβολή παραπόνου εκ μέρους της παραπονούμενης, πέρασε από αρκετά σημεία ελέγχου της Νοτίου Αφρικής, δεκαοκτώ φορές κατά τα έτη 2013-14, χωρίς να του είχε λεχθεί ότι εκκρεμούσε εναντίον του υπόθεση ή οτιδήποτε άλλο. Επαναλαμβάνω πως η κατ΄ ισχυρισμόν παράνομη συμπεριφορά, οικονομικής φύσεως, έλαβεν χώρα κατά ή περί το 2010 - αρχές 2011, και η παραπονούμενη υπέβαλε το παράπονο της στις αρμόδιες Αρχές της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής τον Φεβρουάριο του 2011, δηλαδή σχεδόν αμέσως. Το ένταλμα σύλληψης όμως εναντίον του Αιτητή εξεδόθη μόλις στις 23.5.
  2. Μάλιστα οι αρμόδιες Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, επειδή η σύλληψη του Αιτητή στην Κύπρο έγινε με καθυστέρηση, ζήτησαν από τις αρμόδιες Αρχές της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής να επιβεβαιώσουν το ενδιαφέρον τους για την έκδοση του Αιτητή. Οι τελευταίες απάντησαν με σχετική επιστολή πως το αίτημα τους εξακολουθούσε να ισχύει. Για το θέμα της καθυστέρησης, έδωσε μαρτυρία ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου και ο ίδιος ο Αιτητής. Το Επαρχιακό Δικαστήριο σημείωσε πως «η παρατηρηθείσα καθυστέρηση ουδόλως δύναται ευλόγως να αποδοθεί στον ίδιο». Πιο συγκεκριμένα για την καθυστέρηση εκ μέρους των Αρχών της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής, και για την εν γένει συμπεριφορά τους, σημείωσε τα ακόλουθα: «Αυτό το οποίο προκύπτει από την ενώπιον μου μαρτυρία είναι αναιτιολόγητη καθυστέρηση από πλευράς των αρχών της Νοτίου Αφρικής. Το θέμα αυτό δεν επιχειρήθηκε να επεξηγηθεί. Ούτε από τα ενώπιον μου τεκμήρια προκύπτει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση γνώριζε για την εναντίον του υπόθεση κατά το έτος 2011 που δόθηκε η κατάθεση της Παραπονούμενης στις αρχές της Νοτίου Αφρικής είτε κατόπιν της έκδοσης του εντάλματος σύλληψης εναντίον του. Ούτε και επεξηγήθηκε για ποιον λόγο ενώ ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση ταξίδεψε από και προς τη Νότιο Αφρικής τουλάχιστον 18 φορές από τα σημεία ελέγχου της Νοτίου Αφρικής αυτός δεν εντοπίστηκε. Ούτε και προκύπτει καθ' οιονδήποτε τρόπο ότι ο ίδιος γνώριζε για την έκδοση του εντάλματος σύλληψης εναντίον του το έτος
  3. Επομένως, η παρατηρηθείσα καθυστέρηση ουδόλως δύναται ευλόγως να αποδοθεί στον ίδιο τον Καθ' ου η Αίτηση.» Και τα ακόλουθα, για την καθυστέρηση εκ μέρους των Κυπριακών Αρχών να εντοπίσουν τον Αιτητή στην Κύπρο: «Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι υπάρχει κάποια αιτιολόγηση για την παρατηρηθείσα καθυστέρηση εκ μέρους των κυπριακών αρχών από την λήψη του Αιτήματος Έκδοσης από το έτος 2018-2019 μέχρι και τη σύλληψη του το έτος
