ΦΕΡΕΚΥΔΟΥ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 184/2016, 11/10/2018

(1), 19

(4)και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου αρ. 86/72 και Νόμου αρ. 80

(1)/2000 και δεύτερο, οδήγηση μηχανοκινήτου οχήματος και παράλειψη να δώσει στοιχεία σε αστυνομικό με στολή κατά παράβαση του Κανονισμού 58

(2)(στ) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Καν. του 1984, ΚΔΠ 66/1984, όπως τροποποιήθηκε από την ΚΔΠ 189/2008 και του άρθρου 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου του

1. Το πρωτόδικο Δικαστήριο άκουσε τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αποτελούμενη από δύο μάρτυρες, τους αστυφύλακα XXXXX Γεωργίου, ΜΚ1 και αστυνομικό XXXXX Ανδρέου, ΜΚ
2. Η μαρτυρία του πρώτου ήταν ότι τη νύκτα του επεισοδίου βρισκόταν σε υπηρεσία στον Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου, έλαβε δε, μεταξύ άλλων, ανακριτική κατάθεση από την εφεσείουσα μετά την καταγγελία που έγινε εναντίον της από τον αστυφ. XXXXX Ανδρέου, ΜΚ
3. Η θέση του, ως εξεταστής της υπόθεσης ήταν να μην γίνει ποινική δίωξη της εφεσείουσας. Εν τέλει όμως προέβη σε γραπτή κατηγορία εναντίον της. Η μαρτυρία του Ανδρέου στην ουσία ήταν ότι η εφεσείουσα είχε γίνει αντιληπτή να οδηγεί το όχημα της μάρκας BMW στη λεωφόρο Πρωταρά - Κάβο Γκρέκο στο Παραλίμνι με κατεύθυνση την Αγία Νάπα, στις 5/7/2014 γύρω στις 11 το βράδυ, κατά τρόπο που προκαλούσε εντύπωση, δηλαδή, οδηγείτο ζικ ζακ για αρκετή απόσταση. Γυναίκα η οποία βρισκόταν στη θέση του συνοδηγού εθεάθη κατά την κίνηση να εξέρχεται από την ηλιοροφή του οχήματος. Ο Αστυφ. Ανδρέου ο οποίος ήταν σε περιπολία με δύο άλλους συναδέλφους του, κατάθεσε ότι όταν έγινε αντιληπτή η ως άνω κίνηση του οχήματος, έθεσαν σε λειτουργία τον υπηρεσιακό φάρο του οχήματος που οδηγούσαν, το οποίο ήταν χωρίς άλλα διακριτικά, χρησιμοποίησαν δε και τη σειρήνα και έκαμαν σήμα στο όχημα να σταματήσει, το οποίο και σταμάτησε. Εντός του οχήματος ο ίδιος, στην παρουσία και έτερου συνάδελφου του, διαπίστωσε να ήταν εκτός από την εφεσείουσα που οδηγούσε το όχημα, μια γυναίκα συνεπιβάτιδα και στο πίσω κάθισμα τρεις άλλες νεαρές γυναίκες. Ζήτησε από την οδηγό να ανοίξει το παράθυρο της, η εφεσείουσα το άνοιξε στο ελάχιστο και όταν της ζητήθηκε να προσκομίσει άδεια οδηγού και ταυτότητα, αρνήθηκε να το πράξει. Διενεργήθηκε έλεγχος και διεφάνη ότι το όχημα που οδηγούσε η εφεσείουσα ήταν εγγεγραμμένο στο σύζυγο της. Η εφεσείουσα, όταν της ζητήθηκε να τους ακολουθήσει στον αστυνομικό σταθμό Παραλιμνίου, αρνήθηκε να το πράξει και έφυγε από τη σκηνή χωρίς αστυνομική άδεια. Η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής από πλευράς του πρωτόδικου Δικαστηρίου έγινε πλήρως αποδεκτή σε αντίθεση με τη μαρτυρία της ίδιας της εφεσείουσας η οποία κατέθεσε ενόρκως και η οποία διά τους λόγους που εξήγησε το Δικαστήριο δεν εντυπωσίασε το Δικαστήριο, καθώς ούτε και η μαρτυρία της ΜΥ3, αδελφότεκνη της εφεσείουσας, που κατά τον ουσιώδη χρόνο επέβαινε στο όχημα της. Η μαρτυρία της Αστυφ. XXXXX6, XXXXX Παρασκευά, η οποία ανέφερε ότι η εφεσείουσα την είχε ερωτήσει τηλεφωνικώς το βράδυ του επεισοδίου αν είχε γίνει εναντίον της οποιαδήποτε καταγγελία έγινε αποδεκτή εφόσον δεν αντεξετάσθη, αλλά παρατηρήθηκε από το Δικαστήριο ότι η μαρτυρία της ήταν άσχετη με τα ουσιώδη επίδικα ζητήματα. Το Δικαστήριο κατέγραψε στα ευρήματα του ότι η εφεσείουσα βρισκόταν επί της λεωφόρου Πρωταρά στο Παραλίμνι οδηγώντας κατά τρόπο που περιγράφηκε από τον αστυνομικό μάρτυρα