ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΛΕΩΝΙΔΟΥ v. ΑΡΧΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟ ΚΥΠΡΟΥ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. Ε175/2014, 23/3/2023

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΛΕΩΝΙΔΟΥ v. ΑΡΧΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟ ΚΥΠΡΟΥ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. Ε175/2014, 23/3/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:AD:2023:A106 ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. Ε175/2014 23 Μαρτίου, 2023 [Γ.N. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ. ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, Ν.Γ. ΣΑΝΤΗΣ, Δ/στών] ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΛΕΩΝΙΔΟΥ EΦΕΣΕΙΟΥΣA ΚΑΙ ΑΡΧΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟ ΚΥΠΡΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΩΝ ----------------------- Ηρ. Αγαθοκλέους για Αγαθοκλέους, Νεοφύτου & Σία ΔΕΠΕ και Μ. Καραπατάκη (κα) για Karapatakis Pavlides LLC, για την Εφεσείουσα Χρ. Δημητριάδης για Κ. Δημητριάδης ΔΕΠΕ, για τους Εφεσίβλητους ---------------------------- Η απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τον Δικαστή Γ.Ν. Γιασεμή. ----------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ. Με την παρούσα έφεση, προσβάλλεται η ορθότητα δικαστικής διαταγής, για τον παραμερισμό απόφασης εκδοθείσας στην αγωγή αρ. 1041/2014 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ερήμην της εφεσίβλητης, εναγόμενης σε αυτήν. Συγκεκριμένα, παρέλειψε να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης. Όπως προκύπτει από τον τίτλο της έφεσης, η εφεσίβλητη είναι οργανισμός κοινής ωφελείας και δραστηριοποιείται στην παραγωγή και στην προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας. Η εφεσείουσα, είναι η ενάγουσα στην προαναφερθείσα αγωγή. Με την έφεση, καταλογίζει στο Δικαστήριο, ότι δεν εφάρμοσε ορθά τις νομικές αρχές που διέπουν διαδικασία παραμερισμού απόφασης, όπως η προαναφερθείσα, ειδικά, σε σχέση την κατάδειξη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης, καθώς, επίσης, σε σχέση με την παράλειψη εμφάνισης, από μέρους της εφεσίβλητης. Όσον αφορά τις περιστάσεις, υπό τις οποίες φέρεται να προέκυψε η αγωγή, αυτές, αναφέρονται στην έκθεση απαίτησης. Το Δικαστήριο τις παρέθεσε στην απόφαση του. Σύμφωνα με αυτές, στις 13 προς 14.1.2012, ξέσπασε πυρκαγιά σε εγκαταλελειμμένη κατοικία της εφεσείουσας, η οποία βρίσκεται στο χωριό Πλατανιστάσα, προκαλώντας σε αυτή εκτεταμένες ζημιές. Η εφεσείουσα καταχώρισε την εν λόγω αγωγή, επιρρίπτοντας την ευθύνη, συναφώς, στην εφεσίβλητη και διεκδικώντας αποζημιώσεις εναντίον της. Η πυρκαγιά, φέρεται να εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια βαριάς βροχόπτωσης, εντός ξύλινου κιβωτίου, στο οποίο κατέληγε ηλεκτροφόρο καλώδιο της εφεσίβλητης. Η τελευταία, στην ένορκη δήλωση που υποστήριζε την αίτηση παραμερισμού, ισχυρίστηκε ότι η πυρκαγιά εκδηλώθηκε στο προαναφερθέν σημείο, εξαιτίας της κακής κατάστασης του εν λόγω κιβωτίου, το οποίο η εφεσείουσα παρέλειπε να συντηρεί, ως ήταν η υποχρέωση της. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι η ίδια συντηρούσε το δίκτυο παροχής ηλεκτρικής ενέργειας μέχρι το προαναφερθέν σημείο, διατηρώντας ασφαλές σύστημα μεταφοράς, ως η υποχρέωση της με βάση την κείμενη νομοθεσία. Όσον αφορά τα γεγονότα που συνέβαλαν στην παράλειψη εμφάνισης από την εφεσίβλητη, αυτά δεν ήταν υπό αμφισβήτηση. Κατ΄ αρχάς, σημειώνεται ότι η εφεσείουσα καταχώρησε την αγωγή στις 20.2.2014 και το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε, δεόντως, στην εφεσίβλητη στις 6.3.2014. Στη συνέχεια, το νομικό τμήμα της τελευταίας, ενημέρωσε γραπτώς την ασφαλιστική εταιρεία, που της παρείχε συναφείς υπηρεσίες, περί της ύπαρξης της αγωγής. Της απέστειλε και τα σχετικά έγγραφα, με οδηγίες για το διορισμό δικηγόρου, ο οποίος να καταχωρούσε σημείωμα εμφάνισης και υπεράσπιση, σε αυτή. Στη συνέχεια, η ασφαλιστική εταιρεία απευθύνθηκε, γραπτώς, για τον πιο πάνω σκοπό, σε συγκεκριμένο δικηγορικό γραφείο. Είναι η θέση εκ μέρους του δικηγόρου, στον οποίο ανατέθηκε η υπόθεση, ότι τα έγγραφα που είχαν σταλεί στο γραφείο του διέλαθαν της προσοχής της υπαλλήλου, που ήταν υπεύθυνη για το χειρισμό τους και έτσι δεν καταχωρίστηκε σημείωμα εμφάνισης, ως οι οδηγίες της εφεσίβλητης. Ο δικηγόρος, όταν πληροφορήθηκε, στις 13.5.2014, για τη λήψη την ημέρα εκείνη συγκεκριμένου μέτρου εκτέλεσης της εν λόγω απόφασης, καταχώρησε, αυθημερόν, αίτηση για τον παραμερισμό της. Τα προαναφερθέντα, από μέρους της εφεσίβλητης, αναφορικά με την αιτία της πυρκαγιάς, έγιναν δεκτά από το Δικαστήριο, ως εκ πρώτης όψεως ικανοποιητική απάντηση στην απαίτηση της εφεσείουσας στην αγωγή. Συγχρόνως, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρξε υπαίτια καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης, για παραμερισμό της απόφασης. Συνακόλουθα, ενέκρινε την αίτηση και επέτρεψε στην εφεσίβλητη να καταχωρήσει υπεράσπιση. Πρόκειται για την απόφαση που έδωσε το έναυσμα για την καταχώρηση της παρούσας έφεσης. Τα διάδικα μέρη υποστηρίζουν τις, αντίστοιχες, θέσεις τους με αναφορά σε σχετική νομολογία, στην οποία γίνεται αναφορά στην πορεία. Αίτηση για παραμερισμό απόφασης, εκδοθείσας ερήμην του εναγομένου, εξετάζεται στη βάση της Δ.17 Κ.10[1] των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Η προβλεπόμενη, στον εν λόγω κανονισμό, εξουσία επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Η άσκηση της επεξηγήθηκε, στην κλασσική, επί του θέματος, αυθεντία Evans v. Bartlam [1937] 2 All E.R. 646, με αναφορά στην αντίστοιχη αγγλική δικονομική πρόνοια. Όπως λέχθηκε, στην πιο πάνω υπόθεση, στη σελίδα 650, «The principle obviously is that, unless and until the court has pronounced a judgment upon the merits or by consent, it is to have the power to revoke the expression of its coercive power where that has been obtained only by a failure to follow any of the rules of procedure.". Όπως εξηγείται, περαιτέρω, η εν λόγω εξουσία ασκείται στη βάση κανόνων που έχουν θέσει τα ίδια τα δικαστήρια. Προηγουμένως, στην ίδια σελίδα, επισημαίνεται πως ένας τέτοιος κανόνας απαιτεί ότι, «.where the judgment was obtained regularly, there must be an affidavit of merits, meaning that the applicant must produce to the court evidence that he has a prima facie defence.". Η πιο πάνω αυθεντία έτυχε αποδοχής από την νομολογία, του Ανωτάτου Δικαστηρίου και εφαρμόζεται από τα πρωτόδικα δικαστήρια. Παραδείγματα αποτελούν οι υποθέσεις Ioannis Kotsapas & Sons Ltd v. Titan Construction & Engineering Company