Aφροδίτη Bιομηχανία Yποδημάτων Λτδ και Άλλοι ν. Eπαρχιακού Λειτουργού Eργασίας
(1998)2 ΑΑΔ 374 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1998)2 ΑΑΔ 374 13 Νοεμβρίου, 1998 [ΝΙΚΗΤΑΣ, ΚΑΛΛΗΣ, ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ/στές]
- ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΩΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΛΤΔ,
- ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ,
- ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ, Εφεσείοντες, v. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, Εφεσιβλήτου. (Ποινική Έφεση Αρ. 6326) Προστασία εργαζομένων - Ο περί Εργοστασίων Νόμος, Κεφ. 134 - Τοποθέτηση πυρίμαχης αποθήκης σε τέτοια θέση ώστε να δημιουργείται κίνδυνος για τους εργοδοτουμένους, κατά τη χρήση των μέσων διαφυγής, σε περίπτωση πυρκαγιάς στην αποθήκη - Παράλειψη διατήρησης ελεύθερων προσβάσεων για όλους τους εργαζομένους προς τα μέσα διαφυγής, σε περίπτωση πυρκαγιάς - Παράλειψη σήμανσης εξόδου διαφυγής - Παρεμπόδιση επιθεωρητών στην άσκηση των εξουσιών τους ή την εκτέλεση των καθηκόντων τους μέσα στο εργοστάσιο - Παράβαση των πιο πάνω διατάξεων από τους εφεσείοντες - Η καταδίκη τους επικυρώθηκε κατ' έφεση. Η εφεσείουσα εταιρεία είναι ιδιοκτήτρια εργοστασίου κατασκευής υποδημάτων στα Λατσιά. Σε επιθεώρηση που έγινε από επιθεωρήτριες του Υπουργείου Εργασίας, διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν πράξεις και παραλείψεις των διατάξεων του περί Εργοστασίων Νόμου, Κεφ. 134 και τροποποιήσεων. Διατυπώθηκαν σχετικές κατηγορίες, από τις οποίες οι πέντε πρώτες στρέφονται εναντίον όλων των εφεσειόντων, ενώ η έκτη κατηγορία αφορά τους εφεσείοντες 2 και 3 (διευθυντή και υπεύθυνο παραγωγής της εταιρείας). Κατόπιν ακροάσεως, η εταιρεία και ο διευθυντής της, εφεσείων 2, κρίθηκαν ένοχοι στις κατηγορίες 2, 3 και 5 που αναφέρονται κατωτέρω: Δεύτερη κατηγορία: Τοποθέτηση πυρίμαχης αποθήκης σε τέτοια θέση ώστε να δημιουργείται κίνδυνος για τους εργοδοτούμενους, κατά τη χρήση των μέσων διαφυγής, σε περίπτωση πυρκαγιάς στην αποθήκη, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 45
(6), 94, 95(β) και 96 του περί Εργοστασίων Νόμου, Κεφ. 134 όπως τροποποιήθηκε και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Τρίτη κατηγορία: Παράλειψη διατήρησης ελεύθερων προσβάσεων για όλους τους εργαζόμενους προς τα μέσα διαφυγής, σε περίπτωση πυρκαγιάς, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 45
(8), 94
(1), 95(β) και 96 του περί Εργοστασίων Νόμου, Κεφ. 134 όπως τροποποιήθηκε και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Πέμπτη κατηγορία: Παράλειψη σήμανσης εξόδου διαφυγής, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 45
(5), 94, 95(β) και 96 του Κεφ. 134 όπως τροποποιήθηκε και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Οι εφεσείοντες 2 και 3 κρίθηκαν ένοχοι στην 6η κατηγορία. Έκτη κατηγορία: Παρεμπόδιση επιθεωρητών στην άσκηση των εξουσιών τους ή την εκτέλεση των καθηκόντων τους μέσα στο εργοστάσιο, κατά παράβαση των Άρθρων 87, 94, 95
(8)και 96 του Κεφ. 134 όπως τροποποιηθηκε και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Οι λόγοι έφεσης στρέφονται μόνο εναντίον της καταδίκης και έχουν περιοριστεί σ' εκείνους που αναφέρονται στις κατηγορίες 2, 3 και
- Λόγοι έφεσης που αφορούν την 2η κατηγορία:
- Το εύρημα ότι η πυρίμαχη αποθήκη βρισκόταν εντός του χώρου εργασίας δε συνάδει με την προσαχθείσα μαρτυρία.
- Δεν αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος.