εισερχόμενη μάλιστα σε κάποιο σημείο του δρόμου στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας. Η οδήγηση αυτή διάρκεσε για μια απόσταση περίπου 40 με 50 μέτρα. Οι αστυνομικοί οι οποίοι την ανέκοψαν, φορούσαν, κατά τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, παντελόνι παραλλαγής και μαύρη κοντομάνικη φανέλα στα αριστερά της οποίας υπήρχε το έμβλημα της ΜΑΑΔ και στο πίσω μέρος η λέξη «ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ». Έφεραν καπέλο Jockey όπου αναγραφόταν επίσης η λέξη ΜΑΑΔ καθώς και πιστόλι και εξαρτήσεις. Με τα ευρήματα αυτά και με την ανάλυση στην οποία προέβη επί της νομικής πτυχής των δύο κατηγοριών που αντιμετώπισε η εφεσείουσα, δηλαδή της αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης για το κοινό οδήγησης και της κατηγορίας ότι δεν έδωσε τα απαραίτητα στοιχεία ταυτότητας σε αστυνομικό με στολή, το Δικαστήριο προέβηκε σε καταδίκη της και επέβαλε σε αυτή την ποινή του προστίμου στις δύο κατηγορίες που ενώπιον του ήταν η 1η και η 3η κατηγορία, (η 2η κατηγορία για παράλειψη ακινητοποίησης οχήματος μετά από σχετική προς τούτο κλήση αστυνομικού εν στολή, ανεστάλη σε κάποιο στάδιο της διαδικασίας), καταδικάζοντας την εφεσείουσα σε €320 πρόστιμο στην 1η κατηγορία και €180 πρόστιμο στην 3η κατηγορία, καθώς και στα έξοδα της Κατηγορούσας Αρχής. Δεν επέβαλε οποιουσδήποτε βαθμούς ποινής. Η έφεση, αρχικά με τέσσερεις λόγους έφεσης, επιδιώκει την ανατροπή της πρωτόδικης κρίσης. Κατά την εκδίκαση της ο ευπαίδευτος συνήγορος της εφεσείουσας απέσυρε ευθύς εξ αρχής τον 4ον λόγο που αναφερόταν στην υπό του Δικαστηρίου κρίση περί της αναξιοπιστίας και μη αποδοχής της μαρτυρίας της ΜΥ
4. Απέσυρε δε στην πορεία και τον 1ον λόγο έφεσης σε σχέση με αντίφαση την οποία η εφεσείουσα θεωρούσε ότι υπάρχει μεταξύ του αστυνομικού μάρτυρα που είχε τη συνομιλία με την εφεσείουσα μετά την ανακοπή της περαιτέρω πορείας του οχήματος της εφεσείουσας και του εξεταστή που είχε εισηγηθεί τη μη δίωξη της. Παρέμειναν λοιπόν οι λόγοι έφεσης 2 και
5. Ο δεύτερος λόγος έφεσης αναφέρεται στην κατά το συνήγορο μη θεμελίωση του επικίνδυνου ή αλόγιστου ή απερίσκεπτου της πράξεως για την οποία η εφεσείουσα βρέθηκε ένοχη. Η ανάλυση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς τα στοιχεία του αδικήματος είναι απολύτως ορθή και ιδιαίτερα υπό το φως των ευρημάτων του τα οποία στην ουσία δεν πλήττονται ευθέως με την έφεση, η οποία και δεν μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπή της καταδίκης. Η οδική συμπεριφορά της εφεσείουσας όπως διαπιστώθηκε και όπως στην ουσία έγινε παραδεκτό και στο διάγραμμα του ευπαιδεύτου συνηγόρου της, δηλαδή η οδήγηση ζικ ζακ και το πέρασμα σε αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας έστω για ελάχιστο χρόνο, μαζί με την ταυτόχρονη συμπεριφορά της συνοδηγού να εξέλθει από την ηλιοροφή χωρίς πρόσδεση, είναι στοιχεία τα οποία ακριβώς είναι μη λογικά, δηλαδή, αλόγιστα. Όταν οδηγείται ένα όχημα σε λεωφόρο στο δρόμο και το οποίο κατά τη μαρτυρία που έγινε δεκτή υπήρχαν πεζοί και ήταν τουριστική περίοδος, κατά τις 11 το βράδυ, Ιούλιο μήνα στον Πρωταρά και οδηγείται κατά τρόπο που εξηγήθηκε ανωτέρω, αυτό αβίαστα κατατάσσει την περίπτωση στην αλόγιστη, επικίνδυνη ή απερίσκεπτη πράξη. Όπως εξηγήθηκε στις Στέλιος Σάββα ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ 115, Πέτρου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ 223, Ζυπίτης ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ 220, και R. v. Lawerence