  4. Τούτο έγκειται στην πληροφόρηση της Αστυνομίας ότι ο Καθ' ου η Αίτηση διέμενε στη Λευκωσία που όπως ο ίδιος ανέφερε κατά την αντεξέταση του, αυτό ήταν ορθό. Η θέση του ότι ο ίδιος προσκόμισε στοιχεία της νέας του διεύθυνσης στο Κίτι στο Δικαστήριο, στην ΑΗΚ, στο ΓΕΣΥ και στο Συμβούλιο Κιτίου δεν εξυπακούει αυτόματα την ενημέρωση της Αστυνομίας ούτε και το επιτρεπτό ή το νόμιμο μιας τέτοιας ενέργειας από πλευράς των πιο πάνω οργανισμών. Το γνήσιο δε των προσπαθειών των κυπριακών αρχών να τον εντοπίσουν, εντοπίζεται και στο περιεχόμενο των Τεκμηρίων 19 και 20 όπου καταγράφονται με λεπτομέρεια οι σχετικές ενέργειες της Αστυνομίας. Το γεγονός ότι ο ίδιος καταχωρήθηκε στον κατάλογο "stop list" στις 11/1/19, δεν ενισχύει θέση του περί της καθυστέρησης των κυπριακών αρχών να τον εντοπίσουν εφόσον το Τεκμήριο 22 δεν αφορά την προσέλευση του από τα σημεία ελέγχου της Κυπριακής Δημοκρατίας από εκείνη την ημερομηνία. Αντίστροφα, όμως, το γεγονός και μόνο της μετακόμισης του από τη Λευκωσία στο Κίτι το έτος 2013 δεν αποκαλύπτει προσπάθεια διαφυγής του δεδομένου του ότι το Ένταλμα Σύλληψης εναντίον του εκδόθηκε το έτος 2017 και δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία περί γνώσης του σχετικά με την εναντίον του υπόθεση στην Νότιο Αφρική.» Το εύρημα του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση εκ μέρους των Αρχών της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής, και ότι γενικά για την όλη καθυστέρηση που εν προκειμένω παρατηρείται, ουδόλως ευθύνεται ο Αιτητής, όχι μόνο δεν προσβάλλεται αλλά υιοθετείται από τον Γενικό Εισαγγελέα (παράγραφος 3 από την ένορκη δήλωση του κ. Χρ. Τσεκούρα). Στην Πολιτική Έφεση Αρ. 295/16, Αναφορικά με την Αίτηση της Olga Apanasik, απόφαση ημερ. 6.3.2018, αποφασίστηκε πως η καθυστέρηση οφειλόταν αποκλειστικά στην ίδια την φυγόδικο, η οποία αξίωνε την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum. Λέχθηκε πως σε τέτοια περίπτωση, όταν δηλαδή η καθυστέρηση οφείλεται στον ίδιο τον φυγόδικο, αυτή δεν μπορεί να οδηγήσει σε άδικη ή καταπιεστική έκδοση του. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση: «Είναι καλά θεμελιωμένο ότι επιβαρυντική καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης φυγόδικου δικαιολογεί την απόρριψη του αιτήματος προς έκδοσή του (Νικολαϊδης ν. Αστυνομίας
(1999)1 ΑΑΔ, 1964). Προκειμένου όμως η καθυστέρηση να χαρακτηρισθεί ως επιβαρυντική θα πρέπει να οφείλεται σε λόγους άλλους από τη φυγή του υποδίκου. Στην προκείμενη περίπτωση το αδιαμφισβήτητο πλαίσιο των γεγονότων που καλύπτει το ζήτημα αποτυπώνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση. Η θέση της Εφεσείουσας ότι η καθυστέρηση δεν οφείλεται στην ίδια δεν βρίσκει έρεισμα στα γεγονότα της υπόθεσης. Αντιθέτως, είναι βάσιμη η θέση της Εφεσίβλητης ότι η όποια καθυστέρηση οφείλεται αποκλειστικά στην Εφεσείουσα και, κατά προέκταση, δεν προσμετρά στον καθορισμό του εύλογου του χρόνου διεκπεραίωσης της όλης υπόθεσης και εξουδετερώνει τη σημασία του διαρρεύσαντος διαστήματος ως παράγοντα αποτρεπτικού της έκδοσης. Ως και η νομολογία επιτάσσει, όταν η καθυστέρηση οφείλεται στον ίδιο τον φυγόδικο δεν μπορεί να οδηγήσει σε άδικη ή καταπιεστική έκδοσή του (Kakis v. Government of the Republic of Cyprus