- Οι λεπτομέρειες του αδικήματος για τη 2η κατηγορία ήταν ελαττωματικές, αφού δεν αναφέρετο πουθενά ότι η πυρίμαχη αποθήκη είχε μέσα υψηλού βαθμού εύφλεκτη ουσία.
- Δεν προσκομίστηκε μαρτυρία που να αποδεικνύει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι η πυρίμαχη αποθήκη περιείχε υψηλού βαθμού εύφλεκτη ουσία.
- Δεν αξιολογήθηκε ορθά το μεγάλο εμβαδόν του εργοστασίου, η ύπαρξη μεγάλου αριθμού μέσων διαφυγής και ο μικρός αριθμός εργαζομένων. Οι λόγοι έφεσης που αναφέρονται στην τρίτη και πέμπτη κατηγορία (εκτίθενται λεπτομερώς στην υπό έφεση απόφαση), εγείρουν θέματα για ανεπαρκή μαρτυρία, εσφαλμένη απόρριψη μαρτυρίας που προσκομίστηκε από την υπεράσπιση, μη στοιχειοθέτηση του αδικήματος και μη απόδειξη από την κατηγορούσα αρχή των συστατικών στοιχείων του αδικήματος. Αποφασίστηκε ότι:
- Η ταξινόμηση ευρημάτων επί των γεγονότων, από το πρωτόδικο Δικαστήριο, θα μπορούσε να γίνει με περισσότερη σαφήνεια και επάρκεια. Όμως, η διαπίστωση πως η μαρτυρία των επιθεωρητριών είναι αξιόπιστη και αποδεκτή στο σύνολό της, δε δημιουργεί οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς την ορθότητα των διαπιστώσεων του Δικαστηρίου, επί των πραγματικών γεγονότων.
- Ο ισχυρισμός ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία ή δεν αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι μέσα στην αποθήκη υπήρχε "υψηλού βαθμού εύφλεκτη ουσία" δεν αναιρεί την καταδίκη. Τέτοια ύλη μπορεί να υπάρχει τη μια μέρα στην αποθήκη και να μη υπάρχει την άλλη. Συστατικό στοιχείο του αδικήματος δεν είναι η διαπίστωση της ύπαρξης "υψηλού βαθμού εύφλεκτης ύλης" στην αποθήκη, αλλά η διακρίβωση ότι η αποθήκη προορίζεται για την αποθήκευση τέτοιας ύλης. Το συστατικό αυτό έχει αποδειχθεί με μαρτυρία ότι στο εργοστάσιο χρησιμοποιούνται διάφορα εύφλεκτα υλικά. Το μεγάλο εμβαδό του εργοστασίου, ο μεγάλος αριθμός μέσων διαφυγής και ο μικρός αριθμός εργαζομένων, δε συνιστούν λόγους που να επηρεάζουν το αποτέλεσμα και να αναιρούν με οποιονδήποτε τρόπο την καταδίκη.
- Η μαρτυρία είναι σαφής και με επάρκεια στοιχειοθετεί το ποινικό αδίκημα της τρίτης κατηγορίας, στο βαθμό που απαιτείται σε κάθε ποινική υπόθεση. Το ίδιο ισχύει και για την πέμπτη κατηγορία. Η έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Έφεση εναντίον Καταδίκης. Έφεση εναντίον της καταδίκης από 1) Βιομηχανία Υποδημάτων Αφροδίτη Λτδ 2) Πρόδρομο Ανδρέου, και 3) Ανδρέα Ανδρέου, οι οποίοι βρέθηκαν ένοχοι στις 7 Απριλίου, 1997, από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (Ποινική Υπόθεση Αρ. 30688/96) στις κατηγορίες
(2)τοποθέτησης πυρίμαχης αποθήκης σε τέτοια θέση ώστε να δημιουργείται κίνδυνος για τους εργοδοτούμενους κατά τη χρήση των μέσων διαφυγής σε περίπτωση πυρκαγιάς στην αποθήκη
(3)παράλειψης διατήρησης ελεύθερων προσβάσεων για όλους τους εργαζομένους προς τα μέσα διαφυγής σε περίπτωση πυρκαγιάς και
(5)?παράλειψης σήμανσης εξόδου διαφυγής
(6)παρεμπόδισης επιθεωρητών στην άσκηση των εξουσιών τους ή την εκτέλεση των καθηκόντων τους μέσα στο εργοστάσιο, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 45
(6), 94, 95(β), 96, 45
(8), 45
(5), 87, 95