(1981)All E.R. 974, στις οποίες και αναφέρθηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, το αδίκημα στοιχειοθετείται όχι μόνο από την ύπαρξη οδικής συμπεριφοράς που είναι έξω από το εύλογο υπό τις περιστάσεις και συνθήκες που επικρατούν τη δεδομένη στιγμή, αλλά και από έκπτωση από το αναμενόμενο επίπεδο φροντίδας, προσοχής και δεξιότητας του μέσου κοινού έμπειρου οδηγού. Η παραπομπή από τον ευπαίδευτο συνήγορο στην υπόθεση Συλλούρης ν. Αστυνομίας Ποιν. Έφ. αρ. 189/2016 και 190/2016 ημερ. 20.12.2016, δεν έχει καμία σχέση με τα υπό κρίση δεδομένα. Εκεί πρόκειται για θανατηφόρο δυστύχημα από το οποίο, κατά το Εφετείο, εξέλιπε το στοιχείο εκείνο που το κατέτασσε στο άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα, θεωρώντας ότι ήταν αμέλεια που είχε επιδειχθεί από τον εφεσείοντα ώστε να ήταν ορθό να καταδικαζόταν μόνο κάτω από το άρθρο 8 του Νόμου 86/72. Η 3η κατηγορία ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου έχει θεμελειωθεί στη βάση ακριβώς του κανονισμού 58

(2)(ζ), ότι δηλαδή η εφεσείουσα σύμφωνα με τα ευρήματα είχε ανακοπεί από αστυνομικά όργανα που έφεραν στολή. Η ερμηνεία που δόθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο όσον αφορά τη λέξη «στολή» υπό ευρεία έννοια είναι ορθή. Πέραν του ότι οι αστυνομικοί έφεραν στολή που υποδείκνυε τα δεδομένα τους σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έβαλαν τον αστυνομικό φάρο και ήχησαν τη σειρήνα, εξ' ού και σταμάτησε η εφεσείουσα. Το ότι ήσαν αστυνομικοί εν στολή αποδεικνύεται και από τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ενώ και η μαρτυρία της ΜΥ3, επί της αναξιοπιστίας της οποίας απεσύρθη ο σχετικός λόγος έφεσης, υποδείκνυε ότι ήταν αντιληπτό ότι επρόκειτο για αστυνομία, αφού είδε το αναλάμπον μπλε φως που «σίγουρα παρέπεμπε σε φως της Αστυνομίας» , κάτι που κατά τη θέση της δεν το αναγνώρισε ευθέως τότε. Στην περίπτωση της εφεσείουσας δεν χρειαζόταν για την Κατηγορούσα Αρχή να αναφέρει οτιδήποτε άλλο ή να δώσει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία έστω και αν αμφισβητήθηκε το θέμα της στολής, γεγονός όμως το οποίο, όπως ορθά επεσήμανε το πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν είχε έρεισμα στα γεγονότα της υπόθεσης. Ορθά το Δικαστήριο αποφάσισε επίσης ότι ζητήθηκε η ταυτότητα της εφεσείουσας και δεν είναι ανάγκη βεβαίως να ερωτηθεί το ονοματεπώνυμο εφόσον η ταυτότητα θα υποδείκνυε, αλλά και θα αποδείκνυε, με τον πλέον σαφή και επίσημο τρόπο τα στοιχεία του οδηγού του οχήματος τα οποία η εφεσείουσα αρνήθηκε να παρουσιάσει. Καταλήγοντας και απορρίπτοντας την έφεση, να λεχθεί ότι υπό τις περιστάσεις, η ποινή η οποία είχε επιβληθεί στην εφεσείουσα ήταν επιεικής διότι αναμένεται από κάθε πολίτη της Δημοκρατίας όχι μόνο να συμπεριφέρεται οδικώς ορθά και εύλογα, αλλά θα πρέπει να ανταποκρίνεται και στις κλήσεις οποιουδήποτε αστυνομικού οργάνου για να δώσει τα στοιχεία και την ταυτότητα του. Η έφεση απορρίπτεται. ΣΤ. ΝΑΘΑΝΑΗΛ, Δ. Κ. ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Δ. Α. ΠΟΥΓΙΟΥΡΟΥ, Δ. /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο