Α.Α.-Ι. v. ΔΡ ΜΙΧΑΛΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 298/2014, 14/12/2023

Α.Α.-Ι. v. ΔΡ ΜΙΧΑΛΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 298/2014, 14/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 298/2014 14 Δεκεμβρίου, 2023 [Γ.N. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ. ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, Ν.Γ. ΣΑΝΤΗΣ, Δ/ΣΤΕΣ] Α.Α.-Ι. Εφεσείουσα/Ενάγουσα ΚΑΙ ΔΡ ΜΙΧΑΛΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Εφεσίβλητου/Εναγόμενου ---------------- Χρ. Τριανταφυλλίδης για την Εφεσείουσα Η. Γλυκής για Ηλία Νεοκλέους για τον Εφεσίβλητο ------------------------ Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον Δικαστή Γ.Ν. Γιασεμή. ---------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ.: Η εφεσείουσα, ενάγουσα σε αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, με την παρούσα έφεση επιδιώκει τον παραμερισμό της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου, να απορρίψει την απαίτηση της εναντίον του εφεσίβλητου, εναγόμενου σε αυτή. Στο στάδιο εκείνο, με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, η εφεσείουσα απαιτούσε από τον εφεσίβλητο να της επιστρέψει ποσό €4.006,82, που του κατέβαλε, δυνάμει συμφωνίας που είχαν συνάψει μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, κατά το Μάρτιο του 2007, αυτή ανέθεσε στον εφεσίβλητο, ιατρό με ειδικότητα τη γυναικολογία, να τη χειρουργήσει και να αφαιρέσει διάφραγμα που χώριζε τη μήτρα της στα δύο. Το εν λόγω διάφραγμα, αποτελούσε αιτία που την εμπόδιζε να τεκνοποιήσει και γι΄ αυτό έπρεπε να αφαιρεθεί. Η εφεσείουσα, ισχυριζόταν ότι ο σκοπός, ανωτέρω, της συμφωνίας δεν ευοδώθηκε, με αποτέλεσμα το αντάλλαγμα, σε σχέση με αυτή, να απέτυχε πλήρως. Παρεμπιπτόντως, ο εφεσίβλητος εγχείρησε την εφεσείουσα, στις εγκαταστάσεις συγκεκριμένου ιδιωτικού ιατρικού κέντρου, στη Λεμεσό, για την οποία πτυχή θα γίνει αναφορά σε μεταγενέστερο στάδιο. Στις 29.3.2007, ο εφεσίβλητος χειρούργησε την εφεσείουσα και, όπως την πληροφόρησε, αφαίρεσε το διάφραγμα. Κατέγραψε την εγχείρηση και όλες τις συναφείς εργασίες, σε ψηφιακό δίσκο, τον οποίο της παρέδωσε. Καθότι, όμως, το πρόβλημα τεκνοποίησης που η εφεσείουσα αντιμετώπιζε δεν εξέλειπε, σε μεταγενέστερο χρόνο, κατά το ίδιο έτος, αυτή, επισκέφθηκε και άλλο ιατρό, γυναικολόγο, ο οποίος την εξέτασε με τη συνεργασία και ενός ιατρού, ειδικού στη γυναικολογία, από την Αμερική. Μετά την εξέταση, που οι τελευταίοι διενήργησαν στην εφεσείουσα, την πληροφόρησαν, σύμφωνα με δική τους διαπίστωση, πως το διάφραγμα δεν είχε αφαιρεθεί, παρά μόνο ένα μικρό τμήμα του. Στη συνέχεια, κατόπιν ανάθεσης, αυτοί χειρούργησαν εκ νέου, την εφεσείουσα. Τούτη την φορά, το