(1978)2 All E.R.34, Νικολαϊδης (ανωτέρω) και Irakliy Dzhandzhgava, Πολιτική Αίτηση 137(2017, ημερ. 17.11.2017, σελ. 18-19, όπου και συνοψίζεται η σχετική νομολογία επί του θέματος).» Στην Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 55/20, Αναφορικά με την Αίτηση του XXX Sergueyevich, από τη Ρωσία, απόφαση ημερ. 26.7.2021, με αναφορά στην υπόθεση Sergeenva (Αρ. 2)
(2012)1(Β) ΑΑΔ, 1574, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Ο χρόνος που έχει διαρρεύσει από την κατ΄ισχυρισμό διάπραξη αδικημάτων - 9, και πλέον 10 έτη - είναι αντικειμενικά πολύ μεγάλος. Η παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος είναι ένας ιδιαιτέρως εξέχων παράγοντας που η νομολογία μας διαχρονικά αναγνωρίζει κρίνοντας την καθυστέρηση ως ανασχετικό της έκδοσης φυγόδικου (βλ. Νικολαϊδης ν. Αστυνομίας
(1999)1(Γ) ΑΑΔ, 1964). ΄Ηδη σημειώσαμε ότι στον εφεσείοντα δεν μπορεί να αποδοθεί ευθύνη για εκ προθέσεως εγκατάλειψη της Ρωσίας με σκοπό να αποφύγει ποινική δίωξη. Αντιθέτως, όταν καλείται από Ανακριτή στην Κύπρο - όπου νόμιμα πλέον διαμένει - παρουσιάζεται και δίδει κατάθεση. Και αυτό το έτος 2013 κατόπιν αιτήματος των ρωσικών αρχών για δικαστική συνδρομή. Εν πάση περιπτώσει, σε αυτό το στάδιο δεν του γνωστοποιείται καν δίωξη εναντίον του (βλ. σχετική μαρτυρία του ΜΚ1 στη διαδικασία ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, μαρτυρία που το Επαρχιακό Δικαστήριο αποδέχθηκε ως αξιόπιστη). Το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν προσδιόρισε στη συνέχεια πότε ο εφεσείων έλαβε γνώση των ποινικών διαδικασιών, παράλληλα όμως τονίζεται η μόνιμη διαμονή του στην Κύπρο όπως και το ότι για κάποια περίοδο «η διερεύνηση της υπόθεσης αναστάληκε» όπως επίσης το ότι η ισχύς του πρώτου ρωσικού εντάλματος ακυρώθηκε από το ρωσικό δικαστήριο στις 13.2.2018 με τις κυπριακές αρχές να ενημερώνονται επ΄αυτού, δύο σχεδόν μήνες αργότερα. Δεν πρέπει βεβαίως να λησμονείται ότι κατά πάντα χρόνο από την έναρξη της πρώτης αίτησης έκδοσης το 2017 μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου στις 30.9.2019 (αλλά και μέχρι σήμερα), ο εφεσείων τελεί υπό κράτηση. Εάν δε συνυπολογιστεί και η περίοδος της πρωτόδικης διαδικασίας του Habeas Corpus ομού με την εκδίκαση της έφεσης, ο χρόνος κράτησης αναλογικά αυξάνεται. Θα πρέπει να λεχθεί ότι από το νομοθετικό πλαίσιο του εδαφίου 3(β) ανωτέρω, δεν προκύπτει υποχρέωση του εξετάζοντος Δικαστηρίου στη διαδικασία Habeas Corpus να διαπιστώσει κατάχρηση ή αλλότρια κίνητρα ή ακόμη και κίνδυνο μη δικαιότητας της δίκης. Θα παρεμβάλουμε εδώ ότι λανθασμένα το Επαρχιακό Δικαστήριο εξέτασε το θέμα του χρόνου κάτω από το πλαίσιο εξουσιών του άρθρου 10
(3)ανωτέρω συσχετίζοντας το μάλιστα με ζητήματα κατάχρησης ή άλλων κινήτρων της αιτούσας χώρας. Η εξουσία δυνάμει του άρθρου 10
(3)ανήκει στο Ανώτατο Δικαστήριο στην πρωτοβάθμια διαδικασία Habeas Corpus ή στη δευτεροβάθμια διαδικασία επί του Habeas Corpus. Εν πάση περιπτώσει, ο Νόμος θέλησε - και ορθά - να δώσει αυτόνομη αξία και σημασία στον παράγοντα χρόνο ως σχετικό της έκδοσης. Εκείνο που περαιτέρω έχει σημασία βάσει του ίδιου του περιεχομένου του εδαφίου 3 είναι πως ο χρόνος υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης θα καθιστούσε την έκδοση άδικο ή καταπιεστικό μέτρο. Είναι λοιπόν αναγκαίο να επαναλάβουμε ότι η εξέταση μας επ΄αυτής της πτυχής δεν θα επεκταθεί στα λοιπά πεδία αμφισβήτησης ή ένστασης που η πλευρά του εφεσείοντα συνέπλεξε με τον παράγοντα χρόνο. Θα κριθεί ο χρόνος αντικειμενικά σε συνάρτηση μόνο με το αν υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, όπως είχαν ή έχουν διαμορφωθεί, θα κρινόταν άδικο ή καταπιεστικό μέτρο.» Ανακεφαλαιώνω τα ουσιώδη που αφορούν στην καθυστέρηση και στην εν γένει συμπεριφορά του Αιτητή:
  1. Η κατ΄ ισχυρισμόν παράνομη συμπεριφορά, οικονομικής φύσεως, έλαβεν χώρα το 2010 - Ιανουάριο του 2011 στη Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής.
  2. Η παραπονούμενη σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, Φεβρουάριο του 2011, προέβη σε καταγγελία εναντίον του Αιτητή στις αρμόδιες Αρχές της Νοτίου Αφρικής.
  3. Οι τελευταίες δεν φαίνεται να είχαν προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια αμέσως μετά την καταγγελία της παραπονούμενης. Δεν διευκρινίστηκε γιατί. Όπως εύστοχα σημείωσε και το Επαρχιακό Δικαστήριο «το θέμα αυτό δεν επιχειρήθηκε να επεξηγηθεί».
  4. Οι αρμόδιες Αρχές της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής εξασφάλισαν ένταλμα σύλληψης του Αιτητή μόλις στις 23.5.2017, δηλαδή αρκετά χρόνια μετά την καταγγελία.
  5. Η αποστολή του αιτήματος της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής προς τις αρμόδιες Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, φέρει ημερομηνία 19.9.2018 και λήφθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Κύπρου στις 22.11.
  7. Στις 25.6.2021 εξεδόθη από Κυπριακό Δικαστήριο προσωρινό ένταλμα σύλληψης εναντίον του Αιτητή και αυτός συνελήφθη την ίδια ημέρα.
  8. Ο Αιτητής ουδέποτε φέρεται να εγκατέλειψε τη Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής γνωρίζοντας πως εκκρεμούσε οποιαδήποτε διαδικασία εναντίον του αναφορικά με την καταγγελία στην οποία είχε προβεί η παραπονούμενη (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Mrukwa
(2014)1 ΑΑΔ, 495, 510 και Πολιτική Έφεση αρ. 55/20 (πιο πάνω)).