(8)του περί Εργοστασίων Νόμου, Κεφ. 134, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 43/64, 32/72, 25/89, 20/90 και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα και καταδικάστηκαν από Σωκράτους, Πρ. E.Δ., σε πρόστιμο £200 στη 2η κατηγορία έκαστος των κατηγορουμένων 1 και 2, σε πρόστιμο £100 στην 3η κατηγορία έκαστος των κατηγορουμένων 1 και 2, σε πρόστιμο £50 στην 5η κατηγορία έκαστος των κατηγορουμένων 1 και 2 και σε πρόστιμο £300 στην 6η κατηγορία ο κατηγορούμενος 2 και σε πρόστιμο £150 ο κατηγορούμενος 3 στην 6η κατηγορία. Μ. Κυπριανού, για τους Εφεσείοντες. Α. Χριστοφόρου, για τον Εφεσίβλητο. Cur. adv. vult. ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Α. Κραμβής. ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ.: Επιθεωρήτριες ασφαλείας του Υπουργείου Εργασίας επισκέφθηκαν το εργοστάσιο κατασκευής υποδημάτων της εφεσείουσας εταιρείας στα Λατσιά, με σκοπό την επιθεώρηση προς διαπίστωση των συνθηκών ασφαλείας του εργοστασίου. Η επιθεώρηση αποκάλυψε πράξεις και παραλείψεις για τις οποίες οι εφεσείοντες αντιμετώπισαν κατηγορίες θεμελιωμένες επί των σχετικών διατάξεων του περί Εργοστασίων Νόμου, Κεφ. 134 και τροποποιήσεων. Οι πρώτες πέντε κατηγορίες επί του κατηγορητηρίου στρέφονται εναντίον όλων των εφεσειόντων, ενώ η έκτη κατηγορία αφορά τους εφεσείοντες 2 και 3 οι οποίοι, ο μεν ένας είναι ο διευθυντής της εταιρείας, ο δε άλλος ο υπεύθυνος παραγωγής, εργοδοτούμενος της εταιρείας αντίστοιχα. Κατόπιν ακροάσεως, η εταιρεία και ο εφεσείων 2 κρίθηκαν ένοχοι στις κατηγορίες 2, 3 και 5, οι δε εφεσείοντες 2 και 3 στην 6η κατηγορία. Στους εφεσείοντες επιβλήθηκαν ποινές προστίμου στις κατηγορίες που βρέθηκαν ένοχοι. Οι κατηγορίες αυτές είναι: (i) Δεύτερη κατηγορία (εφεσείοντες 1 και 2) Τοποθέτηση πυρίμαχης αποθήκης σε τέτοια θέση ώστε να δημιουργείται κίνδυνος για τους εργοδοτούμενους, κατά τη χρήση των μέσων διαφυγής, σε περίπτωση πυρκαγιάς στην αποθήκη, κατά παράβαση των άρθρων 2, 45
(6), 94, 95(β) και 96 του περί Εργοστασίων Νόμου, Κεφ. 134 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 43/64, 32/72, 25/89, 20/90 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. (ii) Τρίτη κατηγορία (εφεσείοντες 1 και 2) Παράλειψη διατήρησης ελεύθερων προσβάσεων για όλους τους εργαζόμενους προς τα μέσα διαφυγής, σε περίπτωση πυρκαγιάς, κατά παράβαση των άρθρων 2, 45
(8), 94
(1), 95(β) και 96 του περί Εργοστασίων Νόμου, Κεφ. 134 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 43/64, 32/72, 25/89, 20/90 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. (iii) Πέμπτη κατηγορία (εφεσείοντες 1 και 2) Παράλειψη σήμανσης εξόδου διαφυγής, κατά παράβαση των άρθρων 2, 45
(5), 94, 95(β) και 96 του περί Εργοστασίων Νόμου, Κεφ. 134 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 43/64, 32/72, 25/89, 20/90 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. (iv) Έκτη κατηγορία (εφεσείοντες 2 και 3) Παρεμπόδιση επιθεωρητών στην άσκηση των εξουσιών τους ή την εκτέλεση των καθηκόντων τους μέσα στο εργοστάσιο, κατά παράβαση των άρθρων 87, 94, 95