διάφραγμα αφαιρέθηκε και δεν υφίστατο πλέον. Οι τελευταίες αναφορές, αποτελούν την εκδοχή της εφεσείουσας, προς υποστήριξη της προαναφερθείσας απαίτησης της, εναντίον του εφεσίβλητου. Το Δικαστήριο, στο πλαίσιο της απόφασής του, αφού αναφέρθηκε στη μαρτυρία των διαφόρων μαρτύρων, έθεσε την έμφαση, ιδιαίτερα, σε αυτή των ιατρών. Τόνισε, συναφώς, ότι «Χωρίς πλέον δεύτερη σκέψη το επίμαχο ζήτημα του κατά πόσο ή όχι επιτεύχθηκε μέσα από την επέμβαση του εναγομένου ο ιατρικός στόχος της ενοποίησης της μήτρας της ενάγουσας δια της απαλλαγής από την ύπαρξη του διαφράγματος είναι θέμα που θα κριθεί μέσα από την αξιολόγηση των εξειδικευμένων μαρτυριών του Δρ. Charles March (M.E.3) και του εναγόμενου ως γυναικολόγοι ιατροί που και οι δύο είναι με ειδικότητα στη γονιμότητα, υπό το φως του ψηφιακού δίσκου (DVD), που κατατέθηκε στην παρούσα διαδικασία ως Τεκμήριο 14.». Θα εξέταζε τη συγκεκριμένη επιστημονική μαρτυρία, την οποία έκρινε ως πλέον σημαντική, προκειμένου να αποφάσιζε κατά πόσο ο εφεσίβλητος εκπλήρωσε την, ως άνω, συμβατική υποχρέωση του, προς την εφεσείουσα. Αφού, λοιπόν, το Δικαστήριο αποφάσισε, όπως πιο πάνω, αναφέρθηκε, προς καθοδήγηση του, στη σημασία της μαρτυρίας πραγματογνωμόνων μαρτύρων. Παρατήρησε, συναφώς, πως «Ο ρόλος του εμπειρογνώμονα είναι να προμηθεύει το Δικαστή με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για την αξιολόγηση της ορθότητας των συμπερασμάτων του για να μπορέσει έτσι . να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη γνώμη εφαρμόζοντας αυτά τα κριτήρια πάνω στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία». Συμπλήρωσε δε παρατηρώντας, επίσης, ότι, «Η μαρτυρία ενός εμπειρογνώμονα γίνεται αποδεκτή για να παρέχει στο Δικαστήριο επιστημονική μαρτυρία που μπορεί να μην βρίσκεται μέσα στις γνώσεις και εμπειρίες του Δικαστή» Το Δικαστήριο, προς υποστήριξη των όσων ανέφερε, πιο πάνω, παρέπεμψε σε σχετική νομολογία[1], καθοδηγούμενο, έτσι, ως προς το χειρισμό της μαρτυρίας των εν λόγω μαρτύρων. Στο πιο πάνω πλαίσιο, το Δικαστήριο, αναφέρθηκε στη μαρτυρία του δρ March, όταν κατέθεσε σε σχέση με το περιεχόμενο του ψηφιακού δίσκου. Παρατήρησε, συναφώς, πως αυτός «σχολίασε πάνω στο τι κατά τη γνώμη του απεικόνιζε το Τεκμήριο 14 δίδοντας τη δική του ιατρική εκδοχή». Συγκεκριμένα, ο δρ March, κατά την παρακολούθηση του ψηφιακού δίσκου, ενώπιον του Δικαστηρίου, ανέφερε ότι ένα μικρό τμήμα, μόνο, του διαφράγματος, στο κάτω μέρος του, είχε αποκοπεί και εξήγησε, λεπτομερώς, πώς κατέληξε στο πιο πάνω συμπέρασμα. Όσον φορά τη μαρτυρία του εφεσίβλητου, το Δικαστήριο ανέφερε πως αυτός, «μέσα από τη δική του μαρτυρία αναγνώρισε το Τεκμήριο 14 ως τον ψηφιακό δίσκο που καταγράφει την εγχείρηση της ενάγουσας, τον