  1. Ο Αιτητής ουδέποτε απέκρυψε τη διαμονή ή τις κινήσεις του για να αποφύγει τη σύλληψη του, είτε στην αλλοδαπή είτε στην Κύπρο. Προκύπτει από τα πιο πάνω, πως γι΄ αυτή τη μεγάλη καθυστέρηση ουδόλως ευθύνεται ο Αιτητής. Περαιτέρω, σ΄ αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει διαρρεύσει, ο Αιτητής παρουσίασε μαρτυρία ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου ότι σήμερα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Προς τούτο κατέθεσε ο ίδιος ενώ προσκόμισε και ιατρικά πιστοποιητικά τα οποία κατατέθηκαν ως τεκμήρια ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Πιο συγκεκριμένα είχε αναφέρει τα ακόλουθα: «Για την όποια καθυστέρηση των Νοτιοαφρικανικών αρχών από την καταγγελία της παραπονούμενης τον Φεβρουάριο του έτους 2011 και για την όποια καθυστέρηση των Κυπριακών Αρχών, δεν έχω καμία ευθύνη. Αυτή η καθυστέρηση έχει επηρεάσει εμένα προσωπικά, την οικογένεια μου και η τυχόν έκδοση μου παραβιάζει προφανώς τα ανθρώπινα δικαιώματα μου όπως κατοχυρώνονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ενώ σήμερα και λόγω των προβλημάτων υγείας μου και των χρόνων που παρήλθαν, είμαι ουσιαστικά άλλος άνθρωπος. Η δε έκδοση μου θα είναι άδικο και καταπιεστικό μέτρο σύμφωνα με τις περιστάσεις της υπόθεσης και του αιτήματος. Σήμερα αντιμετωπίζω σοβαρότατα προβλήματα υγείας, είμαι σήμερα ηλικίας 59 ετών. Εκτός από του ότι υπεβλήθηκα σε δισκεκτομή μεσοσπονδύλιου δίσκου στις 30/06/2021, στις 15/02/2021 διακομίστηκα στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου είχε διαπιστωθεί ότι είχα λοίμωξη αναπνευστικού (βακτήριο legionella) και διπλή πνευμονική εμβολή. Παρέμεινα στο νοσοκομείο μέχρι και 22/02/
  2. Διαπιστώθηκε επίσης ότι είχα παραμόρφωση της αριστερής και δεξιά καρδιακής κοιλότητας και διαβήτη - παίρνω δε ινσουλίνη και σωρεία άλλων φαρμάκων καθημερινά, συγκεκριμένα, μεταξύ και αυτών θρομβολυτικά λόγω επιρρέπειας σε θρομβώσεις. Κατά την διάρκεια των υποβληθέντων μετά της εξαγωγής μου από το νοσοκομείο εξετάσεων διαπιστώθηκε ότι έχω δύο αγγειομυολιπώματα στον δεξιό νεφρό. Λόγω της θέσεως ενός εκ των δύο είναι αδύνατον να εξεταστούν κατά πόσον είναι κακοήθη και γι' αυτό εξετάζομαι ανά εξάμηνο και παρακολουθούμαι ανά τρίμηνο. Υπάρχει πιθανότητα να αφαιρεθεί ο συγκεκριμένος μου νεφρός.» Το Επαρχιακό Δικαστήριο σχολιάζοντας τους ισχυρισμούς του σε σχέση με τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, σημείωσε τα ακόλουθα: «Ως προς την κατάσταση της υγείας του ανέφερε ότι από την «πνευμονική εμβολή» οι δύο αρτηρίες του στους πνεύμονες του έχουν κλείσει και ήταν στο νοσοκομείο για 7 ημέρες και 3 ημέρες στην εντατική. Οι γιατροί του ανέφεραν ότι είναι από θαύμα που ζει. Επίσης όταν δημιουργήθηκε η πνευμονική εμβολή οι ιατροί ανακάλυψαν ότι έχει πρόβλημα διαβήτη ή ότι το στρες δημιουργούσαν πρόβλημα με το διαβήτη. Ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή. Επίσης, έχει δύο λιπώματα στο δεξί νεφρό που είναι καρκινώματα τα οποία παρακολουθούνται κάθε 3 - 6 μήνες. Το ένα το λίπωμα είναι στο πίσω μέρος του νεφρού του και δεν μπορούν να γνωρίζουν κατά πόσο είναι καρκινογενές αν δεν αφαιρεθεί το νεφρό. Ανέφερε ότι οι σημειώσεις που εμφαίνονται στη 2η σελίδα του Τεκμήριου 24 είναι της ιατρού του. Ανέφερε ότι τον παρακολουθούν η Δρ. Γαλάνη και 2 άλλοι ιατροί.» Το Επαρχιακό Δικαστήριο όχι μόνο δεν απέρριψε τη μαρτυρία του αλλά σημείωσε πως ο Αιτητής «παρέμεινε εξίσου σταθερός στις απόψεις του». Για να καταλήξει πως «αποδίδεται κάποια βαρύτητα στα όσα παρουσίασε ο Καθ΄ ου η αίτηση σχετικά με την κατάσταση της υγείας του». Δεν διευκρινίζεται βεβαίως αυτή η βαρύτητα αλλά αυτό που προκύπτει από την απόφαση του, είναι πως δεν απέρριψε τους ισχυρισμούς του Αιτητή περί ύπαρξης σοβαρών προβλημάτων υγείας, τα οποία προέκυψαν μετά την κατ΄ ισχυρισμόν διάπραξη των αδικημάτων. Στην Πολιτική Έφεση Αρ. 55/20 (πιο πάνω), αποφασίστηκε, αφού λήφθηκε υπόψη και η φύση των αδικημάτων, πως η έκδοση του φυγόδικου θα συνιστούσε άδικο και καταπιεστικό μέτρο. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση: «Όλα τα πιο πάνω εντασσόμενα στο όλο πλαίσιο των περιστάσεων της υπόθεσης, παρά το ότι τα αδικήματα που αντιμετωπίζει μπορεί να είναι σοβαρότερα της υπόθεσης Sergeenva, παραμένουν όμως αδικήματα οικονομικής υφής και δεν έχουν τη σοβαρότητα των αδικημάτων εναντίον της ανθρώπινης ζωής, ώστε συνολικά κρίνοντας την υπόθεση, πρωτογενώς και κατ΄αντίθεση της κρίσης του πρωτόδικου Δικαστηρίου, να θεωρούμε πως στοιχειοθετείται το εδάφιο 3(β) ανωτέρω, αφού ο χρόνος που έχει παρέλθει - 9 και πλέον έτη - σε συνδυασμό με τις ως άνω περιστάσεις καθιστούν άδικο και καταπιεστικό μέτρο την έκδοση του, κατ΄εφαρμογή του πιο πάνω εδαφίου.» Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης προσομοιάζουν με τα γεγονότα της πιο πάνω υπόθεσης. Και στις δύο υποθέσεις τα κατ΄ ισχυρισμόν διαπραχθέντα αδικήματα δεν ήταν αδικήματα εναντίον της ανθρώπινης ζωής αλλά οικονομικής φύσεως. Και στις δύο υποθέσεις είχε παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα, εκεί 9 και πλέον έτη, εδώ 12 περίπου έτη, για το οποίο ουδόλως ευθύνεται ο Αιτητής. Και στις δύο υποθέσεις δεν υπήρξε εκ μέρους των φυγοδίκων πρόθεση να εγκαταλείψουν τη χώρα που ζητούσε την έκδοση τους. Και το κυριότερο, και στις δύο υποθέσεις υπήρξε διαφοροποίηση των προσωπικών συνθηκών τους. Εδώ η διαφοροποίηση αφορά στην κατάσταση της υγείας του Αιτητή, θέμα για το οποίο έγινε αναφορά πιο πάνω. Στη βάση όλων των πιο πάνω, βρίσκω πως εν προκειμένω η έκδοση του Αιτητή θα συνιστούσε άδικο και καταπιεστικό μέτρο (άρθρο 10
(3)(β) του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου του 1970, Ν. 97/70). Η Αίτηση γίνεται δεκτή. Δεν χρειάζεται να εξεταστούν οι άλλοι λόγοι για τους οποίους αξιώνεται η έκδοση του εντάλματος. Οι αρμόδιες Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας να αφήσουν αμέσως ελεύθερο τον Αιτητή. Ουδεμία διαταγή για έξοδα. Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ. /ΕΑΠ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.