(8)και 96 του περί Εργοστασίων Νόμου, Κεφ. 134 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 43/64, 32/72, 25/89, 20/90 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Οι λόγοι έφεσης στρέφονται μόνον εναντίον της καταδίκης και έχουν περιοριστεί σ' εκείνους που αναφέρονται στις κατηγορίες 2, 3 και 5. Ο λόγος έφεσης που αφορά τη 2η κατηγορία διατυπώνεται ως εξής: "Το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα αποφάσισε ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 ήσαν ένοχοι της δεύτερης κατηγορίας αφού (α) Η πυρίμαχη αποθήκη, σύμφωνα με την προσαχθείσα μαρτυρία και σε αντίθεση με ότι αναφέρεται στις λεπτομέρειες αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας, δε βρισκόταν μέσα στο χώρο εργασίας αλλά έξω από αυτόν. Το πρωτόδικο δικαστήριο δεν κατέληξε σε εύρημα επί του θέματος αυτού ή, διαζευκτικά, απεφάσισε λανθασμένα ότι η εν λόγω πυρίμαχη αποθήκη βρισκόταν εντός του χώρου εργασίας. (β) Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, όπως αυτά διατυπώνονται στο άρθρο 45
(6)του Περί Εργοστασίων Νόμου, ΚΕΦ. 134, δεν είχαν αποδειχθεί από την κατηγορούσα αρχή. Συγκεκριμένα, η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει ότι η θέση της εν λόγω πυρίμαχης αποθήκης έθετε σε κίνδυνο τα μέσα διαφυγής από το εργοστάσιο ή από οιονδήποτε μέρος του εργοστασίου σε περίπτωση που επροκαλείτο πυρκαγιά σε αυτήν. Στην καλύτερη περίπτωση για την κατηγορούσα αρχή, το μόνο που απέδειξε είναι ότι σε περίπτωση πυρκαγιάς στην εν λόγω πυρίμαχη αποθήκη θα ετίθετο σε κίνδυνο το μέσο διαφυγής (θύρα εξόδου) που ήταν πλησίον αυτής. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αγνόησε και/ή δεν αξιολόγησε σωστά το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το επίδικο εργοστάσιο διέθετε αριθμό άλλων μέσων διαφυγής (θυρών εξόδου) και μάλιστα στο ίδιο μέρος του εργοστασίου όπου βρισκόταν η εν λόγω πυρίμαχη αποθήκη. (γ) Οι λεπτομέρειες αδικήματος για τη δεύτερη κατηγορία ήταν ελαττωματικές και/ή δε στοιχειοθετούσαν τη διάπραξη του αδικήματος. Συγκεκριμένα, πουθενά δεν αναφέρεται ότι η εν λόγω πυρίμαχη αποθήκη είχε μέσα "υψηλού βαθμού εύφλεκτη ουσία" ("highly inflammable substance"). (δ) Επιπρόσθετα της παραγράφου (γ) πιο πάνω δεν προσκομίσθηκε από την κατηγορούσα αρχή μαρτυρία ή δεν προσκομίσθηκε μαρτυρία που να αποδεικνύει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι η εν λόγω πυρίμαχη αποθήκη είχε μέσα "υψηλού βαθμού εύφλεκτη ουσία" ("highly inflammable substance"). Διαζευκτικά, οποιαδήποτε μαρτυρία επί του θέματος τούτου θα έπρεπε να είχε αποκλεισθεί και/ή αγνοηθεί από το πρωτόδικο δικατήριο καθ' ότι, ως αναφέρεται και στην παράγραφο (γ) πιο πάνω δεν υπήρχε ισχυρισμός στις λεπτομέρειες αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας ότι η εν λόγω πυρίμαχη αποθήκη είχε μέσα "υψηλού βαθμού εύφλεκτη ουσία" ("highly inflammable substance"). (ε) Δεν έλαβε υπόψη και/ή δεν έλαβε υπόψη στο βαθμό που έπρεπε και/ή δεν αξιολόγησε σωστά ότι το επίδικο εργοστάσιο είχε πολύ μεγάλο εμβαδόν, ότι είχε μεγάλο αριθμό μέσων διαφυγής και ότι σ' αυτό εργαζόταν πολύ μικρός αριθμός εργαζομένων." Το πρωτόδικο δικαστήριο διαπίστωσε ότι δίπλα από την πυρίμαχη αποθήκη υπάρχει θύρα η οποία οδηγεί προς τα έξω και χρησιμοποιείται από τους εργάτες για το ξεφόρτωμα. Η θύρα παραμένει ξεκλείδωτη και μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε. Η πιο πάνω διαπίστωση βασίζεται στη μαρτυρία του εφεσείοντα 2 ο οποίος, περιγράφει το χώρο και τοποθετεί την εξωτερική θύρα δίπλα από την αποθήκη. Το εύρημα του δικαστηρίου στηρίζεται επίσης και στη μαρτυρία των δυο επιθεωρητριών Ειρήνης Χρυσού και Ε. Τσουλόφτα-Κακούτα οι οποίες κρίθηκαν από το δικαστήριο ως εμπειρογνώμονες. Οι εν λόγω επιθεωρήτριες, περιέγραψαν τον τρόπο με τον οποίο ήταν τοποθετημένα μηχανήματα και υλικά στο χώρο εργασίας του εργοστασίου και αναφέρθηκαν στη θέση της αποθήκης ευφλέκτων υλών και της θύρας εξόδου που βρίσκεται δίπλα από την εν λόγω αποθήκη. Η κα Χρυσού κατέθεσε ότι η αποθήκη στην πραγματικότητα βρίσκεται μέσα στο χώρο εργασίας του εργοστασίου ενώ στο σχέδιο τοποθετείται έξω από αυτό το χώρο. Ανέφερε επίσης ότι σε περίπτωση που θα ξεσπούσε πυρκαγιά στην αποθήκη θα φρασσόταν η έξοδος που είναι δίπλα από την αποθήκη εξυπονοώντας ότι η φωτιά στην αποθήκη με τα εύφλεκτα υλικά θα αχρήστευε τη θύρα εξόδου που είναι δίπλα από την αποθήκη. Το γεγονός ότι το εργοστάσιο διέθετε αριθμό άλλων μέσων διαφυγής (θυρών εξόδου) και μάλιστα στο ίδιο μέρος του εργοστασίου όπου βρισκόταν η πυρίμαχη αποθήκη δε διαφοροποιεί την κατάσταση. Ο κίνδυνος μη αποτελεσματικής χρησιμοποίησης της συγκεκριμένης θύρας εξόδου από τους εργαζόμενους σε περίπτωση πυρκαγιάς λόγω της ύπαρξης της πυρίμαχης αποθήκης ευφλέκτων υλικών δίπλα από τη συγκεκριμένη θύρα εξόδου, αποτελεί σοβαρή πιθανότητα. Η αναφορά του δικαστηρίου στα πραγματικά γεγονότα είναι συνοπτική. Θα μπορούσε η πρωτόδικος δικαστής να ταξινομήσει τα ευρήματα επί των γεγονότων με περισσότερη σαφήνεια και επάρκεια. Ωστόσο, η διαπίστωση πως η μαρτυρία των επιθεωρητριών είναι αξιόπιστη και αποδεκτή στο σύνολό της δε δημιουργεί οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς την ορθότητα των διαπιστώσεων του Δικαστηρίου επί των πραγματικών γεγονότων και του τελικού συμπεράσματος. Ο ισχυρισμός ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία ή δεν αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι μέσα στην αποθήκη υπήρχε "υψηλού βαθμού εύφλεκτη ουσία" δεν αναιρεί την καταδίκη. Η "υψηλού βαθμού εύφλεκτη ύλη" μπορεί τη μια μέρα να υπάρχει στην αποθήκη και την άλλη να μην υπάρχει. Συστατικό στοιχείο του αδικήματος δεν είναι η διαπίστωση της ύπαρξης "υψηλού βαθμού εύφλεκτης ύλης" στην αποθήκη αλλά η διακρίβωση ότι η αποθήκη προορίζεται για την αποθήκευση τέτοιας ύλης. Αυτό το συστατικό έχει αποδειχθεί εφόσον, σύμφωνα με τη μαρτυρία στο εργοστάσιο, χρησιμοποιούνται γόμες διαλυτές, βερνίκια, συσκευές υγραερίου και άλλα εύφλεκτα υλικά. Ασφαλώς, το μεγάλο εμβαδό του εργοστασίου, ο μεγάλος αριθμός μέσων διαφυγής και ότι σ' αυτό εργαζόταν πολύ μικρός αριθμός εργαζομένων δεν αποτελεί λόγο που να επηρεάζει το συμπέρασμα και να αναιρεί με οποιοδήποτε τρόπο την καταδίκη. Για τους πιο πάνω λόγους καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο λόγος έφεσης που αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία δεν ευσταθεί. Ο λόγος έφεσης ο οποίος αναφέρεται στην τρίτη κατηγορία είναι: "Το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα απεφάσισε ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 ήσαν ένοχοι της τρίτης κατηγορίας αφού: (α) Η μαρτυρία που προσκομίσθηκε από την κατηγορούσα αρχή σε σχέση με την κατηγορία αυτή ήταν αόριστη και ανεπαρκής για να στηριχθεί η καταδίκη σε ποινική υπόθεση. (β) Το Δικαστήριο αγνόησε και/ή απέρριψε χωρίς ικανοποιητική εξήγηση, τη μαρτυρία που προσκομίσθηκε εκ μέρους της υπερασπίσεως. (γ) Η έκθεση αδικήματος και οι λεπτομέρειες αδικήματος για την τρίτη κατηγορία είναι ελαττωματικές και/ή δε στοιχειοθετούν το αδίκημα, όπως αυτό διατυπώνεται στο άρθρο 45