οποίο ψηφιακό δίσκο ο ίδιος δημιούργησε και έδωσε στην ενάγουσα μετά το τέλος της εγχείρησης που έγινε από αυτόν». Ακολούθως, σχολιάζοντας, περαιτέρω, την εκδοχή του εφεσίβλητου, παρατήρησε πως, «καθ' όσον πάντοτε αφορά τα επίδικα θέματα της υπόθεσης αυτής, από την αρχή ήταν συνοπτικά ότι έχει 'αφαιρέσει' το διάφραγμα και πληρώθηκε για την ιατρική εργασία που διεκπεραίωσε». Πέραν της πιο πάνω παρατήρησης, το Δικαστήριο, δεν αναφέρει πουθενά στην απόφαση του, αν ο εφεσίβλητος, στο χρόνο που έδινε ο ίδιος μαρτυρία, εξήγησε το περιεχόμενο του ψηφιακού δίσκου και τις διάφορες ενέργειες του, κατά την εγχείρηση που διενήργησε στην εφεσείουσα. Η εφεσείουσα, με τον μοναδικό, βασικά, λόγο έφεσης που προβάλλει, εισηγείται ότι το Δικαστήριο, στην προκειμένη περίπτωση, αφού παρακολούθησε τον ψηφιακό δίσκο, ουσιαστικά, ενήργησε ως πραγματογνώμονας μάρτυρας. Δηλαδή, αποφάσισε επί της διαφοράς των διαδίκων, αποκλειστικά, με βάση ό,τι το ίδιο αντιλήφθηκε και κατανόησε, από το περιεχόμενο του ψηφιακού δίσκου και όχι στη βάση της μαρτυρίας των πραγματογνωμόνων μαρτύρων, ήτοι των προαναφερθέντων ειδικών ιατρών, στο τομέα της γυναικολογίας, που κατέθεσαν ενώπιον του. Είναι γεγονός, πως το Δικαστήριο, παρά τη διαπίστωση του ότι, σε σχέση με την ενώπιον του υπόθεση, ήταν αναγκαία η επιστημονική μαρτυρία, καθώς, επίσης, την καθοδήγηση που αυτό άντλησε από τη σχετική νομολογία, ως προς τη σημασία και το χειρισμό της, εντούτοις, κατά το στάδιο που θα προέβαινε στην συγγραφή της απόφασης του, βασικά, περιορίστηκε στην παρακολούθηση από το ίδιο, του ψηφιακού δίσκου. Όπως αναφέρει σε αυτή, «το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να μελετήσει και παράλληλα να αξιολογήσει το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 14, για το οποίο δέχεται ότι καταγράφει το αποτέλεσμα της χειρουργικής επέμβασης της Ενάγουσας από τον Εναγόμενο.». Στη συνέχεια, αναφέρεται και σε ό,τι κατά την αντίληψη του ήταν τα διάφορα στάδια της εγχείρησης που το οδήγησαν να αντιληφθεί την αφαίρεση του διαφράγματος, αφήνοντας τη μήτρα της εφεσείουσας να εμφανίζεται ως ένας ενιαίος χώρος. Εμφανώς, ό,τι το Δικαστήριο αναφέρει με περισσή λεπτομέρεια, αποτελεί δική του αντίληψη, των διαφόρων σταδίων της υπό αναφορά εγχείρησης, κατά την παρακολούθηση του ψηφιακού δίσκου, στο δικό του χρόνο, χωρίς να αναφέρει κατά πόσο άντλησε καθοδήγηση, από όποια επιστημονική μαρτυρία κατέθεσαν ενώπιον του οι ειδικοί ιατροί. Ο νόμος και η πρακτική, υπαγορεύουν ότι, το δικαστήριο, δεν είναι επιτρεπτό να ενεργεί το ίδιο ως πραγματογνώμονας, σε σχέση με θέματα που αποτελούν αντικείμενο επιστημονικής γνώσης, ώστε να μην εμπίπτουν στη γνώση του κοινού ανθρώπου, (βλ. Μακρίδης ν. Dharaghji k.α.