(8)του περί Εργοστασίων Νόμου, ΚΕΦ. 134. Η εν λόγω νομοθετική πρόνοια δεν προβλέπει ότι τα περιεχόμενα μιας αίθουσας θα πρέπει να είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρούνται ελεύθερες προσβάσεις για όλους τους εργαζομένους προς τα μέσα διαφυγής. Αυτό που προβλέπει η εν λόγω πρόνοια είναι ότι τα εν λόγω περιεχόμενα θα πρέπει να είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρείται μια ελεύθερη πρόσβαση για όλους τους εργαζομένους προς ένα μέσο διαφυγής. (δ) Η κατηγορούσα αρχή δεν απέδειξε στο βαθμό που απαιτείται για να στηριχθεί η καταδίκη σε ποινική υπόθεση τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος όπως αυτά διατυπώνονται στο άρθρο 45
(8)του περί Εργοστασίων Νόμου, ΚΕΦ. 134. Συγκεκριμένα, η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 παρέλειψαν να διαρρυθμίσουν/τοποθετήσουν με τέτοιο τρόπο τα περιεχόμενα της αίθουσας εργασίας ώστε να διατηρείται μια ελεύθερη πρόσβαση για όλους τους εργαζομένους προς ένα μέσο διαφυγής." Όπως έχει λεχθεί, η μαρτυρία των δύο επιθεωρητριών αξιολογήθηκε ως αξιόπιστη και έγινε αποδεκτή στην ολότητά της. Η εν προκειμένω διαπίστωση του δικαστηρίου δεν έχει αμφισβητηθεί. Προκύπτει από τη μαρτυρία των επιθεωρητριών, ότι στο χώρο εργασίας του εργοστασίου υπήρχαν τοποθετημένα μηχανήματα, υλικά και άλλα αντικείμενα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μην υπήρχε ελεύθερος διάδρομος για διαφυγή των εργαζομένων σε περίπτωση πυρκαγιάς. Η μαρτυρία είναι σαφής και με επάρκεια στοιχειοθετεί το ποινικό αδίκημα της τρίτης κατηγορίας στο βαθμό που απαιτείται σε κάθε ποινική υπόθεση. Ο λόγος έφεσης που αναφέρεται στην πέμπτη κατηγορία διατυπώνεται ως εξής: "Το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα απεφάσισε ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 ήσαν ένοχοι της πέμπτης κατηγορίας αφού τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, όπως αυτά διατυπώνονται στο άρθρο 45
(5)του περί Εργοστασίων Νόμου, ΚΕΦ. 134 δεν είχαν αποδειχθεί από την κατηγορούσα αρχή. Συγκεκριμένα, η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει στο βαθμό που επιβάλλεται ότι στο επίδικο εργοστάσιο υπήρχαν έξοδοι διαφυγής σε περίπτωση πυρκαγιάς που δεν είχαν σηματοδότηση." Επί του προκειμένου, η μαρτυρία της επιθεωρήτριας κας Κακούτα, όπως καταγράφεται στα πρακτικά της δίκης, έχει ως εξής: "Ε. Τι άλλο διαπιστώσετε; Α. ................................... Ε. ................................... Α. ................................... Ε. Άλλο; Α. Επίσης οι έξοδοι δεν είχαν κατάλληλη σήμανση όπως προβλέπεται από το νόμο. Ε. Τι θα μπορούσαν να έχουν; Α. Μια απλή πινακίδα που να λέγει "Έξοδος" με ευδιάκριτα γράμματα." Η μαρτυρία της κας Κακούτα, η οποία είναι και αδιαμφισβήτητη εφόσον δεν αντεξετάστηκε επί του θέματος, στοιχειοθετεί το αδίκημα της πέμπτης κατηγορίας. Ενόψει των ανωτέρω η έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. H?έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο